30-07-07

Filmnachtje door

 

Vroeger was er bij Garfield thuis een fietsenzaak. Nu zijn de fietsen min of meer allemaal weg, maar de zaak staat er nog steeds. En laat het daar nu de perfecte plek zijn om een hoopje vrienden uit te nodigen voor een filmnachtje: lekker afgezonderd van het echte huis, geen rommel in huis en niemand die je kan storen, mama in de buurt om voor drank en ontbijt te zorgen, maar toch lekker het idee van op jezelf te zijn. Perfect. En dus kwamen we gisterenavond allemaal in het glazen huis van Garfield aan. Het is eens iets anders om in een etalage tussen overgebleven fietssloten en in de geur van rubberbanden te overnachten.

We begonnen er eerst wat in te komen met een paar cartoons van Donald Duck en Tom en Jerry, voordat we eindelijk konden beslissen welke film we wilden zien. Dat is dus niet makkelijk, als er keuze is uit tweehonderd films en elk van de vriendjes wel een andere smaak heeft... Uiteindelijk werd het "She's the Man", een echte typische vrouwenfilm waar de mannen ook mee konden lachen. Niet het soort genre waarvan ik wakker lig, maar ik wist al lang dat ik meer voor de gezelligheid ging dan voor de films. We hebben in elk geval goed gelachen, zeker toen het Maatje van het Lief Heersbeest pertinent op het verkeerde ogenblik "ooh" riep, en het echte "ooh"-moment op zich liet wachten.

Na deze wilden we iets serieuzer, maar dat ging de verkeerde kant uit. In plaats van een actiefilm... okee, het was nog steeds actie, maar wat voor... The Dudesons, de Finse Jackass (maar de Dudesons waren wel eerst, hamert Samson erin). Ik heb het niet zo voor het jongensachtige eerst doen en dan pas denken, misschien omdat ik dat zelf in het echte leven ook doe. Bovendien is dat gejammer niet aan mij besteed (ik voel zelf amper pijn) en ik wil al wel eens besluiten dat ik zoiets ook kan. Ik miste het Lief Heersbeest zelf enorm bij deze film, maar de commentaar van Samson en het Maatje was ook wel in orde, gemengd met de heerlijke walging van de echte meisjes. Toch blij dat hij gedaan was...

En toen vertrokken de huiswaartskerende mensen naar huis, en namen wij onze slaapzakken en nestelden ons in horizontale positie. We raakten het totaal niet meer eens over een film, en dus overtuigde het Maatje ons om naar Taxi 4 te kijken. Jammer genoeg waren de ondertitels te klein voor mij om ze te kunnen lezen, en het geluid stond te zacht om het Frans te kunnen volgen. De meeste anderen dachten er ook zo over, en dus ontspon zich een gezellig gesprekje. Enkelen van ons vielen alvast diep in slaap, terwijl de rest nog lekker rumoerig deed en enkele hevigaards elkaar nog wat besprongen met slaapzak en al. Nu en dan dommelde er eentje weg, of viel iemand echt in slaap. Gewoon, genieten van de avond dus.

Tegen de tijd dat de film afgelopen was, was het merendeel al in slaap, en dus zetten we gewoon muziek op. Ik was ook aan het dommelen, maar Calimero en Blokje deden mij opschrikken. Kaat Piraat moest naar het toilet, ik besloot ook te gaan uit voorzorg want anders moest ik gegarandeerd binnen een half uur ook. En na die trip op één kous en één blote voet door de regen buiten was ik zo klaarwakker dat ik niet meer in slaap geraakte. Calimero, Garfield, Blokje en het Maatje overigens ook niet. We lagen te woelen, aten chips, vertelden wat, speelden waarheid, waarheid of waarheid en lagen wat te filosoferen. Van dat filosoferen werden we uiteindelijk toch redelijk slaperig, en dus doezelden we toch allemaal wat weg... tot de muziek harder ging, en ik weer wakker schoot. Vloek, vloek, vloek, ik kan echt niet slapen met muziek, ik had echt niet wakker willen schieten! Gelukkig besloot het Maatje de muziek af te gaan zetten, praise him, zodat ik uiteindelijk toch redelijk in slaap kon vallen. Om met regelmaat van de klok weer wakker te schieten en in ongelooflijk krampachtige houdingen verzeild te geraken. Maar tegen de ochtend sliep ik...

... Tot mijn wekker ging, die ik vergeten afzetten was. Een kwartier later ook die van het Zusje van Blokje. Gelukkig weer in slaap geraakt. Twee uur later dan de gsm van Gegie, want die moest weg. En toen raakte zo langzaamaan iedereeen wakker... de ene al wat beter dan de andere. Iedereen kon langzaamaan zacht worden, kleren aantrekken, luieriken, naar Tom en Jerry kijken. En eten. Het ontbijt dat mama Garfield had gemaakt was heel lekker. Daarna was het opruimtijd, de fietsers vertrokken, en de automensjes wachtten op taxi Veers. Die kwam mooi op tijd, en zette ons netjes aan onze deuren af. In bed kruipen was vrij aanlokkelijk... maar nu en dan moet je de temptation kunnen weerstand, des te fijner is het om dan uiteindelijk doodvermoeid toch in bed te kunnen kruipen en meteen in slaap te kunnen vallen. Als je tenminste niet in slaap valt achter je pc...

19:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-07-07

Speelplein Sneeuwwitje: deel 3

 

Na een weekje afwezigheid stond ik natuurlijk te springen om maandag weer naar mijn speelplein te mogen. Het viel een heel klein beetje tegen, vooral wegens de opvallende afwezigheid van het Lief Heersbeest (sfeerbrenger eerste klas), en het ontbreken van veel kinderen zodat we maar met gemiddeld 35 kinderen overbleven. Een halvering van ons publiek, een pijnlijke zaak die ons gemoed zwaar op de proef stelde.

Maandag. In de voormiddag gingen we alweer gigantische reuzengezelschapsspelletjes spelen. Baaah, dacht ik, toch niet alweer. Maar gelukkig hadden enkele moni's heel creatief nagedacht. Er werd nog steeds reuzendomino en reuzentwister gespeeld, de reuzenjenga werd reuzenmeubels bouwen, maar het coolste was toch de reuzenzeeslag met twee groepjes, een tussenschot en een bal. Deed mij meteen weer denken aan de hilarische zeeslag die we op cursus ooit in de toiletten hebben gespeeld, met filmrolletjes vol water om over de muur te gooien, meisjes tegen jongens... Dat konden we in onze prachtige nieuwe culturele zaal niet maken natuurlijk, we hebben al schade genoeg aangebracht. Wasco op de muren bijvoorbeeld. En alcoholstift op de vloer. In de namiddag was er het grote Ouagadougouspel van de Designer, die blijkbaar zoals hij altijd graag wil het conventionele had willen doorbreken, maar daarbij niet ver genoeg bij de gevolgen had stil gestaan. Voor mij was het yet another casino, maar in dit geval moesten de kinderen zoveel mogelijk geld verliezen, en wie eerst blut was had gewonnen. Ik was het fruitvliegje met mijn levende fruitmachine Samson, en gek genoeg wonnen de kinderen voortdurend bij mij, wat dus niet hun bedoeling was. "Ik kom hier nooit meer want ik win hier altijd!" Welja... Beetje in het honderd gelopen misschien, maar dat moet kunnen.

Dinsdag. Zussie was jarig en daarom liep ik een beetje stiekem te doen met een kaartje. Pas toen Charlie binnengeraakt was, was ik klaar en kon ik het posten. En laat Charlie nu net heel laat en heel nat binnen zijn gekomen, verdacht genoeg net toen we bezig waren met het oplossen van de moord op Leentje-van-opt-hoekje. Het arme kind heeft een hele ochtend lijkbleek en onder een berg lakens moeten blijven voor dood liggen, terwijl de Designer autopsieën uitvoerde en Monster zocht naar mogelijke daders samen met de kinderen. En jawel... het was Charlie... omdat Leentje-van-opt-hoekje haar bloes had verkeerd geknoopt... De fantasie van Gegie sloeg een beetje op hol tijdens het voorbereiden van zijn stagespel blijkbaar. In de namiddag was er vrij spel, doen we meestal na stagespelen omdat die nogal veel aandacht van de kinderen vragen. Ik nam mijn fototoestel en begon aan de voorbereidselen van de smile-like-you-mean-it film, al kreeg ik niet elk kind voor mijn lens, en ik weiger chantagemiddelen zoals snoep te gebruiken om mijn doel te bereiken... Dan maar liever wat langer bezig zijn aan het schieten!

Woensdag. Rotdag. Zussie was een halve dag overuren aan het opnemen, de Designer was in Duitsland, en Charlie en ik hadden het voor het zeggen. Helaas had praktisch geen enkele moni zin om zich daaraan te houden. Ze maakten het Flik en Flak enorm lastig met hun Fit Fit Fit spel door te tamzakken en niets te doen, dreven zowel Charlie als mij tot wanhoop door op geen enkele opmerking in te gaan of er zelfs boos over te worden, en toen was het middag en had ik geen zin meer om lief te zijn of mee te werken. Aan tafel stonden de tranen mij nader dan het lachen, gelukkig begon Samson toen ribbetjes te tellen en vrolijkte hij mij weer op. Toch wilde ik niets liever dan wachten tot Zussie er was en dan naar huis vertrekken. Zussie kwam binnen, ik had mijn eerste échte tranenstroom van die dag (er zouden er nog wel een paar volgen), maar ze kon mij redelijk kalmeren. Ook Witje was er, bij wie ik mijn hartje even kon luchten. De tamzakmoni's bleven echter best wel hard tamzakken en vervelend zijn, al was het tijdens het Muziekpaleis weer wat beter. Konden ze zichzelf mee amuseren vermoedelijk, al ging ik alvast steigeren omdat enkele moni's die de oplossingen hadden gezien de meisjes aan het helpen waren, terwijl Bompie en ik zo eerlijk waren om de jongens niet te helpen. We hebben dan ook verloren omdat geen enkele andere moni hen kwam helpen... Vals! En ik kan niet tegen mijn verlies!

Donderdag. Goddank weer beter, al was het nog altijd niet om in de lucht te springen. Maar het Lief Heersbeest was er in elk geval wel. We begonnen vol goede moed aan het stagespel van Fake, dat over indianen ging. Compleet volgens thema (kuch). Het was wél tof, in mijn groepje met Gegie, zeker ook omdat de mensen die bij de opdrachtjes stonden (yep, another doorschuif) daar de geknipte personen voor waren om alles boeiend te houden. Tijdens het eten was er even opschudding: Zussie, onze jeugdwerker (de oude, op haar laatste werkdag) en ik vonden een halfdode Gegie op de grond naast de zetel. Het duurde eventjes voor we de jongen wakker kregen, maar het is gelukkig toch gelukt. In de namiddag trokken alle kinderen op ééntje na naar het OCMW, waar er blijkbaar ook 't een en 't ander misliep, terwijl Baloe en het Lief Heersbeest op het ene kind pasten en tegelijk een sketch voor 's avonds ineen staken, Zussie en ik boodschappen gingen doen voor de show 's avonds, Gegie thuis moest blijven om te rusten, Bompie zich voorbereidde op een sollicitatietest (die overigens schandalig not-to-the-point was) en Calimero met Fake moest terugkomen omdat hij gestoken was door een wesp. Heerlijke namiddag was dat, zo rustig onder ons in de zetels op een verlaten speelplein...

En toen was het avond en doken Sabrina en Vanessa weer op voor een hele Foute Show in het teken van het afscheid van onze oude jeugdwerker. We zetten haar in de bloemetjes, en in de champagne en in de chocolade, vertelden grappige anekdotes en verhalen over kippen en kuikens, we speelden zelfs blind date met haar en haar wederhelft. Tijdens de pauze besloten het Lief Heersbeest en zijn Maatje een beetje stoer te doen en over de beek te lopen met behulp van sjorbalken. Dat is er natuurlijk om vragen om één van ons een paal weg te halen zodat ze over eentje terug moeten wankelen. Eigenlijk wilden ze polstokspringen, maar dat ging niet zo goed. Het Lief Heersbeest probeerde dan maar al zittend zijn evenwicht te bewaren. Een paar plagende handen zaten wat met de balk te spelen om hem eraf te gooien tot plots... kraaaak! Daar ging de balk doormidden en daar zat het Lief Heersbeest verbouwereerd op zijn kont in het water. Iedereen plat van het lachen, dit was slapstick van de beste soort... én we hebben het op filmpje. Nog beter dus. Na de pauze deden we nog even emotioneel verder, om op het einde echt afscheid te nemen van Marijke. We zullen haar écht wel gaan missen!

Vrijdag. De ochtend begon met het stagespel van één van de nieuwe moni's, zijnde ganzenbord met de hele groep. Nu hebben wij een beetje slechte ervaringen gehad met ganzenborden, vraag dat maar aan Bompie. Toch was de jongen er niet vanaf te brengen: hij moest en zou ganzenbord spelen. De opdrachten waren doodsaai, maar gelukkig had ik een groep samen met Kaat Piraat, en met ons tweetjes deden we zo enthousiast (net als in de goeie ouwe tijd) dat onze groep kindjes zich zo goed amuseerden dat we nog wonnen ook! Ha! Eat that! En toen waren we dus gewonnen, en was er nog veel tijd over, maar de engelbewaarder van onze ganzenbordspeler moet goed wakker geweest zijn, want plots werden we overvallen door twee mensen van Radio BemBem. Voor wie geen kinderen heeft of geen audiovisuele massamedia heeft gestudeerd dit jaar: dat is een internetradio van Studio 100 die de hele dag kinderliedjes speelt. Die twee mensen kwamen onze kindjes dansjes leren (wij hebben ze op hun beurt eentje terug geleerd), stickers en vlaggen en snoep uitdelen, en eigenlijk onze monitaak een poosje afnemen. Verrassing van Marijke. Als je eens twintig moni's volslagen aan de grond genageld had willen zien staan omdat ze niet wisten wat er gebeurde, dan had je die vrijdag op Speelplein Sneeuwwitje moeten zijn. Het was in elk geval wel heel tof, en we zijn nu wereldberoemd op internet. In de namiddag nam ik even de evaluatietaak van Zussie die moest gaan solliciteren over, vervolgens reed ik naar het OCMW om een trouwkleed, er werd animatie gespeeld en toen... was het mijn langverwachte, allerlaatste keer en dit keer voor echt en nooit meer te evenaren trouwfeest met het Lief Heersbeest. Hij doodernstig in zijn kostuum, ik in een poging ernstig te blijven in een gigantische echte trouwjurk met veel te veel stof en rokken, de Pastoor die ons trouwde, Kaat Piraat en Samson als de getuigen met echte ringen, fotografen en bruidsmeisjes à volonté, een zeer enthousiaste "ja" van de bruidegom, de kinderen die dolenthousiast waren, een openingsdans die lichtjes mislukte doordat mijn kleed te lang was... het was de mooiste dag van mijn leven. Ik denk niet dat ik ooit ga trouwen, kwestie dat die dag nooit deze zou kunnen evenaren...

14:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-07-07

Safarisneeuwwitje: deel 4

 

Eindelijk was het zover... de kinderen sliepen nog toen wij opstonden en we moesten ze voor het eerst deze vakantie echt wakker maken. Ik werd er meteen energiek van!

Die vrijdag ging alles een beetje hectischer dan normaal. We waren allemaal al later op, en we moesten bovendien vroeger bij de huifkar zijn. En toen begon het ook nog eens halverwege het ontbijt te regenen... en dat heeft het verder de hele dag gedaan. De rangerpakken waarin wij leiding het safaripark gingen verkennen gingen compleet schuil onder regenjassen en dergelijke. Maar het was toch allemaal niet zo erg, want de dag was geweldig. We kwamen aan en werden meteen opgevangen door de twee gidsen. Wij kregen de mannelijke, die na een tijdje toch op mijn systeem begon te werken met zijn voorlichtingspraatjes de godganse tijd tegen twaalfjarige kinderen en ééntje van zeven. Maar hij wist ons wel veel andere dingen te vertellen ook. We zijn in de voederkeukens geweest, waar we van alles mochten proeven. Ten slotte zijn we ook maar zoogdieren, en dus proefden enkele dappere kinderen gretig van meelwormen en apenbrokken. Als we een diepgevroren babymuis of -kuikentje hadden willen eten had dat van onze gids ook gemogen, maar zo ver wilden we het nog net niet drijven. We gingen dan maar verder naar de olifantenstallen. Het stonk daar enorm, maar na een tijdje waren we dat wel gewend. De kinderen hebben mogen helpen met het uitmesten van de stal van Calimero (niet te verwarren met mijn Calimero, hier gaat het over de grootste olifant van Europa) en dat stront scheppen vonden ze geweldig.Vervolgens gingen we nog even op bezoek in de giraffenstallen, speciaal voor het giraffenmeisje, en dan was het op naar de neushoorns. Normaal gezien mochten we een neushoorn aaien, maar jammer genoeg was het niet de lieve, doodbrave neushoorn die op stal stond, maar een iets onrustiger dier. Daar ging dus onze neushoornaai, maar we zijn er wel superdichtbij geweest. Toen was het middag en hadden we even geen eten omdat de afspraken met de kookmama's mislukt waren. In het uur dat we op onze krieken met frikandon gewacht hebben heeft geen kind zich verveeld: hoera voor de geitjes, en hoera voor de Afrikaanse dansers. In de namiddag zijn we nog gaan wandelen en wist de gids ons nog heel wat voor te lichten (letterlijk, ja) over apen en wilde honden en hyena's en giraffen. Door de vertraging raakte de vrije tijd die we de kinderen wilden geven verloren, maar het souvenirtjeskopen schoot er gelukkig niet bij in. Het was trouwens extra handig dat we gewoon in een safaribus mochten stappen om naar de ingang gebracht te worden, zodat we op tijd bij de huifkar waren. In die huifkar was het trouwens dit keer écht trommelvliestergend... 's Avonds was iedereen half dood, maar na een douche kikkerden de kinderen toch op en het extra feestelijke avondmaal hielp hen ook weer helemaal in hun actieve zelf te raken. Iets te actief om netjes mee te doen aan het minutenspel tussen de ziekenhuizen die Tazran moesten redden misschien, maar dat kon niet zoveel kwaad. Uiteindelijk kregen ze het belangrijkste: hun kampvuur, hun marshmallows, hun fuif en hun veel te lang opblijven. De kussen van de moni's hoefden niet per se, maar die kwamen er in elk geval toch lekker wel. Nadat de kinderen waren gaan slapen (en dat ging deze keer zo vlot dat Tigerene, Pinkie en ik er zelf haast bij in slaap vielen op de stille donkere gang) bereidden we nog even voor wat er morgen moest gebeuren, Veggie deed de laatste evaluaties, de moeë mensen gingen slapen, en Tigerene, Sissie, Backy, Veggie en ik gingen nog een poosje aan het kampvuur zitten babbelen en brood met kaas eten. Gezellig, tot het zo koud werd dat ik aan de grond vroor (en nee, ik kleefde er niet aan door de marshmallows, in tegenstelling tot Veggie). Toen was het al drie uur en besloten we toch maar te gaan slapen... Hoogste tijd!

En alsof de kinderen het wisten waren ze de volgende ochtend weer veel te vroeg wakker... om zeven uur, terwijl ze maar om half negen op moesten. Toen we er uiteindelijk uit kwamen gingen we allemaal in pyjama ontbijten. Daarna aankleed- en inpaktijd, met hulp van de rangers om slaapzakken in de juiste positie gevrongen te krijgen, en om alles in de valiezen gepakt te krijgen zonder al te veel extra pakjes en zakjes. Daarna gingen we alvast een beetje kuisen met de kinderen erbij, en ook alleen terwijl de kinderen het slot voorbereidden. Ik slaagde erin dankzij mijn alombekende handigheid de meisjestoiletten blank te zetten, maar gelukkig kon Elsje dat perfect oplossen. Alles was in elk geval al proper toen kookmama's aan kwamen zetten met de hotdogs voor het middageten. Na de middag ontvoerden we de kinderen naar achter om hen zo lang mogelijk van toestromende ouders weg te houden. Het slot van de vakantie was trouwens prachtig: kinderen opgesloten in hun zelfgemaakte hokken, ze deden hun lievelingsdieren na en de ouders mochten hen voederen, aaien en adopteren. Daarna zongen ze nog een keer het zelfgemaakte kamplied en toen mochten ze hun ouders gaan knuffelen. Eindelijk! De moni's vatten post om nog van iedereen een afscheidskus te krijgen, en toen liep het leeg... alleen de kookploegkinderen nog... nog een klein beetje opkuisen, en wachten op de mamie en papie om ons (half de weg slapend) naar huis te brengen.

Het was een geweldig toffe vakantie... doen we dat nog een keertje?

12:57 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-07-07

Safarisneeuwwitje: deel 3

 

Om netjes in de lijn te blijven, werden de minirangers de volgende ochtend weer een half uurtje later wakker, nog maar een uurtje voor de echte opsta-tijd dus. Ik was ook die ochtend de gelukkige die de kinderen een tussendoortje mocht aanbieden voor het ontbijt, en ik had er niets beters op gevonden dan drie extreem ruige spelletjes uit te kiezen. Ik luister nooit meer naar de Pastoor en het Lief Heersbeest als ik spelletjes nodig heb, iedereen al van 's ochtends vroeg onder de blauwe plekken en dergelijke. Een tof begin...

De rest van de dag verliep kalmer. Veggie daagde de kinderen uit om machines te bouwen waarbij ze de dieren eventueel van hun mankement konden verlossen. Ik woonde in het materiaalhok, waar ze bij mij materiaal konden komen kopen voor cheques die met een groot monopoliebord verdiend konden worden. Heel tof. Toen ik weer buitenkwam stonden er bovendien schitterende machines klaar, alleen moesten we nog eventjes wachten tot na het eten om ze uit te testen. De wind kon niet zo lang wachten, dus na het eten en de karweitjes en een paar tussendoortjes moesten de machines eerst een beetje heropgebouwd worden voordat de dieren erin konden. Helaas werkte niks, dat hadden de kinderen vrij snel door. Doen die dieren dat expres? Blijkbaar wel, leerden we uit het quiz-spel van Pinkie. Het leukste in die quiz waren de roddels, die we de nacht ervoor hadden zitten bedenken. Iedereen wist wat waar en niet was, bijvoorbeeld dat ik een kindje van drie heb. Alle kinderen daarmee weg... geweldig! Toch liever dat, dan de roddel over Backie, die plastische chirurgie zou gehad hebben... dat geloofden ze ook allemaal rotsvast en dat zou ik minder grappig gevonden hebben... Ik heb ook zelf iets geleerd tijdens het spel: ik ben een slechte boeman. Kinderen hebben binnen de vijf minuten door dat ik niet kan lopen, en dus verstoppen ze al hun af te pakken punten bij de snelste zodat ik er never nooit niet aan kan. Toen ben ik maar de boeman gaan uithangen bij het opdrachtje dat ze bij Backie konden uitvoeren. Ik heb mij trouwens een hele dag goed geamuseerd met Backie, dus ik was ook heel blij dat we 's avonds bij de relaxatie samen bij de massages stonden. Zaten, eerder. Twas niet altijd even relaxt bij de groepen, maar uiteindelijk konden de kinderen toch rustig gaan slapen. En ze waren zodanig moe dat ze dat ook zo goed als meteen deden. Perfect. Het had dan helemaal perfect geweest als het secretariaat niet net in het midden van onze vergadering (met warme banaantjes) hun vrouwtje langsstuurde om het hele vroeg-klaar-schema in de war te schoppen... Weer half twee eer we in ons bed lagen...

Het piekte verschrikkelijk toen ik de volgende ochtend op moest, en niet bij mij alleen. De kinderen waren ook pas om half acht wakker, samen met de moni's dus. En de meeste moni's waren doodop... en dat hebben we een hele dag laten merken ook. In het sluipspel in het bos waren we zo ontzettend tam dat het spel weinig of geen schwung meekreeg, maar dat werd ons wel vergeven. De kinderen amuseerden zich zo ook wel tamelijk goed. In de namiddag ging het echter helemaal fout. Het plan was om de estafette met de handicaps op te vrolijken door per groep een kind te pimpen. Ik gaf de kinderen verf en papier om wielen aan hun kind te maken, maar blijkbaar verfden ze liever zichzelf dan het papier. Binnen de vijf minuten was de helft van de kinderen veranderd in verfvarkens, zo erg dat ik er spontaan ziek van werd. Degoutant gewoon, en niemand die er de macht toe had liet het stoppen... En dat allemaal op een dag dat er niet gedouchet mocht worden. Gelukkig mocht ik de grootste verfvarkens toch in de douche stoppen van Veggie. Sommigen heb ik drie keer moeten terugsturen, wegens het nog steeds compleet groen, geel of zwart zien, en voor de rest heb ik mij geamuseerd met het kammen van knopen uit meisjeshaar. Dat vind ik eigenlijk het fijnste aan op kamp zijn, het zorgen voor de individuele kinderen. Geef mij op het speelplein maar grote groepen en ravotters, op kamp ben ik liever een extra mama bij wie ze terecht kunnen. Voor en na het eten mochten de kinderen werken aan de opdrachten van Fata Morgana die Debby en Cindy, de Hollandse Morameisjes hen gegeven hadden. In het begin was er absoluut niks, maar na het eten schoot er toch ééntje in gang, en die heeft in zijn eentje de hele groep meegetrokken. Mijn oneindige respect voor dat manneke, dat de volgende dag overigens totaal geen stem meer had. Maar wel gelukkig was, de opdrachten waren allemaal geslaagd en alle sterren waren binnen. Dat zou de volgende dag een mega-afsluitavond worden! Jaja... wordt maar al nieuwsgierig!

20:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-07-07

Safarisneeuwwitje: deel 2

 

Om zes uur waren ze wakker, al onze monstertjes... en wij erbij. Koppig bleven we liggen in ons slecht geïsoleerde en totaal niet van lawaai verstoken bed. Tot half acht. En pas om acht uur gingen we doodgemoedereerd de wekker aanzetten. Geen kind dat nog niet wakker was, natuurlijk.

Het eerste spel van de dag was een bosspel van Backie. De kinderen moesten aan de hand van opdrachten puzzelstukken verzamelen, en die uiteindelijk ontcijferen. Het laatste deel van het spel kwam er niet meer van, maar de boodschap werd hen in elk geval toch duidelijk. Na de middag vertrokken we voor een tochtje door de velden. Eerst vertrokken Guy en ik met een groep, daarna kwamen Tigerene en Pinkie ons achterna met de tweede groep. Onderweg lagen enkele dieren op ons te wachten, om een tableaux vivant te maken over de gebeurtenissen in Safaroeps. Zo dachten de kinderen voor het eerst na over het waarom van de mankementen die onze dieren vertoonden. De tocht duurde ietsie te lang, en dus panikeerde ik eventjes dat er na het vieruurtje bijna geen tijd meer over zou zijn voor mijn smokkelspel. Dat was er wel, binnen de vijf minuten hadden alle kinderen mijn zuur verzamelde pilstrips al veroverd, en konden ze beginnen overvallen. Ze ontpopten zich tot ware gangstertjes! Maar het was plezant, ook al snapte niemand op het einde de hints over de dopering van de rangers. Het eten dat op het programma stond was belangrijker: wortelstoemp met worst. Na het avondeten stopten we de kinderen voor het eerst onder de douche, en intussen konden ze rustig knutselen of brieven en kaartjes naar huis sturen. Het ging allemaal zo rustig, dat we ze daarna allemaal bijna zonder problemen in hun bedjes konden stoppen. Goed, ze bleven best wel even wakker nog, maar het bleef nog binnen de perken. De vergadering duurde echter weer lekker laat, (maar we hadden pizza's) en niemand had daarna nog veel zin in spelletjes... Tijd om te gaan slapen, en op naar de volgende dag.

Die begon goddank pas om half zeven voor de meeste kinderen, zodat het maar een uurtje meer was dat die arme moni's van hun slaap beroofd werden. We konden het hen ook niet kwalijk nemen, vandaag stonden de Beekse Bergen te wachten. Met de huifkar trokken we erheen, de moni's verkleed als hun dieren en de kinderen luidkeels MegaMindy zingend. Het eerste wat we deden was de boekjes uitdelen die we de vorige avond hadden zitten volkladden. Het begin van een pestcampagne tussen de dieren onderling, die door de kinderen gretig werd verdergezet. Vertel eens een roddel over Veggie? Kijk eens wat Tigerene over jou heeft geschreven? Geestig. Het eerste wat we van het safaripark zagen, waren de wc's (typisch), mensen op een apeneiland (ook typisch) en de safariboot. Die was eigenlijk toffer dan vorige keer, op de voorbereiding hadden we namelijk een vogelverslaafde gids op die boot zitten, nu zagen we tenminste de serieuze dieren serieus, en verdeden we onze tijd niet aan godweetwelke vogel daar in de lucht nu weer vloog. Na de boot gingen we naar de roofvogelshow kijken, maar godzijdank hoefde ik van Veggie niet mee te gaan. Ik heb nog steeds een vreselijke schrik voor vogels, en de opblaaskrokodil op mijn rug maakte dat er niet beter op. Ik mocht in de plaats de kookmama's gaan opwachten. Niet dat die er niet later dan de kinderen waren, maar goed, ik was tevreden. En ik was mijn krokodil kwijt ook, want die moest ik van een ranger in de auto gaan leggen omdat het de apen zou gekmaken. Niet dat we die gezien hebben vandaag, maar goed. Alles doen wat de rangers zeggen, die hebben verdovingsspuitjes bij zich... De kookmama's hadden wafels als middageten gebracht, en die aten we met smaak op. Vervolgens even spelen in de speeltuin en dan op naar de bussafari. Die was minder leuk dan bij de voorbereiding, geen hitsige giraffen deze keer. Wel een paar moni's die de helft van de rit geslapen hebben en de andere helft tegen die slaap aan het vechten waren. Ondergetekende erbij, jawel. Dat heb je als je laat gaat slapen en vroeg wordt wakkergerammeld. Na de bussafari mochten de kinderen weer even spelen, aten ze vieruurtje, en daarna wandelden we terug naar de ingang. De kookmama's hadden daar ons avondeten gebracht, hoe fantastisch kunnen kookmama's zijn! Spaghettivlindertjes in tomatensaus, en yoghurtdessertjes. Er waren een paar veelvraatjes die zich bijna ziek aten omdat het zo lekker was, maar we moesten daarna nog op avondsafari vertrekken. Uitleg bij de dieren die nu al rustig waren en zich effectief lieten zien omdat er geen volk meer rondliep. De kinderen stelden massa's vragen, de ene al slimmer dan de andere (met de nodige ironietekens geschreven, al waren er ook echt slimme vragen bij hoor) en dus moest onze gids haar toertje wat inkorten, anders waren we nog drie dagen aan het wandelen. Toen het jachtluipaard naar ons begon te blazen, gingen we maar weer huiswaarts. De huifkar bracht ons daar veilig en zingend. Thuisgekomen ging iedereen snel zijn pyjama aantrekken en kregen ze nog een stoer rangerverhaaltje van Tigerene en mij. Over een olifant... ja, je kon het heel dubbelzinnig opnemen maar daar waren ze te moe voor op dat moment. Vervolgens raakten ze redelijk snel hun bed in, vergaderden we zonder nog zin te hebben in een vijfde maaltijd wegens teveel gegeten overdag. Volgens mij speelden we zelfs nog een spelletje, maar het kan zijn dat ik mij van dag vergis... het was ook allemaal zo schimmig 's nachts... en laat... Maar zolang ik van de volgende twee dagen morgen netjes verslag uitbreng, is mij dat vergeven, toch?

 

20:12 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-07-07

Safarisneeuwwitje: deel 1

 

Ik had er eerlijk gezegd absoluut geen zin in, ik wilde mijn speelplein niet achterlaten en ik had schrik voor mislukkingen. Maar het werd dan toch zaterdagnamiddag, Elsje kwam mij halen en we vertrokken naar onze kampplaats in de buurt van de Beekse Bergen. Klaar voor de safarivakantie.

De animatoren moesten een dagje op voorhand aankomen, om alles in te kleden en klaar te zetten. We reden eventjes verkeerd maar kwamen toch deftig op tijd aan. Kennis gemaakt met Sissie, de enige van ons team dat we nog nooit gezien hadden. De rondleiding gehad, valiezen boven gezet en bedden opgemaakt. En vervolgens hadden we een probleem. Veggie was er nog niet, en we moesten al beginnen aankleden, maar al onze spullen lagen achter slot en grendel... Toen Veggie er was, met zijn ouders en broers, belde hij toch maar naar de eigenaars-die-op-een-trouwfeest-waren, en gelukkig kwam de man bijna direct om ons uit de nood te helpen. Alles min of meer voorbereid, de volgende dag ineengestoken en het materiaal uitgepakt. De rest was voor morgen. Het was al laat genoeg, tijd om te gaan slapen en morgen fris te zijn dus.

De volgende ochtend vroeg op, en met hulp van Barts ouders en broers alles op tijd aangekleed gekregen. En toen kwamen de kinderen. Ze mochten Safaroeps, ons eigen safaripark, al wat beginnen ontdekken, terwijl de rangers er een soort verkiezingsstrijd hielden voor hun eigen dieren. Ik, de krokodil, Jimmy genaamd (en een beetje homo zijnd) maakte handtassen van papieren leder. Met enkele meisjes, want de jongens zagen dat niet zo zitten. Die gingen liever kokosnotengooien bij Tigerene. Toen de ouders weg waren, begonnen we aan een groot kennismakingsspel met Tesa-tape. Het was redelijk handig, want tegen het einde van de middag kende ik zo goed als alle namen van de vijfendertig kinderen, tegen het einde van de dag kenden Veggie en ik ze effectief allemaal. Na het kennismaken mochten de kinderen hun kamers gaan installeren. Dat beloofde nog tof te worden, opzij de jongenskamer, dan de onze, dan de meisjeskamer en dan nog een meisjeskamer waarin de kookmama's ook nog lagen. En nergens deftige isolatie, dus als er één van de jongens een scheet liet kon ik het horen alsof het gewoon naast mijn bed gebeurde en niet in de kamer ernaast. Gelukkig bleef de geur weg. Toen alles geïnstalleerd was konden we gaan eten, macaroni met kaas en hesp. Chance dat Monster niet mee was... Na het eten konden Elsje en ik dan eindelijk onze eerste stress wegwerken, ons eerste spel kwam er alvast aan. Het was nog een beetje aangepast, zodat er niet teveel gewacht en enkel vuilgemaakt kon worden. En zo werd de twisterdrill toch een groot succes, vooral voor de jongens die achteraf mochten glijden over het bebruinezeepte zeil. Iedereen die vuil was werd vervolgens even afgesproeid met de tuinslang, en toen was het bedtijd. De eerste waakdienst van mijn leven gehad, bijna gestikt in een veel te warme kamer... en toen op naar de vergadering en de croque monsieurs van de vijfde maaltijd. Late vergadering, maar oh zo tevreden over de eerste dag!

En hoe de volgende twee dagen eruit zagen? Daar moet je maar even geduld voor oefenen... tot morgen!

20:56 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-07-07

Speelplein Sneeuwwitje: deel 2

 

Wat gaat de tijd weer snel, ook de tweede speelpleinweek is voorbijgevlogen. We konden een beetje vaker buiten dan eerst, er was een beetje meer stress dan eerst, maar het was ook weer net een centimetertje leuker dan eerst.

Maandag. We hadden gedacht om een ochtendje creatief te spelen, maar dat was buiten onze kinderen gerekend. Lang geleden, toen ik pas speelpleinde, hielden ze er absoluut niet van om te dansen, zingen, playbacken, toneel spelen en wat weet ik nog allemaal. Een beetje later gingen ze daar gek genoeg wel van houden, vorig jaar nog konden we genieten van hele dansspektakels. Dit jaar was het echter weer helemaal terug naar af. Toneelspelertjes vonden we amper, decormakers een heel klein groepje, en playbackers en dansers al helemaal niet. Tijdens de pauze dan maar besloten om een buitenactiviteitje bij te verzinnen, zodat de wildebrassen konden gaan voetballen met het Lief Heersbeest en Spruitje. Intussen zat ik te knippen voor het spel van 's middags, en daar kreeg ik gelukkig een hoop hulp bij, want ik had immens veel knipwerk voorzien. Beetje te veel, ik kan nooit hoeveelheden inschatten, maar te weinig heb ik praktisch nooit. Dat spel in de namiddag was voor de oudste kinderen, terwijl de jongste kinderen normaal naar het bos zouden gaan. Omdat het net op dat moment weer ging gieten speelden de kleintjes maar binnen, en moesten de groten dan maar slalommen en extra goed zoeken naar een goeie kampplaats. Er zullen er wel een paar van de jongsten zijn overgelopen, maar dat gaf niet zo, want het was blijkbaar een superspel. Megamonopolia, een soort gigamix van monopolie, de kolonisten van Katan, Hotel en Levensweg. De tijd vloog voorbij, lang geleden dat er nog eens kinderen niet naar huis wilden omdat ze liever verder wilden spelen. En dat voor mijn spelletje, daar was ik stiekem toch weer een beetje trots op.

Dinsdag. Patatje had die ochtend haar stagespel voor de oudste kinderen voorzien, dus ging ik met nog enkele moni's de speeltuin in om daar het bosspel dat gisteren niet doorging toch nog te spelen. Het was iets met verf overbrengen en tekeningen maken en oppassen voor boemannen, maar de kinderen vonden het blijkbaar veel leuker om die boemannen gewoon als handdoek te gebruiken. Zat ik niet zo veel mee in, ik hou wel van verf. Tegen de pauze waren ze het allemaal zo beu dat we maar besloten daarna gewoon vrij spel in de speeltuin te geven. Verplicht buiten, voor de nodige zuurstofvitamientjes. In de namiddag nam Zussie een massa kinderen en moni's mee om te gaan turnen om het OCMW. Een zeer geliefde activiteit, maar eentje waar ik dit keer liever voor paste. Met Patatje, het Lief Heersbeest en de Designer bleef ik met een twintigtal kinderen achter. De rustigste middag ooit, dat zag ik al helemaal zitten. Ik had die ochtend vooropvang gehad omdat ik dan 's avonds vroeger naar huis kon voor mijn sommarfest, maar ik was zo moe dat ik bang was gewoon ter plekke in slaap te vallen. Gelukkig hielden de andere moni's mij wel wakker met hun geestige invallen.

Donderdag. Een dagje vakantie dat er eigenlijk geen was wegens een nogal lang uitgevallen sommarfest, had de kinderen heel uitgeslapen terug naar het plein gebracht, de moni's iets minder. In de voormiddag konden we eindelijk naar het bos, en omdat nog niemand daar geraakt was besloten we maar ineens met alle kinderen te gaan. Een bosspel gespeeld dat ik enkele jaren terug al eens had verzonnen, en dat het nog steeds even goed deed. Een beetje jammer alleen dat we geen hele dag konden gaan, want ik vind het het leukste om na de middag met z'n allen kampen te bouwen en in de bomen te gaan hangen. Dat kon vandaag niet, want in de namiddag was er Monster en het Lief Heersbeest's Junglecasino. Ik veronderstel dat het heel tof was, maar veel heb ik er niet van gezien. Mijn job was om glamourfoto's van de kinderen te maken in mijn fotostudio, en al is mijn fotografietalent nog altijd niet optimaal, ik heb toch zeker een paar pareltjes gemaakt. Ik weet wel dat het halverwege de middag is beginnen regenen, en dat het heel snel vier uur was. En heel snel zes uur ook, zodat we konden gaan eten.

We hadden spaghetti besteld in de bistro, en R&R waren ongelooflijk vriendelijk en blij met ons. Dat zal wel, als er twintig man komt eten, dan zit je al snel aan een rekening van 160 euro. De spaghetti's waren lekker groot en lekker lekker, genoeg gegeten hadden we zeker. Daarna was het tijd voor de moni-activiteit van Charlie en his Angels. Na een spannende Blind Date-strijd tussen het Lief Heersbeest, R'Inca en mij koos Blub toch wel voor mij, en de Blind Date daarna werd 007 het uitgekozen vriendje voor Spruitje. Het was hilarisch, zeker toen vervolgens de niet-gekozen mensen nog werden geveild. Zussie was toch wel het meeste geld waard, en dat is maar goed ook want ze is er echt eentje uit duizend. Na de activiteit bleven we nog wat hangen, en toen er moest afgesloten worden reden we nog eventjes tot bij ons thuis om nog iets te drinken. Een sneldrankje, toch, want aangezien het morgen weer vroeg dag was, besloot iedereen toch maar snel zijn bedje te gaan opzoeken. Behalve Monster en ik, want wij waren niet moe. Hebben we ons de volgende dag natuurlijk beklaagd.

Doodmoe was ik, en vreselijk misselijk. Maar ik kon niet thuisblijven want ze hadden mij nodig (we hadden iedereen nodig, maar niet iedereen vond dat een reden om te komen). Vandaag stond de talentenshow namelijk op het programma. In de voormiddag kon iedereen zijn talenten laten zien, en die werden dan door de moni's gefilmd. Een rode draad maakten we met het Pretparkverslaafde jongentje, en Spruitje ontpopte zich tot een natuurtalent in het interviewen van kinderen. En mijn taak? Met de Designer als morele steun naast mij mocht ik van 's ochtends vroeg tot in de namiddag in het materiaallokaal opgesloten zitten voor de Mac van de Designer, het ene filmpje na het andere monterend tot een mooi geheel. Het resultaat was betrekkelijk goed, al had het natuurlijk beter gekund als ik een paar dagen de tijd had gehad. De kinderen kregen het in de namiddag meteen te zien, en ze waren er weg van. Natuurlijk, hoe leuk is het om jezelf te zien op gigagroot scherm! Ik was er best trots op. Vervolgens moesten Zussie en ik evalueren, dus kon ik terug naar het materiaallokaal. Daar ben ik dus zo goed als de hele dag geweest, en toen ik tegen zes uur eindelijk naar buiten kwam viel ik achterover: de zon schijnt verdorie! Het is pokkewarm! En net nú moet ik mijn speelplein een weekje achterlaten...

 

14:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-07-07

Sneeuwwitje's Sommarfest

 

Vorig jaar was het hilarisch... Fristicocktails, scampi die niet gepeld raakten, uitgelachen kasten, liters water om katers te bestrijden, doden achter de zetel, slaapplekjes op de wc, kasten die afgebroken werden, en nog zoveel meer. Dit jaar zou het nog beter worden. Voornamelijk omdat ik ging proberen dertig man in mijn living te stapelen.

Het vroeg een beetje organisatietalent, maar het is gelukt: iedereen vond een zitplekje en iedereen had genoeg te eten. Oma en opa overtroffen zichzelf weer eens, het was om duimen en vingers bij af te likken. Naar het schijnt, want zelf had ik dankzij de vermoeidheid en vermoedelijk ook dankzij de nootjes om vier uur nergens meer ruimte over in mijn buik. Twee happen kippenboutje, wat groentjes en pasta en een ribbetje, meer niet. Muizenmartje sloeg weer toe, maar het was in elk geval wel gezellig en als ik niet at had iemand anders ten minste meer eten.

Na het eten kropen we weer met z'n allen bij elkaar. Nu en dan ging er eens een vriendje door dat de volgende dag moest werken, maar er bleef nog genoeg volk over om mij nog zorgen te moeten maken over hoe ik die allemaal een slaapplekje moest gaan geven. We speelden een spelletje Weerwolven, en toen gingen we films uitbeelden. Vooral Der Untergang van Koningin Isabella was schitterend, maar er zijn toch ook wel andere memorabele uitspattingen geweest. Strontverhalen van het Lief Heersbeest, weirde uitbeeldingen, gevallen glazen, lachen, lachen en nog eens lachen. Het was een zalige avond, zo zalig dat we erin slaagden om 007 te doen blijven logeren.

Tegen half vijf begon het verstand af te haken en besloten we het goede voorbeeld te geven. 007 haalde zijn dekentjes, ik stopte de heel vermoeide kindjes in mijn eigen slaapkamer, verlootte het plekje naast mij in het dubbele bed aan het Lief Heersbeest en wachtte vervolgens tot de benedenslapertjes allemaal een matras, een deken en een plekje hadden voordat ik zelf ging slapen. Nouja. Slapen. Beneden bleef het feest, vooral 007 had blijkbaar zijn tweede jeugd gevonden. Of zijn derde. Het Lief Heersbeest en ik lagen ook nog een poosje te kletsen, en elkaar wat te pesten en te porren. Nachtje om nooit te vergeten zeker...

De volgende ochtend waren ze daar beneden al veel te vroeg op, maar het Lief Heersbeest en ik slaagden erin om zo lang te blijven liggen onnozel doen dat we toch een paar van de slapertjes niet naar huis hebben kunnen zwaaien. Virtuele knuffels per sms dan maar. Toen we het echt niet langer hielden gingen we pas naar beneden om te ontbijten, en in één klap door wat speelpleinvoorbereidingen te maken. Toen het volgens de klok (de echte, niet onze biologische) middag was kwam Elsje langs, want die had ook nog wat safarihulp nodig. Het bleef maar gezellig, zelfs toen oma en opa kwamen om op te ruimen (wat met hulp van de anderen binnen het half uur gedaan was). Iets na zessen was Leentje-van-opt-hoekje de laatste om weg te gaan, en werd het huis weer vreemd leeg. Ik ging mij gelijk een beetje eenzaam voelen, maar gelukkig was Monster er nog steeds.

We keken nog een poosje televisie, aten een restjescreatie die alleen een Monster uit haar mouw kan toveren en die dan nog lekker smaakt ook, keken nog wat meer tv en hingen wat rond op het net voor de voorbereidingen af te drukken. En toen gingen we slapen. Vroeger dan anders, maar nog altijd niet vroeg genoeg om de volgende dag serieus fit te zijn... Maar voor zo'n geslaagd feestje hebben we dat graag over! Slapen kan ik nog altijd in augustus!

 

12:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-07-07

Hoera voor Engeltje, hoera voor Harry

 

De laatste dag van de eerste speelpleinweek werd afgesloten met een berichtje waardoor ik in de zevende hemel kwam: eentje van Engeltje. Ze had tickets voor de avant-première van de nieuwe Harry Potterfilm gewonnen, maar kon er zelf niet heen... of ik soms zin had? Tuurlijk wel!

En dus trokken zaterdag Monster, Leentje-van-opt-hoekje, Charlie en ik naar Antwerpen. Een dik uur te vroeg, maar we moesten er niet aan denken dat we niet binnen konden, de deuren bleven maar een kwartier open omdat er acteurs aanwezig waren. Heel spannend allemaal. Om dat uurtje zonder vervelen weg te krijgen, gingen we Ben & Jerry's eten. Drinken eigenlijk, want we wilden milkshakes, voor het zomergevoel. We bleven er lang genoeg plakken tot we het een gerechtvaardigd uur vonden om naar de cinema te gaan en te gaan aanschuiven.

Daar stonden we dan, met zo'n vijfhonderd man op een kluitje. Ik heb één meisje zien flauwvallen, en ik weet nu ook dat bekend zijn betekend dat je als laatste binnen mag komen en toch als eerste de filmzaal in mag. Isn't it, Marc V.E.? Verder moet je blijkbaar ook nooit geloven dat wat op het kaartje staat klopt, want om kwart voor vier deuren open en om vier uur gesloten: vergeet het maar. Om kwart na vier bewogen we eindelijk wat, en vervolgens duurde het toch nog wel even voordat we naar de roltrap waren gestroomd. Dàt kwam voornamelijk door de vele volwassenen die plotseling acuut in ergerlijke wezens veranderen die per se moeten voorsteken en hun kinderen zomaar opofferen door hen bijna te verpletteren om toch maar als eerste binnen te zijn. Ik geef het eerlijk toe, ik heb mij doodgeërgerd in die wachtrij. Maar toen mochten we toch naar zaal 19 toe en kon alles ons gestolen worden.

Om te beginnen onze gsm. Die moest afgegeven worden. In een mooi boterhamzakje verdwenen ze, samen met de mp3 van Charlie. We kregen er een bonnetje voor in ruil, om ze later weer terug te kunnen krijgen. Het was een gevaarlijke gok, maar Monster heeft dat bonnetje mooi bewaard. En toen konden we naar binnen, eerst gefouilleerd en vervolgens ook nog eens onze uitnodiging afgepakt ook. En laat dat nu net hetgene zijn dat we graag wilden bijhouden! Maar goed, de zaal in, en nergens meer vier plekjes naast elkaar op een serieuze hoogte natuurlijk. We gingen dus maar op de laatste rij van de voorste rijen zitten. Hadden we in elk geval goed zicht op de acteurs.

Die kregen wij dus als eersten te zien: de tweeling die Fred en George spelen, en de jongen die Marcel (of Neville voor de Engelse lezers) speelt. Charlie viel als een block voor Marcel, wij voor de tweeling. Ook al hadden ze in het echt geen ros haar. En bovendien moesten ze ons ook wel opgemerkt hebben, want ze keken in onze richting en vergaten toen zowat te antwoorden op de vragen die die arme Anne De Baetselier op hen probeerde los te laten.

En dan, als eerste van de drie zalen, begon bij ons Harry Potter en de Orde van de Phoenix. In het Nederlands, jawel, maar gratis is gratis. Het was een goeie film, vond ik, eigenlijk prefereer ik hem zelfs wat boven het boek. Maar dat zal wel komen doordat toevallig net de stukken die ik in het boek niet graag lees eruit zijn gehaald in de film. Anyway, ga hem gewoon zelf bekijken, hij is de moeite. Maar doe het in het Engels. En ga niet naar de UGC, want daar smijten ze je buiten voordat de aftiteling gedaan is.

Na de film kregen we een verrassing, een stickerboek met alvast één pakje stickers. Ik werd op slag weer vijftien jaar jonger. Waar is de tijd dat we op school hele dagen vulden met het ruilen van stickers en het pochen met hoe vol ons boek al was. Ver weg... Ik besloot nog met mijn vriendjes iets te gaan eten, en daarna keerden we weer huiswaarts. Magisch dagje. Ik kijk al uit naar de 21ste, dan komt het laatste boek uit en breekt er weer een magische tijd aan!

En de laatste alinea hier is voorbehouden voor Engeltje, die ik nog een keertje superhard wil bedanken! Je bent het aller-engeligste Engeltje van de wereld! So glad you came falling down here!

 

12:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-07-07

Speelplein Sneeuwwitje: deel 1

 

We zitten intussen een weekje achter, maar vorige week dus konden we met een zucht van verlichting de eerste speelpleinweek achter ons sluiten. Een bijzonder hectische week was dat. Niet zozeer voor mij, aangezien ik dit jaar weer een doodnormale moni ben en geen verantwoordelijke meer. En ja hoor, ik geniet met volle teugen van mijn gebrek aan verantwoordelijkheid en de herwonnen quality time met de kinderen.

De eerste speelpleindag bleef ik thuis. Uitslapen van Werchter, en op nog een keertje op school binnenspringen voor een paar formuliertjes voor tweede zit en Erasmus. En daarna... kon ik het toch niet laten om al op het plein binnen te springen, om een hoop dozen af te zetten en om te zien wat er de volgende dagen op het programma stond. Het beloofde alvast fijn te worden.

Dinsdag. Het Lief Heersbeest bleek alvast in vorm te zijn, want er stond al meteen een hilarische Fata Morgana op het programma. Ik vond het geweldig om eens echt mee te kunnen doen, en liet mij het eerste halfuur gewillig misbruiken als jungleplant om een hangmat aan op te hangen. Gelukkig was ik toen even ergens anders nodig en hoefde ik niet de héle ochtend voor paal te staan. Tegen de middag zag alles er piekfijn uit: je kon op safari in de jungle, er liepen twintig verschillende dieren rond en er reden drie echte safarijeeps rond. Er was ook een apenbrug en King Kong hing aan het plafond. Staat van de prachtige, dure culturele zaal waarin onze burgervader zijn speelplein heeft ondergebracht: verfvegen op de vloer en op de muren. Twee dagen ver. Goed gedaan, Sneeuwwitjes! In de namiddag konden de kinderen film kijken, en de meerderheid koos onder lichte dwang voor Monster House. Er waren er een paar die écht niet wilden kijken, en met hen ben ik dan maar naar buiten onder het afdak getrokken om te schilderen en met de diabolo's te spelen. Best fijn om zo mijn eerste dag kalmpjes door te brengen, maar ik hoopte toch op wat meer zon de volgende dagen. Beetje meer buitenlucht zou de kinderen zeker geen kwaad doen!

Woensdag. Helaas mijn gebeden niet verhoord. De Cluedo van Hij-die-op-een-nerdje-lijkt-maar-het-niet-is en mij moest dus binnen doorgaan. Het ging gelukkig allemaal heel goed: peperkoekhappende kannibalen, een gekke wetenschapper die een panda had vermoord en kinderen die vast kwamen te zitten in een kom vol kwijl waar ze een snoepje uit wilden vissen. In de namiddag was er vrij spel met impulsen, dat was voor mij ongeveer vier jaar geleden dat ik dat nog eens heb kunnen doen. Charlie en ik besloten er meteen iets geweldigs van te maken en we richtten een huwelijksbureau op. Kinderen en moni's op zoek naar een lief waren bij ons aan het juiste adres. Beetje vervelend dat ze nu steeds maar blijven vragen of we al iemand hebben gevonden... ik vind voor mezelf nog niemand, en ik ben bijlange niet zo moeilijk als de jongedames en heren van zes tot twaalf! Onze woensdag werd overigens afgesloten met een prachtig strontverhaal, wie meer wil weten moet maar contact opnemen met het Lief Heersbeest, aangezien hij onze strontspecialist is.

Donderdag. We zouden naar het bos gaan, maar daar stak de regen weer een stokje voor. Dan maar de ene helft van de kinderen in de sporthal, de andere in de grote zaal, en halverwege de dag wisselen. Het Lief Heersbeest en zijn makkertje hadden alweer een hilarische activiteit gemaakt voor in de sporthal. Eerst mochten de oudste kinderen er een drugsspel spelen. Ik moest eigenlijk bij de kleintjes blijven, maar na de pauze heb ik geruild met de Juf. Zij was het kampbewaken beu en ik was het zat om balspelletjes te spelen met kinderen die daar absoluut geen zin in hebben. Kwam mooi uit dus. In de namiddag mochten de kleintjes naar de sporthal, en konden de groten gelukkig buiten pleinspelen doen. In plaats van in de sporthal opgesloten te worden voor de reis rond de wereld mocht ik goddank de brievenbussen in het monilokaal in orde brengen. Dat was mijn redding kennelijk, aan de verhalen van de anderen te horen zouden mijn oren het niet overleefd hebben daar.

's Avonds was het eindelijk de eerste moni-activiteit. Inge Konijntje had een relaxatieavond ingelast. Misschien was dat een beetje misgekozen voor een bende overactieve moni's, maar we deden toch ons best omdat zij zo haar best had gedaan. Het was in elk geval enorm grappig soms, al die dubbelzinnige geesten ook... Ontspannen kon ik mezelf achteraf niet echt noemen, maar 't was allesinds plezant!

Vrijdag. Weer een wisselvallig dagje, maar droog genoeg om af en toe buiten te kunnen. 's Ochtends waren er binnen grote gezelschapsspelletjes te doen, en voor de supermodellen in spe was er een verkleed-, schmink- en dergelijke-activiteit met een aansluitende modeshow. Wie liever buiten wilde, kon pleinspelen gaan doen. In de namiddag was er weer vrij spel, deze keer zonder noemenswaardige impulsen. Tenzij het springkasteel op het OCMW, dan. Daar gingen er een heleboel naartoe, en ik kreeg de leiding over de rest van de kinderen, terwijl Zussie en Charlie gingen evalueren. Eerste keer in drie jaar tijd geen evaluatie op vrijdagmiddag: tof! Ik ben Zussie bijzonder vaak moeten gaan storen. Ongelukjes à volonté, en vervolgens zelfs alarmfase tien toen een diabolo het plafond van onze prachtige dure nieuwe culturele zaal had geraakt en er een tegel naar beneden was gekomen. Tegen het eind van de zomer hebben we het hier wel gesloopt, maar zeg niet dat we niet op voorhand gewaarschuwd hebben!

 

 

22:50 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-07-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: deel 4

 

Volgende ochtend werden, er was er zich zeker eentje aan het amuseren daarboven, de Designer en ik alweer tegelijk wakker. Geen van ons twee had veel zin om naar buiten te kruipen, maar aangezien al de rest al aan het rondkrabbelen was, besloten we het uiteindelijk toch maar te doen. Ons ontbijt bestond uit melk en beschuitjes, want we besloten zo vroeg we konden naar de wei te trekken. De petjeskleuromruil speelde mee, maar vooral de beste plek vinden voor het optreden van !!! was belangrijk. Even aanschuiven tot we binnen mochten, en toen rechtstreeks naar frontstage. Engeltje was intussen achtergebleven om serieus ontbijt te kopen, wij hielden plaats op het achterste rijtje van het voorste vak frontstage. We hadden eigenlijk verwacht tussen een bende vroege heavy Metallicafans terecht te komen, maar dat viel tegen. Enkel een paar overenthousiaste jonkies, weliswaar en hoofd groter dan ik, maar niet het soort metaalmannen waar Engeltje mij ooit zo bang voor heeft gemaakt dat ik mijn vaste voornemen om mee vooraan te gaan springen toch maar liever vergat. Als ik toen dat soort Metallicafans had gezien, dan had ik daar gegarandeerd toch wel gestaan. Maar goed, nergens een spoor van de grote, brede, sterke langharige kerels met zwarte t-shirts en zware boots met metaalbeslag. De hele godganse dag niet. Best jammer vond ik dat. Maar met Engeltjes uitgedeelde koffiekoek, Sprokenmeisjes fantastische aanpak om de petjes naar de mooie donkerbruine versie geruild te krijgen, en vooral ons plekje. Het feest kon gaan beginnen.

!!! was bijzonder geweldig, een superstartschot. Zet die mannen volgende keer maar wat hoger op de lijst, meneer S. Naja, als ze beloven geen securitymannen meer aan te vallen natuurlijk... Het minste wat je kan zeggen is dat het een explosieve set was, en nog humoristisch ook: supermannen!

Na !!! gingen Monster en ik onze eerste drankbonnetjes van het festival. Jaja, op zondag... maar we hadden het al goed beet: het werd een megahete dag en als we die wilden overleven moesten we drinken, en veel ook. Twintig bonnetjes dus, en die gingen er vlotjes door. Na de eerste cola trokken we naar de Cold War Kids, waar ik enorm veel van verwachtte, gezien het knappe optreden in de AB een poosje geleden. Had ik niet moeten doen, want in tegenstelling daartegen vond ik hen nogal tam. Ze stonden niet te springen, ze liepen niet weird over het podium... ze gaven een mooi concert af, dat wel, daar had ik niets te klagen over. Het zal er wel mee te maken hebben dat het allesbehalve makkelijk is om op een festival te spelen voor een bende volk dat niet voor jou speciaal komt en dat je moet zien mee te krijgen, dan in een gesloten concertzaal als voorprogramma voor een groep die in hetzelfde genre als het jouwe speelt. Ik heb me geamuseerd, lekker in het zonnetje buiten voor de Marquee, en dat telt nog het meest natuurlijk.

Tijd voor nog een cola, en bijna meteen daarna nog een Kriek, en daarna op naar The Kooks, samen met Monster, Blub, Leentje-van-opt-hoekje en het Sprokenmeisje. Die laatste en ik nestelden onszelf al na een tijdje op de grond tussen de benen, beschermd door de jonkies, om vanop de grond van het muziekgeweld te genieten. Het was goed, maar ik werd een beetje moe van al dat staan het hele weekend al. Na The Kooks slenterden we even rond en gingen we op de anderen die naar Maxïmo Park waren gaan kijken te wachten bij onze boom. Blub, Leentje-van-opt-hoekje, Monster en ik wilden liever daar in de schaduw blijven zitten, we zouden Interpol van daar ook wel horen.

Dat dat een goed plan was, bleek toen er een regenwolk over de weide trok. Het was nog grappig, je zag ze over het ene stuk wei regenen terwijl het over het andere nog droog was, en vervolgens verder trekken naar het droge stuk zodat het op het andere stuk weer kon drogen. En wij zaten droog onder onze boom. Na Interpol was ons plan iets te gaan eten en onze tent op te gaan ruimen. Maar toen ging het mis. Terwijl we van onze pakken friet (voor de drie jongedames) en onze smos (voor mij) wilden gaan genieten, brak de wolk weer, en dit keer niet al te zachtjes. Eten deden we onder de luifel van een kraampje, en vervolgens vluchtten we naar de camping om er de tent in de gietende regen af te breken. Alles goed nat, natuurlijk, en alsof er weer eentje mee aan het spelen was, werd het van zodra we weer koers richting wei zetten weer droog. Grapjassen!

Terug naar de wei, eerst een stopje om iets te gaan drinken, en toen gingen we  weer bij onze boom zitten en luisterden van daar naar Damien Rice. Die had ik misschien wel van dichterbij willen zien, maar ik was te tam om tot daar te lopen. Geen slecht idee, achteraf gezien, want toen ik enkele dagen geleden naar het Werchter Report zat te kijken op televisie, zonden ze net de twee nummers uit waar ik het ijskoud van krijg, The Blower's Daughter en Nine Crimes, en ik ging vanzelf keihard huilen in de zetel. Bij het levende concert zelf zou het nog erger geweest zijn vermoedelijk, en aangezien ik weiger te huilen op festivals sinds ik er eentje door verknald heb bleek ik mezelf dus een big favour gedaan te hebben.

Het belangrijkste van de dag was natuurlijk Metallica, al had ik er een beetje schrik voor. Al die niet-volgens-mijn-logica-uitziende fans, dat voorspelde rarigheid. Rarigheid werd het ook wel. Ik hou ongelooflijk veel van Metallica, vooral van de gitaren tot in mijn buik. Het is de enige groep die mij door gewoon een paar minuten gitaar te spelen zowat in orgastische staat kan brengen. Ik vind dat ze er elk jaar braver gaan uitzien, James had dit keer volgens mij zelfs wat weg van iemand die hard aan het oefenen is om Kerstman te worden, maar spelen kunnen ze als geen ander. Beetje jammer wel, vooral voor mijn enkel-de-hits-kennende-zusje dat ze hun best deden om elk nummer zo lang ze konden uit te rekken. Niet slecht, maar zo krijg ik ook meer dan twee uur volgespeeld, als ik al gitaar kon spelen. Ik geloof dat Monster best teleurgesteld was toen we van de wei vertrokken. We moesten namelijk vroeger vertrekken omdat de danscarrière van het dametje voor gaat en mama ons in Leuven kwam ophalen (en geen kans dat die tot na Faithless wilde wachten, dus moest ik mijn traditie maar voortzetten en die nog maar eens missen). Gelukkig schalde Nothing Else Matters (nee, niet mijn favoriet maar wel dat van haar) over de camping net toen we elk een oortje van de tent vastgepakt hadden en naar buiten liepen. In koor meezingend, trouwens, wat ons vermoedelijk wel wat rare blikken heeft opgeleverd. En een sympathieke kerel aan de in- en uitgang van de camping die het best jammer voor ons leek te vinden dat we nu al moesten vertrekken. En toen gingen de zusjes, hand in hand met de tent, eentje met een veel te grote rugzak op haar rug en eentje met een rugzak die ze achter zich aan kon rollen, een beetje eenzaam in de tegenovergestelde richting weg van de wei...  

21:23 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-07-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: deel 3

 

Ik werd langzaam wakker en hoorde druppeltjes op de tent vallen. "Het is al weer goed aan het regenen," zei de Designer, die weer lekker op hetzelfde moment als ik wakker geworden was. "Ssst," bromde ik, "ik was net aan het doen alsof het gehoorsbedrog was." Niet dus, het regende echt wel weer. Maar tegen de tijd dat ik de tent uit was, was het gelukkig alweer beter. Engeltje, het Sprokenmeisje en de Designer wilden helemaal vooraan gaan staan bij de Heideroosjes, en dus vertrokken ze alvast twee uur op voorhand. Ik besloot eerst op het gemakje nog ontbijt te gaan kopen voor Leentje-van-opt-hoekje, Monster en mezelf, want wij hadden geen mamie en papie die koffiekoeken tot aan de camping kwamen brengen. Vervolgens gingen we ook op de wei hangen, die intussen al de typische Werchtergeur uitademde. Dronken gras, is dat volgens mij.

Terwijl we vanop onze plastiek naar de Heideroosjes lagen te luisteren, kwamen enkele vriendinnetjes van Monster aan. Vervolgens viel ik onherroepelijk in slaap tijdens Razorlight, en schoot ik nog net op tijd wakker om op tijd naar onze afspraakplaats te geraken. Ik sprak met Monster af dat ik wel zou sturen waar ze ons eventueel nog kon vinden, want ze wilde natuurlijk graag bij haar vriendinnetjes blijven. Engeltje, het Sprokenmeisje en de Designer wilden Amy Winehouse zien, maar daar heb ik écht geen boodschap aan. Ik kan er niets aan doen, maar ik vind dat mens gewoon écht niets. Nog nietser dan Björk, want die kan ik ten minste nog uitzitten. Nee, wij gingen liever naar Blonde Redhead. En die waren bijzonder goed naar mijn smaak, al viel de zangeres niet zodanig sexy uit als de Designer mij had voorgehouden. Nouja, smaken verschillen wel eens, ook al komen die van ons meestal wel redelijk overeen.

Na Blonde Redhead bleven we hangen voor de Klaxons, die ik ook ongelooflijk goed vond zijn. Ik ging al hopen dat het de hele dag in stijgende lijn zou gaan (en tot op zekere hoogte ging het dat ook wel). Na de Klaxons liet ik Blub en Leentje-van-opt-hoekje achter, want ik had een poosje afgesproken met mijn klasgenootje Drossie voordat ik met Engeltje en het Sprokenmeisje naar The Killers zou gaan kijken. Drossie stond op mij te wachten aan de lichtpaal achter de Marquee, en we hebben met z'n tweetjes een halfuurtje in het zonnetje gezeten en over onze al beleefde avonturen gekletst. Die van hem waren een beetje rebelser dan de mijne, maar voor zo'n dingen moet je nu eenmaal Drossie heten. De tijd vloog voorbij, zo snel dat ik niet gemerkt had dat de zon zo vriendelijk was geweest mijn gezicht wat te verbranden. Maar het werd tijd om naar de afspreekplek te gaan waar Engeltje en het Sprokenmeisje op mij stonden te wachten.

Engeltje was doodmoe, en viel bijna ter plekke in slaap. Uiteindelijk besloot ze toch maar de goede raad van haar wederhelft op te volgen en in de tent te gaan slapen. Bleven het Sprokenmeisje en ik samen over voor het concert van The Killers, het concert dat volgens mijn bescheiden mening echt wel het beste van heel Werchter was. Ik heb mij rot geamuseerd, kon geen twee seconden stil staan, ik heb er echt keihard van genoten. Daar ging mijn "zaterdag is de minst interessante dag"-theorie, The Killers schoten die in één klap aan flarden. Mooi zo, verrast worden is dé beste reden om naar festivals te gaan.

Na The Killers trokken we naar de camping, waar Engeltje aan het eten begon. De rest druppelde ook binnen, en we genoten van de macaroni met tomatensaus van Engeltje, met Peter Gabriel als achtergrondmuziekje. Monster vertrok vrij snel weer, omdat haar vriendinnetjes Keane wilden zien, en zij voor de gezelligheid met hen meeging. Wij vertrokken intussen naar de Marquee, en werden een klein beetje teleurgesteld.

Het programma van de Marquee lag al een hele dag een beetje dooreen, omdat de Klaxons te vroeg gestopt waren. Gevolg: een heel stuk van The Good, The Bad and The Queen gemist. En dàt was best wel jammer, want wat we ervan gehoord hebben stond mij ongelooflijk goed aan. Echt het soort muziek dat je mij dag in dag uit in mijn oren kan pompen zonder dat ik het moe wordt, een beetje Danny Elfman-achtig zelfs. Met de nodige humor. Fantastisch... en fantastisch jammer dat we er zo weinig van gezien hebben.

Voor het einde van de dag wilden we nog een poging doen om te gaan voetballen voor een bruine Werchterpet. We stonden netjes in de rij, en toen deden die gemenerds toch wel net voor ons hun standje dicht zeker! Smekend ging Engeltje toch nog om een pet jengelen en kreeg ze er goddank toch eentje. Het Sprokenmeisje bewees dat tennisles geven nódig is in het leven, want zij slaagde er zelfs in om drie petten uit de lucht te plukken met een reflex om u tegen te zeggen. Het waren helaas wel bleke ecru petten, maar er werd ons beloofd dat we die de volgende ochtend mochten komen wisselen. Tevreden konden we Monster gaan opzoeken, en naar de Chemical Brothers gaan kijken.

Ik zag het een beetje met schrik tegemoet, want ik herinnerde mij nog maar al te goed de gietende douche die de hemel ons gaf bij het vorige Chemical Brothers optreden. Nu bleef alles mooi droog en lekker warm. De eerste drie kwartier vlogen voorbij, de goeie nummers volgden elkaar op en het was soms ook wel hilarisch om de mensen om ons heen te zien "dansen". Na die eerste drie kwartier wilde mijn rug niet meer mee, begon het een beetje langdradig te worden en ging het niet meer vooruit. Beetje jammer dus, het had beter andersom geweest. In elk geval voorspelde de Designer dat het een rustig nachtje zou worden, getuige de vele zombie-achtige mensen die half slapend naar de camping terugkeerden. Helemaal gelijk had hij niet, het bleef nog lekker ambiance op de camping. Maar voor mij had hij wél gelijk: ik heb hem zelfs niet in de tent horen kruipen...

 

14:08 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-07-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: deel 2

 

Het was nog niet extreem laat in de ochtend toen de Designer en ik allebei tegelijk rechtop uit onze slaapzak schoten omdat we een ritssluiting hoorden en er niet zeker van waren of het de onze of die van onze buurvrouwtjes was. Het waren wij dus niet, maar aangezien we dan toch wakker waren besloten we toch maar onze dag te beginnen. Engeltje was ook al op en begon de eitjes tot een ontbijtje klaar te stomen. Ik weet niet precies hoe ze het doet, maar de eitjes die Engeltje maakt doen zelfs de slechtste ochtendhumeuren ter wereld verdwijnen. Zelf vind ze het niet zo'n speciale kunst, dat eierenmaken van haar, maar ik weet wel beter... Stiekem is het gewoon magie.

Na het eten trokken we naar de wei voor de eerste optredens. Blub wilde heel graag naar The Van Jets, en die had ik ook op mijn lijstje staan. Leentje-van-opt-hoekje en Monster gingen ook mee, de anderen gingen wat rondhangen. En toen begon het dus... regen. Eerst een paar druppeltjes waar je amper nat van werd. Die bleven aanhouden zodat je er toch wel nat van werd. En toen begon het te stortregenen. Daar ging mijn theorie dat Engeltje mee naar Werchter hebben garantie is voor bloedheet weer. Gelukkig bleef de regen grotendeels beperkt tot die vrijdag, en was het ook nooit zo erg dat we tot op het bot nat waren, zoals in vorige edities. Gemengd, maar vrij in orde festivalweer dus.

Na The Van Jets struinden we opnieuw even rond, in de buurt van de studio Brussel studio onder andere, en daarna besloten enkelen van ons te gaan kijken naar de Kings of Leon, de anderen wilden Joan as Police Woman wel eens zien. Ze stak ons echter al vrij snel een beetje tegen, waarna we besloten buiten een reuzenpitta te gaan eten. Kwamen we voor de rest van de dag zonder problemen mee toe!

En toen gingen we terug, plantten ons ergens mooi vooraan voor de Kaiser Chiefs, ontmoetten enkele plezante Hollanders en vermoedelijk door dàt anachronisme ging het vervolgens fout. Een meisje achter ons dat zich op die tijd al compleet klemgezopen had, begon te kotsen. In plaats van te bukken en zo op zijn minst alleen zichzelf onder te kotsen, bleef ze rechtstaan, en fonteinsgewijs iedereen om haar heen te besproeien. Helaas waren dat vooral wij. Of beter, de achterkant van het Sprokenmeisje, een deel van de Designer, een stukje Blub en een veegje Monster. Daar ging ons mooie plekje dan, op weg naar de wc's om alles weg te vegen. De Designer bleef kalm, Monster hoefde enkel haar mouw wat af te wassen. De andere twee kúnnen niet tegen kots. Gelukkig kunnen Engeltje en ik dat wel, en kregen wij de dames al zo goed als schoon. De Designer en ik zijn vervolgens opzij blijven kijken naar de Kaiser Chiefs, de anderen zijn terug in de massa gekropen, en hoewel het een heel goed optreden was, konden enkelen onder ons er toch niet helemaal van genieten. Blub en Leentje-van-opt-hoekje bleven vervolgens voor Bloc Party, voor de rest van ons was de prioriteit meer het goed uitwassen van de jassen, broek, schoenen en mouw zodat de stak wegging voor het geval het nog veel ging regenen. En voor mij was het een mooie gelegenheid even plat te gaan liggen.

Ik viel er ongeluk in slaap, en dat zorgde dan voor een slaapdronken bedoening toen Monster mij terug opriep om weer te vertrekken. We zagen nog een eindje Bloc Party en een eindje Lily Allen, dat allebei best goed klonk, en toen kropen Engeltje, de Designer en het Sprokenmeisje alvast naar voren voor de Admiraal. Monster en ik bleven wachten tot Blub en Leentje-van-opt-hoekje drinken hadden gehaald, kregen eventjes ruzie, en geraakten dan toch op wonderlijke wijze nog tot bij onze drie vriendjes. Admiral Freebee was fantastisch, al blijft het een jammerlijke ervaring om als zowat enige persoon op de hele marquee niet mee te kunnen springen om dat je rug en je stuitertje daar geen zin in hebben.

Toen wilden de kleintjes redelijk graag de Arctic Monkeys zien, de oudjes waren daar niet zo zeker van. Vorig jaar vonden we hen vooral erg arrogante ettertjes. Niet dat hun muziek niet goed is, maar die staan daar zo... ongeïnteresseerd precies... of zo komt het toch op ons over. In elk geval, de Designer en ik sloten een akkoordje. We gingen wel kijken, maar niet vooraan. Gewoon achteraan de wei op de plastiek van Leentje-opt-hoekje. Veel geroddeld, veel gebabbeld, en een beetje muziek gehoord: het was gezellig.

Dat was het nog steeds bij Pearl Jam. Toen mochten we zelfs kennis maken met de Huggeebears of zoiets, kerels die onder het mom van het zijn van knuffelberen de hele wei probeerden te omhelzen. Vermoedelijk een beter gelukt initiatief dan de zwaar geflopte "Big Kiss" van Stubru die middag. In elk geval vond ik het erg tof om Pearl Jam eindelijk eens in het echt te zien en te horen, al was het nu ook weer niet zo dat ik het hét concert van de eeuw vond. Maar dat hoeft ook niet. Ik ben een makkelijk gelukkig te krijgen meisje, eigenlijk, er gewoon staan en een tof optreden brengen vind ik al meer dan genoeg. Na 'Alive' hielden Monster en ik het wel voor bekeken, want we moesten naar de wc en onze theorie was: als we voor de bisnummers vertrekken, hebben we geen file. We hadden gelijk.

Het duurde eventjes voor de anderen van de wei geraakten, en Monster was zo moe dat ze er niet eens meer op kon wachten. In mijn eentje voor de tent liggen vond ik maar niks, dus kroop ik ook maar vast in mijn slaapzak. Net klaar toen de Designer binnenkroop, en de gezellige-gesprekjes-trend van tijdens de Arctic Monkeys zette zich nog even door. Tot hij zijn tandjes ging poetsen en ik mijn oordopjes indeed en in de typische halfslaap ging verkeren die tijdens Werchter voor "slapen" moet doorgaan...

21:07 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-07-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: deel 1

 

Een week stilliggen? Niet besteed aan Sneeuwwitjes... en dus stond ik donderdagochtend al heel vroeg naast mijn bed, sleepte ik Monster mee de deur uit naar de bushalte en vervoegden ons daar bij een slaperig Leentje-van-opt-hoekje. Monster een rugzak die groter was dan haarzelf, ik een kleiner exemplaar dat ik achter mij aan kon trekken, en elk een oortje van een tent: u raadt het al, wij trokken naar Werchter.

Op het station troffen we nog andere vroegvertrekkers, maar degenen die het belangrijkst waren lieten best lang op zich wachten: Blub en de Designer kwamen gelukkig net op tijd om de trein te halen, en daar gingen we dan. De Designer was al helemaal zijn eigen festivalzelf, compleet opgeladen als een Duracell-konijntje. Er zat dus niet veel anders op dan dat zijn reisgenoten ook maar uit hun slaperigheid ontwaakten. In Leuven moesten we onze groep vervolledigen, maar daar stak de politie een stokje voor. We stonden op de afgesproken plaats te wachten op Engeltje en het Sprokenmeisje, maar die belden dat ze niet langs ondergronds mochten. Dan maar apart de bus nemen en aan de eindhalte wachten om samen naar de camping te gaan.

Het geluk was met ons: Engeltje en het Sprokenmeisje kwamen maar twee bussen achter die van ons, en dus konden we snel op weg naar camping A1. Een plekje voor de tenten gevonden in de buurt van ons plekje van vorig jaar, maar dan beter. Geen pisgeur van mannen die liever in de beek plassen dan in de wc's, en beter bereikbaar want vlak bij de weg. De tenten raakten snel opgezet, de punt kreeg haar plekje op de grond en een zeil van Engeltje beschermde ons tegen felle zon en regennattigheid. Helemaal klaargeïnstalleerd, tijd voor de Designer, het Sprokenmeisje, Engeltje en Monster om boodschappen te gaan doen in Leuven. Ik bleef achter om wat plat te liggen (toch maar...) en Blub en Leentje-van-opt-hoekje hielden mij gezelschap. Het duurde zowat een eeuwigheid eer de anderen weer terug waren, maar ze hadden geweldige inkopen gedaan, dus dat verzachtte het gemis wel.

En toen was het tijd om naar de wei te gaan. Ik gooide het op een akkoordje met het Sprokenmeisje. Ik hou niet zo van Milow, maar zij wel, en ik hou ongelooflijk veel van Zornik, maar zij niet. En dus beloofde ik mee te gaan naar Milow, als zij meeging naar Zornik. We kwamen te laat voor de eerste, en vervolgens ook voor de tweede omdat we bandjes wilden afknippen en ik (uit medelijden met mijn litteken waarschijnlijk) een gifgroene pet won. Gifgroen of grasgroen, net als de wei er die dag nog uitzag.

De concerten van donderdag die ik gezien heb waren meestal allemaal wel goed. Milow, nouja, goed, die kon er mee door. En Zornik had ik wel al beter gezien, maar die arme Koen B. had last van veertig graden koorts en wist vermoedelijk niet al te goed meer wat er om hem heen aan het gebeuren was, dus vergeven we het hem maar dat hij de tekst van Scared of Yourself een beetje kwijtraakte. Na Zornik kwam de hele groep weer bij elkaar omdat Engeltje dolgraag My Chemical Romance wilde zien. Jammer genoeg was het geluid rót maar dan ook rótslecht. Je kon die jongen wel zien schreeuwen, maar hij raakte niet boven de muziek uit. Kwijlen en spuchelen deed ie des te meer, en het zielige emo-i'm-so-sad-moment was er volgens mij ook mijlenver over. Volgens mij. Even benadrukken dat alles wat ik hier schrijf mijn eigen persoonlijke mening is en dat ik niet verwacht dat iedereen er hetzelfde over denkt, zolang anderen ook maar niet verwachten dat ik hun mening overneem. Zo, die disclaimer-uit-ervaring hebben we ook weer gehad.

Na My Chemical Romance zijn we op de camping zelfgemaakte hotdogs gaan eten, en kwamen we nog net op tijd om de muziek bij Marilyn Manson compleet uit te zien vallen. Geestig zicht, eigenlijk, iemand op het scherm zo zien geven en totaal niets horen. Maar ook wel een beetje jammer, vonden we dat, en we hoopten dat het opgelost zou zijn tegen vanavond. Na Marilyn werd er gesplitst. Blub en Leentje-van-opt-hoekje wilden een stukje Björk zien en dan naar de Beastie Boys, Monster en ik besloten gewoon Björk uit te zitten om een goed plekje bij Muse te hebben. Van het frontstage plekje dat we bemachtigd hadden hebben we moeten afzien omdat een bende Franstalige giechelwichten tot op onze hielen gestampt kwamen en mij in mijn rug raakten. Daarbij heb ik geleerd dat "au" niet universeel is, want ze stonden maar heel vreemd te kijken toen ik begon te huilen en schreeuwen en panikeren omdat ze veel te dicht op mij geperst stonden. Uit de massa dan maar, apotheker Blub gaf mij een pilletje en ik kalmeerde weer. Björk letterlijk uitgezeten, want stiekem hou ik echt niet zoveel van haar, ik kan ook niet uitleggen waarom. Het schijnt dat het zoiets als either you like it either you hate it is. En toen gingen we op een leeg plekje voor het hek, een beetje opzij maar toch nog lekker frontstage staan. Klaar voor Muse.

En misschien speelden ze niet het beste dat ze ooit al hebben gespeeld, maar voor mij was het hun beste dat ik al gezien heb. Derde keer goeie keer zeker... Al zal het ook wel meegespeeld hebben dat ik ze niet kende de eerste keer dat ik hen zag, en dat ik de tweede keer echt geen boodschap had aan een volledig nieuw album. Ik hou van optredens waar je kan meebrullen en meedansen. Monster ook. En dat hebben we dan ook gedaan. Het was léuk. En dat horen optredens op festivals gewoon te zijn.

Na Muse konden we snel via de extra uitgang naar buiten, maar we slaagden erin om even verkeerd te lopen omdat we uit gewoonte de massa volgden. Het is dus bewezen dat kuddegeest niet goed voor de gezondheid is. Ik had het gelukkig vrij snel door, we draaiden om en bereikten om één of andere reden toch nog voor de rest de camping. Op Engeltje en Sprokenmeisje na dan, want die sliepen al. Een voorbeeld dat navolging verdiende, want we kropen allemaal zo snel we konden de tent in. Tijd voor een eerste poging-tot-slapen...

 

21:43 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-07-07

Crash

 

Ik had beloofd dat het spannend ging worden...

De zondag na mijn cultuursnuifdag stond ik al lekker vroeg uit bed te springen, klaar om met de vriendjes van Sneeuwwitje een kilometer te gaan zwemmen. Kaat Piraat kwam me ophalen, we reden om Elsje, en daar gingen we. Examens allemaal gedaan, festivals en speelpleindagen in het verschiet, een echt zomergevoel voor ons drietjes.

En toen reed daar die rode traktor op straat. Dat gebeurt al eens in boerendorpjes die omgeven zijn door akkers, zoals het onze. Ze zijn er ook meestal op momenten dat je ze écht niet voor je kan hebben, en net niet voorbij kan steken. Nu hadden we wel tijd, maar er kwam niemand in de tegenovergestelde richting aan, dus besloot Kaat Piraat hem toch maar voorbij te rijden. Des te sneller waren we bij het zwembad, dachten we. Toch raakten we allesbehalve sneller op onze bestemming. De traktor sloeg plots zonder zijn richtingaanwijzers te gebruiken linksaf, net op het moment dat we hem wilden voorbijsteken. Ik voelde Kaat remmen, ik zag ons op de traktor afstevenen en ik dacht: "ha, we gaan botsen".

De klap zelf kan ik me niet herinneren, maar hij moet wel serieus geweest zijn aangezien de hele Piratenwagen in de prak zat. Ik kan niet ademen, dacht ik, maar omdat ik Elsje achter mij hoorde schreeuwen beeldde ik mij in zo'n opblaaskikker te zijn en blies ik mijzelf weer helemaal op. De gordel ging makkelijk uit en de deur wilde ook gelukkig meteen open. Ik probeerde Elsje te bevrijden, en ook dat lukte zonder problemen. Een beetje beverig stonden we even later op straat. Een andere chauffeur die alles had zien gebeuren stelde ons meteen gerust, de ambulance was al gebeld. Kaat belde haar ouders op, de mijne reden gezonden door de goddelijke voorzienigheid toevallig niet ver achter ons en hoewel ze het niet hebben zien gebeuren waren ze er zo snel bij dat ik niet in paniek kon raken. Ik zag Einstein en ik besloot dat alles nu wel in orde was. Zin om te huilen had ik niet echt. Er waren er al twee een beetje in shok, en dat vond ik al genoeg.

De ambulance haalde ons op, de ambulanciers deden ons preventief nekkragen om en ontsmetten mijn wonde. Aangezien ik de enige was die mijn trui uit had in de auto, heeft de gordel mij een lelijke schaafwond/brandwond bezorgd. Maar liever dat, natuurlijk, dan dat ik de gordel niet aan had gehad. We hebben alle drie best wel geluk gehad. Zonder gordel waren we door het raam gegaan en zelf tegen de traktor aangevlogen. Niet zo gezond. Ook dat we tegen het achterwiel geknald zijn is ons geluk geweest, iets meer naar links en we hadden eronder gezeten, en dan hadden we het waarschijnlijk ook niet echt meer naverteld. 007 en de Pretty Nurse, die we inmiddels verwittigd hadden, wachtten ons op aan de spoed, onze ouders kwamen ons achterna. Foto's van kop tot teen, maar gelukkig was er met geen van ons iets onherstelbaars mis. We kregen wel pijnstillers en vijf dagen platte rust. Ik heb die vijf dagen nogal kort afgerond, omdat ik per se naar Werchter wilde, maar dat is weer stof voor een volgend avontuur. Eerst dit nog even afronden.

We mochten weer naar huis, reden langs de politie om verklaringen af te leggen en konden toen gaan rusten. De volgende uren en dagen hingen we voortdurend met elkaar aan de telefoon met ons drieën, om te horen hoe het met de anderen ging, en onbewust ook voor het verwerkinsproces waarschijnlijk. Kaat Piraat deed die avond een bedankgebedje voor Meneer God omdat ie ons nog heel heeft gehouden. En ik, nadat ik even had getwijfeld alsnog te beginnen huilen van de weeromstuit, besloot toch maar kalm en nuchter te blijven en vastberaden een afspraak met mezelf te maken: "Nee, dat gaan we niet meer doen hoor!"

21:02 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-07-07

Cultuursnuiven met een rolled bankie

 

De avonturenblog loopt een beetje achter op de echte avonturen van Sneeuwwitje, maar wees gerust: ik haal ze wel in. Gewoon blijven lezen, ik beloof dat het nog ongelooflijk spannend wordt!

In elk geval ging ik niet vorige zaterdag, maar de zaterdag ervoor, de zaterdag na mijn piratendag in Leuven dus, cultuursnuiven in Gent. Grote Els had nog wat cultuurcheques over die op moesten, en ik had ook wel zin in wat culturele opvoeding. Dat kan namelijk nooit kwaad voor een journalistje met voorkeur voor de softe categorie cultuur en muziek. En zodus vertrok ik op de middag naar mijn favoriete spot op de landkaart.
Grote Els wachtte mij op, we zochten iets te eten in de Hema en slenterden nog wat door de winkelstraten. Het weer had het wel niet op ons begrepen, wat ons dan het excuus gaf om op een cultuurdag klerenketens te gaan bezoeken. Allèèn de regen was daar de oorzaak van, niets anders. Geloof het of niet. Toen we, onderweg naar het kot van Grote Els nog even over de Korenmarkt liepen bleek het plots mijn geluksdag te zijn: ik detecteerde een opgefrommeld roze briefje. Ik viste het vliegensvlug op, bekeek het even later nog eens, en ja hoor: een moederziel alleen verloren gelopen briefje van tien euro. Mijn geldprobleem was meteen van de baan, het cultuursnuiven kon letterlijk gaan beginnen. In het Designmuseum.

Tot mijn grote vreugde was daar, behalve de permanente tentoonstelling, ook een aantrekkelijke zuurstokroze kitsch-tentoonstelling die mijn aandacht trok. Een barbiewereld waarin alle foute dingen waaraan je kan denken bij elkaar verzameld zijn: mijn hart maakte een sprongetje. Geweldig vond ik dat, en Grote Els en ik keken dan ook onze ogen uit. Vooral de nagemaakte meisjesslaapkamer vond ik prachtig: op het roze na leek ze sprekend op die van mij toen ik jonger was. Ik geef toe, Sneeuwwitje was een boysbandpuber... gelukkig heb ik op tijd het licht gezien en de juiste richting in de muziek gevonden. Maar deze confessions uit de donkere middeleeuwen van mijn tienertijd zijn uiteraard volledig terzijde.

Minder terzijde was de permanente tentoonstelling in het museum. Van sommige dingen verbaasde ik mij enorm dat het design werd genoemd, maar toen kwam ik tot de conclusie dat gebruiksvoorwerpen maken enkele eeuwen geleden eigenlijk ook designen is. Zij het dan niet in de verengelste versie. Het prachtigste vond ik vooral de draaimolen van designspulletjes in het midden van de zaal, had ik uren naar kunnen blijven kijken. Maar in plaats daarvan gingen we de rest van het museum bekijken, en niet in het minst de tweede tijdelijke tentoonstelling.

Die ging over Eames. Charles Eames, beste lezer, is de ontwerper van verschillende bijzondere stoelen, onder andere een olifantjesstoel. De reden dat ik van het bestaan van deze man (en zijn vrouw, want ze ontwierpen samen) op de hoogte ben, is de Designer. Het is zijn favoriet van het moment, en mijn hart maakte opnieuw een sprongetje want nu ik dat werk zou zien zou ik zéker gespreksonderwerpen zàt hebben als ik het volgende weekend met de Designer een festivaltentje moest delen. Nadat ik zowat de hele levensloop van Eames vanbuiten had geleerd en we alle stoeltjes hadden gezien, moest ik nog even naar het toilet. En daarna hadden we een ijsje verdiend.

Een ijsje op de graslei, even naar de winkel voor wat boodschappen, en daarna weer richting het kot van Grote Els. In afwachting van etenstijd bekeken we enkele South Park afleveringen, en daarna konden we met koken beginnen. Grote Els kan volgens mij zó een eigen viersterren restaurant beginnen, want de pasta met scampi was beter dan in welk restaurant ook. Of misschien kwam dat wel een beetje door de wijn...

Na het eten maakten we nog een wandelingetje (met het fototoestel) en daarna miste ik de ene trein waarna ik de volgende moest nemen. Een beetje langer wachten is niet zo erg, dacht ik. Helaas besloot er net op dat moment een kerel ook zijn trein te missen, en vervolgens na vijf minuten met ons te praten stapelverliefd op mij te worden, waardoor ik niet zo makkelijk meer van hem af kwam. Hij wilde met alle geweld woensdag afspreken in Antwerpen, ik kreeg hem maar niet aan het verstand dat daar geen sprake van kon zijn. Laat ons hopen dat ie er niet te lang op mij heeft staan wachten.

Op de bus kon ik uiteindelijk wel nog lang staan wachten, want ik was uit het oog verloren dat het zaterdag was. Geen bus meer na halftien dus. En aangezien mijn gsmbatterij net op dat moment plat was... zat er niets anders op dan maar te voet naar oma te wandelen om daar te bellen naar huis. Mijn geluksdag duurde dus niet tot in de late uurtjes. Hoewel... misschien heb ik hem wel aan opa overgeleverd. Die wilde mij met alle geweld zelf naar huis brengen, in plaats van dat ik papa opbelde, omdat hij dan niet naar Pretty Woman hoefde te kijken. Plantrekken, het zit in de familie...

 

20:17 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |