17-08-07

De Quiz Quest

 

Er moest nog een moni-activiteit gemaakt worden voor gisteren, en Monster wilde dat heel graag doen. Drie dagen heeft ze erover nagedacht, ze bezette mijn computer en probeerde oude spelletjes nieuw leven in te blazen door ze door elkaar te husselen. Maar het lukte niet zo goed. "Zeg, Monster," zei ik toen. "Doe anders eens een doodgewone, superouderwetse aartsmoeilijke quiz?" "Goed," zei het Monster. En dat deden we. Ik werd haar geheimzinnige rechterhandshulpje, wat er op neer kwam dat we er dinsdag samen aan werkten en dat ik donderdag alles inderhaast op tijd moest proberen afkrijgen toen zij op het speelplein zat. Maar goed.

Het was een geslaagde quiz, we hebben onze speelpleinvriendjes er meer dan drie uur mee bezig gehouden. We hadden dan ook 19 rondes, waaronder twee reeksen wetenschap, drie reeksen televisietunes, drie reeksen muziek, een verdraaide foto-ronde, en enkele praktische opdrachtenronden. We hadden ook een poging gedaan om intelligente mixen van groepen te maken, en dat is blijkbaar redelijk goed gelukt, in 3 van de 5 gevallen toch. Zelfs het puntentellen zonder rekenmachine lukte best, en in mijn geval is dat zeker en vast een prestatie.

Wat hebben we geleerd gisteravond? Dat onze speelpleinvriendjes blijkbaar heel goed zijn in wetenschappen, maar niet in sport, geschiedenis en politiek en aardrijkskunde. Dat televisietunes van vroeger makkelijker te herkennen zijn dan de tunes van nu, maar dat ze toch niet opkunnen tegen de kinderprogrammatunes van vroeger en nu. Dat speelpleinmoni's heel muzikaal zijn. Dat ik veel te streng ben op afkortingen (een trauma van in het vijfde middelbaar, vermoedelijk). Dat Bompie meer weet dan ze eigenlijk denkt en dat gokken niet per defenitie verkeerd is. Dat Boerinnemieke een goeie actrice is, maar dat Spruitje en Gegie ook niet slecht zijn. Dat Calimero een kei is in het herkennen van haar vriendjes, zelfs al zijn ze volledig verdraaid omdat ik er vier photoshopfilters over gezet heb. En dat de speelpleinkennis niet zó opmerkelijk goed is, en dat daar dringend iets aan gedaan moet worden. Een vak speelpleingeschiedenis bijvoorbeeld, verplicht gegeven op moni-weekends.

Veel geleerd dus, maar wat was nu de uitslag van het hele spelleken? Ageco Sport, de ploeg van 007, Blub en Bompie, die pertinent in de minderheid waren, wonnen met 155,5 punt. Op de voet gevolgd door De Naar Vis Riekende Roddelaars van Kaat Piraat, Spruitje, het Konijn en Blokje, met 154 punten. Ook op de voet gevolgd door de GJ's van Leentje-van-opt-hoekje, de Designer, Gegie en Zusje Blokje, met 153 punten. En toen kwam er een kloofje met de vierde plaats. Die was voor De Rekkerige Rakkers van Ellllln, de Pretty Nurse, Fake en Charlie, met 137 punten. Maar die hadden nog altijd meer dan de verliezers van de avond (die wél de prijs voor de origineelste antwoorden hadden moeten krijgen): de Boernn en Boerinnn van Boerinnemieke, Pastoor R'Inca, het Maatje van het Lief Heersbeest en Calimero, met 123 punten.

Het was dus weerom een toffe avond in de dure nieuwe culturele zaal van onze gemeente, en al druppelden de mensen nu en dan wel uit vermoeidheid naar huis, er waren er ook die het jammer vonden dat het uur van afscheidnemen er al aan kwam. Zelfs de zaal zelf vond het blijkbaar jammer, en weigerde het licht uit te doen. Een zoveelste mankementje dankzij het speelplein op deze locatie? Of gewoon een zaal die veel van ons begint te houden?

 

13:20 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-08-07

Sterrenkijken met Sneeuwwitje

 

Gisteravond was die avond in het jaar waarop de meeste vallende sterren te zien zouden kunnen zijn, en 007 had enkelen van ons uitgenodigd om in de tuin van zijn nieuwe stek te komen liggen. Daar zouden we dan, met chips, cake en frisdrank in de aanslag het beste zicht hebben om de sterren te zien vallen en wensen te doen à volonté.

Helaas dacht het weer daar anders over. Het was bewolkt, en het ging zelfs bijna regenen. Geen ster te zien, laat staan een vallende. Dus verhuisden we maar naar binnen, waar het ook gezellig gemaakt kon worden, en waar we in de plaats van vallende sterren flitsende fototoestellen zagen. Het was grappig. En er was nog steeds chips, cake en frisdrank. En warme chocolademelk. En vriendjes.

Jammer van die vallende sterren, want ik weet wel wat ik gewenst zou hebben. Laat mij in slaap vallen, tussen al die vriendjes in, en laat mij wakker worden tussen allemaal mijn vriendjes, en laat dat gewoon voor altijd zijn...

 

20:58 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-08-07

Sneeuwwitje op Theaterkamp

 

Ik weet niet hoe lang Glennie het al vraagt, maar eindelijk kon ik eens mee op theaterkamp. Niet écht en volledig, daar zaten die gemene heraanvallende ninja's voor iets tussen, maar ik kon in elk geval wel mee, overdag blokken en tussendoor en 's avonds technische ploeg annex animatorsgewijs boodschappen doen, hier en daar met vanalles helpen, meedoen met spelletjes en nachtwachten. Daarzo, alvast het verdedigende antwoord op de alomtegenwoordige vraag: "wa doedegij hier eigenlijk?"

Dat is een zeer serieuze vraag, en ze maakt wel degelijk sense. Ik heb het mij de helft van de negen dagen die ik daar was ook lopen afvragen. De andere helft (en dat wil dus niet zeggen dat ik de eerste vierenhalf dagen mij dat afvroeg en de volgende vierenhalf mij perfect geïntegreerd voelde, neen, dat wil zeggen dat het zo voortdurend afwisselde) vond ik het toch wel een geweldige plaats om te zijn en amuseerde ik mij best wel. Bijvoorbeeld toen ik kon kijken naar wat de kinderen in een spel ineengestoken hadden, op momenten dat ik vanalles om handen had, als ik met de kinderen bezig kon zijn, tijdens Kuifje, momenten dat ik plotseling van mijn boek opkeek en overal muziek en dans en toneel hoorde, de laatste dagen en zeker het toonmoment, momenten dat ik naar sommige mensen keek en mij afvroeg waarom ik daar nu zo graag naar kijk, en vooral de momenten met Gaffie.

Gaffie is veertien en komt zowat tot net onder mijn oksel, voor het geval iemand rare gedachten gaat krijgen. Hij is één van de zeventig zingende, dansende en toneelspelende kinderen die met ons mee waren (van een massakamp gesproken: we waren in totaal met een goeie negentig) en ook al is het Fout om lievelingskinderen te hebben, Gaffie was de allerliefste van de hoop. Hoe kon dat ook anders? Hij was altijd heel vriendelijk, vrolijk en lief, en op een middag kwam hij naast mij aan tafel zitten. Na het eten deed Pasmans een oproep om naar de repetitie te komen in Egyptische kledij, vermoedelijk een grapje, maar Gaffie had een probleem. Hij had bijna geen propere kleren meer bij, en was op zoek naar een hele lange t-shirt. Nu had ik mijn Muppet-t-shirt bij, en had ik die al eens uitgeleend aan een kleintje toen er in bepaalde kleuren verkleed moest geworden worden. De Muppet-t-shirt dus, paste perfect als Egyptisch jurkje voor Gaffie, aangezien dat ding voor mij al tot onder mijn achterste komt. Hij is er supertrots een hele dag mee blijven rondlopen, zelfs al noemde iedereen hem een meisje. En sinds dat moment was Gaffie altijd wel ergens in de buurt. Hij kwam mij roepen toen ik zo druk aan het leren was dat ik niet gehoord had dat het etenstijd was. Hij hield plaats voor ons aan tafel. Hij deelde eten dat hij niet lustte of niet meer opkon, hij gaf knuffels, hij kwam zelfs gitaar voor mij spelen op mijn slaapkamertje. En toen hij wilde lezen, kwam hij liever gezellig bij mij zitten om samen met mij te lezen, dan dat hij in zijn eentje op de jongensslaapzaal ging zitten of beneden in het lawaai in de bar. Een echte lieverd, dus, en bovendien ook nog de hele tijd aan het zingen en dansen. Een wonderlijk jongentje, "maar jij bent toch helemaal niet dik, jij bent gewoon stevig gebouwd!" En toen hij gisteren afscheid kwam nemen, is hij een halfuur op mijn schoot blijven plakken om toch nog maar lang genoeg laatste knuffels te kunnen geven. Ik hou van Gaffie.

Ik hou ook nog wel van andere dingen, geen zorgen. Ik vond het echt een fijn kamp, ook al wil ik nooit, nooit meer mee zonder dat ik zelf echt kan meedoen. Ik ben er nog niet helemaal zeker van of ik zin heb om met Pasmans te werken, want dàt zou wel eens voor vuurwerk kunnen zorgen, maar ik wil wel met alle toffe docenten en animator-acteurs-regisseurs werken, spelen, zingen, ik wil ook leren dansen en schitteren op een toonmoment en ik heb aan Hagrid beloofd dat hij mijn spel nog tegoed heeft ook. En... ik wil eigenlijk misschien wel heel graag TV nog wat vaker zien... Dus, binnen twee jaar, als het volgende theaterkamp doorgaat en ik lekker nooit meer ninja's heb die mij lastigvallen en er ook geen Koningin Mamie meer kan zeuren over wat voor hobby's ik al dan niet mag doen, binnen twee jaar ga ik echt mee! Echt!

 

20:36 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |