06-07-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: deel 2

 

Het was nog niet extreem laat in de ochtend toen de Designer en ik allebei tegelijk rechtop uit onze slaapzak schoten omdat we een ritssluiting hoorden en er niet zeker van waren of het de onze of die van onze buurvrouwtjes was. Het waren wij dus niet, maar aangezien we dan toch wakker waren besloten we toch maar onze dag te beginnen. Engeltje was ook al op en begon de eitjes tot een ontbijtje klaar te stomen. Ik weet niet precies hoe ze het doet, maar de eitjes die Engeltje maakt doen zelfs de slechtste ochtendhumeuren ter wereld verdwijnen. Zelf vind ze het niet zo'n speciale kunst, dat eierenmaken van haar, maar ik weet wel beter... Stiekem is het gewoon magie.

Na het eten trokken we naar de wei voor de eerste optredens. Blub wilde heel graag naar The Van Jets, en die had ik ook op mijn lijstje staan. Leentje-van-opt-hoekje en Monster gingen ook mee, de anderen gingen wat rondhangen. En toen begon het dus... regen. Eerst een paar druppeltjes waar je amper nat van werd. Die bleven aanhouden zodat je er toch wel nat van werd. En toen begon het te stortregenen. Daar ging mijn theorie dat Engeltje mee naar Werchter hebben garantie is voor bloedheet weer. Gelukkig bleef de regen grotendeels beperkt tot die vrijdag, en was het ook nooit zo erg dat we tot op het bot nat waren, zoals in vorige edities. Gemengd, maar vrij in orde festivalweer dus.

Na The Van Jets struinden we opnieuw even rond, in de buurt van de studio Brussel studio onder andere, en daarna besloten enkelen van ons te gaan kijken naar de Kings of Leon, de anderen wilden Joan as Police Woman wel eens zien. Ze stak ons echter al vrij snel een beetje tegen, waarna we besloten buiten een reuzenpitta te gaan eten. Kwamen we voor de rest van de dag zonder problemen mee toe!

En toen gingen we terug, plantten ons ergens mooi vooraan voor de Kaiser Chiefs, ontmoetten enkele plezante Hollanders en vermoedelijk door dàt anachronisme ging het vervolgens fout. Een meisje achter ons dat zich op die tijd al compleet klemgezopen had, begon te kotsen. In plaats van te bukken en zo op zijn minst alleen zichzelf onder te kotsen, bleef ze rechtstaan, en fonteinsgewijs iedereen om haar heen te besproeien. Helaas waren dat vooral wij. Of beter, de achterkant van het Sprokenmeisje, een deel van de Designer, een stukje Blub en een veegje Monster. Daar ging ons mooie plekje dan, op weg naar de wc's om alles weg te vegen. De Designer bleef kalm, Monster hoefde enkel haar mouw wat af te wassen. De andere twee kúnnen niet tegen kots. Gelukkig kunnen Engeltje en ik dat wel, en kregen wij de dames al zo goed als schoon. De Designer en ik zijn vervolgens opzij blijven kijken naar de Kaiser Chiefs, de anderen zijn terug in de massa gekropen, en hoewel het een heel goed optreden was, konden enkelen onder ons er toch niet helemaal van genieten. Blub en Leentje-van-opt-hoekje bleven vervolgens voor Bloc Party, voor de rest van ons was de prioriteit meer het goed uitwassen van de jassen, broek, schoenen en mouw zodat de stak wegging voor het geval het nog veel ging regenen. En voor mij was het een mooie gelegenheid even plat te gaan liggen.

Ik viel er ongeluk in slaap, en dat zorgde dan voor een slaapdronken bedoening toen Monster mij terug opriep om weer te vertrekken. We zagen nog een eindje Bloc Party en een eindje Lily Allen, dat allebei best goed klonk, en toen kropen Engeltje, de Designer en het Sprokenmeisje alvast naar voren voor de Admiraal. Monster en ik bleven wachten tot Blub en Leentje-van-opt-hoekje drinken hadden gehaald, kregen eventjes ruzie, en geraakten dan toch op wonderlijke wijze nog tot bij onze drie vriendjes. Admiral Freebee was fantastisch, al blijft het een jammerlijke ervaring om als zowat enige persoon op de hele marquee niet mee te kunnen springen om dat je rug en je stuitertje daar geen zin in hebben.

Toen wilden de kleintjes redelijk graag de Arctic Monkeys zien, de oudjes waren daar niet zo zeker van. Vorig jaar vonden we hen vooral erg arrogante ettertjes. Niet dat hun muziek niet goed is, maar die staan daar zo... ongeïnteresseerd precies... of zo komt het toch op ons over. In elk geval, de Designer en ik sloten een akkoordje. We gingen wel kijken, maar niet vooraan. Gewoon achteraan de wei op de plastiek van Leentje-opt-hoekje. Veel geroddeld, veel gebabbeld, en een beetje muziek gehoord: het was gezellig.

Dat was het nog steeds bij Pearl Jam. Toen mochten we zelfs kennis maken met de Huggeebears of zoiets, kerels die onder het mom van het zijn van knuffelberen de hele wei probeerden te omhelzen. Vermoedelijk een beter gelukt initiatief dan de zwaar geflopte "Big Kiss" van Stubru die middag. In elk geval vond ik het erg tof om Pearl Jam eindelijk eens in het echt te zien en te horen, al was het nu ook weer niet zo dat ik het hét concert van de eeuw vond. Maar dat hoeft ook niet. Ik ben een makkelijk gelukkig te krijgen meisje, eigenlijk, er gewoon staan en een tof optreden brengen vind ik al meer dan genoeg. Na 'Alive' hielden Monster en ik het wel voor bekeken, want we moesten naar de wc en onze theorie was: als we voor de bisnummers vertrekken, hebben we geen file. We hadden gelijk.

Het duurde eventjes voor de anderen van de wei geraakten, en Monster was zo moe dat ze er niet eens meer op kon wachten. In mijn eentje voor de tent liggen vond ik maar niks, dus kroop ik ook maar vast in mijn slaapzak. Net klaar toen de Designer binnenkroop, en de gezellige-gesprekjes-trend van tijdens de Arctic Monkeys zette zich nog even door. Tot hij zijn tandjes ging poetsen en ik mijn oordopjes indeed en in de typische halfslaap ging verkeren die tijdens Werchter voor "slapen" moet doorgaan...

21:07 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.