21-10-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: Filmfestival

 

Ik ben een festivalmeisje. Al weken voor de zomer begint kijk ik uit naar de eerste grote zomerfestivals. Muziek, dus. Het zijn praktisch altijd hoogdagen, vol muziek, vrienden en plezier. Als die zomerfestivals afgelopen zijn, is er het volgende festival waarnaar ik begin uit te kijken. Dat in oktober. Het Filmfestival van Gent. Ik kan nooit wachten tot het progamma er is, ik wil liefst al van in september films beginnen uitkiezen. En dan valt het eindelijk in de bus, en zoals ik vroeger met de Sinterklaascatalogi deed, zit ik dan uren te kijken, lezen en vergelijken. Ik maak tijdsschema's, ik schrap en ik schuif met films en uren. Tot ik mijn ideale festival heb samengesteld. En dan kan ik filmvriendjes zoeken en tickets bestellen. Acht films had ik dit jaar op mijn ideale lijstje staan. Vier heb ik er gezien. Dat is meer dan de drie films die ik vorig jaar gezien heb, en zeker meer dan de ene film het jaar daarvoor, toen ik maar één filmplekje over had in mijn drukke concertenschema. Het is nog altijd minder dan de zes films die ik zag toen ik in Gent zelf woonde. Maar vier is een mooi gemiddelde. Zeker als alle vier de films gemiddeld vier sterren op mijn persoonlijke schaal kregen. Dan vind ik dat ik een bijzonder goeie keuze gedaan had.

De eerste film die ik zag was vorige week donderdag: Wild Tigers I Have Known. Een bijzonder speciale film waarin zeer weinig verhaal zit, maar waar de beelden soms net foto's zijn. Heel mooie foto's. Nadeel daaraan is dat zo'n film geweldig traag vooruit gaat, en dat zijn we niet meer gewoon in de flitscultuur van tegenwoordig. Die donderdag was trouwens een poging tot hectisch doen, want ik wilde drie vliegen in één klap slaan. Van school rechtstreeks naar Gent, vlak voor de film een fotosessie gedaan met Twinkel voor de portretopdracht van eindproductie, film gekeken, daarna iets gaan eten en verder foto's gemaakt en dan de trein op naar huis om daar eerst opa te fotograferen voor de portretopdracht van fotografie en de laatste hand te gaan leggen aan de actuapresentatie die ik de volgende ochtend had. Het hectische leven van de journalist, ik hoor het mijn lectoren collectief denken.

De tweede film kwam een dagje later, vorige week vrijdag dus. Eerst een bijzonder heftig dagje school, vervolgens een uitstapje naar de geliefde kinesist en daarna wachten tot 007 en zijn Bondmobiel mij kwamen ophalen om naar Gent te rijden. Daar had ik het even moeilijk aan de kassa, kennelijk hebben ze er iets tegen mij daar aan de kassa tegen te komen. Volgend dialoogje kan enkel mij overkomen:

Sneeuwwitje: Goeienavond, ik heb twee tickets besteld via internet voor La Puta y La Ballena, maar ik heb geen bevestiging gekregen dat het betaald is.
Kassameisje: Ik zal eens kijken. Heb je je klantennummer bij?
Sneeuwwitje: Neen (denkt: daar had ik aan moeten denken...)
Kassameisje: Ik kan het ook op naam opzoeken hoor. Naam?
Sneeuwwitje: (geeft naam)
Kassameisje: (leest adresgegevens voor)
Sneeuwwitje: Ja, klopt.
Kassameisje: Die tickets zijn niet betaald.
Sneeuwwitje: Verdorie, en kan ik ze nu betalen dan?
Kassameisje: Nee, want de zaal zit vol...
Sneeuwwitje: (gromt een beetje van binnen en kijkt vertwijfeld)
Kassameisje: Heb je naar je uitreksels gekeken of het van je rekening is gegaan?
Sneeuwwitje: Nee, heb ik niet op gelet.
Kassameisje: Want de andere films die je besteld hebt zijn wel betaald...
Sneeuwwitje: (kijkt even heel stom) Andere films? Maar daar staat dan toch ook La Puta y La Ballena tussen?
Kassameisje: (kijkt ook stom) Ja.
Sneeuwwitje: Ja...
Kassameisje: Dus je hebt maar twee tickets nodig.
Sneeuwwitje: Ja... (anders had ik ook niet gezegd dat ik twee tickets had besteld)
Kassameisje: Oh, dan kan ik ze je wel geven natuurlijk. Voor de andere film ook twee tickets he?
Sneeuwwitje: Ja...
Kassameisje: (print tickets uit) Alsjeblieft! Prettige avond!
Sneeuwwitje: (even sprakeloos, een grijnsje kan er nog net af)
007: Bedankt, hetzelfde!

Even een goeie raad: bestel nooit eerst twee tickets en de volgende dag weer twee tickets. Je zal eerst een rekening krijgen voor de eerste twee tickets en dan een rekening voor alle vier. Als je dan de eerste rekening negeert en enkel de tweede betaalt, krijg je situaties zoals die hierboven. Altijd alles ineens bestellen dus. Maar goed. De film was ontzettend mooi, er zat zowat alles in waar een Sneeuwwitje van houdt. Showgirls, foto's, sepiakleurtjes, oude bordelen, tango, mooie vrouwen, walvissen, onderzoeksjournalistiek, ... echt, een prachtige Argentijnse film, de moeite om te bekijken. Na de film besloten 007 en ik dat we nog een drankje verdiend hadden (met een late night knabbeltje erbij) voordat we weer huiswaarts reden. Gelukkig was, in tegenstelling tot de volgende dag (waarvan hier eerder al een avontuur neergeschreven werd) mijn komst aangekondigd en de deur bijgevolg niet op slot.

De volgende films die ik eigenlijk wilde zien moesten er dankzij zeer veel schoolwerk bij inschieten, maar gelukkig kreeg ik de films die ik liefst van al wilde zien toch nog te zien. Vrijdagavond, een weekje na de vorige laatavondfilm dus, spoorde ik weer naar Gent voor de volgende laatavondfilm: XXY. Jomps en ik nestelden ons in de bioscoopzaal, genoten van de film en ergerden ons aan het publiek om ons heen. Nog nooit heb ik zo'n irritante mensen op een filmfestivalfilm weten zitten. Een film over een hermafrodietpuber, die erg in de knoop zit met zichzelf. Ze wordt opgevoed als meisje, maar ziet het eeuwige pillenslikken niet meer zitten. Misschien wil ze wel gewoon verder jongen worden. Ze raakt nog maar meer in de war als er dan een jongen, die van zichzelf vermoedt homo te zijn, opduikt, ze heeft problemen met de rest van het dorp als die erachter komen dat ze 'van alletwee een beetje' heeft. Er komen enorm rauwe en harde scenes in voor, en op het einde zit Alex alleen nog maar meer in de knoop, maar dat maakt de realiteit van de film alleen maar perfecter. Helaas had de rest van de zaal dat niet door. Barstten in lachen uit als iemand wordt aangerand of afgewezen. Kakelen luid na de film dat het 'geen einde' was. "Alle zeg, dat ze dan tenminste laten weten of ze elkaar nog terug hebben gezien, of hoe het is afgelopen." Het spijt mij, dametjes, maar het leven is net iets minder simpel dan in een Hollywoodfilm. De held krijgt op het einde niet altijd het meisje en soms is een verhaal niet helemaal af. Soms blijven mensen in de knoop zitten en komt niet alles goed. Als het hier nog goed was gekomen, was het een rotslechte film geweest.

Na de film trokken Jomps en ik nog even naar de fuif voor de twintigste verjaardag van de Gentse holebigroep VG, en na een speerbezoekje aan de mensen die ik (of toch de meeste van hen) in geen twee jaar meer had gezien trok ik met de reservesleutel naar het appartement van Twinkel om daar alvast halfdood van de rugpijn in slaap te vallen. Nieuws voor mijn sexy kinesist: mijn rug was er niet blij mee dat hij zichzelf moest gaan genezen deze week. Twee uur later dook ook Twinkel op, en na een kort nachtje ging om acht uur dan de wekker weer. Omdat ik eerst nog enkele nieuwe foto's van haar moest hebben voor het portret, en omdat ik om half tien de trein naar huis nodig had. Die trein had massa's vertraging, en toch slaagde ik erin om tien uur aan de bushalte te staan, twee minuutjes voordat Zussie aankwam en we samen op de bus naar het gemeentehuis konden wachten. Stuurgroep, haar laatste, en voor de gelegenheid had ze koekjes gebakken. Na de stuurgroep gingen we met enkele vriendjes iets eten in de bistro van het gemeenschapscentrum, en daarna speerde 007 mij barmhartig op tijd naar het station zodat ik om tien over een de trein terug naar Gent kon nemen. Voor de volgende film.

Voor de Decascoop stond Engeltje op mij te wachten, voor de gelegenheid misschien beter even om te dopen in Zombietje. Ik was al in slaap gevallen op de trein en voelde mij een beetje een wrak, zij had op zijn minst reden om het nog honderd keer erger te hebben. Tweeënhalf uurtjes slaap, en toch niet in slaap gevallen tijdens de film. Het was dan ook Hallam Foe, en die was net zo goed als ik hem verwacht had. Hoofdrol was weggelegd voor de jongen die ooit Billy Elliot speelde, en nog altijd een lichte voorkeur voor make-up heeft. Na de film trok ik weer op weg naar huis, onderweg van het zonnetje genietend. De derde keer die dag op de trein dus. Tegen zessen kwam ik thuis aan en kon ik nog eventjes zelf zombietje spelen voordat ik moest gaan babysitten. Daar wilde ik met alle geweld Sin City zien, en vocht ik de hele tijd met mezelf om wakker te blijven. Dat lukte redelijk, maar de beste wekker kwam om kwart voor twaalf. Hoewel de kindjes volgens mama en papa nooit wakker worden 's nachts, klonk er een kwartier voordat de ouders weer thuis waren een schreeuw door de babyfoon. Het jongste dametje, twee jaar oud, was wakker en wilde mama en papa hebben. Ik verdenk haar er heel erg van dat ze het expres heeft gedaan, om mij nog net eens tot boven te doen lopen. Half slaapdronken de trap op dus, even met het kleintje sussend op de arm rondgelopen, maar dat hielp niet veel. Ojee, dacht Sneeuwwitje, die stiekem een beetje schrik heeft van kinderen die jonger zijn dan zes. Straks wordt grote zus (drieënhalf) ook wakker. En dus besloot ik een deal met het jammerende kleintje te sluiten. Geen idee of dat mogelijk is met een tweejarige, maar het viel te proberen. "Goed," zei ik, "Als je nu terug lekker gaat slapen en je oogjes snel dicht doet, dan is het heel snel morgenvroeg en dan zie je mama en papa terug." Het huilen verminderde. "Gaan we dat doen? Terug slapen?" Nog een paar snikken, maar ik verstond er duidelijk een 'ja' tussen. Dus tilde ik haar terug het bedje in en stopte haar weer in zoals ik dat de mama een paar uur eerder had zien doen. Ik deed het nachtlampje weer aan en beloofde nog eventjes te blijven totdat ze in slaap was gevallen. Bijna meteen klonken er weer snurkgeluidjes, maar ik durfde pas weer naar beneden toen vijf minuten later de mama en papa thuis kwamen. Einde avontuur, terug naar huis gefiets en mijn eigen bedje in. Tot half twaalf vanmiddag...

19:41 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.