15-06-07

Examenvrij

 

Het is hier de laatste tijd oh zo stil geweest in Sneeuwwitjes avonturenbos... het was bijna gewoon een bos geworden, geen spoor van avontuur. Nu, goeie redenen, dat wel. Ongeveer een twaalftal. Je zou het kunnen bekijken als twaalf bijzonder agressief uitgedoste ninja's die van ver op de heuvels naderden om mijn sprookjesbos in te nemen. Ik had ze al een poosje zien aankomen, en dus kon ik mezelf in principe voorbereiden op de aanval. Daar ben ik dus niet goed in. Ik heb een beetje getraind, die laatste weken, maar het belangrijkste was soms eventjes de gemoedstoestand van enkele bewoners in mijn sprookjesbos. Die kon ik niet aan hun lot overlaten, want waarvoor zou ik anders vechten, tegen die ninja's? In elk geval, ze kwamen eraan, en heel veel tijd om in te schatten op welke manier ik ze aan zou pakken had ik niet meer. A l' improviste, dan maar, want dat lukt ook.

En toen begon de aanval. Eerst een Duitse ninja, die een ecologische aanval plande, maar die kon ik bijna moeiteloos neerslaan. Ik geloof niet dat deze ninja er echt op uit was om mijn bos te bedreigen, hij was daar in januari al eens in geslaagd, maar ik denk niet dat het hem hier heel erg beviel. Vervolgens een Engelse ninja die het met propaganda en fascisme probeerde, maar ook dat kreeg ik vrij goed neergeslagen. De Engelse ninja's kwamen wel helaas met z'n tweeën, en of ik de tweede zodanig op zijn broek gegeven heb dat hij nooit meer durft terug te komen, daar ben ik niet heel zeker van. Vervolgens had ik even een weekend rust, en sloeg ik zowat in paniek bij het zien van de ninja die op aanvallen stond. Toch denk ik dat ik hem weggecommuniceerd heb. De Franse ninja dacht slim te zijn en op hetzelfde ogenblik aan te vallen. Maar voor een ninja was zij toch verrassend makkelijk om mijn vinger te draaien. De ninjapsycholoog die twee dagen later binnenviel had de hele ploeg van het Eiland met zich meegenomen, maar die kon ik ook wel de baas. Even later kon de ninja-econoom zich ook niet inhouden om aan te vallen, maar die was bijna sneller weer weg dan hij had kunnen aanvallen. Twee dagen later stonden er dan weer twee ninja's voor mijn deur, eentje met een boel theorie en enkele nogal paradoxale vragen. Paradoxaal gezien geloof ik wel dat ik een overwinning heb geboekt, net als bij de volgende ninja die ik onder tafel geschreven heb. In het weekend dat volgde besloot ik mij toch maar even iets beter voor te bereiden op de informaticaninja die eraan kwam, en dat bleek achteraf gezien geen overbodige luxe geweest te zijn. Eerst kwam er nog een tweede Franse ninja langs, maar ook die was weg te krijgen. Hopelijk blijft ze dat ook, want in januari had ze mij wel even mooi liggen. Vervolgens was het de beurt aan de ninjanerd, die mij te weinig tijd gaf om hem echt totaal af te maken. Hij is in elk geval genoeg afgemaakt om hem voorgoed af te schrikken denk ik. Ten slotte kwam de Franse ninja toch nog eens terug, samen met de printninja, de interviewninja, de grafische ninja en de fotografieninja, voor een laatste poging tot genadeslag in het sprookjesbos. Sneeuwwitje en haar opgetrommelde journalistenleger stonden echter hun mannetje, en hoewel het een uitputtende en ongelijke strijd was, zijn we er toch ongeschonden uitgekomen, en hebben de aanvallers de witte vlag gezwaaid.

Sinds gisteren is mijn bos dus weer opgeruimd van de ninjabrokstukken, en staat het ook weer helemaal open voor nieuwe avonturen. Die mogen zich zelfs heel snel beginnen aandienen, want eerlijk gezegd verveel ik mij al een beetje. Dat heb je, als alle zeven dwergen en andere avonturiers nog hun eigen ninja's aan het verslaan zijn...

 

15:36 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.