29-07-07

Speelplein Sneeuwwitje: deel 3

 

Na een weekje afwezigheid stond ik natuurlijk te springen om maandag weer naar mijn speelplein te mogen. Het viel een heel klein beetje tegen, vooral wegens de opvallende afwezigheid van het Lief Heersbeest (sfeerbrenger eerste klas), en het ontbreken van veel kinderen zodat we maar met gemiddeld 35 kinderen overbleven. Een halvering van ons publiek, een pijnlijke zaak die ons gemoed zwaar op de proef stelde.

Maandag. In de voormiddag gingen we alweer gigantische reuzengezelschapsspelletjes spelen. Baaah, dacht ik, toch niet alweer. Maar gelukkig hadden enkele moni's heel creatief nagedacht. Er werd nog steeds reuzendomino en reuzentwister gespeeld, de reuzenjenga werd reuzenmeubels bouwen, maar het coolste was toch de reuzenzeeslag met twee groepjes, een tussenschot en een bal. Deed mij meteen weer denken aan de hilarische zeeslag die we op cursus ooit in de toiletten hebben gespeeld, met filmrolletjes vol water om over de muur te gooien, meisjes tegen jongens... Dat konden we in onze prachtige nieuwe culturele zaal niet maken natuurlijk, we hebben al schade genoeg aangebracht. Wasco op de muren bijvoorbeeld. En alcoholstift op de vloer. In de namiddag was er het grote Ouagadougouspel van de Designer, die blijkbaar zoals hij altijd graag wil het conventionele had willen doorbreken, maar daarbij niet ver genoeg bij de gevolgen had stil gestaan. Voor mij was het yet another casino, maar in dit geval moesten de kinderen zoveel mogelijk geld verliezen, en wie eerst blut was had gewonnen. Ik was het fruitvliegje met mijn levende fruitmachine Samson, en gek genoeg wonnen de kinderen voortdurend bij mij, wat dus niet hun bedoeling was. "Ik kom hier nooit meer want ik win hier altijd!" Welja... Beetje in het honderd gelopen misschien, maar dat moet kunnen.

Dinsdag. Zussie was jarig en daarom liep ik een beetje stiekem te doen met een kaartje. Pas toen Charlie binnengeraakt was, was ik klaar en kon ik het posten. En laat Charlie nu net heel laat en heel nat binnen zijn gekomen, verdacht genoeg net toen we bezig waren met het oplossen van de moord op Leentje-van-opt-hoekje. Het arme kind heeft een hele ochtend lijkbleek en onder een berg lakens moeten blijven voor dood liggen, terwijl de Designer autopsieën uitvoerde en Monster zocht naar mogelijke daders samen met de kinderen. En jawel... het was Charlie... omdat Leentje-van-opt-hoekje haar bloes had verkeerd geknoopt... De fantasie van Gegie sloeg een beetje op hol tijdens het voorbereiden van zijn stagespel blijkbaar. In de namiddag was er vrij spel, doen we meestal na stagespelen omdat die nogal veel aandacht van de kinderen vragen. Ik nam mijn fototoestel en begon aan de voorbereidselen van de smile-like-you-mean-it film, al kreeg ik niet elk kind voor mijn lens, en ik weiger chantagemiddelen zoals snoep te gebruiken om mijn doel te bereiken... Dan maar liever wat langer bezig zijn aan het schieten!

Woensdag. Rotdag. Zussie was een halve dag overuren aan het opnemen, de Designer was in Duitsland, en Charlie en ik hadden het voor het zeggen. Helaas had praktisch geen enkele moni zin om zich daaraan te houden. Ze maakten het Flik en Flak enorm lastig met hun Fit Fit Fit spel door te tamzakken en niets te doen, dreven zowel Charlie als mij tot wanhoop door op geen enkele opmerking in te gaan of er zelfs boos over te worden, en toen was het middag en had ik geen zin meer om lief te zijn of mee te werken. Aan tafel stonden de tranen mij nader dan het lachen, gelukkig begon Samson toen ribbetjes te tellen en vrolijkte hij mij weer op. Toch wilde ik niets liever dan wachten tot Zussie er was en dan naar huis vertrekken. Zussie kwam binnen, ik had mijn eerste échte tranenstroom van die dag (er zouden er nog wel een paar volgen), maar ze kon mij redelijk kalmeren. Ook Witje was er, bij wie ik mijn hartje even kon luchten. De tamzakmoni's bleven echter best wel hard tamzakken en vervelend zijn, al was het tijdens het Muziekpaleis weer wat beter. Konden ze zichzelf mee amuseren vermoedelijk, al ging ik alvast steigeren omdat enkele moni's die de oplossingen hadden gezien de meisjes aan het helpen waren, terwijl Bompie en ik zo eerlijk waren om de jongens niet te helpen. We hebben dan ook verloren omdat geen enkele andere moni hen kwam helpen... Vals! En ik kan niet tegen mijn verlies!

Donderdag. Goddank weer beter, al was het nog altijd niet om in de lucht te springen. Maar het Lief Heersbeest was er in elk geval wel. We begonnen vol goede moed aan het stagespel van Fake, dat over indianen ging. Compleet volgens thema (kuch). Het was wél tof, in mijn groepje met Gegie, zeker ook omdat de mensen die bij de opdrachtjes stonden (yep, another doorschuif) daar de geknipte personen voor waren om alles boeiend te houden. Tijdens het eten was er even opschudding: Zussie, onze jeugdwerker (de oude, op haar laatste werkdag) en ik vonden een halfdode Gegie op de grond naast de zetel. Het duurde eventjes voor we de jongen wakker kregen, maar het is gelukkig toch gelukt. In de namiddag trokken alle kinderen op ééntje na naar het OCMW, waar er blijkbaar ook 't een en 't ander misliep, terwijl Baloe en het Lief Heersbeest op het ene kind pasten en tegelijk een sketch voor 's avonds ineen staken, Zussie en ik boodschappen gingen doen voor de show 's avonds, Gegie thuis moest blijven om te rusten, Bompie zich voorbereidde op een sollicitatietest (die overigens schandalig not-to-the-point was) en Calimero met Fake moest terugkomen omdat hij gestoken was door een wesp. Heerlijke namiddag was dat, zo rustig onder ons in de zetels op een verlaten speelplein...

En toen was het avond en doken Sabrina en Vanessa weer op voor een hele Foute Show in het teken van het afscheid van onze oude jeugdwerker. We zetten haar in de bloemetjes, en in de champagne en in de chocolade, vertelden grappige anekdotes en verhalen over kippen en kuikens, we speelden zelfs blind date met haar en haar wederhelft. Tijdens de pauze besloten het Lief Heersbeest en zijn Maatje een beetje stoer te doen en over de beek te lopen met behulp van sjorbalken. Dat is er natuurlijk om vragen om één van ons een paal weg te halen zodat ze over eentje terug moeten wankelen. Eigenlijk wilden ze polstokspringen, maar dat ging niet zo goed. Het Lief Heersbeest probeerde dan maar al zittend zijn evenwicht te bewaren. Een paar plagende handen zaten wat met de balk te spelen om hem eraf te gooien tot plots... kraaaak! Daar ging de balk doormidden en daar zat het Lief Heersbeest verbouwereerd op zijn kont in het water. Iedereen plat van het lachen, dit was slapstick van de beste soort... én we hebben het op filmpje. Nog beter dus. Na de pauze deden we nog even emotioneel verder, om op het einde echt afscheid te nemen van Marijke. We zullen haar écht wel gaan missen!

Vrijdag. De ochtend begon met het stagespel van één van de nieuwe moni's, zijnde ganzenbord met de hele groep. Nu hebben wij een beetje slechte ervaringen gehad met ganzenborden, vraag dat maar aan Bompie. Toch was de jongen er niet vanaf te brengen: hij moest en zou ganzenbord spelen. De opdrachten waren doodsaai, maar gelukkig had ik een groep samen met Kaat Piraat, en met ons tweetjes deden we zo enthousiast (net als in de goeie ouwe tijd) dat onze groep kindjes zich zo goed amuseerden dat we nog wonnen ook! Ha! Eat that! En toen waren we dus gewonnen, en was er nog veel tijd over, maar de engelbewaarder van onze ganzenbordspeler moet goed wakker geweest zijn, want plots werden we overvallen door twee mensen van Radio BemBem. Voor wie geen kinderen heeft of geen audiovisuele massamedia heeft gestudeerd dit jaar: dat is een internetradio van Studio 100 die de hele dag kinderliedjes speelt. Die twee mensen kwamen onze kindjes dansjes leren (wij hebben ze op hun beurt eentje terug geleerd), stickers en vlaggen en snoep uitdelen, en eigenlijk onze monitaak een poosje afnemen. Verrassing van Marijke. Als je eens twintig moni's volslagen aan de grond genageld had willen zien staan omdat ze niet wisten wat er gebeurde, dan had je die vrijdag op Speelplein Sneeuwwitje moeten zijn. Het was in elk geval wel heel tof, en we zijn nu wereldberoemd op internet. In de namiddag nam ik even de evaluatietaak van Zussie die moest gaan solliciteren over, vervolgens reed ik naar het OCMW om een trouwkleed, er werd animatie gespeeld en toen... was het mijn langverwachte, allerlaatste keer en dit keer voor echt en nooit meer te evenaren trouwfeest met het Lief Heersbeest. Hij doodernstig in zijn kostuum, ik in een poging ernstig te blijven in een gigantische echte trouwjurk met veel te veel stof en rokken, de Pastoor die ons trouwde, Kaat Piraat en Samson als de getuigen met echte ringen, fotografen en bruidsmeisjes à volonté, een zeer enthousiaste "ja" van de bruidegom, de kinderen die dolenthousiast waren, een openingsdans die lichtjes mislukte doordat mijn kleed te lang was... het was de mooiste dag van mijn leven. Ik denk niet dat ik ooit ga trouwen, kwestie dat die dag nooit deze zou kunnen evenaren...

14:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.