20-01-09

Sneeuwwitje kookt over (en andere zaterdagse bezigheden)

 

Er stond een dagje met de Oldies op het programma, en dat was ook het enige wat al echt vaststond op het moment dat ik uit mijn bed kroop. Ik heb een beetje meer structuur nodig dan dat, en dus was ik niet in mijn meest stressloze doen. In de hoop die stemming te doen omslaan, zette ik mijn computer aan. Helaas werd ik daar niets wijzer door, en dus besloot ik maar eens naar Zussie te bellen. Die wist gelukkig raad, en zo kwam er toch iets van structuur in mijn zaterdag. Dat wil natuurlijk nog niet zeggen, dat alles toen zonder stress kon verlopen. In tegendeel.

 

De eerste zaterdagse bezigheid, was tegen een rotvaart naar de GB rijden, daar zo snel ik kon ene hoop ingrediënten voor een avondmaaltijd bij elkaar zoeken en hopen dat ik niets vergat. Ik sjeesde terug naar huis, waar ik nog vijf minuten de tijd had om mijn rugzak te herschikken, mijn zak vol wereldwinkelchips kon grijpen en van jas kon verwisselen voordat ik op weg naar de bushalte ging. Ik haalde de bus stijlvol op tijd, en kwam ook precies op het verwachte moment aan op de afspraak met Samson. Hij was daar echter stijlvol te vroeg geweest, met als gevolg dat de arme jongen half vervroren naast mij liep, op weg naar de gitaarles.

 

Na de gitaarles trokken we in gezelschap van de fiets, de gitaar en overladen rugzakken naar ons favoriete broodjeshuis om twee smossen Abraham. Die namen we gezellig mee naar 007, om ze daar op te eten in gezelschap van onze vriendjes. 007 was er uiteraard, en ook Zussie en de Pretty Nurse waren al gearriveerd. Die laatste had niet zoveel tijd meer, want haar dienst zou over een half uur beginnen. Wij waren er verrassend vroeg, we hadden gedacht langer over onze eerdere bezigheden gedaan te hebben. De tijd die we hadden ingehaald, verdeden we dan maar mooi met het traag eten van onze smos. En toen was het tijd voor afscheid van de Pretty Nurse, en verhuisden de overgebleven vriendjes naar de living voor een spelletje.

 

Dat was namelijk het opzet van de middag. Spelletjes spelen. Dat doen grote kinderen namelijk soms nog wel eens graag. Zeker als ze tijdens de eindejaarsperiode veel nieuwe spelletjes hebben gekregen. Het eerste spelletje werd mijn FBI-spel. Dat is er zo eentje dat je best gewoon begint te spelen, en dan praat degene die het kent de anderen er gewoon door. Zo leer je het een beetje. Toen we net bijna klaar waren, kwam Kaat Piraat aangevaren. Zij had nog een stapel spelletjes bij zich. We speelden ons spelletje uit en Samson bleek de winnaar. Er werden drankjes en chips bijgevuld, Kaat Piraat zocht een plekje en we begonnen aan het volgende spel: Pirates of the Carribean. Omdat het maar met z’n vieren kan gespeeld worden, speelden Samson en ik als één team. Natuurlijk verloren we glansrijk. Het was ook een lekker moeilijk spel, maar wel bijzonder leuk. Kaat Piraat moest al lang weer vertrokken zijn, maar we wilden het zo graag uitspelen! Het was uiteindelijk toch zij die erin slaagde te winnen, na een verbeten strijd met 007, en toen kon de doos worden opgeruimd. We namen weer afscheid, en zochten een nieuw spelletje uit.

 

Net voor het einde van het Piratenspel was de deurbel weer gegaan, en was het Rietzwijn aangekomen. Hij nam maar wat graag de plek van Kaat Piraat in om het nieuwe spelletje te gaan spelen. Het was er immers eentje van hem en Zussie: Rupsenrace. 007 werd de winnaar van wat een behoorlijk kort spel bleek te zijn. Maar waarschijnlijk moeten we de strategieën om elkaar dwars te zitten nog wat beter leren… Ik had beloofd die avond te koken, en ik had mijn structuur klaargezet op ‘beginnen koken om zes uur’. Dus na het rupsenspel was er nog even tijd om een ander spelletje te beginnen. Dat werd Wollie Bollie van 007, een schaapjesspel dat vreselijk lang duurde om uit te leggen. Ik gaf het al snel op, keek naar de klok en kwam er van onder uit door naar de keuken te huppelen.

 

Terwijl mijn vriendjes met schapen aan het bingospelen waren of zoiets – ik heb geen idee wie er uiteindelijk gewonnen heeft en of het spel zelfs uitgespeeld is geraakt – was ik in de weer met het snijden van groentjes (een paar keer in mijn vingers) en het bakken van gehakt (dat lag uiteindelijk overal verspreid). Tortilla’s werden opgewarmd, mijn vulling werd lekker gekruid, en uiteindelijk was ik klaar. “Aan tafel!” Met z’n allen dekten we snel de tafel, en kon er aangevallen worden. Gelukkig was iedereen enthousiast over het resultaat. We bleven nog een poosje gezellig zitten, totdat we weer plek hadden voor een dessertje van 007: Apfelstrüdel. Daarna was het tijd voor Samson om door de ijzige kou terug naar huis te fietsen.

 

Wij besloten dat het tijd was voor nog een spelletje: Macchiavelli (zowel van 007 als van Zussie en het Rietzwijn). Lekker moeilijk, maar ik geloof dat ik na een tijdje spelen een soort van strategie heb begrepen. Laat dat goed nieuws voor Jompie zijn! Al won ik niet – ik heb geen enkel spelletje gewonnen, zelfs, en mijn humeur is er niet slechter door geworden – maar was het 007 die de overwinning in de wacht sleepte. Na het spelletje kwam de Pretty Nurse nog even terug aanwaaien – ze kreeg nog een tortilla als laatavondsnackje – en deden we nog een laatste spelletje. Het Pinguin Party spel van de familie Rietzwijn, dat we intussen al vrij goed kennen en waar we steeds pogingen doen om elkaar te boycotten. Niet dat dat altijd even goed gaat, natuurlijk. Het was uiteindelijk Zussie die won. Inmiddels was het al tegen middernacht geworden, en besloten we er vandoor te gaan. Zussie en het Rietzwijn stopten mij in hun auto en dropten mij thuis af, onderweg naar hun eigen huisje. Het was weer eens een leuke dag, we kijken allemaal al weer uit naar de volgende!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-01-09

Van Oud naar Nieuw met Sneeuwwitje

 

“He,” zei Calimero in de zomer. “Wat zou je er van denken als we met oudejaar eens naar het Partyconcert van Clouseau gaan?” Mijn op dat moment kersverse vriendje keek vertwijfeld. “Ik heb veel voor je over, maar dat… gaat een beetje te ver.” Ik ben niet het soort vriendinnetje dat hier een scène over maakt. Ik ben het soort vriendinnetje dat zegt: “Ik verwacht ook niet dat je meewil, Schattie, maar ik ga gewoon wel.” Zo gezegd, zo gedaan. Het kwam allemaal dichter en dichter, we bestelden kaarten – zitplaatsen, want als je uren in een sportpaleis doorbrengt en daar sowieso veel geld voor moet betalen, betaal je liever nog een klein beetje meer voor de luxe van een stoeltje waar je op kan gaan zitten als je het swingen even moe bent – en regelden vervoer. En toen was het zover, na een heleboel geplaag van andere, niet-Clouseau-achtig aangelegde vriendjes, was het oudejaarsavond.

 

Bij ons thuis wordt er doorgaans wat aangemodderd met eten. Hapje hier, drankje daar, nog een hapje. Tot we genoeg hebben. Ik trok mijn party-outfit aan en wachtte tot Kaat Piraat mij kwam ophalen. Samen reden we naar Calimero thuis, waar ook de Pastoor al was. Calimero’s ouders brachten ons viertjes naar Antwerpen, we namen de propvolle partytram naar het Sportpaleis en zochten onze plekjes op. De Piraat en de Pastoor haalden onze gratis blikjes champagne op, en toen kon het feest beginnen.

 

Het duurde niet lang voordat er gewisseld werd van plaatsen, want overal waren nog lege vlekjes, die snel ingenomen werden door andere, meer naar achter gezeten mensen. Wij bleven nog een poosje in ons hoekje, maar verhuisden uiteindelijk ook een beetje meer naar het midden. Wel zat er nog steeds niemand achter ons, waardoor we alle ruimte hadden om op te springen en gek te doen. En te dansen, want daar dient zo’n partyconcert natuurlijk voor. We schreeuwden keihard mee met élk bekend nummer – en dat waren er heel wat – en we amuseerden ons rot. Ineens werd er afgeteld, en stonden we versteld dat het al zo laat was. Nog twee uur later zat het concert erop, ook veel sneller dan verwacht. Time flies, weet je wel. We besloten nog een kwartiertje van de fuif met Regi te genieten – hoewel, mijn stijl helemaal niet, dus ik nam mijn toevlucht tot nieuwjaarsberichtjes sturen – voordat we er vandoor gingen en de tram haalden. Een goeie zet, zo bleek, want er was nog geen grote stormloop naar buiten en we hadden genoeg plek in de tram.

 

Nadeel was dat we een half uur te vroeg bij de bushalte waren. Dus gingen we nog iets drinken in het café aan de overkant. Het was er lekker warm en best gezellig voor een café vol oude Linkeroeveraars. Precies op tijd trokken we terug naar de bushalte, waar we gelukkig niet te lang meer in de kou hoefden te staan en op de bus konden. De busrit was overigens nog een heel avontuur, want we werden voortdurend geëntertaind door dronken groepjes jongens. Toen de eersten afstapten, werden ze vervangen door andere, en zo ging het maar door. Tegen de tijd dat we in Sint-Niklaas waren, hadden we allemaal de slappe lach. Vooral Calimero vond dat goed, want de slappe lach maakt je goed wakker. Ze had zich eerst een beetje zorgen gemaakt omdat ze erg moe was, en ons het laatste stukje nog naar huis zou voeren met haar pas verworven rijbewijs. Maar van die vermoeidheid was na de lachsalvo’s geen sprake meer. Misschien moeten we de jongensgroepjes maar elke keer inhuren, als er iemand wakker moet kunnen blijven…

 

Om half vijf rolde ik uiteindelijk in mijn bed, gelukkig mocht ik een tikje langer uitslapen dan anders. De nieuwjaarsbezoeken zouden toch pas vanaf de namiddag doorgaan. Al zal je sowieso zien dat er toch nog dingen in het honderd lopen, maar dat waren zorgen voor de volgende dag. Het enige wat nu telde, was slapen, slapen, slapen…

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-01-09

Nonnie in België: Gent

 

De volgende dag namen we weer dezelfde trein, maar dit keer moesten we minder ver. Bestemming vandaag: mijn favoriete stad, Gent. In het station moesten we eerst weer op zoek naar een bagagekluisje, omdat Nonnie immers die avond meteen via Antwerpen weer naar Amsterdam vertrok. Hier was het gelukkig geen probleem een werkend, leeg kastje te vinden. We namen de tram naar de binnenstad, wandelden nog even verder tot we aan het beginpunt van mijn rondleiding waren. Het Gerard de Duivelsteen. Even verderop kwamen we dan aan de Sint-Baafskathedraal, waar we een Gekke Gentenaar tegenkwamen die een praatje met ons maakte. Zoals Jompie zegt: “Gekke Gentenaars, je moet ze in je hart dragen.” Nonnie keek bewonderend naar alle oude gebouwen die hier bij elkaar gepropt lijken te zijn. Dat is in Nederland niet, want alles wat ooit oud was is tijdens de oorlog platgebombardeerd. Daar zijn ze hier ook goed in, maar Belgen hebben de neiging om hun patrimonium wél altijd weer op te bouwen, de laatste eeuwen zelfs in de oorspronkelijke stijl. We besloten binnenin Sint-Baafs te gaan kijken, en nu moest Nonnie wel toegeven dat de glas-in-loodramen en de inrichting hier nog honderd keer mooier was dan in het kleine Begijnenkerkje in Brugge.

Na ons kerkbezoek staken we de kerstmarkt op het Sint-Baafsplein over, waar nog niet al te veel bedrijvigheid heerste. De meeste kraampjes waren nog pottoe, sommige vroege vogels – als die term al toegepast kon worden, het was bijna middag – begonnen met het opstellen. We liepen even onder de kelder van het Belfort, zagen het stadhuis en de Lakenhalle, en toen staken we de straat over om via de Sint-Nicolaaskerk over de Korenmarkt te lopen. We wilden eerst iets gaan eten, voordat we onze rondleiding verder zetten. Die rondleiding ging trouwens veel te snel, dat had ik al gemerkt. Eigenlijk had ik willen beginnen aan het Sint-Pietersplein, zodat we daar naar de chocoladebar konden gaan, maar die was niet open. Dus had ik dat stukje gewoon geskipt. Gelukkig was de Soup Lounge wel open, en genoten we daar van een lekker warme dikke soep, voor heel weinig geld.

Terug opgewarmd – het was nu ook weer niet zó koud, Gent heeft altijd een veel beter klimaat dan de rest van het land om een of andere reden – trokken we verder. Door het Patershol, over de Graslei, de Sint-Michielsbrug (de perfecte plek om een foto te maken van de Drie Torens van Gent) en zo naar de Sint-Michielskathedraal. Die was helaas niet open voor publiek in deze tijd van het jaar. We wandelden dan maar een beetje terug. Mijn rondleiding zat er eigenlijk op – pas achteraf schoot mij te binnen dat ik de Vrijdagmarkt met het standbeeld van Artevelde was vergeten – en dus stelde ik voor om naar het museum van de Sint-Pietersabdij te gaan en daarna iets te gaan drinken. Nonnie vond dat een goed plan, en dus kwamen we toch nog langs de plekjes die ik eerst had willen laten zien: de Vooruit, de Boekentoren en de Sint-Pietersabdij.

Ik heb deze drie dagen met Nonnie heel wat over mijn eigen land bijgeleerd, maar de grootste ontdekking deed in in de Sint-Pietersabdij. De dame aan de balie vroeg welke rondleiding we wilden: de tijdelijke tentoonstelling, gewoon vrij rondlopen of de rondleiding met videogids aan de hand van een verhaal. Dat kostte iets meer dan zes euro, maar zou anderhalf uur duren. Anderhalf uur in de warmte, dachten Nonnie en ik tegelijk: we doen het! En dat was de beste zet die we ooit hadden gedaan. We hebben meer dan anderhalf uur door de abdij gezworven, aan de hand van het verhaaltje over de spokende monnik Alison, die het geheim van de dood van zijn vriend wil oplossen. Overal hebben we gezeten: de kelders, de kamers van de monniken, een stukje van de tijdelijke tentoonstelling, de tuinen, de zolder,… noem maar op. En telkens weer wilden we verder, want telkens weer werden we meer nieuwsgierig gemaakt naar wat er nu eigenlijk gebeurd was. We zijn zelfs via een zij-trapje tot helemaal in de Sint-Pieterskerk gekund, boven bij het orgel en in de klokkentoren. Fantastisch uitzicht, de geschiedenis helemaal in een leuk verhaal gegoten: we waren er wég van.

Het was het beste einde van de Gent-trip die ik mij had kunnen indenken. Toen we onze rugzakken weer hadden en we nog even naar het toilet waren geweest, trokken we terug naar het station en namen we de trein naar Antwerpen. Mijn roommaatje had laten weten dat er iets was tussengekomen, dus het bleef een etentje met ons twee. Gelukkig was het pastarestaurant op de Groenplaats open, en was er voor een keer eens genoeg plaats voor ons! We aten ons propvol aan pasta en dessert, en toen trokken we een beetje vroeger terug naar het station. Nonnie besloot de vroegere trein naar Amsterdam te nemen, dan zou ze ook vroeger thuis zijn. Wat een geluk dat we dat hadden gedaan! De trein bleek bijna een half uur vertraging te hebben, en de volgende – die ze eigenlijk had willen nemen – werd zelfs afgeschaft. Ik bleef gezellig met haar op het perron wachten, en we hielpen nu en dan een toerist die er allemaal niet meer aan uit kon. Waarom schrijven ze zo’n dingen niet ook in het Engels op, in een internationaal station! Uiteindelijk kon Nonnie op de trein, en nadat ik haar had uitgezwaaid vertrok ik ook om mijn bus te nemen. Had ik even geluk, hij kwam vroeger dan ik voorzien had en kon hem dus nog op het nippertje halen! Nonnie had minder geluk, want ze stuurde een berichtje dat ze ook nog eens stilstonden omwille van technische problemen. Gelukkig was er entertainment op de trein… Uiteindelijk is ze toch thuisgeraakt op het uur dat ze oorspronkelijk thuis zou zijn, met de latere trein. Wat een gedoe… maar ook, wat een weekend! Dit moeten wel de beste drie dagen tussen kerst en Nieuwjaar ooit zijn geweest!

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-01-09

Nonnie in België: Brugge

 

De volgende dag was het nog kouder dan eerst. Keizerin Mamie en Einstein drukten ons op het hart om zeker genoeg in de warmte binnen te vertoeven, en om terug te keren als we het te koud hadden. Die raad indachtig stapten we op de trein richting Brugge. Het was lekker druk, en toen we uitstapten merkten we meteen hoe verschrikkelijk koud het was. Op het stationsplein stonden rijen mensen aan te schuiven om bij het ijssculpturenfestival naar binnen te kunnen, maar daarvoor waren wij hier niet. Wij zouden het authentieke Brugge aandoen. En dus wandelden we door het Minnewaterpark de stad in.

 

Het Minnewaterpark is één van mijn favoriete Brugse plekjes. Ik vind het er altijd erg mooi. Nu was het nog een tikje meer bijzonder, want al het water was dik bevroren. De eenden, ganzen en zwanen schoven over het ijs. We wandelden er even rond en maakten foto’s, en toen besloten we het Begijnhof te gaan bezoeken. Erg bijzonder, terwijl eerder op het plein en in de stad nog zoveel lawaai was geweest, stapten we toen we de poort door waren een oase van rust binnen. Er waren nog meer bezoekers, en die praatten natuurlijk wel tegen elkaar, maar je hoorde niemand roepen, geen geluid van auto’s buiten de muren, niets. Het museum ging net dicht toen wij er kwamen, maar dat was niet zo’n probleem. We wandelden langs de huisjes, doken het winkeltje binnen (lekker warm) en bekeken de kerk. Nonnie vond de glas-in-loodramen geweldig. Ik vroeg me al af wat ze van de andere kathedralen zou vinden, die we tijdens onze Vlaanderen Vakantielandtocht nog zouden tegenkomen.

 

Na het Begijnhof wandelden we verder door de stad. We wilden naar het Belfort en de Markt, maar we liepen een beetje verloren. Geen erg, zo kwamen we aan het Godshuis dat ik ooit met school eens had gezien, en dat ik daarna nooit meer teruggevonden had. Per ongeluk zie je dus de beste dingen. Daarna vonden we gelukkig wel de juiste weg. We besloten eerst iets te gaan eten, en deden dat in een broodjeszaak waar het lekker warm was. De smossen waren trouwens ook bijzonder lekker, net als de soep die ik erbij nam om op te warmen. We bleven er een beetje langer hangen dan we normaal zouden doen, omdat het zo koud was buiten. Maar uiteindelijk vertrokken we weer, op zoek naar nieuwe bezienswaardigheden. Grote kathedralen, en natuurlijk het Belfort. We wilden het eigenlijk gaan bezoeken, maar toen we de rij aanschuivers zagen, zakte de moed ons in de schoenen. Het leek Disneyland wel!

 

Terwijl Nonnie een paar Brugse kaartjes kocht, keek ik op de kaart om te zien wat er nog voor interessants te beleven viel. We wilden graag het Stadhuis wel eens zien, maar we hadden wat moeite om dat te vinden. Uiteindelijk slaagden we er toch in. Ook hier konden we trouwens voor een euro naar binnen. We wandelden dus doorheen de mooie zalen, en lazen op de bordjes over de politieke geschiedenis van Brugge. Bovendien waren er ook kaarten, die de opbouw van de stad lieten zien. Ik vind het altijd erg fascinerend om de groei van zo’n middeleeuws dorpje tot een grote wereldstad te kunnen zien. Tegelijk met ons toegangsticket van het stadhuis, konden we ook in de Brugse Vrije binnen, het gebouw ernaast, waar het archief zich bevindt en de mooie zaal waar het Schepencollege vergadert. Met een audiogids gingen we zitten, en luisterden naar de uitleg over schouwen, wanden en schilderijen, die allemaal een stukje Brugse geschiedenis droegen.

 

En toen kwamen we weer buiten en viel de kou ons keihard aan. We besloten dat we het niet langer zagen zitten om nog heen en weer te blijven lopen in deze kou, dus ik belde even naar Mamie om onze terugkomst aan te kondigen. Het duurde uiteindelijk toch nog een hele poos voor we thuisgeraakten, want eerst maakten we nog een tussenstopje bij een kraampje voor een Belgische wafel, en eentje bij een chocoladewinkel voor echte Belgische ‘Manons’. En dankzij de kou waren er ook heel wat treinproblemen, dus moesten we een hele poos wachten op die van ons. Die zat ook nog eens propvol, gelukkig konden we een plekje bemachtigen. Omdat we ook nog eens op de bus zouden moeten wachten, was Einstein zo vriendelijk ons te komen ophalen. Zo kwamen we toch nog op een beschaafd uur thuis, en konden we al snel aanvallen op de pizza’s die in de oven waren geschoven. Van ons voornemen om netjes te eten kwam dus alweer niets in huis, maar dat zou de volgende dag écht anders zijn, want dan hadden we na een dagje Gent afgesproken in Antwerpen met mijn Roommaatje.

 

Na het eten vonden we Monster bereid om een spelletje met ons te spelen. We hebben er een paar uur over gedaan voordat er eindelijk een winnaar bekend was, en dus doken we nadat we alles weer opgeborgen hadden snel in bed. Een hele dag in de kou lopen, je wordt er behoorlijk moe van!

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-01-09

Nonnie in België: Antwerpen

 

Een paar maanden geleden heb ik een weekendje bij Nonnie in Amsterdam doorgebracht. We spraken meteen af dat zij in de kerstperiode een paar dagen bij mij zou komen. En eindelijk was het zover. Tussen kerst en Nieuwjaar nam mijn Nederlandse vriendin de trein en zou om één uur in Antwerpen Centraal aankomen. Samson – die ontmoet moest worden – en ik vertrokken al vroeg door de bittere kou die in België over het land was gestreken, op weg naar Antwerpen. Precies op tijd reed de trein het station binnen. Dat wij op dat ogenblik op een ander perron stonden per ongeluk, kon de pret niet drukken. Nog voor het juiste perron helemaal leeggelopen was, hadden we Nonnie gevonden, en konden we elkaar eindelijk weer eens een dikke knuffel geven.

 

Omdat we in Amsterdam zo’n spannende avonturen hadden beleefd, had ik besloten een supervol programma in België op te stellen. De eerste dag zouden we Antwerpen verkennen, de volgende dag Gent en de laatste dag Brugge. Ergens werd er wel een aanpassing gemaakt, zodat Brugge en Gent omgewisseld werden – dat kwam handiger uit. Maar eerst vlogen we er dus meteen in, met een dagje Antwerpen waarvoor ik uren in een gids had zitten studeren om een perfecte rondleiding te maken. Maar eerst moest er nog een hapje gegeten worden en de bagage in een kluisje worden gestopt. Dat tweede ging niet van een leien dakje, want ofwel waren de kluisjes vol ofwel buiten dienst. Geen enkele vrije kluis… We besloten dus eerst iets te eten, en daarna opnieuw te proberen. Gelukkig hadden we toen wel succes, en konden we toen eindelijk aan onze tocht beginnen.

 

Alles begon natuurlijk in het Centraal station, wat eigenlijk een heel mooi gebouw is als je de tijd hebt om het te bekijken. Heel veel verschillende stijlen ook, en – dat had ik intussen over mijn eigen land geleerd – dat blijkt dus een constante te zijn in België. In elk gebouw dat je hier bezoekt kan je wel verschillende bouwstijlen herkennen, vooral omdat het dikwijls eeuwen heeft geduurd voordat ze af waren. Of omdat ze gaandeweg nogal eens werden platgebombardeerd en weer moesten worden opgebouwd. Toen we uit het station kwamen, passeerden we de Zoo, waar we eventjes in het kleine publieke gedeelte een kijkje namen. Binnenkort zou dat publieke gedeelte groter moeten worden, heb ik ergens gelezen. We liepen een blokje om het station en liepen langs de Diamantwijk, en toen trokken we verder over de Keyzerlei en de Meir naar de Wapper. Op weg naar de beroemdste inwoner van Antwerpen: Peter Paul Rubens.

 

Tegenwoordig hebben ze in België een fantastische uitvinding gedaan: jongeren onder de 19 jaar mogen gratis in de meeste musea binnen, wie jonger is dan 26 betaalt slechts een euro. Geweldig initiatief, want zo bleven de kosten in onze portemonnee beperkt en konden we toch heel veel zien. Omdat het buiten zo koud was, kochten we dus graag een kaartje voor het Rubenshuis. Ik was er ooit al een keer geweest met school, maar veel kon ik me er niet meer van herinneren. Maar ik vind het altijd fijn om in echte huizen rond te lopen, waar nog een beetje van de sfeer van vroeger hangt. Ook de binnentuin en de binnenplaats waar we doorheen liepen was nog steeds mooi om te zien. Intussen werden er natuurlijk ook grapjes gemaakt over de gelijkenis tussen Rubens’ Neptunus en de kerstman. We hadden niet voor niets Samson bij ons…

 

Na ons bezoek aan het Rubenshuis, wandelden we verder over de Meir, richting Boerentoren. Na een tussenstopje aan de geldautomaten liepen we over de kerstmarkt op de Groenplaats – waar we bij elk Oostenrijks kraampje aan onze Oostenrijkse Griet moesten denken. De tocht ging verder via de Nationalestraat, angstvallig op mijn zelfgeschreven routebeschrijving lettend. Dit stukje Antwerpen kende ik het minst goed, en het gevaar om verloren te lopen was hier het grootst. Maar de straten waren ons goed gezind, en zonder zelfs maar even te moeten twijfelen kwamen we bij het museum Plantin-Moretus aan. Net op tijd, want we hadden het weer heel erg koud gekregen. Gelukkig is het museum, gewijd aan de boekdrukkunst en het leven van de eerste Belgische drukker (die overigens eigenlijk van geboorte een Fransman was) enorm groot en konden we er lekker lang doorheen lopen. Voor mij waren de bibliotheken iets om mij voortdurend aan te vergapen, Nonnie had het meer op de computers met oude cartografie begrepen.

 

Toen we weer buitenkwamen, was het beginnen schemeren. Het zou gauw echt donker worden, en tijd om te eten. En dus besloot ik in een haastje te schieten. De ghostwalk die we de week voordien met de Oldies hadden gedaan, ratelde ik in sneltreintempo en in omgekeerde volgorde af (de kathedraal en de waterput, het Vlaeyengangxken, het Steen en de Bloedberg met het Vleeshuis), aangevuld met nog een paar must-sees zoals het Stadhuis en de Grote Markt, en de Suikerrui. Het sneltreintempo ging zelfs nog sneller dan verwacht, en dus konden we ook sneller naar het restaurantje waar ik besloten had te eten. Helaas ging ons geluk toen op. Mijn favoriete Antwerpse eetplekje – de Lunchbox – was gesloten. Omdat we niet zo gauw een voor-iedereen-gewild alternatief vonden, besloten we maar naar de McDonalds te gaan. Voor één keertje mocht dat wel eens… en we namen ons voor de volgende dagen netjes te eten.

 

Na het eten haalden we Nonnies bagage weer op, en namen we de tram en de bus huiswaarts. Samson sprong meteen op zijn fiets naar huis, wij meiden bleven achter in de woonkamer waar Koningin Mamie warme chocolademelk voor ons klaar had. Er werd nog een beetje gebabbeld, we keken nog eens met nostalgie naar de ‘Easy Now’ film waarna er ook nog moest nagepraat worden, en toen kropen we in bed. Morgen stond er weer een drukke dag op ons te wachten, dus… een goeie nachtrust kon vast geen kwaad!

13:19 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-12-08

Kaat Piraat's Birthday Ghostwalk

 

Een weekje na de verjaardag van Kaat Piraat - we moeten iets doen om haar te kunnen verrassen, en eerst een berichtje sturen dat er niets gaat gebeuren en haar dan op het laatste nippertje een week later uitnodigen is hiervoor de beste oplossing - zaten de Pretty Nurse, Calimero, Zussie en ik bij 007 thuis op hete kolen. Er stonden ingepakte cadeautjes klaar, twee taarten en een cake waren vers uit de oven gekomen, er was champagne klaar om te kraken en de voorraad thee stond binnen handbereik. Eindelijk ging de bel... 007 heeft een perfecte inrichting om je achter het hoekje van de kast te verstoppen, en dat deden we dan ook. We zagen moedwillig over het hoofd dat al onze jassen en tassen over het huis verspreid lagen, en sprongen enthousiast tevoorschijn om Kaatje een gelukkige verjaardag te wensen. Happy Birthday, Piraatje!

Met een griezelige grijns sneed ons piraatje de taarten aan, en genoten we van een gezellige champagne-en-theevisite. Ons Elsje kwam ons vervoegen, er werden cadeautjes opengemaakt, er werd nu en dan eens gefluisterd over dingen die het daglicht nog niet mogen zien en ik ontpopte mij als een meester in het lezen van theegruis. In het komende jaar zit er dus een olifant op mij te wachten. Of zoiets. Toen alle gekheid niet langer op een stokje kon, besloten Calimero en de Pretty Nurse te vertrekken, zij hadden immers nog andere afspraken. De anderen stapten bij 007 in de auto en reden naar Antwerpen, waar we hadden afgesproken met onze contactpersoon... Dat bleek natuurlijk het Rietzwijn te zijn. Nu we weer wat meer testosteron in onze kring hadden, konden we eraan beginnen: de Kaat-Piraat-Ghostwalk.

Helaas was er geen echte ghostwalk op die dag, en dus was 007 in de boeken gedoken en had alle Antwerpse legenden en sagen erop nageplozen op zoek naar leuke ghoststories. Hier en daar had hij er eentje verzonnen. We begonnen onze wandeling bij de oude overblijfselen van de stadsomwalling, en gingen via de Bloedberg langs het Vleeshuis. We wandelden langs het huis waarin Jan Zonder Vrees is geboren, en kwamen terecht op het Steen. Daar hoorden we het verhaal van Kludde, en gingen we onder het figuurtje staan waar vrouwen vruchtbaar van worden. We maakten een wandelingetje op de kaai, kwamen duivelshuizen tegen en we liepen door het Vlaaienganske. We zijn er alleen Stan niet tegengekomen... Daarna hadden we allemaal wel zin in een drankje, en waar konden we dat beter gaan drinken dan in de Pelgrom - de oude poorterswoning waar ook een kelderrestaurant en taverne is. Heel gezellig, en ook lekker warm bij kaarslicht en haardvuur. Maar we hadden nog een kleine weg verder te gaan. De laatste verhalen hoorden we bij de kathedraal, waar we ons best ook deden om een beetje Latijn te ontcijferen. En toen... hadden we honger, en moesten we op zoek naar eten!

Het plan was om in ons favoriete pastarestaurant te gaan eten, maar dat zat helemaal vol. De beroemdste pizzeria van Antwerpen dan maar, daar hadden ze gelukkig wel plaats voor ons spokenjagersgezelschap. De pizza's waren erg lekker en ook erg veel te veel. Na het eten stonden we nog een poosje op straat, te dralen voordat we afscheid namen van meneer en mevrouw Rietzwijn. Toen zij op weg gingen naar de tram, trokken wij terug naar de auto. We brachten eerst Elsje naar huis, en gingen toen nog een uurtje met Kaatjes nieuwe speelgoed spelen. Het werd na middernacht toen we eindelijk besloten op te houden en het feestvarken mij thuisbracht. Wat een gezellige, spannende, heerlijke zondagnamiddag!

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-12-08

Christmas in Vegas

 

Het land is in crisis. De economie is comleet in elkaar gezakt. En wat doet Speelplein Sneeuwwitje? Ze organiseren hun jaarlijkse kerstfeestje... in Vegas-style. Een weekje van tevoren kreeg iedereen een officiële uitnodiging in zijn bezit: "De Gastvrouwen van het Las Vegas Swing Casino nodigen u uit op hun exclusieve Christmas in Vegas". Er werden beloftes gedaan van viergangendiners, cocktails en bubbels, cadeautjes van miljoenen euro's, en gokken tegen de sterren op. En dus liepen er in geen tijd massa's inschrijvingen binnen: op drie dagen tijd was zo goed als de hele actieve bende ingeschreven. Het bracht voor één van de gastvrouwen wel een tikkeltje stress mee, want die zat daar met haar factuur van 90 euro waar ze een viergangendiner mee moest samenstellen... Gelukkig hielp de mama van de gastvrouw mee en konden ondanks de crisis alle mondjes worden gevoed - en alle buikjes volgegeten worden.

Christmas in Vegas was een overweldigend succes. Er waren ongelooflijk veel vriendjes in bling-bling-outfit die het begin van de kerst- en blokvakantie kwamen vieren. Er was genoeg eten voor iedereen, en er waren zoveel desserts dat we er nog een heel weeshuis mee hadden kunnen trakteren. Helaas zijn er geen weeshuizen in de buurt, en om dus niet aan verspilling te doen werd uiteindelijk alles nog onder elkaar verdeeld. Er was een prachtig aangeklede kerstboom met massa's leuke cadeautjes onder. Voor elk wat wils... Er was een sexy barman die voor ieder zijn geliefkoosde cocktail mixte. Er waren twee knappe zangeressen die de boel opvrolijkten met hun engelengezang. En er waren casinospelletjes, waar naar hartelust gegokt en geld verloren kon worden.

Dat geld kwam allemaal terecht in een grote mok met aardbeienprint. Iedereen kieperde met veel plezier zijn kleingeld erin, want de opzet van heel het spel was: geld verzamelen voor Music for Life. En zo konden we dus middenin de crisis zelf een beetje decadent doen om mensen die nog veel erger in crisis zitten te helpen. Wat een originele kerstgedachte. Op het einde van de avond vonden we zo'n vijfenzeventig euro in onze mok, met dank aan de discussie over welk liedje we wilden aanvragen, waardoor enkele fanatiekelingen meer geld in de strijd begonnen te werpen om meer recht van kiezen te hebben. Die vijfenzeventig euro werd nog aangevuld met een bedrag uit de schatkist, want ik had minder gebruikt dan ik had voorzien voor het bijpassen van onze braspartij. Uiteindelijk zijn Baloe, Calimero en haar neefje en ik op maandag met honderdvijfentwintig euro naar het Glazen Huis getrokken. We hebben er overigens meer dan twee uur aangeschoven en we zijn toch niet tot bij de micro geraakt, maar onze centjes zijn wel tot in de brievenbus geschoven. Dat was in elk geval het belangrijkste.

Het Christmas in Vegas-event ging nog door tot in de late uurtjes, met onder andere nog het vieren van de verjaardag van ons Kerstkindje - die we in pure Vegas-stijl een olifant cadeau hebben gedaan - en het in de bloemetjes zetten van Bompie, die nu volleerd kok is en in het vervolg op de kerstfeestjes voor ons gaat koken. Er werd ook gedanst en gechilled, en heel veel uno en poker gespeeld. Niet iedereen kon echter tot in de late uurtjes blijven... Eén gastvrouw hield het rond half twaalf voor bekeken. Met een goeie reden, overigens. Een beetje slaap voordat je naar een sollicitatietest gaat, is misschien wel aangewezen...

 

15:42 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-12-08

Blanche-Neige veut du neige: dimanche aux Ardennes

 

Dimanche, 8h15.
De wekker van 007 loopt af omdat de Sint naar de Paul de Leeuwmarathon komt. Hij besluit echter dat het nog veel te vroeg is, en dat we mogen blijven slapen. Een uurtje later is de Pretty Nurse op. De rest volgt. Het blijft echter een luie ochtend: Het Paard van Sinterklaas op Ketnet, af en toe iemand die onder de douche gaat, totdat iedereen proper is en we aan het ontbijt kunnen. 007 maakt voor iedereen zijn of haar favoriete eitje. Daarna willen we eigenlijk naar buiten, maar... het regent vreselijk en niemand heeft zin... dan maar een filmpje... Gelukkig heeft Nanny McPhee ook voor ons magische krachten: het regent niet meer na de film, en we maken ons klaar om naar de kerstmarkt te gaan.

Dimanche, 14h00.
We rijden naar Durbuy en lopen even in het dorpje en op de kerstmarkt rond. Er is echter nog steeds maar evenveel te zien als vorig jaar, en dat valt wat tegen... Omdat we geld moeten betalen, veel geld zelfs, voor de parking, besluiten we nog een wandelingetje naar boven te maken. We beginnen dus aan dezelfde klim als vorig jaar, op zoek naar maretak. Het ziet er een beetje slecht voor ons uit, want er is minder te zien, en als er is hangt ze veel te hoog. We beginnen al een beetje te vrezen dat we voor het donker niets meer gaan vinden, want het begint al snel te schemeren...

Dimanche, 16h30.
Gelukkig vinden onze jongens een veldje waar ze een beetje achteraf aan maretak kunnen. Vier grote vuilniszakken worden gevuld. En dan is er het probleem van het vervoer... met die grote zakken kunnen we natuurlijk niet vrolijk door Durbuy gaan lopen. Dus besluit 007 om de auto te gaan halen. Wij wachten op het hoekje aan de boom waar we vorig jaar een maretakkenpruik uit hebben kunnen halen. Het is dit jaar het Rietzwijn die met de eer van de foto gaat lopen. Al is het bij hem geen pruik, maar eerder een gewei... typecasting en zo.

Dimanche, 17h30.
Terug in ons huisje ruimen we alvast zo veel mogelijk op en maken we onze valiezen. Daarna is het tijd om een hapje te eten. Nouja, een hapje... We hadden zoals gewoonlijk een héle hoop teveel, en dus konden we een gigantische maaltijd eten voordat we alle overschotjes echt verdeelden en de auto's in gingen laden. Het leek wel een beetje alsof we drie weken op vakantie gingen in plaats van drie dagen...

Dimanche, 20h04.
We hebben net de sleutel in de brievenbus van het kantoortje gedropt, en vertrekken naar huis. We rijden nog een poosje achter elkaar aan, maar op den duur moeten we het Rietzwijn en Zussie laten gaan. Als we ter hoogte van Antwerpen zijn, laat de autoradio ons weten dat het in de Ardennen is beginnen sneeuwen. Onze schreeuw kon waarschijnlijk tot in Durbuy gehoord worden...

Dimanche, 21h10.
We arriveren in de straat van de Pretty Nurse, waar toevallig ook mijn vriendje woont. Ik mag hem eventjes knuffelen voor hij gaat slapen. Een half uurtje later kom ik zelf thuis aan, met mijn ongebruikte slee. Ik kruip zo snel ik kan mijn bedje in, want je wordt best wel moe van een weekendje hopen op sneeuw...

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-12-08

Blanche-Neige veut du neige: samedi aux Ardennes

 

Samedi, 9h30.
Natuurlijk was de Pretty Nurse als eerste wakker. De rest volgde op regelmatige basis, en op het moment dat de wekker van 007 afliep hoefden alleen de moeilijkste opstaanders er nog uit. Toen die merkten dat iedereen al zo goed als aangekleed was, ging dat zelfs heel snel. De matrassen werden intussen weggelegd en de ontbijttafel werd klaargezet. De meisjes verzonnen een plan om de dag door te brengen, de jongens maakten alvast de spaghettisaus voor 's avonds. We trokken stapschoenen aan en propten de rugSack vol samsonkoeken, smurfenfles, appels, mandarijntjes en fototoestellen, en zo trokken we op avontuur.

Samedi, 13h00.
Sneeuwwitje had iets geweldigs gevonden, dacht ze. In de kortingsbonnetjes voor 'Waalse Attracties' stond de 'Cinéma Dynamique' in Marche-en-Famenne. De rest vond het ook leuk klinken, bovendien kostte het maar een euro meer met de kortingsbonnetjes. Wij daarheen dus. Bleek het natuurlijk een promofilm voor Wallonië te zijn, maar dat leek ons nog grappig. We stapten in het gevaarte in het cinemazaaltje, en toen kreeg de helft van ons een déjà vue. Toen we een paar jaar geleden naar Disneyland gingen, zijn 007, Kaat Piraat en ik overal zonder problemen in gegaan, maar in één attractie zijn we ongelooflijk ziek geworden: de Star Tours. Dat is een soort simulatieattractie, precies zoals degene waar we nu in zaten. En ja hoor, een kwartiertje later stonden we allemaal kotsmisselijk buiten. Dat was dan ook de laatste keer dat Sneeuwwitje iets uit mocht kiezen... Maar we hebben er de rest van het weekend toch nog hard mee gelachen.

Samedi, 13h50.
Volgende activiteit was een voorstel van de Pretty Nurse (en dus beter voor de gezondheid). We reden naar Wéris, en met behulp van 007's bijzonder gedetailleerde wandelboek-met-gidsenverhaaltjes deden we er de dolmenwandeling. Eerst naar de Haina-steen, langs het Lit du Diable, en zo naar nog twee grote dolmengraven en nog een paar verloren gelegde menhirs. Het was een fijne wandeling, zeker op de momenten dat het Rietzwijn in de overgebleven sneeuw van vorige week zat te porren om sneeuwballen naar Sneeuwwitje te gooien. We kwamen hier en daar Nederlanders tegen die vrij grappige dingen zeiden, we hielden een stopje om Samsonkoeken te eten en Smurfenwater te drinken. Uiteindelijk kwamen we een paar uur later, na ook een tochtje door de modder - waar ik enkel met behulp van 007 uit ben geraakt - op café aan. Tijd voor een lekkere warme chocolademelk na een lange wandeling, voordat we weer naar huis gaan!

Samedi, 19h00.
De spaghettisaus was lekker getrokken, en dus was het tijd om als hongerige wolven na onze wandeling aan tafel te gaan. Na het eten hadden we eigenlijk naar de kerstmarkt willen gaan, maar een paar van ons lagen half dood in de zetel. We besloten dus de kerstmarkt over te slaan en ons aan de voorbereidselen voor onze laatste activiteit van de dag te beginnen. Maar hoe kregen we de Pretty Nurse uit de buurt?

Samedi, 20h15.
Ze maakte het ons ineens wel heel makkelijk: de Pretty Nurse besloot in bad te gaan. We zochten een sleutel en sloten haar ineens op - vooruitziend en zo. Zo konden we mooi alles klaarzetten voor haar verjaardagsfeest. Er werd versierd, cadeautjes verstopt, en ik garneerde mijn marmertaart. En toen draaiden we de sleutel weer los, en gingen we rustig in de zetel zitten wachten, met de Paul de Leeuwmarathon op televisie, tot onze jarige uit haar badkamer zou komen.

Samedi, 20h39.
Happy Birthday Pretty Nurse! Vanaf nu tot haar échte verjaardag om 12 uur vannacht kreeg ze een heleboel opdrachtjes te verwerken, die haar telkens cadeautjes opleverden. Er waren hilarische momenten bij, vooral toen 007 haar op het einde wat begon te helpen met het vinden van cadeautjes: beep... beep... beepbeep... beepbeepbeep... beepbeepbeepbeepbeepbeepbeepbeepbeepbeep! Dé ringtone van het moment bij het Rietzwijn. Het was in elk geval een gezellige en cadeautjesrijke avond. Mét lekkere marmertaart!

Samedi, 00h00.
Nu was het écht haar verjaardag. We zaten nog een poosje samen, en besloten uiteindelijk om de matrassen terug te pakken. Intussen bleef de marathon nog aanstaan. Niet altijd even interessant, maar 007 is een fan... Uiteindelijk viel iedereen er zowat bij in slaap, maar aangezien Sneeuwwitje niet kan slapen als er geluid en/of licht is... Probeer maar eens te slapen als je door je dichtgeknepen ogen nog steeds lichtflitsen ziet... Je ligt dan ook vlak naast de televisie, natuurlijk. In elk geval besloot 007 wijs om de televisie om 3 uur uit te zetten, gemotiveerd door het feit dat ik nog steeds aant wiebelen was. En zo gingen we dan allemaal uiteindelijk naar dromenland. Heel hard wensend, intussen, dat Sabine het juist had op het weerbericht, en dat het vannacht eindelijk zou beginnen sneeuwen!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-12-08

Blanche-Neige veut du neige: vendredi aux Ardennes

 

Vendredi, 8h50.
De wekker staat om 9 uur, maar om tien voor negen slaag ik er echt niet meer in te blijven liggen. Ik spring dus uit bed en begin naar goede gewoonte zes dingen tegelijk te doen (en uiteraard ook alles door elkaar). Het is een slechte gewoonte, want als ik alles gewoon schematisch na elkaar zou doen, zou alles veel sneller klaar zijn en zou ik ook minder stress hebben. Maar ik heb die slechte gewoonte nou eenmaal aangekweekt, en ik raak ze niet meer kwijt.

Vendredi, 10h40.
De grote meerderheid van spullen is klaar en ingepakt, behalve één noodzakelijk ding: ik hoop al een week dat het opnieuw gaat sneeuwen en dus wil ik mijn slee meenemen. Ze moet ergens zijn, maar de eerste zoektocht door het tuinhuisje heeft niets opgeleverd. Dus bel ik naar de enige persoon op de wereld die altijd àlles weet zijn (nee, niet 1207, maar oma). Met haar aanwijzingen is de slee in no time gevonden en kan ik mijn hele bagage naar beneden slepen om alles klaar te zetten. Ik hoop maar dat het Rietzwijn met een busje komt...

Vendredi,11h00.
Ik moet nog één ding inpakken, maar dat moet nog gefabriceerd worden: de taart voor de verjaardag van de Pretty Nurse. Ik besluit er dit keer geen rozijnen in te gooien, aangezien die vorige keer voor ongelukken hebben gezorgd. Dit keer wordt het een marmercake (maar de cake heeft het concept 'marmeren' niet zo goed begrepen). Veel sneller dan verwacht is ze ook klaar, ik juich al met deze meevaller. Twee minuten later vergaat het juichen mij, als ik de bakvorm per ongeluk op mijn arm laat schuiven. Natuurlijk precies op het éne stukje vel dat vrij is tussen een hoeveelheid Werchterarmbandjes en mijn trui. Niet dat ik op dat moment al besef dat het pijn doet, dat komt pas later als ik de laatste handelingen op mijn computer verricht. Zie ik plots de bubbel die op mijn arm verschijnt. Aan de slag met brandzalf en steriele doekjes dus. Gelukkig ziet de cake er mooi gelukt uit en past ze zelfs perfect in de doos waarin ik haar wil verstoppen. Nu alles klaar is kan ik gerust wachten op medereiziger Pretty Nurse en onze chauffeur het Rietzwijn.

Vendredi, 13h00.
De Pretty Nurse verschijnt, mooi op tijd, met ook een hoop bagage. We nestelen ons in de zetel om te wachten (en maken ons intussen écht zorgen over het volume dat de auto van het Rietzwijn aankan).

Vendredi, 14h30.
Het Rietzwijn verschijnt, krijgt een halve hartaanval als hij ziet wat er allemaal in de auto moet proberen worden gepropt. Uiteindelijk lukt het, al zit ik behoorlijk ingemetseld op de achterbank. Gelukkig is het maar twee uurtjes rijden. We gaan er meteen vandoor, op naar een weekendje Ardennen!

Vendredi,16h00.
We komen aan bij het kantoor waar we de sleutel van ons chalet moeten ophalen. Terwijl we even wachten grabbelt het Rietzwijn een paar ballons mee, en sla ik mijn slag in de kom met kleurpotloden en het stapeltje postkaartjes. Leuk voor achtergebleven vriendjes, vond ik. We krijgen de sleutel van de vriendelijke mevrouw, en vertrekken verder naar onze logeerplaats voor dit weekend. We rijden er eerst flink voorbij - het huisje staat in een zeer vervelende bocht - maar we komen uiteindelijk mooi aan. We voorzien wel alvast een paar problemen voor onze nakomende vrienden: als wij er al voorbij rijden als het nog licht is, hoe gaan zij hier dan vanavond geraken?

Vendredi, 17h00.
Met z'n drieën hebben we het huisje doorsnuffeld en kennis gemaakt met ons territorium, alles is uitgepakt en de televisiekanalen zijn vanbuiten geleerd. Toen besloten we dat we iets misten. Zussie had het Rietzwijn gevraagd om nog Samsonkoeken te gaan kopen, maar die had hij in geen enkele winkel gevonden. De Pretty Nurse vroeg hem of hij in de Aldi was geweest, want daar zouden zeker Samsonkoeken zijn. We geloofden haar natuurlijk op haar woord, en dus trokken we op Samsonkoekenqueeste. Allemaal weer de auto in, op naar de Aldi in het dichtstbijzijnde dorpje. Omdat we hardleers zijn willen we eerst nog eens in de GB kijken, maar dat gaat mis. In de Aldi vinden we wat we zoeken, plus een paar pizza's voor het avondeten en een zakje Aldim&m's. We maken bovendien ook al meteen vriendjes met de plaatselijke bevolking. Een bijzonder goed begin, vinden we, en dus trekken we tevreden terug naar ons huisje om pizza te gaan eten en wat televisie te kijken in afwachting van onze vriendjes.

Vendredi, 21h30.
Onze vriendjes zijn nog steeds niet aangekomen, maar ze zijn wel al een uur "in de buurt". We houden telefonisch contact en proberen hen naar ons toe te loodsen, maar het lukt niet zo best. Achteraf blijkt dat ze effectief dicht in de buurt waren, maar nooit precies dicht genoeg om ons te zien.

Vendredi, 22h10.
Luide discomuziek op de oprit: daar zijn ze dan! Eindelijk zijn we compleet en kunnen de drie achterkomers ook ons chalet leren kennen. Er worden natuurlijk meteen luikjes opengetrokken en onderzocht, we eten soep en croques, en er word alvast veel gelachen en gaplaagd.

Vendredi, 00h30.
Officieel zijn we al zaterdag natuurlijk, maar we sliepen nog niet dus we houden het nog eventjes op dag 1. We slepen alle matrassen naar de living, zodat we allemaal bij elkaar kunnen slapen. Er ontstaat eerst nog een flink kussengevecht aan de andere kant van de living, voornamelijk tussen het Rietzwijn en 007, maar het is Kaat Piraat die er de gevolgen van moest ondervinden. De eerste die in slaap viel was Zussie, en tegen om kwart over 1 lag de hele living plots vol varkentjes... In volle verwachting voor de volgende dag. Zou het gaan sneeuwen?

15:10 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-11-08

Meneer en Mevrouw Dracula hebben een feestje

 

Mevrouw Dracula stond voor de spiegel jurken te passen. Eigenlijk had ze zich in een roze jurk willen proppen om als grote roze strik naar het feestje te gaan. Maar de taille van de roze jurk werkte niet mee - dat heb je dan, met een taille die smal genoeg is maar heupen die flink uitsteken, en de jurk langs boven aantrekken ging al helemaal niet want daar brak 95D het spel. En dus besloot Mevrouw Dracula haar dagelijkse lange zwarte jurk aan te trekken, vervolledigd met de pokkedure lange handschoenen uit Zweden die bij elke gelegenheid voortaan zullen gebruikt moeten worden en de pareljuwelencombinatie van Grootmoeder Dracula. Moeder Dracula was nog net bezig met een mondje bloedrode lippenstift toen Meneer Dracula aan de deur stond om Mevrouw Dracula op te halen.

Meneer Dracula chauffeerde zijn wederhelft netjes tot in Griezelstad Gent, en van zodra we op de Cellulitisbrug ter hoogte van Gentbrugge waren, belde ik onze huisdieren op zodat ze wisten dat we eraan kwamen. We reden eventjes verloren - en dus moesten we een paar keer terugbellen - maar uiteindelijk konden we onze Zwarte Kat en Rosse Kater ophalen. Toen we allemaal in de auto zaten begon het lastigste tochtje: de hele stad door tot bij het huis van Baloe de Duivelin. Oei, enkele richting. Oei, hier mogen we niet in. Ehm, deze kant op dan maar? Oeps, terug, hier mochten we niet in. Maar we geraakten er, gingen op de zeer griezelige tonen van "Marjolein" af en vonden onze jarige Duivelin tussen een hoopje andere griezelvrienden.

Het werd een gezellig foute avond, al werd er meer gelachen dan gegriezeld. Een uurtje na Spokentijd vonden Meneer en Mevrouw Dracula het tijd om maar eens te vertrekken. We namen afscheid van iedereen, bedankten Baloe de Duivelin voor het fijne feestje, stopten onze huisdieren in de auto en reden weer weg. We raakten weer hopeloos in de knoop met de straatjes in Griezelstad Gent, namen een paar verkeerde beslissingen en zo kwamen we iets later dan gepland bij het nest van onze huisdieren aan. Verder terug naar Huize Dracula was makkelijker, al was dat natuurlijk ook geen kwestie van een paar minuten. Om half drie sloot Mevrouw Dracula het deksel van haar doodskist. Jawel, we hebben er anderhalf uur over gedaan om thuis te raken. Moeder en Vader Dracula hebben mij er de volgende dag smakelijk mee uitgelachen.

 

11:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-10-08

12-12-12

 

Note to self: dit doen we nooit meer. Hoevaak we dat al niet gezegd hebben kan ik intussen niet meer tellen. Maar we doen het nog steeds. Het: een waanzinnige speelpleinactiviteit in elkaar boksen, onszelf afschuwelijk veel werk en stress aandoen, en vervolgens teleurgesteld zijn omdat de activiteit in duizend stukjes kapot valt. En dan roepen we met z'n drieën dat we het nooit meer doen. Tot we een week later zijn. Dan schiet er ineens weer een idee in bloei in één of ander hoofd. En dan denken we nog: niet teveel werk deze keer. Alles door de haalbaarheidscomissie halen. Goede voornemens genoeg, altijd. Maar binnen de kortste keren zitten we weer met waanzinnig veel werk en tijdsgebrek en slaaptekort.

Dit keer zou het de ultieme activiteit zijn, de àllerlaatste. Dat zou het vorig jaar ook, maar vorig jaar zijn we in de namiddag beginnen slabakken en is het spelletje weer eens niet afgeraakt. Dit jaar dus, zou het helemaal tot in de puntjes zijn. Qua voorbereiding was het ook tot in de puntjes. Al maanden van op voorhand lag het idee vast. Een maand voor de datum zijn we begonnen met voorbereiden. Elke week hebben we vergaderd en voorbereid. We zijn nog nooit zo goed voorbereid geweest. Er werden tochten uitgestippeld, activiteiten bedacht, filmpjes gemaakt. We hebben kilometers gefietst en ik heb uren zitten monteren. We hebben alle moeite van de wereld gehad om een slaapplekje te vinden, ik heb een facebookpagina aangemaakt en teasers om onze deelnemers nieuwsgierig te maken, we hebben boodschappen gedaan en zelfs een extra simkaart gekocht voor de noodklep. We hadden letterlijk aan àlles gedacht. De laatste week was er toch weer eentje van weinig tijd en weinig slaap: gevloek op de computer, opdrachtjes in orde brengen, kaarten in stukken knippen. Twee afzeggingen die nog opgevangen moesten worden. De laatste avond hebben we zeven uur in de auto gezeten om alle opdrachten en aanwijzingen doorheen het Waasland te gaan hangen. Om twee uur 's nachts lag ik in mijn bed, en om zeven uur moest ik er weer uit. Maar we hadden het er voor over, want alles was in orde. De dag zelf moesten er enkel nog wat kleine boodschappen gedaan worden tussen het rondrijden met deelnemers door. We zaten safe.

En toen zouden de eerste 12 uur gaan beginnen. Kaat Piraat, 007 en ik zaten bij 007 thuis te ontbijten. Verkleedkleren aan, laatste beetjes overleg voordat we naar onze respectievelijke vertrekplaatsen zouden rijden. Plots een berichtje van Spruitje: ik geraak niet op mijn vertrekplaats! Kaat en ik besloten hem dan maar op te gaan halen. Uit pure vermoeidheid vergaten we een paar dingen, dankzij het rondrijden kwamen we dus ook een beetje te laat bij onze witte magiërs aan. Geen probleem, dan hoefden we ze niet te lang bezig te houden. Een kwartiertje extra gaven we ze, om alvast wat looptijd in te halen. Bleek dat 007 dat met de zwarte magiërs ook had gedaan. Bij die zwarte magiërs ontbrak er al een Vampier die niet was komen opdagen. Zonder ook maar één berichtje, beetje vreemd... We reden stiekem even achter onze groepen aan en zagen dat het goed was. Tevreden reden we terug naar de 007-uitvalsbasis om alle materiaal in te laden en naar onze slaapplaats te rijden.

Van zodra we daar waren, begonnen onze magiërs met bellen. We zijn al moe! We zien het niet meer zitten! Waar moeten we nu naartoe? We vinden het niet! Niet op de zorgvuldig voorbereide noodklepnummer, nee. Daar nam niemand de moeite voor: vijftien euro naar de marollen. Terwijl 007 de inrichting van het lokaal op zich nam, begonnen Kaat en ik rond te rijden om laatkomers op hun bestemming te brengen. Tussendoor probeerden we ook een smoske te eten, en gedemotiveerde mensen terug te motiveren. Elke keer we bij onze groep aankwamen was het een gejammer van jewelste, en ze geraakten ook steeds slechter vooruit. De zwarte groep was in het begin aan het sukkelen geweest, maar die raakten nu beter vooruit. En daar bleef de moed er blijkbaar ook beter inzitten... Om vijf uur kwamen de niet-stappers aan (minus eentje dat plotseling ziek was) en om zes uur vertrokken we voor de soepbedeling. Kaat en ik besloten uit onze witte groep drie vertragers uit te halen. Met 007 spraken we af de rest rond acht uur op te halen: de tocht was inderdaad te lang. Om acht uur is 007 effectief om de zwartjes gereden (die net aan het valsspelen waren geslagen, hoe zouden we zelf zijn). De witte groep had echter een tweede adem gekregen en besloot door te gaan. Uiteindelijk hebben er vier helden de eindstreep gehaald: Monster die sinds vier uur meeliep, Elsje en de Pastoor die sinds twee uur meeliepen en Spruitje die vanaf het begin de hele 36 kilometer heeft gedaan.

Intussen werden er pannenkoeken gebakken en gegeten, mensen opgehaald en naar huis gebracht, film gekeken en in slaap gevallen. Tot de vier helden terugkwamen, toen werd iedereen eventjes terug wakker gemaakt. Uiteindelijk werd het in plaats van 12 uur rust iets minder rust, maar waren we toch min of meer wakker voor de laatste 12 uur. Alleen... hadden we een stuk minder deelnemers dan goed was geweest. Een paar hadden op voorhand gezegd maar één dag te blijven, een paar kwamen daar op het moment zelf mee af. Van de twee deelnemers die op zondag moesten aankomen was er eentje ook ineens plots "ziek" en eentje liet niets meer van zich horen. En dus zaten we met een onderbemande zwarte groep, en gingen onze leuke activiteiten niet vooruit, waardoor er maar de helft van de vierentwintig opdrachten zijn kunnen gebeuren. Eentje van de zwarte groep lag bovendien knock out door lactoseintollerantie, eentje van de witte groep was oververmoeid en overstapt. Er kreeg er nog eentje koorts uiteindelijk, en de demotivatie was uiteindelijk alom. We vervroegden weer eens de eindceremonie, de meesten vertrokken naar huis en 007, Samson en ik bleven nog een nachtje achter.

Volgende dag moest de varkensstal opgeruimd worden, en dat heeft ons een serieuze hap uit onze tijd gekost. Uiteindelijk is het gelukt en zette 007 ons thuis af, waar ik prompt eindelijk in de zetel in slaap ben gevallen. Na drie dagen mocht dat wel eens. Om nu te zeggen dat er aan heel die 12-12-12 niets leuks was, is veel gezegd. Er zijn hilarische momenten geweest, vooral 's avonds met Baloe's Montegay (toevallig toen Charlie Romeo speelde) en de blote kont van het Stalen Ros. Maar een normale mens zou toch twee keer nadenken voor hij nog een keertje zo'n activiteit uit de grond probeert te stampen. Een normale mens...

Twee keer hebben we nagedacht. En dat resulteerde alvast in een nieuw idee voor volgend jaar. Al zullen we dit keer wel een paar heel strikte regels hebben... want onze schatkist kan zo'n expeditie écht geen tweede keer aan...

 

11:08 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-08

De F van Sneeuwwitje: Filmfestival (deel 3)

 

En toen was het tijd voor de derde en laatste filmfestivalfilm van dit jaar. Dit keer niet met Engeltje als zeer gewaardeerd gezelschap, maar met 007 en zijn wederhelft, Smurf. Ik nam de trein rond het middaguur, na eerst een belangrijke tussenstop te hebben gemaakt, en kwam een beetje later dan ik had verwacht in Gent aan. Ik had het ook warmer verwacht. Thuis was het gewoon fris geweest, maar jarenlange ervaring leert mij dat het in Gent altijd een stukje warmer is. En dus was ik vertrokken in enkel een zomertrui aan en een regenjas in mijn rugzak. Tot mijn opperste verbazing viel er regen uit de lucht toen ik uit de trein stapte. Niet zomaar regen zelfs, het had volgens mij een beetje weg van sneeuw. Gelukkig hield dat gauw op, maar het bleef nog best koud toen ik op de bondmobiel stond te wachten. Toen die zich aandiende ben ik er dan ook met de snelheid van een actieheld ingesprongen. Konden we meteen verder koers zetten naar onze filmfestivalplek van vandaag: de Decascoop.

Daar aangekomen haalde 007 de tickets op, en gingen we de filmzaal binnen. Bleek dat er een gigantische stroompanne "over gans kinepolis" was en dat we dus een beetje geduld moesten hebben. Er werd geschuifeld dat het geen naam meer had, niet alleen omdat enkel de noodverlichting brandde, maar ook omdat blijkbaar de toeschouwers van de film, de laatste uit het plus-parcours, voor negentig procent uit bejaarden bestond. Die gigantische stroompanne viel dus echt op het best denkbare moment, want bejaarden en donkere cinemazalen om in binnen te gaan plus bejaarden en weinig plaats om te gaan zitten plus bejaarden en geduld hebben, dat gaat traditioneel moeilijk samen. Uiteindelijk begon de film dan toch (en is hij ook nog eens drie keer uitgevallen, waardoor de bejaarden achter ons al van censuur tijdens de KNT-scenes spraken, omdat het toevallig altijd net was toen Ben Kingsley en Penelope Cruz in bed aan het werk waren).

Het was een vrij lange, maar erg mooie film. Bij momenten ook bijzonder aangrijpend en zielig. Het gaat over een oude bekende professor die een relatie met één van zijn leerlingen begint, en dat loopt dus niet over rozen. En net als je denkt: nu is het afgelopen, nu is de film gedaan (met een zielig einde), komt er nog een zieligere twist aanzetten, waarna de film op dat draadje nog een poosje verder gaat. En sommige filmmakers komen daar echt niet mee weg (Youth without Youth van Coppola bijvoorbeeld), maar deze dus wel. Het was een beetje alsof de sequel gewoon aan de eerste film geplakt was, en al klinkt dat niet goed, het was het dus wél. Na de film haastten de bejaarden met een plus-ticketje zich naar de taart-en-koffie die op hen stond te wachten, wij besloten eerst op ons gemakje de aftiteling uit te kijken en pas dan een bezoekje aan de chocoladebar te gaan brengen.

Die zat echter stampvol, en dus kostte het ons even tijd om een geschikt alternatief te vinden. Besluiteloosheid troef in ons gezelschap, en uiteindelijk werd het Het Salon, schuin over de chocoladebar, waar het ook best gezellig is (en het niet naar chocolade ruikt). We bestelden thee (x2), chocolademelk en een groot bord koekjes, en we kletsten nog een beetje na. Tot de persoon die op de stoel van 007 zat honger kreeg, en we een nieuw rondje besluiteloosheid tegemoet dreigden te gaan. Hij wist gelukkig te vertellen dat hij zin had in pizza, dat beperkte de mogelijkheden al enigzins. Sneller dan verwacht werd er ook een bepaalde pizzeria in de groep geworpen, en dus trokken we daar - na betaling van onze Salonschuld - naartoe.

De pizzeria was erg gezellig, de pizza's waren lekker en het gezelschap natuurlijk het allerbest. Een gezellige avond dus, al trokken we het niet té lang meer want na de voortreffelijke pizza's zaten we alledrie propvol. Tijd om - via Smurfjes kot - naar huis te rijden dus. Ik kreeg een lift tot voor mijn voordeur van de hoffelijke 007 - nouja, niet letterlijk, want onze voordeur zit opzij aan het huis en dan had hij door de haag heen moeten rijden - en dat was het einde van een zeer geslaagde woensdagmiddag. En ook... het einde van een zeer geslaagd filmfestival 2008. Drie op drie perfecte films, ik zie het mij niet gauw meer beter doen!

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-08

De F van Sneeuwwitje: Filmfestival (deel 2)

 

Grootmoeders wijsheden kloppen: als ik opsta met hoofdpijn, dan weet ik gewoon dat het mistig weer is. En dat was het dus zondag ook. Op zich was dat misschien niet het beste weer geweest om op fietstocht te gaan, maar we moesten wel. De 12-12-12-activiteit bereidt zichzelf niet voor, en dus trokken 007 en ik er een hele ochtend op uit. Het weer verbeterde zich in elk geval exponentieel met het aantal kilometers dat we deden, van een succes gesproken. Maar die fietstocht is in principe nog vrij geheim materiaal, en dus zal ik het er hier niet meer over hebben. Waar het vandaag echter wel om draait, is mijn tweede filmfestivaluitstap.

Engeltje had gevraagd of ik zin had om eerst een hapje te gaan eten voor de film, en laat dat nu net één van mijn favoriete bezigheden zijn. Dus stond ik om zes uur in het station, waar Engeltje mij kwam ophalen. Naar het Zuid gebust en een restaurantje uitgezocht, waar we bijzonder lekker, veel en goedkoop hebben gegeten. Daarna wandelden we terug naar de Decascoop zodat we op tijd plekjes zouden hebben voor de film, en wachtten we tot die zou beginnen.

De film heette Stella, en is het autobiografische verhaal van de regisseuse Sylvie Verheyde. Een erg aangrijpende film vond ik, over een meisje van 11 dat naar de middelbare school gaat. Haar thuissituatie is niet ideaal - en dat is een eufemisme - en dus heeft ze het nogal moeilijk op school. Maar Stella gaat er met een onvoorstelbare flexibiliteit overal doorheen: gepest worden, slechte schoolresultaten, de foute thuissituatie, het lijkt haar koude kleren niet te raken. Lijkt, natuurlijk. Het was echt zo'n mooie film, ik moest er bijna van gaan huilen - en dat gebeurt mij eerlijk waar echt niet vaak. Ik moest dan ook bijna voortdurend denken aan de zusjes VdS, speelpleinkindjes die ooit in dezelfde situatie zijn opgegroeid maar dankzij - cynisch genoeg - de dood van hun mama aan veel meer Stella-leed zijn ontsnapt. Na de film was het weer erg stil in de zaal, iets wat zelden gebeurt (maar àls het gebeurt toch om één of andere reden altijd als ik met Engeltje naar een film ga).

We wandelden buiten, schrokken van de warme nachtlucht en besloten nog niet direct huiswaarts te gaan. In plaats daarvan doken we de Vooruit binnen voor het Almost Cinema parcours: eerst naar boven met de lift voor de viewmaster - daarin tonen ze hoe ze vroegere tijden spookverschijningen maakten op het toneel, heel interessant, en leuk ook toen we zelf mee mochten spelen. Daarna terug naar beneden voor de rest van het parcours: filmpjes, rookmachines, stroboscooptoestanden, machines die op lichaamsbeweging reageerden, ballons met nieuwspresentators in,... Superintrigerend en echt de moeite om eens te gaan bekijken.

Daarna wandelden we weer terug de warme nacht in, door de verlaten stad, naar Engeltjes appartement. Waar we nog een film begonnen te kijken, al kregen we hem niet uitgezien omdat ik in slaap begon te vallen. Tijd om in bed te kruipen dus. Een heel lang nachtje werd het alweer niet, maar ik sliep in elk geval beter dan de nacht ervoor in Monsters bed. De volgende dag na het ontbijt bracht Engeltje mij naar de tram en zwaaide mij uit. Weer weg uit mijn favoriete stad, helaas... maar ik kom gauw weer terug!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-10-08

De F van Sneeuwwitje: FACTS-beurs

 

De volgende ochtend laadde ik een heleboel spullen die ik niet nodig had in mijn tas, en vertrok ik weer naar Gent. Dit keer niet voor het filmfestival - of toch tenminste niet in eerste instantie - maar voor de FACTS-beurs. Dat is de jaarlijkse verzameling van mensen-die-verkleed-zijn-als-monsters-elven-en-star-wars-figuren, comicbooksnuffelaars en volwassen-speelgoedverzamelaars. Iets wat ik dus echt wel eens gezien moest hebben. Dus volgde ik toen ik uit het station wandelde in omgekeerde richting de stroom van zwartzakken en andere mensen met grote zakken vol veel te duur speelgoed. Zo kwam ik recht voor het ICC aan, en hoefde ik nog maar tien seconden te wachten voor Jompie opdook. En toen konden we in de rij gaan staan en kon het feest beginnen.

We kregen onze inkomstempel - we slaagden er weer eens in om de jongen aan de kassa compleet uit zijn lood te slaan, en dan weten we nooit of ik het was of Jomps die de schuldige is - en konden alles gaan onderzoeken. Eerst trokken we even naar boven, om te zien of er al showkes bezig waren. Dat bleek niet echt het geval, al liepen er wel een boel verklede mensen rond. We namen dus terug de roltrap naar de benedenverdieping, waar we ons in het gewoel begaven en standje na standje comics en speelgoed ontdekten. Overal om ons heen liepen ook verklede mensen, en mensen die hun R2D2 uit wandelen namen. Jompie zocht en vond een stapel comics die hij wilde, en ik struikelde - figuurlijk - over een kistje van een mangaserie die een belangrijk persoon in mijn leven graag bekijkt - en dat ik dus voor deze belangrijke persoon in mijn leven heb gekocht. En toen was ik blut, maar dat gaf niets. We trokken nog eventjes naar boven om de showkes te gaan bekijken. Mary Poppins playbackte een liedje, twee roze pruiken renden een beetje rond, twee manga action heroes deden een schijngevecht en Robocop moest het podium opgehesen worden zodat hij zichzelf ook even kon laten zien. En toen was het afgelopen en besloten Jompie en ik om huiswaarts te keren.

We wandelden via de supermarkt en de stripwinkel naar huis, waar Jompie mij voor de televisie plantte en het eten voor mij klaarmaakte. Het was lekker, het was gezellig, het was precies zoals Jompiedagjes horen te zijn. En het werd afgesloten met LP's luisteren en ijs eten op zijn slaapkamer. Tot het laat was en ik de bus naar het station moest nemen. En zo kwam ik weer thuis, waar ik veel te laat in bed kroop en een veel te korte nacht had om goed te zijn. Maar het was dan tóch een geweldige dag!

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-08

De F van Sneeuwwitje: Filmfestival (deel 1)

 

Er zijn in het leven een paar heilige momenten. Het moment vlak voor de allereerste kus met je vriendje/vriendin. Sinterklaas. Zes uur 's ochtends op de dag waarop je Werchtertickets kan bestellen. In de trein zitten met je beste vriend na een concert. En de aankomst van de filmfestivalcatalogus en de uren die daarop volgen om zoveel mogelijk films in elkaar te passen. Traditioneel zijn de ogen altijd groter dan de agenda, en dus kies ik altijd meer films uit dan dat ik er uiteindelijk zal zien. Ik zal nog veel moeten oefenen om Engeltje in te halen. Dit jaar bleef de wens-teller op negen staan. Voor de werkelijke teller moet men dat getal vermoedelijk delen door drie, tenzij er nog vanalles uit de lucht komt gevallen.

Op het ogenblik dat voor Engeltje haar tiende festivalfilm begon, begon voor mij mijn eerste. Ik was naar Gent gespoord op een bijzonder onzalig uur (je zou denken dat op vrijdag om 16u iedereen uit Gent wil, maar niets hoor, iedereen wil er blijkbaar in) en had Engeltje getroffen aan de ingang van de Sfinx bioscoop. Ik had voor de verandering weer eens problemen met het krijgen van mijn tickets, na drie jaar op rij geloof ik dat ik nu wel van een constante kan spreken. Misschien moet ik er iets aan doen, al is het wel elk jaar minder ernstig. De eerste keer ben ik twee keer heel Gent doorkruisd en heb ik bijna gevochten toen ze mij niet in de Capitole binnenlieten (waar mijn tickets dan uiteindelijk tóch niet waren en ik weer terug moest naar het festivaldorp). Vorig jaar was daar het al-dan-niet-betaald probleem. En dit jaar konden ze mijn naam (die overigens voor een keer perfect gespeld was) niet terugvinden en natuurlijk had ik mijn bestelnummer niet bij. Gelukkig wist Engeltje raad om die toch nog te pakken te krijgen. En met dat bestelnummer vonden ze mij dit keer wél, en kregen we toch weer net op tijd onze ticketjes. Ik denk dat ik vanaf volgend jaar een nieuwe naam en een nieuw account gebruik. "Goeienavond, ik heb tickets besteld op naam van Sneeuwwitje Samson." Stel je voor...

De film zelf was bijzonder goed. Mannen som elsket Yngve, of in het Engels The Man who loved Yngve. Ik werd er meteen mee meegesleept, vooral dankzij de muziek. Op zich was het thema een beetje Fucking Amal, maar dan met jongens, maar ik vond alles veel fijner uitgewerkt. Het homo-geworstel niet als überthema van de film, maar veeleer als onderliggend adertje. Het is er, maar het beheerst niet echt. Wat wel beheerst is de muziek, en de band. Die overigens nep is, maar wel een volledige nep-myspace heeft. Met de echte liedjes uit de film, met de personages uit de film als bandleden. Tot in de kleinste details uitgewerkt dus, en niet alleen op het grote scherm. Geweldig, toch?

Na de film nam ik afscheid van Engeltje, die even later nog haar elfde film ging bekijken. Ikzelf trok huiswaarts, maar niet voor lang. Gent zou een weekend lang weer het middelpunt van mijn belangstelling zijn!

 

12:11 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-08

Sneeuwwitje in Hogere Sferen

 

Het Rietzwijn van mijn Zussie was verjaard, en had een cadeautje gekregen waar ie andere vriendjes voor nodig had. En dus werd de gebruikelijke bende uitgenodigd naar de Hoge Rielen, voor een hoogteparcours. En dat was uitgerekend voor exact de dag na de Youth 4 You fuif, dus na een niet àl te lang nachtje reed de Bondmobiel met vier vrolijke inzittenden achter de Rietzwijnmobiel aan. We kwamen heelhuids aan en wandelden door het domein naar de plek waar de zus van het Rietzwijn, onze begeleidster, ons opwachtte. Veel tijd werd er niet verspeeld: harnassen aan, helmen op, en beginnen maar!

Het eerste parcours in de lucht was er eentje op een meter of zeven hoogte. Er hingen twee balken te schommelen, en het was de bedoeling dat je met z'n tweeën naar boven klom, op de balken ging staan en elkaar in evenwicht hield. Zo moest je dan naar de overkant, waar je kon gaan zitten en vervolgens naar beneden werd gehaald via een Peter Pan-moment. Goed, dacht Stoere Sneeuwwitje. Dat kunnen we wel. Maar niet als eerste. Dus gingen de twee stoere heren, 007 en het Rietzwijn, als eersten. De Pretty Nurse en Kaat Piraat beveiligden beneden, en Zussie en ik deden de backup voor het geval de beveiliging zou gaan vliegen. Zo naar boven starend en de gezichten van de heren ziend, besloot ik toch ineens dat ik niet durfde. Maar we zouden wel zien. De volgenden waren Zussie en Kaat Piraat. Dit keer was ik beveiliging, en na deze mooie ervaring vond ik het al helemaal niets meer. Maar ik besloot toch maar eens naar boven te klimmen, achter de Pretty Nurse aan. Eenmaal boven zag ik het niet meer zitten. "Nee hoor," riep ik. "Ik ga niet!" De Pretty Nurse zette een voet op de balk, en ik kreeg het al helemaal benauwd. Niet omdat ik hoogtevrees heb, want naar beneden kijken vind ik helemaal geen probleem. Je zal het valvrees moeten noemen, denk ik, het idee dat ik mij nergens aan kan vasthouden, dat staat mij niet aan. En dus kwam de Pretty Nurse ook terug, en besloten we maar van het platformpje te springen. Nouja, springen. Je laat je kont eraf glijden en dan hang je daar in de lucht, en kom je zachtjes neergePeterPand. Dat vond ik alvast geweldig. Als we zo'n dingen de hele tijd kunnen doen: graag!

Volgende oefening mochten we kiezen, ofwel een evenwichtsbalk ofwel een tarzankoordenkoord. Ik mocht kiezen, en dus koos ik voor de tarzankoordenkoord. Eerst ging Kaat Piraat naar boven. Die deed het rustig aan, en vertelde dat het best meeviel. Als tweede schoot de Pretty Nurse de lucht in. Schoot, jawel, want zij werkte het tarzanparcours in recordsnelheid af. Een beetje zoals we onze Nurse kennen dus: de vlam in de pijp en doorgaan! Ik besloot dat ik achter haar aan zou komen. Ik klom omhoog, de volle acht meter deze keer, en toen stond ik daar een beetje aan de boom te knuffelen met mijn ene voet op een boompiercing en de andere voet op de kabeldraad. "Misschien toch maar niet," riep ik naar beneden. Maar om één of andere reden besloot ik plots even achteruit te leunen, voelde ik dat ik eigenlijk bijzonder goed vast zat aan 007 beneden, en zonder dat ik eigenlijk wist wat er gebeurde stonden mijn twee voeten plots op de kabel. En zo ging ik vrolijk van tarzankoord naar tarzankoord. Ik zwaaide zelfs eventjes in het midden. En ik kwam netjes vliegend naar beneden. Mooi zo. Na mij volgden Zussie, 007 en het Rietzwijn, en die drie laatsten wilden graag nog een keertje de andere mogelijke oefening op het koord doen ook. Het zag er in elk geval altijd bijzonder stoer uit, en het heeft vele mooie foto's opgeleverd.

De laatste oefening van de dag bracht ons naar de pamperpaal. Een paal die niet zo verschrikkelijk hoog is eigenlijk, maar die wat wiebelt. Je klimt erop, gaat er bovenop staan, draait een beetje en springt naar de flosj. Simpel. Ik dacht, wel, we zien wel hoever we geraken, en dus klom ik naar boven. Geen enkel probleem. Tot mijn voet op die paal moest. Eentje ging wel. En toen die tweede. Nee. Dat wilde niet zo graag gebeuren. En dus op één of andere manier besloot mijn lichaam voor mij dat het op de paal zou gaan zitten. En daar zat ik dan. "Ik ga vallen!" Dat gevoel had ik namelijk constant. Want heel comfortabel zit je daar dus niet, de touwtjes aan je rug - op de plaats waar vleugels zouden moeten zitten - trekken je een beetje tegen zodat je de hele tijd een valgevoel hebt. En daar zat ik dan even vast bovenop mijn paal... "Ik zal maar springen, zeker?" En dat deed ik dus, ik sprong, met een ijselijke gil, en ik kwam even later netjes zwevend beneden aan. Nam het fototoestel vervolgens over en maakte foto's van mijn vriendjes, die er - met de nodige twijfel - wel allemaal in sloegen rechtop op de paal te gaan staan. De meesten sprongen zelfs naar de flosj, maar alleen de jongens konden ze raken. 007 heeft er een klein aandenken aan mee naar beneden genomen, van het Rietzwijn hebben we een prachtige actiefoto met de flosj in zijn hand. We hebben zelfs onze begeleidster op de paal gekregen, want dat had ze nog nooit gedaan.

Even later was het tijd voor nog een paar gekke groepsfoto's, een drankje en een stukje cake, afscheid van de zus van het Rietzwijn en vervolgens een ritje terug naar het Rietzwijnhuis. Daar kregen we een huisrondleiding, bekeken we de foto's van de dag en de foto's van hun reis naar Zweden, en gaven we onze gastheer en -vrouw een gezelschapsspelletjespakket cadeau. En toen was het etenstijd. Bijzonder lekkere spaghettikrulletjes met bijzonder lekkere saus. Zussie heeft een keukenprinsrietzwijn. En na het eten was er nog tijd voor één van de nieuwe spelletjes: Pinguin Party. Eer we het door hadden waren er al drie rondes voor kiekepoot voorbij, maar uiteindelijk hadden we het in de vingers. Het was een leuk spel, en je kan lekker pesten - maar ik zal het wat vaker moeten doen om goeie strategieën te bedenken. Het Rietzwijn won, geloof ik. En toen was het tijd om naar huis te gaan.

We namen afscheid, er werd hier en daar nog wat over en weer geplaagd - over scheve helmen, he Pretty Nurse, dat moest erin he - en de slappe lach gekregen - ik geloof dat het begon met ik die naar huis ging rijden, en dat het over ging in de lekkere lullen-slip op the tongue. Die uiteraard in de auto nog even werd verdergezet met plakkerige nootjes en zo, maar na een poosje werd het toch stiller. Kaatje werd bij the Boyfriend afgezet, daarna de Pretty Nurse bij haar katbeest en Sneeuwwitje uiteindelijk bij haar zeven dwergen. Alvast een beetje stijf kroop ze in haar bed, bedenkend dat het toch een ongelooflijk toffe dag was geweest!

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-08

Als alle jeugdbewegingen de handen in elkaar slaan... gaat het Fout!

Goed fout, weliswaar. Getuige de prachtige foute fuif die we op vrijdagavond uit de grond gestampt hebben gekregen. Youth 4 You, heette het ding, georganiseerd door de jeugdraad en alle jeugdbewegingen samen. Ik ben er wegens mijn Zweeds avontuur iets te laat ingerold, en dus was zo goed als alles al geregeld, maar met de laatste voorbereidingen heb ik wel flink kunnen helpen. De vorige maanden ging het dus van aankondigingsborden schilderen en flyeren en kaarten verkopen. Tot vrijdagochtend. Toen was het eindelijk zover. Met behulp van de Pretty Nurse ging ik een dagje mijn vrouwtje staan tussen de mannen die het podium en de lichtbrug gingen opzetten. De twee kleine pontons vastvijzen, dat ging nog. Maar van die lichtbrug ben ik maar wijselijk afgebleven... nee, dan waren er vrouwelijker werkjes. Tafels en dranghekken verslepen bijvoorbeeld. En de vestiaire vol nummerkes plakken. We werden trouwens voor al dat harde werk beloond met een frituurbezoek op kosten van de gemeente. En al eet ik dan bij voorkeur geen friet, daar moest toch van geprofiteerd worden.

Na het harde werken was er eventjes tijd voor plezier maken, en daar deed auto van de Pretty Nurse dienst voor. Ik mocht heel eventjes achter het stuur, en er zijn geen ongelukken gebeurd. Er is net als een paar jaar geleden bij mijn eerste poging een mooie roetvlek achtergebleven, maar dit keer kreeg ik het na eventjes toch wel min of meer onder de knie. Dat wilde niet zeggen dat ik met de auto reed - nee, de auto reed voornamelijk nog steeds met mij - maar ik viel toch al niet meer stil. Ik heb zelfs een bocht gereden, min of meer. En de auto is nog heel. Tevreden kon ik naar huis fietsen, waar ik nog wat huishoudwerk deed en er ei zo na bij in slaap viel. Beetje moe, misschien?

Veel tijd om te rusten was er echter niet, want om kwart voor acht stond Boerinnemieke mij al op te wachten aan de kerk. We fietsten samen naar het gemeenschapscentrum waar er verzamelen geblazen was, de helpers kregen bandjes en de kaarten werden afgerekend. En toen namen Boerinnemieke en ik onze plekjes in achter de bonnekeskassa. Naast ons aan de inkom, onze vrienden van het jeugdhuis. Het begon allemaal heel gezellig, maar al gauw bleek dat bonnekesverkoop een stresserend werkje is. Ik ben voortdurend bezig geweest met bonnekes scheuren, geld tellen en bekers grijpen. En uitleggen waarom ze een inruilbeker nodig hadden. Op het einde van mijn shift dreigde er eentje ruzie te komen zoeken, maar dat was bij een verkeerde geprobeerd. En dus haalde ik heelhuids het einde van mijn shift, en kon ik met mijn aanwezige vriendjes gaan dansen.

2Fabiola was bijzonder kort, en ook bijzonder flauwtjes. De hits (drie in totaal, waarvan twee zo belangrijk dat ze ze elk twee keer gezongen hebben) waren leuk - toch voor de eerste keer - maar de covers niet zo. Nouja. De dj's van het jeugdhuis waren dan weer wel goed - beter zelfs dan Pat Krimson die vervolgens nog een dj-set ten beste gaf. En toen kwam het foute uur van Sven Ornelis, gevolgd door weer een meesterlijke dj-set van de jeugdhuisdj's. Er werd efkens gevochten en er kwam politiebezoek, maar het was een plezante fuif. Zo plezant, dat we na de shift van Monster nog even zijn blijven hangen, tot een uur of half drie. En toen besloten we toch maar eens naar huis te gaan. Want morgen... zou het weer een drukke dag worden!

 

18:36 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-09-08

Sneeuwwitje in Amsterdam

 

Het moet geleden zijn van toen ik nog een heel klein meisje was, maar om half negen die ochtend stond Mamie naast mijn bed om mij wakker te maken. "Hoe laat ging jij ook alweer op de bus?" Normaal gezien om half negen, maar aangezien ik na een wild nachtje babysitten pas om half zes in bed had gelegen, had ik er een uurtje bijgedaan. Nonnie zou het vast niet erg vinden dat ik pas om tien voor één in plaats van tien voor twaalf aankwam. Ik stuurde haar een sms-je, en dat vond ze inderdaad geen probleem. En dus kon ik mij aankleden, spullen pakken en eten, en toen voerde Mamie mij zelfs tot op Linkeroever, waar ik veel makkelijker een tram kon nemen tot in het station. Ik kocht een weekendticket voor Schiphol, ging een zakje chocolade kopen als cadeautje, en ging toen op het alleronderste perron op de trein zitten wachten. Die kwam netjes op tijd. Ik vond een plekje en de volgende twee uur dommelde ik met mijn iPod in mijn oren nog eventjes in.

Op het station van Schiphol stond Nonnie mij op te wachten. Het was een super weerzien, het blijft een beetje gek dat we nu zo lang moeten reizen om elkaar een weekendje te zien, terwijl we een half jaar gewoon de gang door moesten lopen om op elkaars kamer een beetje te komen zitten. In de auto maakte ik kennis met Nonnies mama en met de hond, een grote langharige samson met een speldje in zijn haar. We kwamen snel bij Nonnie thuis, en besloten eerst te lunchen: krackers met kaas en vruchtenhagelslag - hoera voor Nederland! Na de lunch deden we een blokje om met de hond, en daarna sprongen we op de fiets om naar Amsterdam City te gaan. Het was even lastig om de terugtraprem weer gewend te raken, maar na een poosje had ik besloten dat het toch best ging. En dat die Hollandse Omafietsen best handig zijn. We parkeerden onze fietsen bij een gracht en betaalden voor een waterfiets, want dat was ons plan: we zouden Amsterdam een beetje verkennen via de waterfiets. We kozen er natuurlijk de moeilijkst wendbare uit, en een echte tour hebben we dus ook niet gemaakt aangezien we het veel te moeilijk hadden om te sturen. We zijn ook één keertje bijna overvaren door een schip, waarvan de schipper niet uitkeek. Het was een heel hoog schip, met een hoge schuine boeg. En die boot vaarde dus maar, zou zo vlotjes over ons heen gevaren zijn want die kon helemaal niet over zijn boeg heen kijken. Wij zagen in elk geval ook geen schipper, en hebben het dus héél snel op een trappen gezet om uit zijn buurt te komen. Gelukkig lukte dat. Voor de rest was ons tochtje op de grachten erg gezellig. Het was heel mooi weer, en we genoten dus van het zonnetje op het water.

Na een uurtje waterfietsen leverden we ons bootding terug in en besloten we een terrasje te gaan doen op het Leidseplein. We kozen allebei voor een ice-tea, omdat we zo'n dorst hadden. Even later verlieten we het toeristenterras weer, en gingen we op zoek naar een ijsje. we wandelden de winkelstraat door, kochten een zonnebril voor Nonnie en vonden toen onze fietsen terug. We reden langs een lichtjes andere weg terug naar huis, en ik had intussen de fiets zo goed onder de knie dat ik rond kon kijken, naar al die mooie huizen die om mij heen stonden. Ik had een beetje het gevoel dat ik in een filmset rondfietste, zoals bijvoorbeeld die van Zwartboek. Alleen een beetje verder in de tijd (maar dat is makkelijk te vergeten, als je wat fantasie hebt). Even later waren we bijna thuis en kwamen we een paar higherds in een auto tegen die een beetje schunnig deden (ze wilden eerst in onze kont knijpen, en toen we dat maar niks vonden werden ze wel heel inventief in wat ze dan meer wilden) maar die we gemakkelijk konden afschudden. We kwamen weer bij Nonnie thuis, maakten een praatje met ouders en broer en gingen toen eventjes op visite bij het jarige buurjongentje. Heel gezellig, de buren lopen er gewoon bij elkaar naar binnen en niemand vind het gek dat er plots een Belgisch meisje bij is. En iedereen is even vriendelijk en open, dat zie ik hier nog zo gauw niet gebeuren (of toch niet waar ik woon, ik weet best dat er zulke buurten in België bestaan ook).

Na het verjaarsbezoekje besloten Nonnie en ik alvast aan het eten te beginnen, want ouders en broertje waren nog druk aan het werk in de garage. We zochten naar iets wat we konden maken, en besloten uiteindelijk een frisse salade met veel groentjes en gebakken kip te maken, en daar 'patat' bij. Frietjes dus (diepvriesfrietjes, welteverstaan, want die lust ik wél). Toen het eten klaar was kropen we nog even voor de televisie tot iedereen er was, en blijkbaar is het in huize Nonnie de gewoonte met z'n allen voor tv te eten. We hebben de Junior Eurosong preselectie gezien, en toen ook Mooi! Weer de Leeuw, want toen ik liet vallen dat wij dat hier geregeld via internet bekijken vond Nonnies papa het een fantastische kans om mij er live op groot scherm naar te laten kijken. Het was ook een enorm grappige aflevering... Verder keken we nog naar Wie ben ik? En ondertussen leerde ik heel wat bij over de Nederlandse gewoonten (en de Nederlandse sterren). Na Wie Ben Ik waren Nonnie en ik heel erg moe (verrassend, na drie uurtjes slaap de vorige nacht) en klommen we ons bed in. We kletsten nog eventjes - meiden voor iets, weetjewel - en toen vielen we in een lekker diepe slaap.

De volgende ochtend ging ik eerst onder de douche, en daarna zaten we bij het ontbijt nog even voor de tv. Tot het tijd was om met Nonnie naar de hockeyclub te verhuizen. Dit keer nam ze mij mee achterop de fiets. Vond ik weer superleuk, natuurlijk, en ik besloot ter plekke dat ik misschien toch maar echt over de grens moet gaan wonen. Nonnie liet mij achter bij het hockeyveld toen zij moest gaan verzamelen met haar team, nadat ze mij eerst een hoop spelregels uit had gelegd. Zo kon ik tijdens haar uurtje voor de wedstrijd nog een heel mooie wedstrijd van de mannen zien. Even later verhuisden we naar een ander veld, en kon Nonnies wedstrijd beginnen. Ze was niet zo spannend als de wedstrijd die ik eerder zag, maar dat kwam waarschijnlijk omdat die arme Nonnie op een bepaald moment na de rust haar voet heel erg verzwikte en viel. Gedaan met spelen... er moest ijs op, en het lopen ging niet meer zo makkelijk. Met de fiets terugkeren lukte dus ook niet meer, dus na de wedstrijd belde ze haar mama op om ons te komen halen. En zo keerden we nog eventjes langs huis om mijn spullen, en reden we meteen door naar Schiphol, waar ik mijn trein kon halen. Ik nam met een héle dikke knuffel afscheid van Nonnie, want het zal weer voor een poosje zijn. Gelukkig komt ze na de kerstdagen een paar daagjes naar hier: weer iets om naar uit te kijken dus.

Mijn terugreis liep verder niet zo smooth als mijn heenreis. Ik wist dat er werken waren tussen Roosendaal en Antwerpen, dat hadden ze mij in het station de vorige dag al weten te vertellen, en dat ik waarschijnlijk met de bus zou moeten. Maar omdat de trein om drie uur vertrok, zou het waarschijnlijk tegen dat we in Roosendaal waren opgelost moeten zijn. Er stond dus overal weer gewoon op dat de trein naar Brussel zou rijden. Pas toen we bijna in Roosendaal waren, kreeg de treinbegeleiding te horen dat er vertraging was met het werk, en dat we toch per bus zouden moeten. Een echte exodus was dat, om iedereen van die hele lange trein op een stapelte bussen te krijgen. Sardientjesgevoel, Werchtergevoel, noem maar op. Op mijn bus stapte trouwens een Bekend Figuur op, namelijk de zeer geliefde professor Moderne Literatuur van de unief van Gent. Jaja... Daar heb ik mee op een pendelbus gezeten... De bus bracht ons naar de Noorderdokken, vanwaar we terug op de trein naar Antwerpen en de rest konden gaan. Helaas was die trein er niet meteen... Normaal gezien als de rit gewoon was gelopen, zou ik om vijf uur in Antwerpen geweest zijn. Nu was ik pas om tien over vijf op het perron van de Noorderdokken... en de trein kwam pas om vijf voor zes aan! Gelukkig was het treinritje naar Centraal maar vijf minuutjes, en kon ik dus toch nog mijn bus halen om kwart voor zeven. Om half acht was ik dus weer thuis, wat toch wel een heel lange reis geweest was... Maar het was het toch allemaal waard, want dat weekendje met Nonnie had ik voor geen geld willen missen!

 

14:10 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-08

De Twaalf Werken van Sneeuwwitje

 

De eerste weken van september waren lekker hectisch. Het zag er een beetje naar uit alsof Sneeuwwitje Twaalf Werken had gekregen die ze moest zien af te krijgen. En uiteraard, superheld zijnde, is het haar gelukt...

Eerste Werk: Naar Antwerpen op Geheime Missie.
Wat die geheime missie precies inhield kan ik hier uiteraard niet kwijt. Wel dat het plezant was. En dat ze bijzonder geslaagd is. Na het slagen van het Eerste Werk had ik ongeveer tien minuten tijd om naar het Tweede Werk over te schakelen. Gelukkig was dat ook in Antwerpen.

Tweede Werk: Verjaardagsetentje en filmpje met Joxie.
Joxie was verjaard in augustus, net toen Sneeuwwitje in Corfu zat. Dus had Joxie nog een verjaardags-dagje-uit tegoed. Eerst waren we van plan naar de zee te gaan (de Nederlandse zee, waar zij haar vakanties doorbrengt) maar door een aanval van storm ging dat niet door. Toen ze dus weer in het land was, spraken we af om een hapje te gaan eten in 't Stad en daarna naar de film te gaan. De pasta in het speciale pasta-en-wijnrestaurant was om duimen en vingers af te likken. De film (Wall-E) was fantastisch. En ook al was hij net te laat gedaan zodat ik mijn bus een beetje miste en ik een Einsteininterventie nodig had om thuis te raken, het was een bijzonder geslaagd Tweede Werk.

Derde Werk: Jobdag in Mechelen.
Ik was naar een interimkantoor geweest omdat ik werk wou (echt werk, geen Twaalf Werken) en ze hadden bij het zinnetje "Ik spreek Zweeds" een aha-erleibnis gehad en mij naar een jobdag gestuurd van een bedrijf waar ze IT-Helpdesk spelen. Mamie vond dat het geen kwaad kon erheen te gaan, en dat deed ik dus (ook al ben ik niet bepaald dé held in IT, ze hadden gezegd dat ze mij dat wel gingen leren). Het bleek dat een jobdag eigenlijk gewoon een sollicitatiegesprek is, en het bedrijf bleek een callcenter te zijn dat mij al heel snel wilde inlijven. Zelf zag ik dat niet zitten. Ik wilde mij geen achttien maanden vastleggen en ik heb een telefoonfobie (dat was ik even vergeten zeggen op het interimkantoor). Het heeft mij verschillende dagen gekost om uit te leggen dat ik het écht niet wilde doen, en ik ben er niet zeker van of ze het na een week telefonisch stalken al door hebben dat een "nee" van mij echt een "nee" blijft. Is het Derde Werk geslaagd? Wel... officieel wel, want ik bén op de jobdag geraakt (al was ik veel te laat omdat ik verloren ben gelopen nadat ik nergens een Y-splitsing zag toen ik uit het station kwam). Al was ik toch heel blij dat ik de trein terug kon nemen, op naar mijn volgende Werk.

Vierde Werk: Geheime Missie tussen de middag.
En geheel volgens de defenitie van het woordje geheim, laat ik daar lekker niets over los! Behalve de uitkomst: geslaagd!

Vijfde Werk: Afscheidsbezoekje aan het Sprokenmeisje.
Het Sprokenmeisje vertrekt binnenkort op Erasmus naar Italië, en ik wilde haar natuurlijk nog een bezoekje brengen. Dus meteen na het Vierde Werk sprong ik op de trein en kwam ik in Gent aan. Engeltje kwam mij ophalen, en samen met het Sprokenmeisje gingen we even later naar de Chocoladebar voor nog een laatste chocoladedrankje. Onderweg kwamen we Mamie met Monster en Spruitje met zijn mamie tegen, die de nieuwe generatie waren gaan inschrijven op de universiteit. Na onze chocoladepauze zijn we nog een paar boodschap-tussenstops gaan maken, voordat we weer op het appartementje van de dames aankwamen. Daar maakte Engeltje Heel Lekker Eten (met een beetje soort van hulp van ons). Na het eten kwamen Jompie en een vriendje van Jompie gezelschapsspelletjes spelen. Machiavelli, Jungle Speed en Kolonisten. En ik ben elke keer verloren (maar dat gaf niet zo hard, want Jompie heeft toch lekker twee keer verloren van Engeltje, dus dat is bijna net zo goed als winnen). Na het spelen waren we allemaal lekker moe, dus kropen we ons bedje in. De volgende dag was er nog een klein stukje Werk over, want er moest opgeruimd en op tijd de trein genomen worden. En afscheid van het Sprokenmeisje natuurlijk. Dat lukte allemaal pérfect (al is afscheid nemen echt niet iets dat ik graag doe) en zo was het Vijfde Werk geslaagd en kon ik in één ruk door naar het Zesde.

Zesde Werk: Alweer een Geheime Middagmissie.
En ook alweer geslaagd. (Nee hoor, verder vertel ik lekker niets).

Zevende Werk: Crammerock.
Overdag was ik een middagje naar de opendeur van de Vrije Ateliers geweest met Samson (en we zijn ook een beetje verder door Sin City gewandeld), 's avonds stond ook weer helemaal in het teken van de muziek op Crammerock. Monster en ik kwamen mooi op tijd aan tijdens Tim Vanhaemel, en we vonden bijna meteen onze vriendjes. Voor Gorki hoefde ik niet vooraan in de tent te gaan staan, dus bleven Blub, de Designer, Samson en ik een beetje buiten in het gras zitten. Even later ontmoetten we onze vriendjes weer terug aan "de paal met de groene tape rond". Samson had pijn aan zijn oren en ik had dorst (en weigerde veel geld te betalen voor weinig drinken op het festivalterrein) en dus besloten we eventjes buiten de wei op café te gaan. Het was gezellig, en we zijn een hele poos blijven hangen. We hebben toch nog een mooi stuk Kosheen kunnen meepikken, en toen vonden we de rest van de vriendjes weer. Samson trok naar huis met té veel oorpijn, wij bleven bij onze paal staan voor Pennywise. Daarna trokken we een beetje verder naar voor want Zornik wilden we wel van zo dicht mogelijk zien. Ook al was het geluid een beetje niet-zo-goed, ik vond de set wel fijn. Vooral het hard-meebrullen-einde. Omdat ik tegen het einde niet zo goed meer op mijn benen kon staan (het was laat, ik ben oud) bracht Kaat Piraat mij en Monstertje naar huis, waarna ze zelf nog tot het einde is gebleven. Ik was tegen dan al làng naar dromeland vertrokken, nog nagenietend van mijn geslaagde Werk.

Achtste Werk: Villa Pace.
Mijn oudste vriend Glennie heeft een Jeugdtheater. Nu, niet helemaal zelf, maar toch ongeveer. En dat Jeugdtheater heeft binnenkort een nieuwe productie: Alleen op de Wereld, naar het bekende boek van Hector Malot. En aangezien ik zo'n beetje persverantwoordelijke ben zal ik hier even doen wat ik ook op Villa Pace vorige zondag heb gedaan: reclame maken. Wel, toen heb ik foto's gemaakt en het optredentje bekeken zodat ik er een tekstje voor de site van kon maken. Nu kan ik hier even laten weten dat je écht moet gaan kijken, het belooft heel erg de moeite te worden! Wie meer informatie wil, laat maar een reactie achter. En dan is mijn Achtste Werk meteen méér dan geslaagd!

Negende Werk: Sprechen Sie Deutsch?
Samson had hulp nodig met Duits, en aangezien ik daar de vorige keer met veel vrucht in was geslaagd, besloot ik dat het een mooi Negende Werk zou zijn voor een vrije woensdagnamiddag. Ik ging hem van school afhalen, we zijn eventjes rondgefietst (hij moest nog een paar dingetjes doen) en we hebben iets gegeten, en toen zijn we een middagje aan het werk geweest. En zo. Alweer een Werk geslaagd afgesloten.

Tiende Werk: Ex-Roommaatjesdag.
Het was al een hele poos geleden dat ik mijn ex-roommaatje had gezien, en dus hadden we afgesproken in de cinema in Antwerpen. Die cinema had ons echter niets te bieden, en dus zijn we met de bus naar de Metropolis gereden. Daar hadden we gelukkig wel een heleboel keuze. We hebben voor Happy Go Lucky gekeken, en twee uur later hadden we dus zelf de slappe lach. Net als in Zweden (al hadden we dit keer veel minder los godis op). Missie geslaagd? Wel, nog niet helemaal, want ik moest op tijd bij mijn Elfde Werk zijn. Dat had wat voeten in de aarde want mijn bus was te laat en kwam ook nog eens in de file terecht. Maar gelukkig was 007 mijn Redder in Nood, en kon ook aan het Tiende Werk een mooi einde worden gebreid.

Elfde Werk: Vergadering voor 12-12-12.
Vergeet de 24 uren van vorig jaar, dit jaar doen we er 12-12-12! Maar voor het zover is moest er natuurlijk vergaderd worden. 007 gaf Kaat Piraat en mij eerst te eten, en toen begonnen we eraan. Voor heel eventjes, want we wilden tussendoor nog naar de film (Mamma Mia!) ook. Die film was hilarisch en leuk, en zette ons in de juiste sfeer om verder aan de activiteit te werken. Het belooft nog veel werk te worden, maar de eerste vergadering was alvast meer dan geslaagd!

Twaalfde Werk: Leentjes verjaardagsfeest.
En dan komen we eindelijk bij vrijdagavond aan, het verjaardagsfeestje van Leentje-van-opt-hoekje. Het was een gezellig feest, ook al was het veel te warm. We hadden eerst bij 007 verzameld, om dan gezamenlijk (en met een reusachtig cadeau) naar het feestje te gaan. En van alle speelpleinvriendjes zijn wij er het langst gebleven. Het was dus bést wel gezellig (ook al was het te warm om te dansen) en bést wel... geslaagd!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-09-08

Het is weer... pretparkentijd!

 

Het zusje van Spruitje had al lang gevraagd of we een familieuitstapje konden maken naar een pretpark. Een familieuitstapje met haar en haar twee broers, en met mij en mijn Monster. Zo gezegd zo gedaan, een heleboel geregel ging eraan vooraf, maar we geraakten het op den duur toch eens over een datum en een pretpark. En zo trokken we op de voorlaatste dag van de vakantie naar Bobbejaanland. We waren echter niet de enigen met dat idee: de trein en de bus zat propvol. Maar we slaagden erin ons erop te heisen, en we geraakten op onze bestemming zonder al te veel kleerscheuren. Tijd om ons nu in het pretparkgewoel te begeven.

Eerste attractie van de dag: de binnensplash. We kwamen er niet echt drijfnat uit, maar dat was nog geen garantie voor de rest van de dag. De volgende attractie was de Okidoki-rupsbaan, waar ik aan de kant bleef (ik hou niet van die stijle afdaling) en foto's kon maken van de inzittenden. Vooral tegenlichtfoto's, maar goed. De langste wachttijd van de dag was die voor de Dreamcatcher, maar die was het waard: volgens het zusje was het de leukste attractie die we gedaan hebben. Vervolgens hebben we natuurlijk ook de Speedy Bob gedaan, en toen was het etenstijd. Na het eten ws de grootste filevorming overal gedaan. We konden snel in de vernieuwde Revolution (of Evolution vanaf nu) en we zijn ook in de nieuwste attractie Banana Battle gegaan. En daar, beste lezer, kom je absoluut niet droog uit. U wórdt nat. Van top tot teen. Maar het was gelukkig lekker warm, en zo droogden we weer op. We gingen verder van attractie naar attractie, soms splitsten we op (meestal bleef ik beneden, afgewisseld met het zusje van Spruitje of met mijn eigen zusje aan mijn zijde), en één keer zijn Spruitje, zijn broertje en mijn zusje in de Tyfoon gegaan terwijl ik met het zusje in de zwiermolen ben gaan hangen. We hebben een paar attracties twee keer gedaan en we hebben nergens suikerspin op een stokje gevonden. Tot helemaal op het einde.

Er moest natuurlijk nog gegeten worden voordat we vertrokken, en dus stopten we bij de Bobbejaanfrituur. Alweer frituureten, aangevuld met suikerspin als dessert. En toen misten we onze eerste bus. We besloten voor de tweede bus te wachten, maar die wilde ons niet meenemen. En toen kreeg ik het idee om te voet te gaan. Hoe lang konden we over een busrit van tien minuten doen? In Zweden is dat een uurtje. Dat zagen we zitten. Het werd uiteindelijk wel iets langer, en vervolgens moesten we ook heel lang op de trein wachten. Het was half elf toen we uiteindelijk in Sint-Niklaas waren, en toen moesten de drie oudsten (Spruitje, Monster en ik) nog naar het verrassingsfeestje van Bompie. Gelukkig wilde 007 ons even taxiën, en konden we toch nog een blitzbirthdaybezoek doen. Heel lang blijven kwam er echter niet meer van, want na een hele dag pretjesparken en een superlange wandeling verlangden we allemaal wel naar ons bedje. Soms zijn er van die dagen waarin je net iets teveel actie hebt voor maar vierentwintig uur...

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-09-08

Asterix en Obelix op het Speelplein

 

Toen de laatste speelpleinweek in ging, gingen we ook terug in de tijd. Op naar het oude Gallië. Rare jongens, die Romeinen...

Maandag. Vrij spel met goeie impulsen in de voormiddag. Hoe goed die impulsen waren weet ik niet, want ik heb met Elsje een hele ochtend kleren opgeruimd in het monilokaal. We hebben nu allemaal overzichtelijke bakken met enkel de kleren die erin thuishoren: rokken bij rokken, broeken bij broeken, truitjes bij truitjes,... In de namiddag waren er cakejes, met véél glazuur en toppings. En ze zagen er niet alleen lekker uit, ze waren het ook!

Dinsdag. Speelpleinvrij voor Sneeuwwitje, want er stond een dagje Antwerpen op het programma met Samson. Gitaarsnaren, een vinylplaat en The Dark Knight.

Woensdag. Opnieuw een dagje speelpleinvrij voor Sneeuwwitje, de reden is mij (en de kalender die ik erop heb nageslagen) onbekend. Vermoedelijk omdat het moest van Koningin Mamie.

Donderdag. De Chinese Druïde (Veers) en de Antwerpse Druïde (Sneeuwwitje) hadden na duizend jaar eindelijk een toverdrank gebrouwen. En net toen ze het aan de kinderen wilden uitdelen was het weg... Opnieuw ingrediënten zoeken dus, in het donkere bos. Alles donker, op enkele kleine rode lichtjes na. Geweldig spel. In de namiddag was de toverdrank toch terug, en kon die uitgedeeld worden tijdens het afscheidsfeestje. Hamvraag van vandaag: waarom doen wij altijd een afscheidsfeestje als geen enkel kind wil dansen? Die avond: het speelpleinbal. Iedereen schitterend uitgedost, lekkere drankjes en hapjes, een speelpleinprins (Samson) en een speelpleinprinses (Boerinnemieke) verkiezing. En ook twee Heel Erg Dronken Fierofans.

Vrijdag. Terwijl een paar moni's de kinderen mee naar buiten namen, zorgden een ander paar moni's alvast voor een redelijk opgeruimde grote zaal. In de namiddag werd er film gekeken. Niet door Sneeuwwitje echter, want die is met een bang huilend Grabbelpasjongentje van 4 naar de speeltuin gegaan. "Waarom?" Toverwoord van de dag. Na vier uur: delegeren, delegeren, delegeren (totdat alles leeg en opgeruimd was). En toen met z'n allen een hapje frituur, om het einde van de zomer nog eens te vieren. Dat einde bleek nog een staartje te krijgen toen ik vlak voor het afsluiten nog twee rommelhaarden ontdekte die nog moesten weggehaald worden, maar gelukkig raakte alles toch nog weg en konden we de deuren sluiten. Tot binnen tien maanden, speelplein Sneeuwwitje!

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-09-08

Dooie Mozart en zijn Mausoleum van Even Dooie Componisten

 

De plaatselijke wandelclub doet elk jaar een griezeltocht in de bossen, gebaseerd op een oude legende: De Ossaert. Dat is een soort van vliegend beest dat in mensen hun nek sprong - of zoiets. Uiteraard bleek dat dan een geval te zijn van "eens keerde vader laat naar huis" (een gedichtje dat mijn grootouders mij vertelden toen ik klein was en dat ik nooit echt volledig heb gekund), waarin het spook dat vader dood ging slaan een doodgewone tak bleek te zijn. Wat heeft die griezeltocht nu met ons te maken? Wel, enkele goeie zielen hadden vorig jaar na een tegenvallende griezeltocht beloofd dat wij het dit jaar zouden helpen beter maken. En belofte maakt schuld, dus stonden wij zaterdagochtend vroeg en in de gietende regen al in het bos om een griezelparcours klaar te zetten. Gelukkig trok het weer na een poosje open, en werd het allemaal weer wat plezanter.

We werkten een hele dag hard - hebben ook een nieuwe manier van vlechten uitgevonden, zag er een beetje uit als dansen - tot we 's avonds ons eigen hoekje in het bos hadden met allerlei schrikeffecten. De wandelaars kwamen langs het maïsveld, en werden daar als eerste besprongen door de Zwarte 007. Muhahahaaaa. Ook levend standbeeld Grapjas met de twee gezichten en Griezelcharlie deden de griezelwandelaars alvast een beetje schrikken. Erger werd het dan toen ze door onze schuilgrot moesten, waar een stokstijfstaand Monster in zwart gewaad stond. Langzaam draaide ze zich om en... toen bleek dat ze maar een afleidingsmaneuver was voor Spruitje, de onder de grond verstopte Griezelluipaard. Hij sprong vanonder zijn bladerdek naar de benen van de wandelaars - en haalde zich daarmee de titel van meesterverschrikker op de hals. Als de wandelaars waren bekomen van de schrik, zagen ze een zaklamp beginnen flikkeren en zwaaide Dooie Mozart (alweer een alter ego van Sneeuwwitje) vanuit zijn Mausoleum van Even Dooie Componisten naar hen. Zo waren ze weer eventjes afgeleid en dachten ze dat het spookje dat daar aan de boom stond een pop was... tot ze er voorbij liepen. "Een pop alstublieft?" riep mijn Giechelvriendinnetje elke keer verontwaardigd. En toen konden de wandelaars hun hartkloppingen weer onder controle krijgen, want ze liepen het speelpleinhoekje uit en gingen verder naar de rest van de tocht...

Veel mensen schrik aangejaagd die avond en die nacht, dus dat gaf wel een fijn gevoel. Ook al duurde de tocht veel te lang en waren een paar humeurtjes tot onder het vriespunt gedaald tegen het einde... er kwam zelfs een beetje ruzie van. Maar die werd gelukkig toch de volgende dag opgelost, toen na een nachtje slapen het gegriezel weer een beetje was vergeten...

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-09-08

Lucky Luke op het Speelplein

 

De zomer is al lang gedaan, behalve bij Sneeuwwitje: hier heb je nog een heleboel speelpleinavonturen te goed. Bijvoorbeeld die van het weekje toen Sneeuwwitje net terug was van op vakantie, het weekje waar Lucky Luke op ons speelplein vertoefde.

Maandag. Een nieuwe moni met oriëntatieproblemen: J-lee was de weg kwijt en Sneeuwwitje moest ze gaan zoeken. Niet gevonden trouwens. Gaan zwemmen met een klein, leuk groepje grote kindjes. Veel gespeeld. Veel gezwommen. De Rel rond het achterste van Blub (en vooral het erin knijpen door het Konijn). Speciale dansshow met Leentje-van-opt-hoekje bij onze terugkeer naar het speelplein. En voor de rest veel vrij spel, want we waren allemaal zo moe...

Dinsdag. Speelpleinvrij voor Sneeuwwitje, want Mamie wou dat alles eindelijk eens in orde kwam, nu ik afgestudeerd ben...

Woensdag. Nog een dagje speelpleinvrij, officieel omdat ik twee dagen uitgetrokken had voor het in orde brengen van dingen, officieus omdat ik eigenlijk liever in mijn bedje bleef liggen...

Donderdag. Groot casinospel dat een beetje in de soep liep. Geen geluk in dit spel, gegarandeerd geluk in de liefde. Tekeningetjes raden bij Elsje en Sneeuwwitje. Kaarten bij Samson. En nog een heleboel andere dingetjes die je doet als het buiten vies weer is. Vlak voor de middag brachten Samson en Boerinnemieke de schwung er weer in met een beetje gedans en gespring. In de namiddag werden een aantal moni's weer geregisseerd in een regie van een aantal speelpleindames. Dit keer was het Grease (maar een serieus verkorte en vereenvoudigde versie) met de Pastoor en Leentje-van-opt-hoekje in de hoofdrollen. Ikzelve was Frenchy. Na de speelpleindag nog eventjes thuis gaan eten, voordat we allemaal in stadskledij terug verschenen voor de grote Wensenshow van 007 en de Pastoor. Alle wensen zijn vervuld, op een schitterende manier. Een enorme pluim en een warme knuffel voor de geweldige organisatoren. Zélfs al heeft de speeddating geen lief opgeleverd.

Vrijdag. Sneeuwwitje had vooropvang, en dus kwam ze heel erg slaperig op het speelplein aan. Samson oversliep zich een beetje, en voor de rest waren we maar met z'n vijven. Maar we hebben het gehaald, ook al was het een beetje revolutie. De kinderen kregen snoep en fruitsap, en toen waren ze ook weer blij. In de namiddag mochten we naar het toneel: Koning Achterstevoren. Het was officieel niet achterstevoren maar tegenovergesteld, en het was niet altijd even consequent (maar Sneeuwwitje, dat is moeilijk, en die kindjes snappen dat toch niet) maar het was wel leuk. Ik ben gewoon moeilijk publiek. En toen mocht ik om vier uur naar huis, maar ben ik tot vijf uur blijven plakken omdat het veel te hard regende. Typisch...

 

10:02 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-08

De Corfu-tapes: deel 4

 

Wat vooraf ging: Monster en Sneeuwwitje genieten van hun vakantie op Corfu, ook al zit het er al bijna op. Maar er staat nog één grote uitstap op het programma voordat ze weer naar huis kunnen...

Corfu-tape 7. Onze laatste trip zou ons op cruise nemen naar de kleine eilandjes Paxos en Antipaxos. Best spannend, zo'n hele dag op het water. De eerste uren vaarden we dus rond op de prachtige blauwe zee, met overal een schitterend uitzicht om ons heen. We vaarden om Paxos heen, en zijn ook een stukje in zijn blue caves gevaren, voor zover dat mogelijk was. Prachtig zicht eigenlijk, zo'n helderblauw water en zo'n immense rotsen er omheen. De legende van Paxos is, dat Zeus het eilandje bouwde om er zijn geliefde te verstoppen (en er een liefdesnestje te bouwen waar ze ongestoord hun gang konden gaan). Hij heeft er ook ergens een keer zijn drietand drie gaten in de zijkant laten boren (blue caves), en toen is hij zijn triton dus kwijtgeraakt. De Paxosbewoners hebben hem teruggevonden en het wapen op hun schild gezet. We vaarden nog een stuk verder naar Antipaxos, waar wie zin had in de oceaan kon gaan zwemmen. Dat zagen we niet zo zitten, maar het Olmense koppel wel, en dus hebben we ons van aan boord geamuseerd met foto's van hen te maken. Daarna vaarde de boot weer een stukje verder tot in een haventje, waar hij ons afzette zodat we zelf wat op Antipaxos konden rondlopen en iets konden gaan eten. We zijn niet ver geraakt voordat we al een goed restaurantje hadden gevonden. Het was er lekker, al klopte de rekening nooit helemaal... Daarna zijn we tot in het hart van het eiland gewandeld, waar Monster en onze vrienden gingen zwemmen en waar ik op het strand bleef zitten. Ik was getuige van een gemene Octopusmoord (en besloot nooit meer vlees of vis te eten daarna, wat ik even later toch maar tot nooit meer octopus heb afgezwakt) voordat mijn gezelschap weer terug was. Er werd afgedroogd en aangekleed, en toen moesten we alweer terug naar de boot. Onze cruise ging weer terug, en ik viel in slaap op een bankje aan de reling, waar lekker veel wind over mij heen kon waaien. Resultaat: mooi verbrand natuurlijk. En dat terwijl ik al de hele week goed had opgelet om mooi donkerwit te worden... We kwamen na een poosje weer veilig aan wal en moesten nog even op onze bus wachten. Die kwam eraan gestoven, met politiebegeleiding omdat hij te laat was. Onze homo is wellicht de rijkste man van het eiland voor een reden... Terug in het hotel genoten we van onze laatste maaltijd voordat we de laatste dingetjes inpakten en in bed kropen. Onze vakantie zat er zo goed als op.

Corfu-tape 8. Veel te vroeg ging de wekker, we aten nog een klein hapje en vochten met de valies om haar dicht te krijgen, en daarna gingen we beneden verzamelen met alle andere Belgen die naar huis moesten. De bus was echter een uur te laat (we hadden een uur langer kunnen slapen verdorie), maar uiteindelijk kwam hij toch en liet hij weten dat we ons niet ongerust moesten maken. We hoopten dus al dat we rechtstreeks naar het vliegveld konden, zonder tussenstops, maar dat was ijdele hoop. We moesten onze dronken Luikenaar nog ophalen (bij de stop aan zijn hotel een luid en algemeen 'ojee' door de bus). Op de bus viel hij nog mee, het was pas in het vliegveld dat hij (vermoedelijk uit fear of flying) aan de vodka ging. Er werd haastig ingecheckt en daarna moesten we een hele tijd wachten tot we in ons vliegtuig konden instappen. De reis zou bovendien nog wat langer duren, want er moest een tussenlanding worden gemaakt om te tanken in Bologna... zo zijn we dan ook eventjes in Italië geweest (welbepaald op het toilet, want dat was het enige waar we tijd voor hadden). We vlogen verder naar huis, wachtten op de bagage, raapten onze bagage bij elkaar en toen konden we eindelijk naar onze Mamie en Einstein die al heel lang op ons zaten te wachten. Wat een fijne luilekkerwarme vakantie...

The End

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-09-08

De Corfu-tapes: deel 3

 

Wat vooraf ging: Monster en Sneeuwwitje zijn op Corfu en hebben eindelijk enkele uitstapjes kunnen boeken. Ze hebben enkele Vlamingen leren kennen die met hen mee op tocht trekken. De eerste busrit naar Corfu-stad ging Sneeuwwitje niet zo goed af, maar er staan er nog veel meer op het programma. Als dat maar goed gaat?

Corfu-tape 5. De volgende ochtend zaten we weer voor de ingang van het reisbureautje, te wachten tot onze stressy homo wakker was en ons naar de bus bracht. We moesten een hele poos wachten (de te-laat-cultuur indachtig) maar uiteindelijk konden we vertrekken: onze Antwerpse tante, Monster en ik op weg naar de Paleokastritsa-tour. Ik was eindelijk aan de bus gewend, gelukkig maar. Onze eerste stop was bij Kumquat-distillery. Daar kregen we uitleg over het bedrijf en het distilleren van de vruchtjes, waarna we mochten proeven (van het kumquatdrankje, maar ook andere likeurtjes die ons beter bevielen) en in het winkeltje iets kopen. We kochten een klein potje kumquatconfituur voor Einstein, en daarna konden we weer de bus op. Volgende stop was een Byzantijns klooster. Het klooster zelf stelde niet zoveel voor, er was een klein museumpje in gevestigd, maar de tuin was wel mooi. Helaas konden we er echt niet lang blijven, want we moesten verder naar de volgende stop: de stranden van Paleokastritsa. Daar hadden we veel tijd om te eten, van het strand te genieten en eventueel een watertaxi naar de grotten te nemen. Dat kostte nog eens extra geld, dus besloten we dat niet te doen. We gingen in de plaats daarvan dus eerst een slaatje eten - het mooiste slaatje dat ik ooit gezien heb trouwens - en daarna wilden we even op het strand zitten. Het was echter nog tien keer warmer dan in ons eigen stadje, dus we hielden het bakken niet lang vol. Dan maar terug naar een schaduwrijk terrasje voor nog een drankje, voordat we terug verder gingen met de bus. Volgende stop: Bella Vista, het plekje met het mooiste uitzicht over dit deel van Corfu. We gingen naar boven met de lift, dronken een frisse ice-tea (veel drinken was echt nodig) en daarna gingen we weer verder. Het einde van de trip was bijna in zicht, maar eerst werden we nog even afgedropt in een dorpje waar het ene naast het andere olijfproductenwinkeltje was. Ik heb heel wat olijfjes 'geproefd', maar ik vond het niet echt de moeite om te kopen... Tenslotte keerden we dus weer hotelwaarts, waar we bijna meteen weer aan tafel konden. En dan nog een rustig avondwandelingetje, en bedje in...

Corfu-tape 6. De volgende dag stond er eigenlijk niets op ons programma, dus was het nog eens tijd voor een beetje nietsdoen. We trokken wel even naar het dorpje om een paar tijdschriften te kopen (mijn boeken waren op) en nog een beetje eten en drinken in te slaan, maar voor de rest was het lekker luieren. Buiten bij het zwembad, maar toen het daar echt te heet werd verhuisden we naar ons terras, waar toch nog een beetje schaduw en wind te vinden was. We pakten ook al een groot deel van onze spullen in, zo hoefde dat morgen niet nog als we laat thuiskwamen. En zo verdeden we dus onze dag, tot we 's avonds weer naar buiten konden. Op zoek naar een moederdagcadeautje vooral, want de volgende dag zou daar geen tijd meer voor zijn. Het was niet makkelijk om te besluiten wat we zouden nemen, want wij hebben natuurlijk de Beste Mamie van de wereld, en dan is het eerste niet echt het beste. Uiteindelijk vonden we toch de koop van ons leven, en konden we weer terugkeren. Toch maar nog eens vroeg in bed vandaag, morgen zou het weer een drukke, warme dag worden!

Wordt vervolgd...

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-09-08

De Corfu-tapes: deel 2

 

Wat vooraf ging: Monster en Sneeuwwitje zijn op vakantie naar Corfu vertrokken. Het is er bloedheet, en ze moeten hun bioritme een beetje aanpassen. Maar omdat een luiervakantie toch niet helemaal aan hen besteed is, willen ze nu op zoek naar wat actie!

Corfu-tape 3. Die ochtend zitten we samen met nog een paar Vlamingen te wachten op onze reisbegeleidster. Zij vertelt ons waar we goedkope en leuke trips kunnen boeken. Ze vertelt ons nog een heleboel andere dingen, en laat ons zelfs het plaatselijke drankje (kumquatlikeur, afschuwelijk zoet) proeven. Na ons onderhoud met haar trekken we allemaal naar hetzelfde reisbureautje, waar we allemaal dezelfde trips bestellen. Om het gemakkelijk te maken besluiten we gewoon samen te gaan. Niet alleen makkelijker voor de stressy homouitbater van het bureautje, ook leuker voor ons. En zo begint onze vakantievriendschap met het sportieve koppel uit Olmen en de vriendelijke, warme Antwerpse tante. Na het bestellen van onze tripjes gaan we met z'n allen iets drinken op een terrasje en wordt er netjes kennisgemaakt. Vervolgens trekken we samen met onze Antwerpse tante naar het Canal d'Amour om foto's te maken. Monster en ik hebben allebei onze bikini aan, in de veronderstelling dat we er even in gaan zwemmen. Het Canal d'Amour heeft namelijk zijn naam niet gestolen. De legende gaat, dat als je er met je partner door zwemt, je voor altijd samen blijft. Als je er alleen door zwemt zal je vlak daarna de liefde van je leven vinden. Dat zagen we dus wel zitten... tot we het Canal aan een inspectie van dichterbij onderwierpen. Het is een vrij smalle strook water tussen twee hoge kliffen, en de stroming is ontzettend hard. Ik heb er één kerel in zien springen, die er een half uur later uit is moeten gevist worden met een reddingsband omdat hij er niet meer terug uit geraakte. Niets voor ons dus, we besloten dus maar dat het Canal d'Amour bezoeken ook telt om hierna de liefde van ons leven te vinden. We wandelen met ons tweetjes terug door het stadje, en besluiten in één van de restaurantjes onderweg een slaatje te gaan eten als lunch. En dan is het tijd voor de gebruikelijke siësta aan het zwembad. 's Avonds trekken we er nog even op uit in de stad, maar we kunnen niet kiezen in welke bar we iets willen drinken. Dus trekken we naar de bar in ons hotel (en daar is de Albanese barman wel heel gelukkig mee). We trakteren onszelf op een vakantiecocktail, en kruipen daarna ons bed in. Morgen eindelijk een echte actiedag voor de boeg!

Corfu-tape 4. We rollen lekker vroeg uit ons bed vandaag, om een wandeling te gaan maken. Een beetje verderop is een klooster, en daar wilden we vandaag heen. Het Agios Ioannis bleek helaas maar een gesloten boel te zijn, maar we waren er dan toch geweest... omdat we nog niet meteen terug wilden keren, besloten we maar op z'n Einsteins een wandelweggetje te zoeken en een beetje rond te zwerven. Zo kwamen we bij een klein stenenstrandje en een trap met een deur die nergens heen leidde. We struinden door het hoge gras en genoten van het uitzicht - terwijl we allebei vakkundig negeerden dat er eigenlijk wel eens slangen zouden kunnen zitten en dat we allebei met blote benen en op sandalen rondliepen. Na onze wandeling keerden we terug naar het hotel om nog even van de zon te genieten, maar in de vooravond trokken we alweer terug naar het stadje. Met de mooie, nieuwe rode bus van het reisbureautje zouden we vandaag op evening-trip naar Corfu-stad, de hoofdstad van Corfu, gaan. De busreis duurde dit keer maar een uurtje, maar ik was nog altijd niet echt gewend aan de kronkelweggetjes en de rijstijl, dus ik telde de minuten af tot ik uit het martelding kon stappen. In Corfu-stad besloten we de stadswandeling te doen die Monster en ik in onze reisgids hadden staan. Zo zagen we de meeste interessante dingen - massa's toeristische winkeltjes naast elkaar, een byzantijnse kerk of twee, de duurste esplanade van Griekenland - en kwamen we uiteindelijk terecht bij een heel mooi terras aan de rand van de zee. Leuke stoelen en tafeltjes, mooi uitzicht,... die lokroep konden we niet weerstaan, en dus genoten we daar van een échte Frappé en een verse fruitsap. Na onze verpozing wilden we de tocht verderzetten, maar plots klopte de kaart niet meer. We kwamen in allerlei kleine ministeegjes terecht, en we besloten uiteindelijk iets te zoeken om te eten. Dat deden we op een terras op de trappen in de buurt van één van de kerken. Natuurlijk kozen we bijna allemaal voor Mousakas. Die was bijna net zo lekker als toen ik hem in Zweden zelf heb leren maken (maar ik kon hem dit keer niet op, want mijn buikje was nog steeds een beetje reisziek). Na het eten slenterden we nog een beetje door de stad, we zagen de twee forten (maar we konden er geen foto's van maken want die snoodaards hadden er heel felle lichten bij gezet zodat zowel met als zonder flits niets zichtbaar was op foto) en we kwamen mooi op tijd bij de bus aan, die ons netjes terug naar huis bracht. Intussen was het natuurlijk al middernacht geworden, dus de gratis cocktail die de Albanese barman ons had beloofd kwam er niet meer van. In plaats daarvan trokken we recht naar ons bed, want morgen stond er weer een trip op het programma!

Wordt vervolgd...

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-09-08

De Corfu-tapes: deel 1

 

En we gaan verder met het invullen van het gigantische gat dat ik hier geslagen heb... We schrijven 9 augustus 2008, afschuwelijk vroeg in de morgen (of laat in de nacht), het moment waarop Monster en Sneeuwwitje hun bedjes verlaten en slaapdronken de laatste voorbereidingen treffen om op tijd in de luchthaven te zijn.

Corfu-tape 1. Om zes uur in de ochtend vertrekt het vliegtuig naar Corfu, we ontsnappen het onzomerse weer in België en vliegen enkele uren door het luchtruim op weg naar de zon. Onderweg hebben we een klein beetje last van een Luikenaar met een te hoog Vodkagehalte, maar over het algemeen verloopt de vlucht voorspoedig. We krijgen namelijk eten. Monster is een beetje luchtziek als we onze bestemming bereiken, maar het valt op zich nog mee. Tot we de bus in moeten om naar het hotel (twee uur rijden verder) te gaan. De bus moet enkele tussenstops maken bij andere hotels, en de combinatie van de kronkelweggetjes en de dronken Luikenaar aan boord maakt daar geen feestrit van. Gelukkig stapt hij tóch uit bij een van de eerdere hotels, en kunnen we nog een uurtje rustig op de bus zitten. Als we uiteindelijk aankomen bij ons kleine maar best leuke hotel, wordt er ingecheckt en besluiten we eerst even te bekomen op de hotelkamer. Eens Monster een beetje geslapen en ontmisselijkt is, gaan we op onderzoek uit. Het is bloedheet op Corfu, en een kwartiertje wandelen naar de buurtwinkel om wat lunch in te slaan zorgt alvast voor een zweetzondvloed. We weten dus al gauw wat ons te doen staat: bikini's aan en bij het zwembad gaan liggen! Monster springt er al een eerste keer in, ik kijk de kat nog wat uit de boom. Mijn eerste leesboek gaat er wel als een trein vandoor, als ik niet uitkijk moet ik binnenkort nieuwe boeken gaan kopen! Het diner wordt pas vrij laat opgediend, dus moet onze bioklok wat aangepast worden. Om zeven uur trekken we naar onze kamer om te douchen, daarna naar de eetzaal voor een sober maar lekker avondmaal. Omdat we allebei nog erg moe zijn van de reis besluiten we nog een poosje op het balkon te zitten (totdat de muggen ons daar wegjagen) en daarna te gaan slapen. Het is geen rustige nacht (morgen maar op zoek naar oordopjes), maar we kunnen er de volgende dag toch terug tegenaan.

Corfu-tape 2. We slapen een beetje uit, en besluiten na het ontbijt een wandelingetje naar de andere kant van het stadje te maken. Na een half uurtje klimmen is het echter toch weer bloedheet... en dus besluiten we terug te keren naar het zwembad. Daar duiken we dit keer allebei in om af te koelen, waarna we gezellig de rest van onze zondag besluiten te verdoen. Tot... er een enorme windbui opsteekt. We verplaatsen ons eventjes naar de voorkant van het hotel (zicht op zee) maar ook daar waaien we bijna weg. Op ons balkon boven is het wel te doen, al worden we ook daar bijna uit onze jurkjes gewaaid. Het heeft wel iets bijzonders zo, stormwind terwijl het nog steeds eigenlijk bloedheet is. Monster en ik zijn er zeker van dat het een soort tyfoon is die over het eiland waait. We zijn er niet rouwig om, zo wordt onze kamer lekker verfrist. Na het avondeten besluiten we nog een wandelingetje naar het stadje te maken. Dat leeft pas op na het ondergaan van de zon, winkeltjes zijn hier allemaal open tot diep in de nacht. We besluiten meteen ons bioritme helemaal aan te passen: vroeg opstaan 's ochtends zodat we nog een wandelingetje kunnen doen voor het te warm is, daarna chillen aan het zwembad of op het strand, en 's avonds weer in actie schieten. En tussendoor misschien één of ander uitstapje, maar daar moeten we onze reisbegeleidster morgen eerst even voor aanspreken!

Wordt vervolgd...

13:07 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-08-08

Suske en Wiske op het Speelplein

 

We zitten weer eens een beetje achter, maar dat heeft ook zo zijn voordelen: lekker snel na elkaar een heleboel nieuwe avonturen van Sneeuwwitje bijvoorbeeld. Laten we de tijd eerst eventjes terugspoelen naar waar we precies geëindigd waren: de week waarin de zon nog nu en dan lekker warm scheen, en de week waarin Suske en Wiske het speelplein van Sneeuwwitje onveilig kwamen maken.

Maandag. De week van Suske en Wiske barst los, maar dan wel zonder Sneeuwwitje. Die bevindt zich in het huisje van Glennie, waar ze een paar helpende handen - en andere lichaamsdelen - biedt. Het was een lekker vermoeiende dag, waarin ze twee dingen heeft geleerd: let goed op welk soort badkamerstenen je kiest, en kies liever een duurdere aannemer want een goedkopere kan er wel eens voor zorgen dat je extra veel werk hebt aan diezelfde badkamerstenen.

Dinsdag. Een treinspoor door het speelpleindomein, waar de kinderen de hele dag de trein konden nemen naar de verschillende Suske-en-Wiske-personages. Toneelspelen met de Wiskes. Voetballen met Suske. Struiken versieren met Lambik. Gewichtheffen met Jerommeke. Bloemschikken voor Senioren met Tante Sidonia. Eindelijk nog eens crossbergen tijdens de middagpauze. Eén vervelende jongste D'Hollander die onder groot protest terug naar het speelplein moest worden gesleept - en ten gevolge daaraan ook één geradbraakte Sneeuwwitje want schoppende slaande schreeuwende kinderen van tien leg je niet zo makkelijk over je schouder voor een wandelingetje van vijfhonderd meter. Niet langer Het Leven Zoals Het Is in de namiddag, maar rustige spelletjes met een beetje water. Eendjes vissen. Twister. Waterbaan. Goeie ouderwetse buitenspeelfun. Om vier uur kwam taxi 007 langsgereden om Sneeuwwitje op te halen voor een avondje Antwerpen. Bedoeling: Cécémel Frappé drinken. Missie mislukt, maar het werd wel een fijne avond met een pastadiner, wandelingetje, en... cocktails!

Woensdag. Samson alias de verdrietige koning van de onderwereld (heavy metal, donker en duister... maar ook voorzitter van de bloemschikclub voor senioren). Collectieve knutselactiviteit met raketten, reuzenpotloden, een nieuw ontwerp voor een Metallicahoesje, en onnoemelijk veel bloemetjes en zonnetjes om die verdrietige duistere koning weer vrolijk te maken. In de namiddag: het grote Tex & Terry waterspel. Mét bezoek van de VDS, dus werd er ineens nog iets meer moeite gedaan dan anders om verkleed en in rol rond te lopen. Missie geslaagd: àlle moni's verkleed, een geweldig geïmproviseerde animatie en een spel dat volgens de regels van de kunst verliep. Geëindigd met een mooie zeepslide: van een leuke uitschuiver gesproken!

Donderdag. Alweer speelpleinvrij voor Sneeuwwitje, want het inpakken van de valiezen voor de zusjesvakantie had eventjes voorrang. Bovendien moest er ook nog een klein beetje geholpen worden in de schoonmaak, en moesten de laatste voorbereidselen voor de moni-activiteit nog gedaan worden. Precies op tijd voor die moni-activiteit (en voor nog een klein beetje helpen opruimen) kwam Sneeuwwitje dan toch aan op haar speelplein. Het werd een hilarische speeddating-avond, in de opzet (elkaar beter leren kennen) ongetwijfeld is geslaagd. Winnaars van de avond: het Speelplein Speeddating Service Koppel Spruitje en Leentje-van-opt-hoekje!

Vrijdag. Tweede speelpleinuitstap van het jaar: de Ster-dag. De overkoepelende organisatie van de speelpleinen van onze buurstad organiseren elk jaar een speciale speeldag op het provinciaal domein - dat waar we een weekend eerder al eens bijna verzopen waren. Het zag er dit keer alweer geen perfecte weersomstandigheden uit, maar we vertrokken natuurlijk terug. Om dan van zodra we aangekomen waren een douche in onze nek te krijgen, te moeten gaan schuilen en te ontdekken dat het schema dat er voor ons opgesteld was langs geen kanten klopte. De organisatie liet een beetje te wensen over, en er was ook helemaal niets binnen voorzien... Regenprogramma? Binnen de kortste keren waren onze kindertjes aan het zeuren dat het geen naam meer had, allemaal doornat en verkleumd van de kou. Monikorps nam dus maar de beslissing om een democratische stemming te houden: wie wil er blijven en wie wil er naar huis? De kinderen besloten unaniem dat ze naar huis wilden. Samson, mijn Giechelvriendinnetje en ik reden naar de Aldi om pakjes chips als verrassing, en de rest van de middag werd lekker warm doorgebracht in het kleine zaaltje voor de film "Over the Hedge". Misschien niet zo spectaculair dan een avonturenparcours en een pretcamionette, maar toch honderd keer gezelliger op een regenachtige dag!

 

20:27 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-08

Aardwortels op de Sterfeesten

 

Mijn boerendorpje ligt ingeklemd tussen twee Provinciaal Domeinen. Eentje ligt op een vrij serieuze afstand, waardoor je dus een serieuze daguitstap erheen kan maken. Het andere ligt op een boogscheut van ons vandaan, in de buurstad. Elk jaar op de eerste zaterdag van augustus, gaan daar de Sterfeesten door. Een typische festiviteit zoals ze alleen maar in S.N. kunnen verzinnen: verschillende geldzuigende standjes en kermisattracties rondom de grote vijver opgesteld, een podium met een aantal optredens van artiesten die elk jaar onbekender worden, plaatselijke sportclubs die hun kunnen komen showen, achtergrondmuziek met een presentatrice - voor ons dé hoofdattractie - die een wel zeer eigenaardig Nederlands beheerst, ballons die negen van de tien keer niet op kunnen gaan, een waterskishow van twee rondjes over het nepmeer, een ballonnenballet met lichtjes en een muzikaal vuurwerk. Dat laatste is meestal werkelijk schitterend, ik heb het in België nog nergens evenaard zien worden. Maar dit jaar was een beetje een teleurstelling.

Zoals gewoonlijk betaalden we veel te veel geld om met zware tassen vol picknick een plekje te gaan zoeken. Helaas, net toen we een plekje gevonden hadden en alles hadden uitgestald, begon het te regenen. We besloten dus maar een droger plekje - onder een prieeltje dus - te gaan zoeken. Vervolgens kwamen we tot de conclusie dat onze "madam" (de presentatrice dus) niet tot bij ons gehoord kon worden, terwijl ze normaal gezien over het hele domein te horen is. Iets mis met de boxen? We lieten het niet aan ons hart komen en deden wat we altijd doen: grapjes maken, eten, en wespen vangen met frisdrank. We telden ook het aantal keren dat de trein langskwam, zwaaiden naar mensen die keken alsof we zoo-aapjes waren en zaten gezellig bij elkaar.

Na een poosje kwamen Leentje-van-opt-hoekje en Monster even langs. Ze bleven een minuutje of tien bij ons zitten, en daarna wandelden 007, de Pretty Nurse en ik even met hen terug naar de uitgang. In 007's auto lag immers nog een pakje dat de beide dames moesten meenemen naar hun verjaardagsfeest, en ik kon tegelijk mooi mijn logeertas van 007's auto naar die van de Pretty Nurse verplaatsen. We ontdekten ook dat we een ei gekregen hadden - gaven er ook eentje mee om aan GJ te geven als verjaardagscadeautje - en toen wandelden we terug naar de rest. We waren bijna in zicht toen ze opbelden: of we snel kwamen want ze gingen opruimen. Ze hadden kou, en wilden even naar een warmer oord verkassen. We bevestigden dat we er zo snel mogelijk aan kwamen - zo snel mogelijk uiteraard trekkend totdat alles al opgeruimd zou zijn. Veel moeite hoefden we daar niet voor te doen. Toen we langs het voetbalveld wandelden, kwamen we plots de drie steltlopers - aardwortels, volgens mijn bescheiden kennis van zaken - tegen die we al eerder hadden gezien. Ze hadden het onmiddellijk op 007 voorzien - uiteraard, het waren vrouwen. De Pretty Nurse en ik lachten ons een hoedje! Nog steeds giechelend kwamen we bij de anderen aan, we hielpen toch nog even opruimen en vertrokken toen een poosje naar 007's onderkomen.

Daar kwam Kaat Piraat ons tegemoet, nog net op tijd voor het begin van de film die we uitgekozen hadden: Austin Powers - The Spy who Shagged me. Ik slaagde er alweer bijna in om in slaap te vallen tijdens de film... Er werd na de film nog een beetje gekletst, en naar het toilet gegaan - uiteraard alleen maar om rare boodschappen op de spiegel te schrijven - en tegen tien uur besloten we terug naar de Sterfeesten te gaan voor het vuurwerk. We vonden een plekje op de pier bij het water en zagen nog net de waterskishow. Werden er bijna kletsnat bij ook, want het bootje had nogal veel slag op het water. We zaten in elk geval erg goed voor het vuurwerk, en het was weer erg mooi. Helaas was het 'muzikaal' gedeelte er vanaf gevallen, want net zoals onze 'madam' die enkel aan de ingang te horen was geweest, was ook de muziek niet over het hele domein hoorbaar. Jammer... erg jammer...

Na het vuurwerk slenterden we terug naar de auto's en splitsten we op. Ik belandde bij Samson en de Pretty Nurse, en wij besloten nog eventjes te wachten voordat we ons erop zouden wagen in de files te gaan zitten. Terwijl we wachtten kregen we nog het bezoek van een dronken wildplasser die kennelijk niet doorhad dat er volk in de auto naast zijn boom zat - heel grappig, we wilden bijna de lichten aansteken en het raampje opendraaien, en vragen of we wat moesten bijlichten. Bijna. Even later waagde de Pretty Nurse het erop, en geraakten we makkelijk buiten. We kwamen zelfs achter Kaat Piraat terecht, maar die merkte ons geflikker en gezwaai niet op. Te geconcentreerd in haar schip, wellicht... De Pretty Nurse zette koers naar haar straat, waar ze mij en Samson afzette op twee huizen van dat van haar. Want ik bleef ten huize Samson dit keer. We waren allebei best moe, en dus kropen we meteen onze bedjes in. En al ben ik geen held in het kunnen slapen op de eerste nacht buiten mijn eigen Sneeuwwitjesbos, ik heb toch lekker geslapen en - zoals het hoort in de buurt van Samson - heerlijk grappig gedroomd!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |