30-07-07

Filmnachtje door

 

Vroeger was er bij Garfield thuis een fietsenzaak. Nu zijn de fietsen min of meer allemaal weg, maar de zaak staat er nog steeds. En laat het daar nu de perfecte plek zijn om een hoopje vrienden uit te nodigen voor een filmnachtje: lekker afgezonderd van het echte huis, geen rommel in huis en niemand die je kan storen, mama in de buurt om voor drank en ontbijt te zorgen, maar toch lekker het idee van op jezelf te zijn. Perfect. En dus kwamen we gisterenavond allemaal in het glazen huis van Garfield aan. Het is eens iets anders om in een etalage tussen overgebleven fietssloten en in de geur van rubberbanden te overnachten.

We begonnen er eerst wat in te komen met een paar cartoons van Donald Duck en Tom en Jerry, voordat we eindelijk konden beslissen welke film we wilden zien. Dat is dus niet makkelijk, als er keuze is uit tweehonderd films en elk van de vriendjes wel een andere smaak heeft... Uiteindelijk werd het "She's the Man", een echte typische vrouwenfilm waar de mannen ook mee konden lachen. Niet het soort genre waarvan ik wakker lig, maar ik wist al lang dat ik meer voor de gezelligheid ging dan voor de films. We hebben in elk geval goed gelachen, zeker toen het Maatje van het Lief Heersbeest pertinent op het verkeerde ogenblik "ooh" riep, en het echte "ooh"-moment op zich liet wachten.

Na deze wilden we iets serieuzer, maar dat ging de verkeerde kant uit. In plaats van een actiefilm... okee, het was nog steeds actie, maar wat voor... The Dudesons, de Finse Jackass (maar de Dudesons waren wel eerst, hamert Samson erin). Ik heb het niet zo voor het jongensachtige eerst doen en dan pas denken, misschien omdat ik dat zelf in het echte leven ook doe. Bovendien is dat gejammer niet aan mij besteed (ik voel zelf amper pijn) en ik wil al wel eens besluiten dat ik zoiets ook kan. Ik miste het Lief Heersbeest zelf enorm bij deze film, maar de commentaar van Samson en het Maatje was ook wel in orde, gemengd met de heerlijke walging van de echte meisjes. Toch blij dat hij gedaan was...

En toen vertrokken de huiswaartskerende mensen naar huis, en namen wij onze slaapzakken en nestelden ons in horizontale positie. We raakten het totaal niet meer eens over een film, en dus overtuigde het Maatje ons om naar Taxi 4 te kijken. Jammer genoeg waren de ondertitels te klein voor mij om ze te kunnen lezen, en het geluid stond te zacht om het Frans te kunnen volgen. De meeste anderen dachten er ook zo over, en dus ontspon zich een gezellig gesprekje. Enkelen van ons vielen alvast diep in slaap, terwijl de rest nog lekker rumoerig deed en enkele hevigaards elkaar nog wat besprongen met slaapzak en al. Nu en dan dommelde er eentje weg, of viel iemand echt in slaap. Gewoon, genieten van de avond dus.

Tegen de tijd dat de film afgelopen was, was het merendeel al in slaap, en dus zetten we gewoon muziek op. Ik was ook aan het dommelen, maar Calimero en Blokje deden mij opschrikken. Kaat Piraat moest naar het toilet, ik besloot ook te gaan uit voorzorg want anders moest ik gegarandeerd binnen een half uur ook. En na die trip op één kous en één blote voet door de regen buiten was ik zo klaarwakker dat ik niet meer in slaap geraakte. Calimero, Garfield, Blokje en het Maatje overigens ook niet. We lagen te woelen, aten chips, vertelden wat, speelden waarheid, waarheid of waarheid en lagen wat te filosoferen. Van dat filosoferen werden we uiteindelijk toch redelijk slaperig, en dus doezelden we toch allemaal wat weg... tot de muziek harder ging, en ik weer wakker schoot. Vloek, vloek, vloek, ik kan echt niet slapen met muziek, ik had echt niet wakker willen schieten! Gelukkig besloot het Maatje de muziek af te gaan zetten, praise him, zodat ik uiteindelijk toch redelijk in slaap kon vallen. Om met regelmaat van de klok weer wakker te schieten en in ongelooflijk krampachtige houdingen verzeild te geraken. Maar tegen de ochtend sliep ik...

... Tot mijn wekker ging, die ik vergeten afzetten was. Een kwartier later ook die van het Zusje van Blokje. Gelukkig weer in slaap geraakt. Twee uur later dan de gsm van Gegie, want die moest weg. En toen raakte zo langzaamaan iedereeen wakker... de ene al wat beter dan de andere. Iedereen kon langzaamaan zacht worden, kleren aantrekken, luieriken, naar Tom en Jerry kijken. En eten. Het ontbijt dat mama Garfield had gemaakt was heel lekker. Daarna was het opruimtijd, de fietsers vertrokken, en de automensjes wachtten op taxi Veers. Die kwam mooi op tijd, en zette ons netjes aan onze deuren af. In bed kruipen was vrij aanlokkelijk... maar nu en dan moet je de temptation kunnen weerstand, des te fijner is het om dan uiteindelijk doodvermoeid toch in bed te kunnen kruipen en meteen in slaap te kunnen vallen. Als je tenminste niet in slaap valt achter je pc...

19:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.