08-07-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: deel 3

 

Ik werd langzaam wakker en hoorde druppeltjes op de tent vallen. "Het is al weer goed aan het regenen," zei de Designer, die weer lekker op hetzelfde moment als ik wakker geworden was. "Ssst," bromde ik, "ik was net aan het doen alsof het gehoorsbedrog was." Niet dus, het regende echt wel weer. Maar tegen de tijd dat ik de tent uit was, was het gelukkig alweer beter. Engeltje, het Sprokenmeisje en de Designer wilden helemaal vooraan gaan staan bij de Heideroosjes, en dus vertrokken ze alvast twee uur op voorhand. Ik besloot eerst op het gemakje nog ontbijt te gaan kopen voor Leentje-van-opt-hoekje, Monster en mezelf, want wij hadden geen mamie en papie die koffiekoeken tot aan de camping kwamen brengen. Vervolgens gingen we ook op de wei hangen, die intussen al de typische Werchtergeur uitademde. Dronken gras, is dat volgens mij.

Terwijl we vanop onze plastiek naar de Heideroosjes lagen te luisteren, kwamen enkele vriendinnetjes van Monster aan. Vervolgens viel ik onherroepelijk in slaap tijdens Razorlight, en schoot ik nog net op tijd wakker om op tijd naar onze afspraakplaats te geraken. Ik sprak met Monster af dat ik wel zou sturen waar ze ons eventueel nog kon vinden, want ze wilde natuurlijk graag bij haar vriendinnetjes blijven. Engeltje, het Sprokenmeisje en de Designer wilden Amy Winehouse zien, maar daar heb ik écht geen boodschap aan. Ik kan er niets aan doen, maar ik vind dat mens gewoon écht niets. Nog nietser dan Björk, want die kan ik ten minste nog uitzitten. Nee, wij gingen liever naar Blonde Redhead. En die waren bijzonder goed naar mijn smaak, al viel de zangeres niet zodanig sexy uit als de Designer mij had voorgehouden. Nouja, smaken verschillen wel eens, ook al komen die van ons meestal wel redelijk overeen.

Na Blonde Redhead bleven we hangen voor de Klaxons, die ik ook ongelooflijk goed vond zijn. Ik ging al hopen dat het de hele dag in stijgende lijn zou gaan (en tot op zekere hoogte ging het dat ook wel). Na de Klaxons liet ik Blub en Leentje-van-opt-hoekje achter, want ik had een poosje afgesproken met mijn klasgenootje Drossie voordat ik met Engeltje en het Sprokenmeisje naar The Killers zou gaan kijken. Drossie stond op mij te wachten aan de lichtpaal achter de Marquee, en we hebben met z'n tweetjes een halfuurtje in het zonnetje gezeten en over onze al beleefde avonturen gekletst. Die van hem waren een beetje rebelser dan de mijne, maar voor zo'n dingen moet je nu eenmaal Drossie heten. De tijd vloog voorbij, zo snel dat ik niet gemerkt had dat de zon zo vriendelijk was geweest mijn gezicht wat te verbranden. Maar het werd tijd om naar de afspreekplek te gaan waar Engeltje en het Sprokenmeisje op mij stonden te wachten.

Engeltje was doodmoe, en viel bijna ter plekke in slaap. Uiteindelijk besloot ze toch maar de goede raad van haar wederhelft op te volgen en in de tent te gaan slapen. Bleven het Sprokenmeisje en ik samen over voor het concert van The Killers, het concert dat volgens mijn bescheiden mening echt wel het beste van heel Werchter was. Ik heb mij rot geamuseerd, kon geen twee seconden stil staan, ik heb er echt keihard van genoten. Daar ging mijn "zaterdag is de minst interessante dag"-theorie, The Killers schoten die in één klap aan flarden. Mooi zo, verrast worden is dé beste reden om naar festivals te gaan.

Na The Killers trokken we naar de camping, waar Engeltje aan het eten begon. De rest druppelde ook binnen, en we genoten van de macaroni met tomatensaus van Engeltje, met Peter Gabriel als achtergrondmuziekje. Monster vertrok vrij snel weer, omdat haar vriendinnetjes Keane wilden zien, en zij voor de gezelligheid met hen meeging. Wij vertrokken intussen naar de Marquee, en werden een klein beetje teleurgesteld.

Het programma van de Marquee lag al een hele dag een beetje dooreen, omdat de Klaxons te vroeg gestopt waren. Gevolg: een heel stuk van The Good, The Bad and The Queen gemist. En dàt was best wel jammer, want wat we ervan gehoord hebben stond mij ongelooflijk goed aan. Echt het soort muziek dat je mij dag in dag uit in mijn oren kan pompen zonder dat ik het moe wordt, een beetje Danny Elfman-achtig zelfs. Met de nodige humor. Fantastisch... en fantastisch jammer dat we er zo weinig van gezien hebben.

Voor het einde van de dag wilden we nog een poging doen om te gaan voetballen voor een bruine Werchterpet. We stonden netjes in de rij, en toen deden die gemenerds toch wel net voor ons hun standje dicht zeker! Smekend ging Engeltje toch nog om een pet jengelen en kreeg ze er goddank toch eentje. Het Sprokenmeisje bewees dat tennisles geven nódig is in het leven, want zij slaagde er zelfs in om drie petten uit de lucht te plukken met een reflex om u tegen te zeggen. Het waren helaas wel bleke ecru petten, maar er werd ons beloofd dat we die de volgende ochtend mochten komen wisselen. Tevreden konden we Monster gaan opzoeken, en naar de Chemical Brothers gaan kijken.

Ik zag het een beetje met schrik tegemoet, want ik herinnerde mij nog maar al te goed de gietende douche die de hemel ons gaf bij het vorige Chemical Brothers optreden. Nu bleef alles mooi droog en lekker warm. De eerste drie kwartier vlogen voorbij, de goeie nummers volgden elkaar op en het was soms ook wel hilarisch om de mensen om ons heen te zien "dansen". Na die eerste drie kwartier wilde mijn rug niet meer mee, begon het een beetje langdradig te worden en ging het niet meer vooruit. Beetje jammer dus, het had beter andersom geweest. In elk geval voorspelde de Designer dat het een rustig nachtje zou worden, getuige de vele zombie-achtige mensen die half slapend naar de camping terugkeerden. Helemaal gelijk had hij niet, het bleef nog lekker ambiance op de camping. Maar voor mij had hij wél gelijk: ik heb hem zelfs niet in de tent horen kruipen...

 

14:08 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.