31-03-07

Prinses Sneeuwwitje op het Bal

 

Op een dag liet Prinses Doornroosje weten dat er binnenkort een bal gegeven zou worden in Sprookjesland. Zij zou er heen gaan met haar Prins, en vroeg aan Prinses Sneeuwwitje en Prinses Cinderella of ze ook mee wilden. Prinses Cinderella zag dat meteen zitten, Prinses Sneeuwwitje kreeg een kleine zenuwtoeval. "Bals, dat is niks voor mij!" riep ze meestal. Of het typische excuus "Ik ga alleen maar naar een bal als ik een Prins heb." Dit om maar even te zeggen dat Prinses Sneeuwwitje nog nooit in haar hele leven naar een bal was geweest. Toch was ze steeds nieuwsgieriger over het concept 'bal', en dus liet ze zich vermurwen door het smekende gezichtje van Prinses Doornroosje. Omdat ze eigenlijk wilde dat haar eerste bal helemaal perfect zou zijn, ging ze op zoek naar een Prins, die eerst wel toestemde maar vervolgens niet meer meekon. En omdat Sneeuwwitje nogal verlegen is (en vooral een beetje lui) besloot ze dan maar zonder Prins te gaan. "Bals," zei ze tegen zichzelf, "dat is niks bijzonders."

Maar toen de dag van het bal eindelijk was aangebroken, liep Prinses Sneeuwwitje toch al de hele dag op haar tanden te bijten. Dat is namelijk een vervelend trekje, als ze niet op haar gemak is. Ze ging naar de kapper, snoerde zich in een korset (bij wijze van spreken) en liet Keizerin Mamie haar nagels lakken. Met balkostuum (het blijft nog altijd Sneeuwwitje) in haar rugzak gepropt vertrok ze toen richting kasteel van Prinses Doornroosje. Toen ze aankwam werd ze meteen vrolijk begroet door de Wolf van Doornroosje, en ontmoette ze eindelijk de Prins. Ze vond dat Doornroosje inderdaad door een goeie was wakkergekust. Vervolgens begon het hele aankleden-ritueel, dat Sneeuwwitje verrassend genoeg geweldig vond. Ze waren net klaar toen Prinses Cinderella aankwam. Samen met de Koning en Koningin dronken ze nog een glaasje schuimwijn, en toen was het tijd om te vertrekken.

Over de rode loper liepen de drie Prinsessen en de Prins een beetje bibberend in hun mouwloze baljurken de zaal waar het bal gehouden werd binnen. Daar was het lekker warm en best druk. Prinses Cinderella merkte op dat andere Prinsessen af en toe lelijke blikken wierpen, maar daar had Sneeuwwitje niet zo'n zicht op. Ze had het veel te druk met niet te struikelen op haar hakken, en niet omver gelopen te worden. Met een drankje in de hand besloten de Prinsessen en de Prins het livegroepje te gaan bekijken. Het was een covergroepje, en vermoedelijk hadden ze graag gewild dat ze Les Truttes waren, maar dat was een beetje hoog gegrepen. Toch meenden ze het allemaal enorm, aan hun gezichtsuitdrukkingen te zien. De Prinsessen en Prins hadden het na een poosje wel gezien, dus gingen ze even 'loungen'. Gelukkig werd vervolgens de muziek beter, om niet te zeggen perfect om op te 'shaken', en dus werd er weer koers gezet naar de dansvloer. Tot haar grote verbazing bleef Sneeuwwitje overeind op de gladde vloer, en amuseerde ze zich enorm.

Het was echter dit keer niet Prinses Cinderella, die om twaalf uur thuis moest zijn omdat de betovering anders verbroken zou worden. Het was Prinses Sneeuwwitje, die door Keizer Glennie opgehaald zou worden om twee uur en dus het bal moest ontvluchten. Liefst niet met een achtergelaten schoentje, er was toch nergens een deftige Prins te vinden die het zou willen oprapen. In elk geval besloten Prinses Doornroosje en haar Prins nog te blijven, en omdat Prinses Cinderella ook naar huis wilde, kreeg die de opdracht om Sneeuwwitje naar haar koetsier te brengen. Twee Prinsessen in de auto, die geen van de twee de weg weten, dat is vragen om problemen. Na vijf minuten waren ze al hopeloos verdwaald. Gelukkig is Keizer Glennie behalve een keizerlijke koetsbestuurder ook een Goede Fee-man. Hij wist de panikerende Prinsessen te kalmeren, kreeg ons op een plek waar hij ons kon vinden en stond daar dan ook binnen de drie minuten. Hij wees Prinses Cinderella de goede weg terug, en bracht Prinses Sneeuwwitje veilig naar huis. Hielp haar ook uit haar veiligheidsspeldenkorset, want zo diep in de nacht zou dat het geduld van de Prinses behoorlijk op de proef hebben gesteld als ze het zelf had moeten doen. Ze zwaaide haar koetsier uit en kroop toen in haar bed. Voordat ze net als Doornroosje honderd jaar in slaap viel, bedacht Prinses Sneeuwwitje nog dat bals misschien toch wel iets voor haar zijn. En dat ze het de volgende keer wel bijzonder en helemaal perfect zou willen maken. Mét een Prins. En toen viel ze in slaap.

Van honderd jaar slapen kwam echter niets in huis. Om kwart voor tien werd Prinses Sneeuwwitje uit haar slaap gewekt, niet door de Liefde van haar Leven, maar door een berichtje van 007. "Hoe was het bal? We gaan om tien uur zwemmen, he!" Vervolgens brak Sneeuwwitje het snelheidsrecord door binnen de vijf minuten Kaat Piraat op te bellen of ze nog mee kon, in haar kleren te springen en een dinosauruskoek uit de lade te halen als ontbijt. Lijfelijk wel wakker, maar geestelijk absoluut niet sprong ze om half elf het zwembad in. En ze heeft achthonderd meter gezwommen vandaag. De vakantie is begonnen.

 

14:22 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-03-07

Zon, zee en strand... of savooien, zeesterren en gebroken golven

 

Het was letterlijk Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen dit weekend, want we woonden met z'n achten in het appartementje om de hoek van de zeedijk. Ironisch genoeg ben ik het dan wel die de kleinste van de hoop is, dus die dwergen, dat wordt een grapje. Maar Zeven Reuzen klinkt minder goed, en dus laat ik het maar gewoon zo.

We waren dus aan zee dit weekend. Zaterdag om uit te waaien, en zondag om te zonnen. Het was dus eigenlijk beter waaierdag en zondag geweest, maar ik ben helaas geen Romeinse keizer en mag dus ook niet zomaar de kalender naar mijn hand zetten. Zaterdag dus, kwamen we aan, maakten onze bedjes op en besloten we meteen een stapje op het strand te zetten. De bedoeling was een lekker verre wandeling te maken. Dat kwam er niet van, omdat het strand bezaaid was met vreemde voorwerpen die onze aandacht opeisten. En onze schoptechnieken.

Het begon allemaal met de grote knikker die in het zand lag, en waar Kaat Piraat tegen schopte. Meteen ontspon zich een voetbalwedstrijd, maar dan met de knikker. We vonden nog een tweede, klein knikkertje, maar dat besloot onze Piraat in haar zak te stoppen, wegens te veel kans op verliezen. Hadden we uiteindelijk beter met de grote knikker gedaan ook, want toen Leentje-van-opt-hoekje er een ferme schop tegen gaf, was hij in geen duinen of dijken meer te bekennen. We hebben overal gezocht, met het fototoestel de juiste plaats van de schop gelokaliseerd en vervolgens de schophoek proberen te berekenen, maar tevergeefs. De knikker was nergens meer te vinden. Onze wandeling werd dus voortgezet, maar er bleven vreemde voorwerpen opduiken. Een sinaasappel. Een mandarijntje. Een savooikool. Ik begon me even af te vragen of iemand het plan had opgevat een reuzensoep van de zee te maken. Maar na de savooi waren de groentjes op, en kwamen we enkel nog honden en kleuters tegen. Daar mag je dus niet mee voetballen, en daarom besloten we een ander spelletje uit te vinden. Paalstaan en paalspringen, voor de foto uiteraard. Je zou anders eens kunnen gaan denken dat wij vaker zo'n acrotoeren uithalen. En toen was het dus tijd om terug te keren, om op tijd thuis te zijn voor het eten. Een lekker verre wandeling was het dus niet geworden, maar uitgewaaid en hongerig waren we wel.

Na het eten, de mama van Leentje-van-opt-hoekje maakt overigens de lekkerste broccoliquiche van de wereld, ook al zit er geen ananas in (binnenkantgrapje), en de afwas, besloten we met z'n allen Trivial Persuit te spelen. In groepjes van twee, want dat spel heeft dus maar zes taarten om mee te spelen, en we waren met z'n achten. 007 en ik zijn gigantisch ingemaakt, er waren er al bijna twee uit toen wij nog geen enkel taartpuntje hadden kunnen bemachtigen. Om onze eer te redden hadden we wél als eersten van allemaal een oranje sport-en-spel-taartje, en toen iedereen uit was hebben we in een inhaalbeweging in één keer al onze ontbrekende stukjes gehaald en zonder veel heen-en-weer-lopen het middenvlak behaald. Om zichzelf dan beter te doen voelen en de winnaars wat slechter, deelde 007 zijn beroemde driehoekvraagstukken uit. Geweldig tijdverdrijf in een gezelschap van wiskundeleerkrachten en studentjes-met-acht-uur-wiskunde. De enige cijferanalfabeet was Sneeuwwitje, maar 007 en ik amuseerden ons dan nog een poosje met het oplossen van alle geschiedenisvragen uit de Trivialdoos. En toen gingen we slapen, later dan eigenlijk goed was geweest. Omdat bij een paar Zeewitjes een ernstig slaaptekort circuleerde. En omdat de klok die nacht op zomeruur moest worden gedraaid.

Het was dus plots al half elf in plaats van half tien, toen we onze bedjes uitrolden. Ontbijt, afwas, en toen weer het strand op. We kregen gezelschap van de zus van Leentje-van-opt-hoekje en haar vriendin. De zon was erbij, de zee zag er fantastisch uit, en dus besloten we om na het middageten in de duinen te komen liggen zonnen. Maar het voor-de-middag-plan was eerst nog de golfbreker afwandelen, tot het einde. Leentje-van-opt-hoekje en ik waren op zoek naar krabjes tussen de stenen. Die konden we nergens vinden, maar we vonden wel een paar andere interessante zeebewoners. Een hele mooie oesterschelp, waarvan ik dacht dat ze nog dicht was, en waar Kaat Piraat al van hoopte er een parel in te vinden. Toen ik ze losgewrikt kreeg met het mes van 007 bleek het toch maar een halve schelp te zijn. Ze was in elk geval wél mooi, en de perfecte maat om er een bootje voor het slakje dat ons Piraatje gevonden had van te maken. We vonden meteen nog een heleboel vriendjes voor de slak, en gingen toen verder op speurtocht over de golfbreker. Bijna meteen vond ik een zeester. Een levende zeester, maar omdat het de eerste keer was dat ik er zo eentje niet in een aquarium tegenkwam, werd 007 erbij geroepen. Ik wilde liever wel zeker weten of zoiets giftig is, en eventueel kan bijten. Dat deed het niet, en dus hebben we met z'n allen de zeester op ons hand gehad. En haar een beetje gemodelleerd om er vervolgens foto's van te maken. En toen weer in het water gelegd. Niet lang daarna kwamen we weer een zeester tegen, een veel grotere nu. Ook nog steeds alive and kicking, opnieuw het gedroomde onderwerp voor een fotoreportage. En toen bereikten we eindelijk het einde van de golfbreker, bleven we daar even rondkijken, en moesten we weer rechtsomkeer maken. Het geknor van onze maagjes achterna. Terwijl we de golfbreker afliepen hoorde ik dit dialoogje:

Zus-van-Leentje: Waarom heet dat een golfbreker?
Leentje-van-opt-hoekje: Omdat die de golven breekt.
Zus-van-Leentje: En in hoeveel stukjes dan?

Ja, als je het zo ziet, is dat inderdaad de logica zelve. We bereikten terug het begin van de golfbreker, klommen over de duinen en duidden er alvast eentje aan waarin we wilden zonnen na de middag, en schoven toen op de zesde verdieping aan de middagmaaltafel aan.

In de namiddag pakten we alvast al onze spullen bij elkaar en brachten die naar Coens auto, daarna konden we met ons vieren nog een paar uurtjes in het zonnetje liggen in onze uitverkoren duin. Toen we bruin genoeg waren, nee, grapje, toen het daar te koud voor werd na een poosje, besloten we Kaat Piraat naar haar Brugse onderduikadres te brengen, en ineens nog iets te gaan eten ook. Dat deden we in het restaurantje waar we bij ons vorig Bruggebezoek al geweest waren, en het viel opnieuw erg in de smaak. Vooral omdat ze keihard hun best hadden gedaan om ons heel snel eten te geven zodat we op tijd naar huis konden vertrekken. De ober was in elk geval heel tevreden met zijn fooi, en bovendien was hij nog schattig ook. En zenuwachtig in de buurt van Coen, iets wat tegenwoordig wel vaker schijnt voor te vallen. Maar misschien is dat wel iets voor een volgend Avontuur van Sneeuwwitje: het in kaart brengen van homo's in de horeca...

Ons schip bracht ons in elk geval met een klein half uurtje vertraging weer in onze eigen thuishavens, waar we weer elk onze eigen bezigheden konden beginnen. De mijne hielden voornamelijk Flikken kijken en gaan slapen in. Dat circulerend slaaptekort moet immers nog steeds een beetje bevochten worden...

13:28 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |