15-10-07

De Allereerste Doop zonder Sneeuwwitje

 

In het begin was ik er op élke speelpleinactiviteit. Jaren aan een stuk. Ik stond zelfs élke dag op het speelplein tijdens de zomer, twee maanden aan een stuk, omdat ik het gewoon niet kon verdragen iets te moeten missen. Daar kwam verandering in in het jaar dat ik pleinverantwoordelijke werd. Ik mocht officieel geen twee maanden meer staan, maar ik had dat met plezier toch onofficieel gedaan, als er geen herexamens waren geweest. Ik moest dus noodgedwongen mijn speelpleinfrequentie aanpassen. Een paar jaar later gebeurde het dan al eens dat ik niet kon komen helpen opruimen, dat ik maar een halve werving kon meedoen of dat ik een moniactiviteit moest missen. Grote drama's waren dat meestal. Vorig jaar zou ik een halve doop moeten missen, al kwam er daar iets tussen zodat ik ze toch zo goed als helemaal had. Dit jaar miste ik nog meer speelpleinzomerweken, activiteiten en zelfs vergaderingen. Allemaal om mij voor te bereiden op binnen enkele maanden, als ik een hele poos in het buitenland zal zitten en niets kan voorbereiden, geen activiteiten en vergaderingen mee kan maken, en zelfs niet mee op weekend kan gaan. Dat is een nachtmerrie, en in tussentijd probeer ik dan zoveel mogelijk te genieten van alle dingen die ik wel nog mee kan doen. Zo keek ik enorm uit naar de doop dit weekend. Helaas stak mama er een stokje voor, en kwam mijn nachtmerrie alvast héél dichtbij.

Die zaterdagochtend stond ik op en begon ik alles klaar te leggen voor de doop die avond. Nog geen vuiltje aan de lucht. Laatste voorbereidingen, afspraken met 007, uitkijken naar het moment suprême. Tot de telefoon ging. "Weet je nog dat je moet komen babysitten?" Ik viel uit de lucht. Dàt had mama mij vergeten vertellen. Maar mijn oudste en vastste babysitadres in de steek laten, dat kon ik nu ook weer niet laten gebeuren. Dus met een ongelooflijk zwaar hartje ging ik nog wel helpen alles klaar te zetten voor de doop, en vertrok ik daarna nog voor de groenten er waren weer naar huis. Gelukkig heb ik geweldige babysitkinderen die het je onmogelijk maken zelfs ook maar een klein beetje verdrietig te zijn.

Maar toen ik die nacht na het babysitten terug naar huis werd gebracht, bleek dat mijn pechdag nog niet over was. "Kom jij naar huis slapen?" vroeg Einstein 's ochtends toen hij hoorde dat ik moest babysitten. "Tuurlijk," zei ik. "Tot vannacht," zei ik toen ik de deur uit ging. "Dag, amuseer je!" antwoordde Einstein. En toen ik die nacht om drie uur aan de deur stond, was het licht aan de voordeur uit en rook ik onraad... ja hoor, sleutel in het sleutelgat en... bang! Het nachtslot erop langs binnen... Hoe is het mogelijk, vloekte ik, ik had nog gezegd dat hij moest kijken of ik thuis was voordat hij de deur mocht vastdoen! Gelukkig was de gsm voor een keer niet leeggelopen, en kon ik dus bellen. Ik hoorde door de kier van de deur de telefoon overgaan, twintig, dertig keer. Geen reactie. De telefoon schakelde over op een automatische stem. Grom. Afleggen en opnieuw proberen dus, en tegelijk de deurbel terroriseren. Op den duur had Einstein toch besloten dat het niet de wekker was die om drie uur aangeschoten was, en dat hij misschien toch wel eens een kijkje kon gaan nemen beneden. Slaapdronken liet hij mij binnen. En dan, alsof het de normaalste zaak van de wereld was: "Hoi!" Probeer dan maar nog eens kwaad te zijn...

De doop moet overigens leuk geweest zijn. Hilarisch. En stinkend. Precies zoals het hoort dus...

 

19:39 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.