03-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Theaterbarbeque

 

Eigenlijk had ik niet zoveel zin in de theaterbarbeque. Het was ongeveer hetzelfde gevoel dat ik had voordat ik op theaterkamp vertrok. Maar ik weet intussen al langer, hoe erger ik ergens tegenop zie, hoe leuker het wordt. En het was ongelooflijk leuk op de theaterbarbeque. Niet in het minst omdat ik tegen iedereen die erachter vroeg (en iedereen hééft erachter gevraagd) kon zeggen dat ik door mijn herexamens was en nu naar mijn laatste jaar mocht.

Eigenlijk hou ik niet zo van barbeques, tenzij ze bij mij thuis in de living of in de tuin doorgaan. Maar dan nog zal ik nooit massaal veel eten... Theaterbarbecue-organisatoren verdienen dus bijzonder goed aan mij, aangezien ik voor een volwassen menu betaal maar amper één stuk vlees opkan. En veel groentjes, want dat is goed voor mij. Het eten, daar is het dus eigenlijk nooit om te doen, het gezelschap is veel belangrijker. Mijn gezelschap bestond voornamelijk uit Boerinnemieke en Koningin Isabella, toch tijdens het eten. Na het eten ben ik mijn taak gaan vervullen want ik had Glennie beloofd om te helpen. Dus nam ik het bonnetjesverkopen van hem over, zodat hij en zijn vriendin konden gaan eten. Terwijl ik daar zat, samen met Koningin Isabella trouwens want die had ik ook maar ineens overtuigd mee te helpen, en met Boerinnemieke die vijf centimeter verder achter de toog stond, deed ik mijn best om nog een bestandje in elkaar te flansen dat het ons makkelijker moest maken bij de t-shirtverkoop. Niet dat ik uiteindelijk t-shirts heb verkocht, daar niet van. Die verkoop kwam namelijk iets later op gang. Ik kreeg eerst nog een leuker taakje toebedeeld.

"Zou jij het erg vinden om te filmen?" Wat een vraag, natuurlijk niet! Geef mij een camera en ik ben volledig in mijn element. Ook al moet ik er anderhalf uur voor rechtstaan en kou lijden. De theatermannen hadden hun eigen versie van De Laatste Show (hier: De Eerste Show) in elkaar gestoken, en ik mocht alles filmen. Er is trouwens nog iets aan een camera. Geef mij een camera en ik besta. Want ineens kwam TV een paar onnozele grapjes met mij maken (het was pure onnozelheid maar het was wel praten), en ineens kwam ook Pasmans nog een praatje maken. Het enige nadeel is natuurlijk dat een camera helaas geen gezwel is dat aan mij vast kan groeien, en dat ik dat ding niet altijd bij mij heb. Misschien heb ik toch de verkeerde keuze gemaakt en had ik toch televisiejournalistiek moeten kiezen, bedacht ik eventjes. But then again, een fototoestel is ook een camera. En schrijven kan ik nog net iets beter dan filmen. Al doe ik het allebei wel bijna even graag.

In elk geval was ik ongelooflijk blij toen de show afgelopen was en ik naar de wc kon spurten. Ik heb netjes opgeruimd, nog een poosje met mensen staan babbelen en toen was het voor mijn taxi tijd om naar huis te gaan, en dus voor mij ook. Het was een fijne avond. Zo'n avonden wil ik nog wel meer...

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.