02-07-07

Cultuursnuiven met een rolled bankie

 

De avonturenblog loopt een beetje achter op de echte avonturen van Sneeuwwitje, maar wees gerust: ik haal ze wel in. Gewoon blijven lezen, ik beloof dat het nog ongelooflijk spannend wordt!

In elk geval ging ik niet vorige zaterdag, maar de zaterdag ervoor, de zaterdag na mijn piratendag in Leuven dus, cultuursnuiven in Gent. Grote Els had nog wat cultuurcheques over die op moesten, en ik had ook wel zin in wat culturele opvoeding. Dat kan namelijk nooit kwaad voor een journalistje met voorkeur voor de softe categorie cultuur en muziek. En zodus vertrok ik op de middag naar mijn favoriete spot op de landkaart.
Grote Els wachtte mij op, we zochten iets te eten in de Hema en slenterden nog wat door de winkelstraten. Het weer had het wel niet op ons begrepen, wat ons dan het excuus gaf om op een cultuurdag klerenketens te gaan bezoeken. Allèèn de regen was daar de oorzaak van, niets anders. Geloof het of niet. Toen we, onderweg naar het kot van Grote Els nog even over de Korenmarkt liepen bleek het plots mijn geluksdag te zijn: ik detecteerde een opgefrommeld roze briefje. Ik viste het vliegensvlug op, bekeek het even later nog eens, en ja hoor: een moederziel alleen verloren gelopen briefje van tien euro. Mijn geldprobleem was meteen van de baan, het cultuursnuiven kon letterlijk gaan beginnen. In het Designmuseum.

Tot mijn grote vreugde was daar, behalve de permanente tentoonstelling, ook een aantrekkelijke zuurstokroze kitsch-tentoonstelling die mijn aandacht trok. Een barbiewereld waarin alle foute dingen waaraan je kan denken bij elkaar verzameld zijn: mijn hart maakte een sprongetje. Geweldig vond ik dat, en Grote Els en ik keken dan ook onze ogen uit. Vooral de nagemaakte meisjesslaapkamer vond ik prachtig: op het roze na leek ze sprekend op die van mij toen ik jonger was. Ik geef toe, Sneeuwwitje was een boysbandpuber... gelukkig heb ik op tijd het licht gezien en de juiste richting in de muziek gevonden. Maar deze confessions uit de donkere middeleeuwen van mijn tienertijd zijn uiteraard volledig terzijde.

Minder terzijde was de permanente tentoonstelling in het museum. Van sommige dingen verbaasde ik mij enorm dat het design werd genoemd, maar toen kwam ik tot de conclusie dat gebruiksvoorwerpen maken enkele eeuwen geleden eigenlijk ook designen is. Zij het dan niet in de verengelste versie. Het prachtigste vond ik vooral de draaimolen van designspulletjes in het midden van de zaal, had ik uren naar kunnen blijven kijken. Maar in plaats daarvan gingen we de rest van het museum bekijken, en niet in het minst de tweede tijdelijke tentoonstelling.

Die ging over Eames. Charles Eames, beste lezer, is de ontwerper van verschillende bijzondere stoelen, onder andere een olifantjesstoel. De reden dat ik van het bestaan van deze man (en zijn vrouw, want ze ontwierpen samen) op de hoogte ben, is de Designer. Het is zijn favoriet van het moment, en mijn hart maakte opnieuw een sprongetje want nu ik dat werk zou zien zou ik zéker gespreksonderwerpen zàt hebben als ik het volgende weekend met de Designer een festivaltentje moest delen. Nadat ik zowat de hele levensloop van Eames vanbuiten had geleerd en we alle stoeltjes hadden gezien, moest ik nog even naar het toilet. En daarna hadden we een ijsje verdiend.

Een ijsje op de graslei, even naar de winkel voor wat boodschappen, en daarna weer richting het kot van Grote Els. In afwachting van etenstijd bekeken we enkele South Park afleveringen, en daarna konden we met koken beginnen. Grote Els kan volgens mij zó een eigen viersterren restaurant beginnen, want de pasta met scampi was beter dan in welk restaurant ook. Of misschien kwam dat wel een beetje door de wijn...

Na het eten maakten we nog een wandelingetje (met het fototoestel) en daarna miste ik de ene trein waarna ik de volgende moest nemen. Een beetje langer wachten is niet zo erg, dacht ik. Helaas besloot er net op dat moment een kerel ook zijn trein te missen, en vervolgens na vijf minuten met ons te praten stapelverliefd op mij te worden, waardoor ik niet zo makkelijk meer van hem af kwam. Hij wilde met alle geweld woensdag afspreken in Antwerpen, ik kreeg hem maar niet aan het verstand dat daar geen sprake van kon zijn. Laat ons hopen dat ie er niet te lang op mij heeft staan wachten.

Op de bus kon ik uiteindelijk wel nog lang staan wachten, want ik was uit het oog verloren dat het zaterdag was. Geen bus meer na halftien dus. En aangezien mijn gsmbatterij net op dat moment plat was... zat er niets anders op dan maar te voet naar oma te wandelen om daar te bellen naar huis. Mijn geluksdag duurde dus niet tot in de late uurtjes. Hoewel... misschien heb ik hem wel aan opa overgeleverd. Die wilde mij met alle geweld zelf naar huis brengen, in plaats van dat ik papa opbelde, omdat hij dan niet naar Pretty Woman hoefde te kijken. Plantrekken, het zit in de familie...

 

20:17 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.