03-07-07

Crash

 

Ik had beloofd dat het spannend ging worden...

De zondag na mijn cultuursnuifdag stond ik al lekker vroeg uit bed te springen, klaar om met de vriendjes van Sneeuwwitje een kilometer te gaan zwemmen. Kaat Piraat kwam me ophalen, we reden om Elsje, en daar gingen we. Examens allemaal gedaan, festivals en speelpleindagen in het verschiet, een echt zomergevoel voor ons drietjes.

En toen reed daar die rode traktor op straat. Dat gebeurt al eens in boerendorpjes die omgeven zijn door akkers, zoals het onze. Ze zijn er ook meestal op momenten dat je ze écht niet voor je kan hebben, en net niet voorbij kan steken. Nu hadden we wel tijd, maar er kwam niemand in de tegenovergestelde richting aan, dus besloot Kaat Piraat hem toch maar voorbij te rijden. Des te sneller waren we bij het zwembad, dachten we. Toch raakten we allesbehalve sneller op onze bestemming. De traktor sloeg plots zonder zijn richtingaanwijzers te gebruiken linksaf, net op het moment dat we hem wilden voorbijsteken. Ik voelde Kaat remmen, ik zag ons op de traktor afstevenen en ik dacht: "ha, we gaan botsen".

De klap zelf kan ik me niet herinneren, maar hij moet wel serieus geweest zijn aangezien de hele Piratenwagen in de prak zat. Ik kan niet ademen, dacht ik, maar omdat ik Elsje achter mij hoorde schreeuwen beeldde ik mij in zo'n opblaaskikker te zijn en blies ik mijzelf weer helemaal op. De gordel ging makkelijk uit en de deur wilde ook gelukkig meteen open. Ik probeerde Elsje te bevrijden, en ook dat lukte zonder problemen. Een beetje beverig stonden we even later op straat. Een andere chauffeur die alles had zien gebeuren stelde ons meteen gerust, de ambulance was al gebeld. Kaat belde haar ouders op, de mijne reden gezonden door de goddelijke voorzienigheid toevallig niet ver achter ons en hoewel ze het niet hebben zien gebeuren waren ze er zo snel bij dat ik niet in paniek kon raken. Ik zag Einstein en ik besloot dat alles nu wel in orde was. Zin om te huilen had ik niet echt. Er waren er al twee een beetje in shok, en dat vond ik al genoeg.

De ambulance haalde ons op, de ambulanciers deden ons preventief nekkragen om en ontsmetten mijn wonde. Aangezien ik de enige was die mijn trui uit had in de auto, heeft de gordel mij een lelijke schaafwond/brandwond bezorgd. Maar liever dat, natuurlijk, dan dat ik de gordel niet aan had gehad. We hebben alle drie best wel geluk gehad. Zonder gordel waren we door het raam gegaan en zelf tegen de traktor aangevlogen. Niet zo gezond. Ook dat we tegen het achterwiel geknald zijn is ons geluk geweest, iets meer naar links en we hadden eronder gezeten, en dan hadden we het waarschijnlijk ook niet echt meer naverteld. 007 en de Pretty Nurse, die we inmiddels verwittigd hadden, wachtten ons op aan de spoed, onze ouders kwamen ons achterna. Foto's van kop tot teen, maar gelukkig was er met geen van ons iets onherstelbaars mis. We kregen wel pijnstillers en vijf dagen platte rust. Ik heb die vijf dagen nogal kort afgerond, omdat ik per se naar Werchter wilde, maar dat is weer stof voor een volgend avontuur. Eerst dit nog even afronden.

We mochten weer naar huis, reden langs de politie om verklaringen af te leggen en konden toen gaan rusten. De volgende uren en dagen hingen we voortdurend met elkaar aan de telefoon met ons drieën, om te horen hoe het met de anderen ging, en onbewust ook voor het verwerkinsproces waarschijnlijk. Kaat Piraat deed die avond een bedankgebedje voor Meneer God omdat ie ons nog heel heeft gehouden. En ik, nadat ik even had getwijfeld alsnog te beginnen huilen van de weeromstuit, besloot toch maar kalm en nuchter te blijven en vastberaden een afspraak met mezelf te maken: "Nee, dat gaan we niet meer doen hoor!"

21:02 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.