01-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Verzopen Pretparkdagje

 

Druk... drukker... drukst... ken je dat gevoel dat 24 uren in een dag écht niet genoeg zijn? Wel, tussen de vorige blogpost en vandaag zitten exact twintig dagen. Om goed te zijn hadden het er veertig moeten zijn. Dan had ik rustig door kunnen werken en tegelijk tijd overgehad hebben om te bloggen. Maar dat was er dus niet. Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje, dus. Ik ben ongelooflijk benieuwd hoe lang het duurt voordat ik weer op kruissnelheid en kalendertempo zit... maar eerst gaan we dus gewoon even terug in de tijd.

De dag na de Zeeverjaardag van mijn giechelvriendinnetje was uitslapen geen optie. Baloe en ik hadden afgesproken om negen uur de trein te nemen. Om kwart na acht zat ik al in het station, omdat ik de makkelijkheidsoplossing "met papa meerijden" had gekozen boven een ritje in een drukbevolkte bus. Het was dus wel even wachten tot Baloe er was en we dagtrips konden gaan kopen, maar dat was dan wel het enige wachten dat ik die dag heb moeten doen. De rest van de dag ging vlotter dan vlot... We hadden allebei zin om naar een pretpark te gaan. Beeld je in, Sneeuwwitje, pretparkverslaafde in de hoogste graad, was dit pretparkenseizoen nog in geen enkel park gesignaleerd. Daar moest dringend verandering in komen. En Baloe was op zoek naar vriendjes voor een pretparkdagje maar niemand had na de drukbezette zomer nog geld over. Behalve ik. Ik heb altijd geld over voor pretparken. En dus vertrokken we die maandagochtend naar Bobbejaanland.

Er waren niet veel mensen die datzelfde idee hadden gehad. Het was zodanig rustig dat we de eerste uren bijna in ons eentje in attracties zaten. Zo goed als in ons eentje in de Bob Express, zo goed als in ons eentje in de Indian River. Daar besloten we een ritje langer in te blijven zitten, er was toch geen volk dus dat mocht probleemloos. Met als gevolg dat Baloe, die vooraan in het bootje zat, toch wel last had van een vrij natte broek. Ik had mij voorzien, en dus mijn enige niet-jeans aangetrokken. Ik heb ooit één keer in een jeans rondgelopen die ik van de hele dag niet meer droog heb gekregen, dat zal mij nooit meer opnieuw gebeuren. De natte zijkant van mijn broek was dus tegen de tijd dat we uit de volgende twee attracties kwamen alweer gedroogd. Nog twee attracties, allemaal zonder aanschuiven, en toen gingen we in de wildwaterbaan. Baloe wilde geen risico lopen en trok haar regenjasje aan. Ik, met mijn grote mond alweer, herinnerde mij al die keren dat ik zo graag nat wilde worden en enkel een paar spatjes had gehad. En dus trok ik mijn schouders op en besloot geen regenjas aan te doen. We zaten rustig in het ronde bootje, keken uit naar de stroomversnelling en de tunnel. Supporteren wie er de volle laag zal krijgen en als eerste naar beneden zal vallen... dat bleek ik te zijn. Ik kreeg een miezerig plensje water over mijn arm heen, en meteen zaten we al te lachen: was het dat maar? Vijf seconden later verging dat lachen mij, toen ik een zondvloed over mij heen kreeg. Redelijk drijfnat was ik dus. We bleven nog een rondje zitten, vooral met de gedachte dat het dit keer wel zo'n vaart niet zou lopen. Helaas... alweer een misrekening. Op exact dezelfde plek ging ik er weer als eerste onder, en kreeg ik op exact de zelfde plek een zondvloed over mij heen. Ik kan je wel vertellen dat ik niet erg veel droge plekjes meer had toen ik eruit kwam...

Na die natte bedoening besloten we even in de Revolution te gaan, dé droogtrommel bij uitstek. We gingen één keer en hadden toen honger, tijd voor het lunchpakketje dus. Na het eten nog twee keer, en toen neigde mijn broek toch al naar iets droger dan eerst. Perfect moment om in de Splash te gaan dus... Tot dan toe was het weer wel frisjes met af en toe een miezerdruppeltje gebleven, maar na de middag sloeg het een beetje om. Het regende nog altijd niet hard, maar wel voortdurend, en dat zorgt op den duur wel voor veel nattigheid. We vonden er dus niet beter op dan opnieuw in de Indian River te gaan. De logica: als we in de regen lopen worden we heel de tijd nat, als we binnen in de splash gaan worden we alleen maar nat als we van de splash gaan. Een heel slim plan, ware het niet dat we de invulling van het bootje hadden veranderd. Dit keer zat ik vooraan en Baloe vanachter. Dat bleek dus dé methode om zodanig veel water te scheppen dat ik mij een beetje Spongebob ging voelen. Na twee ritjes gingen we er toch maar uit, de medewerker aan de attractie keek de natte klodder die ik was meewarig aan en zei: amai, amai, amai... Ik had het niet beter kunnen verwoorden. De regen buiten was gelukkig weer gestopt, maar daar wordt je nog niet droog van natuurlijk. Maar ik had een idee. "He, als we nu eens in de Dreamcatcher gaan, daar waaien onze benen uit en worden onze broeken droog van. Zoals aan de waslijn." Baloe was akkoord, en dus stapten we in de wagentjes. Helaas begon het net op het ogenblik dat wij naar boven getrokken werden plots weer keihard te gieten, binnen de twee seconden had ik het gevoel onder de douche te hangen. Toen de attractie stopte keek Baloe mij aan, de waterdruppels stroomden uit haar haar en over haar gezicht: "Droog ben ik toch niet hoor," klonk het nuchter. Dan maar weer naar de Revolution voor een droogkasteffect. Drie keer na elkaar, op voorwaarde dat we met z'n tweeën in een karretje gingen zitten natuurlijk. We begonnen de tics van de attractiebegeleiders al te kennen...

Omdat we nu toch drijfnat waren en besloten dat het toch niet erger kon, gingen we nog een keertje in de wildwaterbaan. Voor de derde keer kreeg ik weer een zondvloed over mij heen, voor de derde keer langs dezelfde kant van het bootje. Toen we nog een ritje mochten blijven zitten, besloot ik wijselijk mijn rugzak naar de andere kant te draaien, aangezien mijn gsm en dergelijke al drie keer water hadden geschept. En net die vierde keer, je raadt het al, kwam de golf langs de andere kant over mij heen... Gelukkig begon de zon er zachtjes door te komen. Baloe besloot dat ze in de Sledge Hammer wilde, maar dat schommelt, en schommeldingen zijn niets voor Sneeuwwitje. Perfect, dacht ik dus, terwijl Baloe tussen hemel en aarde tolde zat ik in het zonnetje op een bankje en droogde mijn broek langzaam maar zeker een beetje op. Er waren effectief droge plekken toen Baloe terugkwam. Helaas had ze iets minder goed nieuws. "Heb je de lucht al gezien? We krijgen zeker nog een bui," voorspelde ze. Haar woorden waren nog niet koud of het water viel met bakken tegelijk uit de lucht. Alsof iemand de stop eruit had getrokken. We trokken een spurtje naar een picknickafdak, net als de rest van de mensen in onze buurt, en konden daar een kwartiertje blijven staan, het water uit de lucht kijkend. Ik begon net een beetje te wanhopen, want lang geleden is het zo nog eens beginnen regenen op een pretparkdagje en zijn Maurice en ik naar huis moeten vluchten omdat het niet ophield. Gelukkig hield het hier na twintig minuten toch op, en kwam de zon er meteen weer door. We trokken dus verder naar de Tyfoon, waar ik absoluut niet indurf maar Baloe wel. Ik bleef dit keer toch maar liever onder het tentenafdak zitten, voor het geval dat... maar het bleef droog, en in de zon was het lekker warm.

De zon bleef, en om extra droog te worden wilden we dan ook in de zwiermolen. Toen ik daaruit kwam, was ik nog een beetje klam, maar toch zo goed als droog. Baloe had een ander probleem: "Ik kruip in al die attracties, maar waar word ik misselijk? In een zwiermolen..." We hielden het nog eventjes rustig en trokken nog één keertje het park rond. Een paar keer helemaal vooraan in de Dreamcatcher (toch leuker als het niet regent), en toen naar de Revolution om het mooie ronde getal van tien ritjes te bereiken. Maar helaas... wat klonk er door de Revolution Hall toen we klaar zaten voor ons negende ritje? "Laatste rit van de dag!" Baloe en ik jammerden en pruilden, maar er was niets aan te doen... Die tien keer, dat is dan een uitdaging voor de volgende keer. Al is het twijfelachtig dat er nog een keer komt die zó rustig was als vandaag... we hebben letterlijk nérgens moeten aanschuiven, we konden overal meteen in en mochten verschillende keren meer dan één keer blijven zitten. Toen we naar huis gingen, konden we meteen op de bus stappen, en toen we in het station aankwamen was er binnen de vijf minuten een trein. Zelfs bij de overstap stond de trein al op ons te wachten en konden we meteen verder... Van een geluksdagje gesproken! Goed, het was er eentje met iets te veel water misschien, maar ach... Alles heeft zo zijn voor en nadelen!

 

15:31 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.