25-07-07

Safarisneeuwwitje: deel 3

 

Om netjes in de lijn te blijven, werden de minirangers de volgende ochtend weer een half uurtje later wakker, nog maar een uurtje voor de echte opsta-tijd dus. Ik was ook die ochtend de gelukkige die de kinderen een tussendoortje mocht aanbieden voor het ontbijt, en ik had er niets beters op gevonden dan drie extreem ruige spelletjes uit te kiezen. Ik luister nooit meer naar de Pastoor en het Lief Heersbeest als ik spelletjes nodig heb, iedereen al van 's ochtends vroeg onder de blauwe plekken en dergelijke. Een tof begin...

De rest van de dag verliep kalmer. Veggie daagde de kinderen uit om machines te bouwen waarbij ze de dieren eventueel van hun mankement konden verlossen. Ik woonde in het materiaalhok, waar ze bij mij materiaal konden komen kopen voor cheques die met een groot monopoliebord verdiend konden worden. Heel tof. Toen ik weer buitenkwam stonden er bovendien schitterende machines klaar, alleen moesten we nog eventjes wachten tot na het eten om ze uit te testen. De wind kon niet zo lang wachten, dus na het eten en de karweitjes en een paar tussendoortjes moesten de machines eerst een beetje heropgebouwd worden voordat de dieren erin konden. Helaas werkte niks, dat hadden de kinderen vrij snel door. Doen die dieren dat expres? Blijkbaar wel, leerden we uit het quiz-spel van Pinkie. Het leukste in die quiz waren de roddels, die we de nacht ervoor hadden zitten bedenken. Iedereen wist wat waar en niet was, bijvoorbeeld dat ik een kindje van drie heb. Alle kinderen daarmee weg... geweldig! Toch liever dat, dan de roddel over Backie, die plastische chirurgie zou gehad hebben... dat geloofden ze ook allemaal rotsvast en dat zou ik minder grappig gevonden hebben... Ik heb ook zelf iets geleerd tijdens het spel: ik ben een slechte boeman. Kinderen hebben binnen de vijf minuten door dat ik niet kan lopen, en dus verstoppen ze al hun af te pakken punten bij de snelste zodat ik er never nooit niet aan kan. Toen ben ik maar de boeman gaan uithangen bij het opdrachtje dat ze bij Backie konden uitvoeren. Ik heb mij trouwens een hele dag goed geamuseerd met Backie, dus ik was ook heel blij dat we 's avonds bij de relaxatie samen bij de massages stonden. Zaten, eerder. Twas niet altijd even relaxt bij de groepen, maar uiteindelijk konden de kinderen toch rustig gaan slapen. En ze waren zodanig moe dat ze dat ook zo goed als meteen deden. Perfect. Het had dan helemaal perfect geweest als het secretariaat niet net in het midden van onze vergadering (met warme banaantjes) hun vrouwtje langsstuurde om het hele vroeg-klaar-schema in de war te schoppen... Weer half twee eer we in ons bed lagen...

Het piekte verschrikkelijk toen ik de volgende ochtend op moest, en niet bij mij alleen. De kinderen waren ook pas om half acht wakker, samen met de moni's dus. En de meeste moni's waren doodop... en dat hebben we een hele dag laten merken ook. In het sluipspel in het bos waren we zo ontzettend tam dat het spel weinig of geen schwung meekreeg, maar dat werd ons wel vergeven. De kinderen amuseerden zich zo ook wel tamelijk goed. In de namiddag ging het echter helemaal fout. Het plan was om de estafette met de handicaps op te vrolijken door per groep een kind te pimpen. Ik gaf de kinderen verf en papier om wielen aan hun kind te maken, maar blijkbaar verfden ze liever zichzelf dan het papier. Binnen de vijf minuten was de helft van de kinderen veranderd in verfvarkens, zo erg dat ik er spontaan ziek van werd. Degoutant gewoon, en niemand die er de macht toe had liet het stoppen... En dat allemaal op een dag dat er niet gedouchet mocht worden. Gelukkig mocht ik de grootste verfvarkens toch in de douche stoppen van Veggie. Sommigen heb ik drie keer moeten terugsturen, wegens het nog steeds compleet groen, geel of zwart zien, en voor de rest heb ik mij geamuseerd met het kammen van knopen uit meisjeshaar. Dat vind ik eigenlijk het fijnste aan op kamp zijn, het zorgen voor de individuele kinderen. Geef mij op het speelplein maar grote groepen en ravotters, op kamp ben ik liever een extra mama bij wie ze terecht kunnen. Voor en na het eten mochten de kinderen werken aan de opdrachten van Fata Morgana die Debby en Cindy, de Hollandse Morameisjes hen gegeven hadden. In het begin was er absoluut niks, maar na het eten schoot er toch ééntje in gang, en die heeft in zijn eentje de hele groep meegetrokken. Mijn oneindige respect voor dat manneke, dat de volgende dag overigens totaal geen stem meer had. Maar wel gelukkig was, de opdrachten waren allemaal geslaagd en alle sterren waren binnen. Dat zou de volgende dag een mega-afsluitavond worden! Jaja... wordt maar al nieuwsgierig!

20:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.