11-07-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: deel 4

 

Volgende ochtend werden, er was er zich zeker eentje aan het amuseren daarboven, de Designer en ik alweer tegelijk wakker. Geen van ons twee had veel zin om naar buiten te kruipen, maar aangezien al de rest al aan het rondkrabbelen was, besloten we het uiteindelijk toch maar te doen. Ons ontbijt bestond uit melk en beschuitjes, want we besloten zo vroeg we konden naar de wei te trekken. De petjeskleuromruil speelde mee, maar vooral de beste plek vinden voor het optreden van !!! was belangrijk. Even aanschuiven tot we binnen mochten, en toen rechtstreeks naar frontstage. Engeltje was intussen achtergebleven om serieus ontbijt te kopen, wij hielden plaats op het achterste rijtje van het voorste vak frontstage. We hadden eigenlijk verwacht tussen een bende vroege heavy Metallicafans terecht te komen, maar dat viel tegen. Enkel een paar overenthousiaste jonkies, weliswaar en hoofd groter dan ik, maar niet het soort metaalmannen waar Engeltje mij ooit zo bang voor heeft gemaakt dat ik mijn vaste voornemen om mee vooraan te gaan springen toch maar liever vergat. Als ik toen dat soort Metallicafans had gezien, dan had ik daar gegarandeerd toch wel gestaan. Maar goed, nergens een spoor van de grote, brede, sterke langharige kerels met zwarte t-shirts en zware boots met metaalbeslag. De hele godganse dag niet. Best jammer vond ik dat. Maar met Engeltjes uitgedeelde koffiekoek, Sprokenmeisjes fantastische aanpak om de petjes naar de mooie donkerbruine versie geruild te krijgen, en vooral ons plekje. Het feest kon gaan beginnen.

!!! was bijzonder geweldig, een superstartschot. Zet die mannen volgende keer maar wat hoger op de lijst, meneer S. Naja, als ze beloven geen securitymannen meer aan te vallen natuurlijk... Het minste wat je kan zeggen is dat het een explosieve set was, en nog humoristisch ook: supermannen!

Na !!! gingen Monster en ik onze eerste drankbonnetjes van het festival. Jaja, op zondag... maar we hadden het al goed beet: het werd een megahete dag en als we die wilden overleven moesten we drinken, en veel ook. Twintig bonnetjes dus, en die gingen er vlotjes door. Na de eerste cola trokken we naar de Cold War Kids, waar ik enorm veel van verwachtte, gezien het knappe optreden in de AB een poosje geleden. Had ik niet moeten doen, want in tegenstelling daartegen vond ik hen nogal tam. Ze stonden niet te springen, ze liepen niet weird over het podium... ze gaven een mooi concert af, dat wel, daar had ik niets te klagen over. Het zal er wel mee te maken hebben dat het allesbehalve makkelijk is om op een festival te spelen voor een bende volk dat niet voor jou speciaal komt en dat je moet zien mee te krijgen, dan in een gesloten concertzaal als voorprogramma voor een groep die in hetzelfde genre als het jouwe speelt. Ik heb me geamuseerd, lekker in het zonnetje buiten voor de Marquee, en dat telt nog het meest natuurlijk.

Tijd voor nog een cola, en bijna meteen daarna nog een Kriek, en daarna op naar The Kooks, samen met Monster, Blub, Leentje-van-opt-hoekje en het Sprokenmeisje. Die laatste en ik nestelden onszelf al na een tijdje op de grond tussen de benen, beschermd door de jonkies, om vanop de grond van het muziekgeweld te genieten. Het was goed, maar ik werd een beetje moe van al dat staan het hele weekend al. Na The Kooks slenterden we even rond en gingen we op de anderen die naar Maxïmo Park waren gaan kijken te wachten bij onze boom. Blub, Leentje-van-opt-hoekje, Monster en ik wilden liever daar in de schaduw blijven zitten, we zouden Interpol van daar ook wel horen.

Dat dat een goed plan was, bleek toen er een regenwolk over de weide trok. Het was nog grappig, je zag ze over het ene stuk wei regenen terwijl het over het andere nog droog was, en vervolgens verder trekken naar het droge stuk zodat het op het andere stuk weer kon drogen. En wij zaten droog onder onze boom. Na Interpol was ons plan iets te gaan eten en onze tent op te gaan ruimen. Maar toen ging het mis. Terwijl we van onze pakken friet (voor de drie jongedames) en onze smos (voor mij) wilden gaan genieten, brak de wolk weer, en dit keer niet al te zachtjes. Eten deden we onder de luifel van een kraampje, en vervolgens vluchtten we naar de camping om er de tent in de gietende regen af te breken. Alles goed nat, natuurlijk, en alsof er weer eentje mee aan het spelen was, werd het van zodra we weer koers richting wei zetten weer droog. Grapjassen!

Terug naar de wei, eerst een stopje om iets te gaan drinken, en toen gingen we  weer bij onze boom zitten en luisterden van daar naar Damien Rice. Die had ik misschien wel van dichterbij willen zien, maar ik was te tam om tot daar te lopen. Geen slecht idee, achteraf gezien, want toen ik enkele dagen geleden naar het Werchter Report zat te kijken op televisie, zonden ze net de twee nummers uit waar ik het ijskoud van krijg, The Blower's Daughter en Nine Crimes, en ik ging vanzelf keihard huilen in de zetel. Bij het levende concert zelf zou het nog erger geweest zijn vermoedelijk, en aangezien ik weiger te huilen op festivals sinds ik er eentje door verknald heb bleek ik mezelf dus een big favour gedaan te hebben.

Het belangrijkste van de dag was natuurlijk Metallica, al had ik er een beetje schrik voor. Al die niet-volgens-mijn-logica-uitziende fans, dat voorspelde rarigheid. Rarigheid werd het ook wel. Ik hou ongelooflijk veel van Metallica, vooral van de gitaren tot in mijn buik. Het is de enige groep die mij door gewoon een paar minuten gitaar te spelen zowat in orgastische staat kan brengen. Ik vind dat ze er elk jaar braver gaan uitzien, James had dit keer volgens mij zelfs wat weg van iemand die hard aan het oefenen is om Kerstman te worden, maar spelen kunnen ze als geen ander. Beetje jammer wel, vooral voor mijn enkel-de-hits-kennende-zusje dat ze hun best deden om elk nummer zo lang ze konden uit te rekken. Niet slecht, maar zo krijg ik ook meer dan twee uur volgespeeld, als ik al gitaar kon spelen. Ik geloof dat Monster best teleurgesteld was toen we van de wei vertrokken. We moesten namelijk vroeger vertrekken omdat de danscarrière van het dametje voor gaat en mama ons in Leuven kwam ophalen (en geen kans dat die tot na Faithless wilde wachten, dus moest ik mijn traditie maar voortzetten en die nog maar eens missen). Gelukkig schalde Nothing Else Matters (nee, niet mijn favoriet maar wel dat van haar) over de camping net toen we elk een oortje van de tent vastgepakt hadden en naar buiten liepen. In koor meezingend, trouwens, wat ons vermoedelijk wel wat rare blikken heeft opgeleverd. En een sympathieke kerel aan de in- en uitgang van de camping die het best jammer voor ons leek te vinden dat we nu al moesten vertrekken. En toen gingen de zusjes, hand in hand met de tent, eentje met een veel te grote rugzak op haar rug en eentje met een rugzak die ze achter zich aan kon rollen, een beetje eenzaam in de tegenovergestelde richting weg van de wei...  

21:23 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.