16-07-07

Speelplein Sneeuwwitje: deel 2

 

Wat gaat de tijd weer snel, ook de tweede speelpleinweek is voorbijgevlogen. We konden een beetje vaker buiten dan eerst, er was een beetje meer stress dan eerst, maar het was ook weer net een centimetertje leuker dan eerst.

Maandag. We hadden gedacht om een ochtendje creatief te spelen, maar dat was buiten onze kinderen gerekend. Lang geleden, toen ik pas speelpleinde, hielden ze er absoluut niet van om te dansen, zingen, playbacken, toneel spelen en wat weet ik nog allemaal. Een beetje later gingen ze daar gek genoeg wel van houden, vorig jaar nog konden we genieten van hele dansspektakels. Dit jaar was het echter weer helemaal terug naar af. Toneelspelertjes vonden we amper, decormakers een heel klein groepje, en playbackers en dansers al helemaal niet. Tijdens de pauze dan maar besloten om een buitenactiviteitje bij te verzinnen, zodat de wildebrassen konden gaan voetballen met het Lief Heersbeest en Spruitje. Intussen zat ik te knippen voor het spel van 's middags, en daar kreeg ik gelukkig een hoop hulp bij, want ik had immens veel knipwerk voorzien. Beetje te veel, ik kan nooit hoeveelheden inschatten, maar te weinig heb ik praktisch nooit. Dat spel in de namiddag was voor de oudste kinderen, terwijl de jongste kinderen normaal naar het bos zouden gaan. Omdat het net op dat moment weer ging gieten speelden de kleintjes maar binnen, en moesten de groten dan maar slalommen en extra goed zoeken naar een goeie kampplaats. Er zullen er wel een paar van de jongsten zijn overgelopen, maar dat gaf niet zo, want het was blijkbaar een superspel. Megamonopolia, een soort gigamix van monopolie, de kolonisten van Katan, Hotel en Levensweg. De tijd vloog voorbij, lang geleden dat er nog eens kinderen niet naar huis wilden omdat ze liever verder wilden spelen. En dat voor mijn spelletje, daar was ik stiekem toch weer een beetje trots op.

Dinsdag. Patatje had die ochtend haar stagespel voor de oudste kinderen voorzien, dus ging ik met nog enkele moni's de speeltuin in om daar het bosspel dat gisteren niet doorging toch nog te spelen. Het was iets met verf overbrengen en tekeningen maken en oppassen voor boemannen, maar de kinderen vonden het blijkbaar veel leuker om die boemannen gewoon als handdoek te gebruiken. Zat ik niet zo veel mee in, ik hou wel van verf. Tegen de pauze waren ze het allemaal zo beu dat we maar besloten daarna gewoon vrij spel in de speeltuin te geven. Verplicht buiten, voor de nodige zuurstofvitamientjes. In de namiddag nam Zussie een massa kinderen en moni's mee om te gaan turnen om het OCMW. Een zeer geliefde activiteit, maar eentje waar ik dit keer liever voor paste. Met Patatje, het Lief Heersbeest en de Designer bleef ik met een twintigtal kinderen achter. De rustigste middag ooit, dat zag ik al helemaal zitten. Ik had die ochtend vooropvang gehad omdat ik dan 's avonds vroeger naar huis kon voor mijn sommarfest, maar ik was zo moe dat ik bang was gewoon ter plekke in slaap te vallen. Gelukkig hielden de andere moni's mij wel wakker met hun geestige invallen.

Donderdag. Een dagje vakantie dat er eigenlijk geen was wegens een nogal lang uitgevallen sommarfest, had de kinderen heel uitgeslapen terug naar het plein gebracht, de moni's iets minder. In de voormiddag konden we eindelijk naar het bos, en omdat nog niemand daar geraakt was besloten we maar ineens met alle kinderen te gaan. Een bosspel gespeeld dat ik enkele jaren terug al eens had verzonnen, en dat het nog steeds even goed deed. Een beetje jammer alleen dat we geen hele dag konden gaan, want ik vind het het leukste om na de middag met z'n allen kampen te bouwen en in de bomen te gaan hangen. Dat kon vandaag niet, want in de namiddag was er Monster en het Lief Heersbeest's Junglecasino. Ik veronderstel dat het heel tof was, maar veel heb ik er niet van gezien. Mijn job was om glamourfoto's van de kinderen te maken in mijn fotostudio, en al is mijn fotografietalent nog altijd niet optimaal, ik heb toch zeker een paar pareltjes gemaakt. Ik weet wel dat het halverwege de middag is beginnen regenen, en dat het heel snel vier uur was. En heel snel zes uur ook, zodat we konden gaan eten.

We hadden spaghetti besteld in de bistro, en R&R waren ongelooflijk vriendelijk en blij met ons. Dat zal wel, als er twintig man komt eten, dan zit je al snel aan een rekening van 160 euro. De spaghetti's waren lekker groot en lekker lekker, genoeg gegeten hadden we zeker. Daarna was het tijd voor de moni-activiteit van Charlie en his Angels. Na een spannende Blind Date-strijd tussen het Lief Heersbeest, R'Inca en mij koos Blub toch wel voor mij, en de Blind Date daarna werd 007 het uitgekozen vriendje voor Spruitje. Het was hilarisch, zeker toen vervolgens de niet-gekozen mensen nog werden geveild. Zussie was toch wel het meeste geld waard, en dat is maar goed ook want ze is er echt eentje uit duizend. Na de activiteit bleven we nog wat hangen, en toen er moest afgesloten worden reden we nog eventjes tot bij ons thuis om nog iets te drinken. Een sneldrankje, toch, want aangezien het morgen weer vroeg dag was, besloot iedereen toch maar snel zijn bedje te gaan opzoeken. Behalve Monster en ik, want wij waren niet moe. Hebben we ons de volgende dag natuurlijk beklaagd.

Doodmoe was ik, en vreselijk misselijk. Maar ik kon niet thuisblijven want ze hadden mij nodig (we hadden iedereen nodig, maar niet iedereen vond dat een reden om te komen). Vandaag stond de talentenshow namelijk op het programma. In de voormiddag kon iedereen zijn talenten laten zien, en die werden dan door de moni's gefilmd. Een rode draad maakten we met het Pretparkverslaafde jongentje, en Spruitje ontpopte zich tot een natuurtalent in het interviewen van kinderen. En mijn taak? Met de Designer als morele steun naast mij mocht ik van 's ochtends vroeg tot in de namiddag in het materiaallokaal opgesloten zitten voor de Mac van de Designer, het ene filmpje na het andere monterend tot een mooi geheel. Het resultaat was betrekkelijk goed, al had het natuurlijk beter gekund als ik een paar dagen de tijd had gehad. De kinderen kregen het in de namiddag meteen te zien, en ze waren er weg van. Natuurlijk, hoe leuk is het om jezelf te zien op gigagroot scherm! Ik was er best trots op. Vervolgens moesten Zussie en ik evalueren, dus kon ik terug naar het materiaallokaal. Daar ben ik dus zo goed als de hele dag geweest, en toen ik tegen zes uur eindelijk naar buiten kwam viel ik achterover: de zon schijnt verdorie! Het is pokkewarm! En net nú moet ik mijn speelplein een weekje achterlaten...

 

14:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.