11-09-07

Een Zeeverjaardag

 

Mijn Giechelvriendinnetje was jarig op het einde van de zomer, en natuurlijk viel dat net nog in mijn herexamenperiode. Ze moest dus eventjes wachten voordat het netjes gevierd kon worden, maar dat vond ze geen probleem. Zolang er maar iets kwam, en het geen pootjes en een krulstaart had deze keer... En omdat ik niet op tijd aan een ezeltje kon geraken, besloot ik met haar en een paar van onze lievste vriendjes naar zee te reizen voor een dagje uitwaaien.

Die ochtend sprong mijn Giechelvriendinnetje in haar rode koekjestrommelauto en haalde ons Elsje op. Daarna zette ze koers naar mij thuis. Intussen had ik van 007 nog telefoon gekregen dat we een extra vriendje moesten ophalen, Pastoor R'Inca zat een beetje in de put en hoe kan je een put beter opvullen dan met massa's zeezand? Ook Calimero laadden we nog in de auto, en zo reden we naar het station. Het moet een ongelooflijk gek gezicht geweest zijn, vijf mensen opgepropt in zo'n klein autootje, ik had meteen een Mister Bean gevoel. Zeker toen we eruit moesten... allemaal langs de rechterkant want de linkerkant was kapot... Vijf seconden nadat we eruitgerold waren parkeerde 007 met zijn veel grotere, maar lege auto naast ons. Beetje gelachen met onszelf, en vervolgens de trein op.

In de trein was het alvast erg gezellig, en dat vond de conducteur blijkbaar zo leuk dat hij met ons mee kwam lachen. We plaagden vooral ons Giechelvriendinnetje, en zo was de toon gezet voor een heel gezellig dagje aan zee. Aangekomen in Oostende zochten we een plekje op het strand en stalden we onze picknick uit. Dat had blijkbaar heel wat bekijks: zowel van oude mensen die vanop de dijk naar ons zaten te staren, als van grote, vieze zeemeeuwen die het eten uit onze mond zaten te kijken. Calimero wierp zich twee keer op als vogelverschrikker, maar ze bleven terugkomen... tot een groep voetbalkindertjes met hun training op het strand begonnen, een paar meter van ons vandaan. Weg met die griezelige vogels!

Na het eten lagen we een poosje te genieten van de zon-wind-zon-wind-zon-enzovoort. Ik stak de Pastoor mijn vlieger, die ik 's ochtends nog in de rapte vanop de bovenste kast in de garage had meegegrist, in zijn handen met de opdracht: vlieger op! 007 hielp hem, en binnen de twee seconden zat de vlieger hoog in de lucht. Na een tijdje ging ik de Pastoor aflossen en ging ik vliegeren. Helaas kwam ik tot de conclusie dat het leuker is om te vliegeren als er een beetje uitdaging in zit... het was zo'n goed vliegerweer dat het beestje de hele tijd netjes de lucht in bleef, zonder gevaar voor vallen. Dat heb ik er op het einde zelf dan maar wat ingebracht, dat het wat spannender werd. Maar ik raakte het toch beu, ruimde de vlieger terug op en ging weer bij de rest op de dekentjes liggen.

Daar tekenden we wat met mijn tattoostiften op elkaars ruggen, vooral op die van 007 en ons Giechelvriendinnetje eigenlijk, tot het plots begon te regenen. Eerst wilden we ons niet laten kennen. Maar omdat het zo stom staat om als enigen koppig op het strand te blijven zitten in een regenbuitje, trapten we het ook maar af... op weg naar een cafeetje om iets te gaan drinken... jaja, naar de Chamonix natuurlijk.

De vriendelijke ober die altijd als hij 007 ziet helemaal zijn kluts kwijtraakt was er helaas niet, maar er waren wel milkshakes. En veel volk, zodat we nog wel eventjes onnozel konden doen, maar uiteindelijk toch liever besloten buiten verder onnozel te gaan doen. En hoe doe je met z'n zessen het best onnozel aan zee? Je kan altijd zandkastelen bouwen, vliegeren of mensen ingraven, maar op nummer één staat toch zeker... gocartrijden!

We gingen dus een gocart huren, en wilden er liefst eentje waar je met zes op kon trappen. Helaas had de verhuurder die niet meer, het zou dus eentje moeten zijn waar de achterste twee niet hoefden te trappen. We konden niet echt anders, dus die opoffering moest dan maar. De Pastoor ging aan het stuur zitten met 007 als co-piloot, Elsje en Calimero wilden ook graag trappen, en dus offerden ons Giechelvriendinnetje en ik ons op om achteraan te zitten en niets te doen. Dat was geen sinecure, je moet eens proberen om daar achteraan te gaan zitten... dat bankje is niet gemaakt voor twee volwassen mensen, zeker niet als ze een paar rugzakken en tassen en vliegers bijhebben. We vertrokken dan toch, om dan vijf meter verder tot de conclusie te komen dat we niet door de verkeersblokken aan het casino konden. Rechtsomkeer, een stukje over de straat, en dan er langs de andere kant van het casino terug op. Tegen dan waren we allemaal al half de hartstilstand nabij. De Pastoor is niet bepaald de meest voorzichtige chauffeur... dat bewees hij dan nog eens extra door langs de pilaren van de gaanderij te gaan slalommen. Hij had daarbij niet echt gedacht aan het "gat" van zijn gocart, met als gevolg dat ik tegen de pilaar schuurde. Aan het eind van de gaanderij smeekten we al om te wisselen van chauffeur. 007 aan het stuur vertrouwden we iets beter, Elsje vooraan, en ons Giechelvriendinnetje en ik wilden nu ook wel iets makkelijker zitten (en dus trappen). We waren nog maar twee minuten terug vertrokken of onze ketting lag er al af... Gelukkig kon 007 die snel repareren. We reden weer een eindje verder, draaiden uiteindelijk omdat we zeker niet te laat wilden komen, en wisselden toen nog eens van plaats. Ons Giechelvriendinnetje aan het stuur, Sneeuwwitje als co-piloot. Niet dat ik aan de trappers kon... dat moest eerst even opgelost worden voor we verder konden. En toen we verder reden is mijn broek drie keer tussen de ketting gedraaid. Dat raakte ik dan ook weer beu, en dus nam de Pastoor het stuur weer over. Hij loodste ons dan toch vrij heelhuids terug naar ons beginpunt...

Na die avonturen besloten we nog een poosje op het strand te gaan liggen. De zon was erdoor gekomen, en het was nog een uurtje genieten voordat we naar het station zouden gaan. Misschien hebben we wel iets te hard genoten, want we misten onze trein... en moesten een klein uurtje wachten. Tegen dan waren we allemaal al zodanig knock-out dat enkelen van ons moesten vechten tegen de slaap toen we eenmaal op de trein zaten. Ik ken zes zandmonstertjes die héél goed geslapen hebben die nacht... Maar de verjaardag van ons Giechelvriendinnetje was in elk geval een stuivend succes!

 

20:16 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Waar is de tijd... het lijkt allemaal al weer zo lang geleden...
(of is dat weer een symptoom van ouder worden ;))

Gepost door: 007 | 05-10-07

De commentaren zijn gesloten.