11-09-07

Een Zeeverjaardag

 

Mijn Giechelvriendinnetje was jarig op het einde van de zomer, en natuurlijk viel dat net nog in mijn herexamenperiode. Ze moest dus eventjes wachten voordat het netjes gevierd kon worden, maar dat vond ze geen probleem. Zolang er maar iets kwam, en het geen pootjes en een krulstaart had deze keer... En omdat ik niet op tijd aan een ezeltje kon geraken, besloot ik met haar en een paar van onze lievste vriendjes naar zee te reizen voor een dagje uitwaaien.

Die ochtend sprong mijn Giechelvriendinnetje in haar rode koekjestrommelauto en haalde ons Elsje op. Daarna zette ze koers naar mij thuis. Intussen had ik van 007 nog telefoon gekregen dat we een extra vriendje moesten ophalen, Pastoor R'Inca zat een beetje in de put en hoe kan je een put beter opvullen dan met massa's zeezand? Ook Calimero laadden we nog in de auto, en zo reden we naar het station. Het moet een ongelooflijk gek gezicht geweest zijn, vijf mensen opgepropt in zo'n klein autootje, ik had meteen een Mister Bean gevoel. Zeker toen we eruit moesten... allemaal langs de rechterkant want de linkerkant was kapot... Vijf seconden nadat we eruitgerold waren parkeerde 007 met zijn veel grotere, maar lege auto naast ons. Beetje gelachen met onszelf, en vervolgens de trein op.

In de trein was het alvast erg gezellig, en dat vond de conducteur blijkbaar zo leuk dat hij met ons mee kwam lachen. We plaagden vooral ons Giechelvriendinnetje, en zo was de toon gezet voor een heel gezellig dagje aan zee. Aangekomen in Oostende zochten we een plekje op het strand en stalden we onze picknick uit. Dat had blijkbaar heel wat bekijks: zowel van oude mensen die vanop de dijk naar ons zaten te staren, als van grote, vieze zeemeeuwen die het eten uit onze mond zaten te kijken. Calimero wierp zich twee keer op als vogelverschrikker, maar ze bleven terugkomen... tot een groep voetbalkindertjes met hun training op het strand begonnen, een paar meter van ons vandaan. Weg met die griezelige vogels!

Na het eten lagen we een poosje te genieten van de zon-wind-zon-wind-zon-enzovoort. Ik stak de Pastoor mijn vlieger, die ik 's ochtends nog in de rapte vanop de bovenste kast in de garage had meegegrist, in zijn handen met de opdracht: vlieger op! 007 hielp hem, en binnen de twee seconden zat de vlieger hoog in de lucht. Na een tijdje ging ik de Pastoor aflossen en ging ik vliegeren. Helaas kwam ik tot de conclusie dat het leuker is om te vliegeren als er een beetje uitdaging in zit... het was zo'n goed vliegerweer dat het beestje de hele tijd netjes de lucht in bleef, zonder gevaar voor vallen. Dat heb ik er op het einde zelf dan maar wat ingebracht, dat het wat spannender werd. Maar ik raakte het toch beu, ruimde de vlieger terug op en ging weer bij de rest op de dekentjes liggen.

Daar tekenden we wat met mijn tattoostiften op elkaars ruggen, vooral op die van 007 en ons Giechelvriendinnetje eigenlijk, tot het plots begon te regenen. Eerst wilden we ons niet laten kennen. Maar omdat het zo stom staat om als enigen koppig op het strand te blijven zitten in een regenbuitje, trapten we het ook maar af... op weg naar een cafeetje om iets te gaan drinken... jaja, naar de Chamonix natuurlijk.

De vriendelijke ober die altijd als hij 007 ziet helemaal zijn kluts kwijtraakt was er helaas niet, maar er waren wel milkshakes. En veel volk, zodat we nog wel eventjes onnozel konden doen, maar uiteindelijk toch liever besloten buiten verder onnozel te gaan doen. En hoe doe je met z'n zessen het best onnozel aan zee? Je kan altijd zandkastelen bouwen, vliegeren of mensen ingraven, maar op nummer één staat toch zeker... gocartrijden!

We gingen dus een gocart huren, en wilden er liefst eentje waar je met zes op kon trappen. Helaas had de verhuurder die niet meer, het zou dus eentje moeten zijn waar de achterste twee niet hoefden te trappen. We konden niet echt anders, dus die opoffering moest dan maar. De Pastoor ging aan het stuur zitten met 007 als co-piloot, Elsje en Calimero wilden ook graag trappen, en dus offerden ons Giechelvriendinnetje en ik ons op om achteraan te zitten en niets te doen. Dat was geen sinecure, je moet eens proberen om daar achteraan te gaan zitten... dat bankje is niet gemaakt voor twee volwassen mensen, zeker niet als ze een paar rugzakken en tassen en vliegers bijhebben. We vertrokken dan toch, om dan vijf meter verder tot de conclusie te komen dat we niet door de verkeersblokken aan het casino konden. Rechtsomkeer, een stukje over de straat, en dan er langs de andere kant van het casino terug op. Tegen dan waren we allemaal al half de hartstilstand nabij. De Pastoor is niet bepaald de meest voorzichtige chauffeur... dat bewees hij dan nog eens extra door langs de pilaren van de gaanderij te gaan slalommen. Hij had daarbij niet echt gedacht aan het "gat" van zijn gocart, met als gevolg dat ik tegen de pilaar schuurde. Aan het eind van de gaanderij smeekten we al om te wisselen van chauffeur. 007 aan het stuur vertrouwden we iets beter, Elsje vooraan, en ons Giechelvriendinnetje en ik wilden nu ook wel iets makkelijker zitten (en dus trappen). We waren nog maar twee minuten terug vertrokken of onze ketting lag er al af... Gelukkig kon 007 die snel repareren. We reden weer een eindje verder, draaiden uiteindelijk omdat we zeker niet te laat wilden komen, en wisselden toen nog eens van plaats. Ons Giechelvriendinnetje aan het stuur, Sneeuwwitje als co-piloot. Niet dat ik aan de trappers kon... dat moest eerst even opgelost worden voor we verder konden. En toen we verder reden is mijn broek drie keer tussen de ketting gedraaid. Dat raakte ik dan ook weer beu, en dus nam de Pastoor het stuur weer over. Hij loodste ons dan toch vrij heelhuids terug naar ons beginpunt...

Na die avonturen besloten we nog een poosje op het strand te gaan liggen. De zon was erdoor gekomen, en het was nog een uurtje genieten voordat we naar het station zouden gaan. Misschien hebben we wel iets te hard genoten, want we misten onze trein... en moesten een klein uurtje wachten. Tegen dan waren we allemaal al zodanig knock-out dat enkelen van ons moesten vechten tegen de slaap toen we eenmaal op de trein zaten. Ik ken zes zandmonstertjes die héél goed geslapen hebben die nacht... Maar de verjaardag van ons Giechelvriendinnetje was in elk geval een stuivend succes!

 

20:16 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-09-07

Sneeuwwitje (Cramme)Rockt!

 

Het laatste festival van de zomer... dat is voor de mensen uit onze buurt Crammerock, een festival in een nabijgelegen buurgemeente van die van ons. Je kan er twee dagen heen, en tegenwoordig openen ze daarvoor ook een wei met een camping. Volgens mijn bescheiden mening moet je goed gek zijn om te willen betalen voor een grasveld van een zakdoek groot waar je de tenten bijna op elkaar moet stapelen en waar je behalve over tentharingen ook over plassen kots moet springen terwijl je dan eigenlijk net zo goed in je eigen achtertuin had kunnen logeren. Maar veel van Sneeuwwitjes vriendjes doen dat dus. Toch zijn er ook enkelen die gewoon twee dagen over en weer komen gefietst of ge-autoreden. En dan is er ook nog dat eentje dat maandag nog een examen heeft en dus enkel vrijdagavond kon meemaken: jawel, Sneeuwwitje.

Ik had voor vrijdagavond gekozen omdat Les Truttes dan op de affiche stonden, en laten dat nu net onze grote helden zijn. Ik had ze deze zomer nog geen enkele keer aan het werk gezien, wat een groot gemis is aangezien onze zomer er doorgaans uit bestaat hen zo vaak mogelijk te volgen (niet door heel België, daar hebben we het budget niet voor, maar toch liefst overal dat enigzins in de buurt is). Nu hadden ze de neiging gehad telkens in de buurt op te treden op een moment dat ik op kamp was, of net de dag voor een examen. Groot was dan ook mijn vreugde dat ze op vrijdagavond naar Crammerock kwamen, en op vrijdagavond kon ik er wel eventjes vantussen. Dankzij het Monster, dat haar best had gedaan om thuis de regeltjes van thuiskomstuur en dergelijke te omzeilen door bij Leentje-van-opt-hoekje te gaan logeren, kreeg ik zelfs helemaal carte blanche. Met als gevolg dat ik pas om half vier thuis was, natuurlijk.

Maar laten we anders even terug gaan naar het begin van de avond. We vonden het grootste deel van onze vriendjes, die daar natuurlijk al van in het begin waren, helemaal vooraan bij Milow. We wrongen ons door de massa om een beetje bij hen in de buurt te raken, en toen Elsje mij wilde knuffelen stond ik plotseling ineens mee frontstage. Ik heb mij daar fijn een half uur schuldig staan voelen omdat ik de plek van de echte fans aan het inpikken was, want ik kan niet eens het ondertussen afgezaagde "You don't know" meezingen, op het refreintje na dan. Toch bleek al snel dat ik beter daar vooraan kon staan, want Les Truttes speelden een paar uur later op datzelfde podium en ik besloot mijn frontstageplekje aan de dranghekkens niet af te geven, al moest ik er op leven en dood voor vechten.

De meeste van mijn vriendjes gingen na Milow naar het andere podium aan de andere kant van de tent, om A Brand te zien. Kon ik van daar ook wel volgen, vond ik. Ik had het te druk met mijn plekje te beschermen, want op het podium waar ik postgevat had, zou na A Brand Sarah Bettens komen, en dat was eraan te merken. Ik wéét dat de eerste rijen bij haar concerten volstaan met de halve lesbobevolking van Vlaanderen. Normaal gezien probeer ik halstarrig bij die andere helft te horen, ik wil nog wel een optreden van haar zien maar vooraan staan hoeft niet per se. Nu moest ik dus wel tussen mijn soortgenoten gaan staan, en godzijdank heeft ze genoeg K's Choice nummers gezongen zodat ik niet uit de toon viel en ik net als de andere dames vooraan vaak genoeg kon meebrullen. Ik hou van K's Choice, en ik heb de eerste twee of drie nummers van Sarah Bettens solo ook nog wel gevolgd ooit, maar daarna dus niet meer. Veel K's Choice-nummers zijn namelijk in mijn brein nogal Engeltje-gelinkt en dus heb ik die een hele tijd bewust vermeden. Toch was het een heel tof optreden, ik heb me heel goed geamuseerd daar vooraan, al had ik erna keihard hoofdpijn en was ik pot-haha-doof.

Mijn andere vriendjes waren na Sarah Bettens ook weer in de buurt geraakt, door de vrouwenmassa heen gedrongen, maar helaas geraakten ze niet meer helemaal aan de dranghekken omdat er een hoop andere Les Truttes-fans (soms zijn wij de enige weirdo's daar, soms moeten we onze helden delen met andere weirdo's) ook naar voor gedrongen waren en ervoor kozen om niet naar Daan te gaan kijken maar hier alvast een plekje warm te houden. Ik had Daan wel willen zien, maar niets ter wereld kon mij mijn plek doen afgeven. Ik moest er al stevig voor vechten want de kerel en zijn vriendinnetje naast mij, bekenden van enkele Trutten, en een bende meisjes-met-chantagemiddelen zoals wij normaal ook zijn maar nu waren we dus gescheiden aan mijn andere kant die de hele tijd probeerden meer plaats voor zich op te eisen. Mij niet gezien, ik bleef waar ik was. Monster en co stond een beetje achter mij, Kaat en co aan de andere kant van de chantagemeisjes (ze hadden een neproos bij... ja, zo kan ik ook een drumstokje krijgen hoor) en Elsje en co daar ergens tussenin. En zo begonnen de Trutten hun Decade of Decadence weer, en vloog de tijd voorbij. Voor we het wisten waren de drumstokken gegooid (àllemaal expres naast mij, ik had toch mijn Animalt-shirt moeten aandoen) en hadden Kaat en de Pretty Nurse een topje gekocht. (En een string, Kaat?)

En toen moest er dringend drinken getankt worden, bleven we nog even staan luisteren en gek dansen bij de Grote Peter Van de Veire Show, en toen was het kwart voor drie en dachten we: "he, laten we maar eens naar huis gaan anders." We zochten de vriendjes die we nog konden vinden op om afscheid te nemen en dansten toen met z'n vieren Ministery of Funny Walks-gewijs de wei over en de parking op. Nee, we waren niet zat want nee, enkel Kaat en ik hadden een Kriek gedronken ergens in het begin van de avond. En toen stapten we in de auto en bracht Kaat ons allemaal veilg thuis. En toen ging ik slapen, wat niet zo goed lukte met al dat lawaai in mijn oren. Nog steeds niet over, trouwens, ik denk dat ik er maar eens over zal moeten denken om oordopjes aan te doen als ik nog veel concerten en festivals ga bezoeken. Kwestie van geen "Gebarentaal met Sneeuwwitje" te moeten beginnen, want doof worden, dat overleef ik écht niet!

 

12:51 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |