09-08-07

Sneeuwwitje op Theaterkamp

 

Ik weet niet hoe lang Glennie het al vraagt, maar eindelijk kon ik eens mee op theaterkamp. Niet écht en volledig, daar zaten die gemene heraanvallende ninja's voor iets tussen, maar ik kon in elk geval wel mee, overdag blokken en tussendoor en 's avonds technische ploeg annex animatorsgewijs boodschappen doen, hier en daar met vanalles helpen, meedoen met spelletjes en nachtwachten. Daarzo, alvast het verdedigende antwoord op de alomtegenwoordige vraag: "wa doedegij hier eigenlijk?"

Dat is een zeer serieuze vraag, en ze maakt wel degelijk sense. Ik heb het mij de helft van de negen dagen die ik daar was ook lopen afvragen. De andere helft (en dat wil dus niet zeggen dat ik de eerste vierenhalf dagen mij dat afvroeg en de volgende vierenhalf mij perfect geïntegreerd voelde, neen, dat wil zeggen dat het zo voortdurend afwisselde) vond ik het toch wel een geweldige plaats om te zijn en amuseerde ik mij best wel. Bijvoorbeeld toen ik kon kijken naar wat de kinderen in een spel ineengestoken hadden, op momenten dat ik vanalles om handen had, als ik met de kinderen bezig kon zijn, tijdens Kuifje, momenten dat ik plotseling van mijn boek opkeek en overal muziek en dans en toneel hoorde, de laatste dagen en zeker het toonmoment, momenten dat ik naar sommige mensen keek en mij afvroeg waarom ik daar nu zo graag naar kijk, en vooral de momenten met Gaffie.

Gaffie is veertien en komt zowat tot net onder mijn oksel, voor het geval iemand rare gedachten gaat krijgen. Hij is één van de zeventig zingende, dansende en toneelspelende kinderen die met ons mee waren (van een massakamp gesproken: we waren in totaal met een goeie negentig) en ook al is het Fout om lievelingskinderen te hebben, Gaffie was de allerliefste van de hoop. Hoe kon dat ook anders? Hij was altijd heel vriendelijk, vrolijk en lief, en op een middag kwam hij naast mij aan tafel zitten. Na het eten deed Pasmans een oproep om naar de repetitie te komen in Egyptische kledij, vermoedelijk een grapje, maar Gaffie had een probleem. Hij had bijna geen propere kleren meer bij, en was op zoek naar een hele lange t-shirt. Nu had ik mijn Muppet-t-shirt bij, en had ik die al eens uitgeleend aan een kleintje toen er in bepaalde kleuren verkleed moest geworden worden. De Muppet-t-shirt dus, paste perfect als Egyptisch jurkje voor Gaffie, aangezien dat ding voor mij al tot onder mijn achterste komt. Hij is er supertrots een hele dag mee blijven rondlopen, zelfs al noemde iedereen hem een meisje. En sinds dat moment was Gaffie altijd wel ergens in de buurt. Hij kwam mij roepen toen ik zo druk aan het leren was dat ik niet gehoord had dat het etenstijd was. Hij hield plaats voor ons aan tafel. Hij deelde eten dat hij niet lustte of niet meer opkon, hij gaf knuffels, hij kwam zelfs gitaar voor mij spelen op mijn slaapkamertje. En toen hij wilde lezen, kwam hij liever gezellig bij mij zitten om samen met mij te lezen, dan dat hij in zijn eentje op de jongensslaapzaal ging zitten of beneden in het lawaai in de bar. Een echte lieverd, dus, en bovendien ook nog de hele tijd aan het zingen en dansen. Een wonderlijk jongentje, "maar jij bent toch helemaal niet dik, jij bent gewoon stevig gebouwd!" En toen hij gisteren afscheid kwam nemen, is hij een halfuur op mijn schoot blijven plakken om toch nog maar lang genoeg laatste knuffels te kunnen geven. Ik hou van Gaffie.

Ik hou ook nog wel van andere dingen, geen zorgen. Ik vond het echt een fijn kamp, ook al wil ik nooit, nooit meer mee zonder dat ik zelf echt kan meedoen. Ik ben er nog niet helemaal zeker van of ik zin heb om met Pasmans te werken, want dàt zou wel eens voor vuurwerk kunnen zorgen, maar ik wil wel met alle toffe docenten en animator-acteurs-regisseurs werken, spelen, zingen, ik wil ook leren dansen en schitteren op een toonmoment en ik heb aan Hagrid beloofd dat hij mijn spel nog tegoed heeft ook. En... ik wil eigenlijk misschien wel heel graag TV nog wat vaker zien... Dus, binnen twee jaar, als het volgende theaterkamp doorgaat en ik lekker nooit meer ninja's heb die mij lastigvallen en er ook geen Koningin Mamie meer kan zeuren over wat voor hobby's ik al dan niet mag doen, binnen twee jaar ga ik echt mee! Echt!

 

20:36 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.