28-10-07

Sneeuwwitje at the Proms

 

Sneeuwwitjes vriendjes gaan al jaren traditioneel naar de Night of de Proms, en al jaren is het een even grote traditie dat Sneeuwwitje op een of andere duistere manier nooit meegeraakt. Dit jaar was ik even vastbesloten als de andere jaren om toch eens mee te geraken. Dit jaar zorgde de voorzienigheid ervoor dat het eindelijk eens lukte ook. En dus dook ik gisteren voor de eerste keer in mijn leven op op de Proms. En meteen al uitgerekend op de dag dat er gefilmd werd voor de uitzendingen op televisie. Mijn komst zou dus wel eens niet onopgemerkt voorbij gegaan kunnen zijn.

Het was een hele toer de force om onze dag netjes in elkaar te puzzelen, want het was nu eenmaal vakantie en daar moesten we van profiteren. Eerste halte van de dag was het huisje van 007, waar Kaat Piraat haar auto kwam afzetten zodat 007 daarna met ons in zijn auto naar het zwembad kon rijden. We dronken er nog een glaasje muntthee en vergaten lichtjes de tijd, met als gevolg dat we een half uurtje te laat aan het zwembad aankwamen. Voor Blub was dat dus een half uurtje wachten, voor die arme Pretty Nurse die altijd veel te vroeg is wel een uur! Gelukkig was alles snel vergeten toen we het water in doken. Een kilometertje zwemmen wilde mijn rug niet echt graag doen, dus hield ik het maar bij een halve, op negentien minuten tijd. Niet slecht, als je bedenkt dat het van voor de zomer geleden is dat ik nog echt baantjes getrokken heb.

Na het zwemmen namen we afscheid van Blub en reden we naar onze volgende stop: Inge-Conijntje ophalen. En vervolgens nog een keertje naar het huisje van 007, om de zwemzakken af te zetten en onze natte spulletjes open te hangen... of was dat misschien niet de enige reden? In elk geval kropen we vervolgens met z'n vijven gezellig in de Bondmobiel en zetten we koers naar Antwerpen. Te voet door de voetgangerstunnel, even mijn favoriete designdumpwinkel ingedoken (ik wil een zebrastoeizetel!) en vervolgens naar de Groenplaats. Daar was het Snow City, en de Zwitserlandfreakjes onder ons konden daar niet geweest zijn zonder een stapeltje boekjes en posters af te luizen.

En toen sloot Snow City zijn huisjes, en gingen wij op zoek naar iets om te eten. De meeste pizzeria's zaten propvol, maar we vonden er met enige moeite toch eentje waar ze vijf plekjes voor ons over hadden. Het was er heel druk, een paar werknemers ontbraken blijkbaar, en dus gebeuren er natuurlijk fouten. Terwijl we op onze pizza's zaten te wachten trok 007 een spurtje per tram terug naar de auto om één jas en een zakje vol posters en boekjes weg te leggen. In de tussentijd hadden wij dames de bestelling gedaan en alvast geknoeid met het verdelen van een karafje water. 007 kwam net op tijd terug voor ze de pizza's brachten. Of toch ten minste... vier vijfde van de pizza's. Eentje ontbrak... jawel, de mijne. De pizzeriabaas kwam aangerend om te checken wat ik ook alweer gevraagd had en haastte zich om mij toch nog mijn pizza hawaii te brengen voordat de rest van het gezelschap klaar was met eten. Stiekem had ik wel al voorzien dat dat een probleem zou kunnen opleveren. Ik ben niet zo goed in het opeten van zo'n grote echte pizza's. Die zijn namelijk een stuk zwaarder dan diepvriespizza's. En dus zag ik het niet gebeuren dat ik die hele pizza op zou krijgen, en al helemaal niet op zo'n korte tijd. Gelukkig hadden de anderen nog een beetje ruimte over, en na wat chirurgisch gepruts (Inge-Conijntje is vegetariër en 007 lust geen ananas) raakte de hele pizza op. De rekening kwam er gelukkig ook snel aan, en toen konden we op weg naar het Sportpaleis.

De eerste tram die we tegenkwamen lieten we wijselijk voorbij gaan. De volgende had iets meer ademruimte voor ons over, en die was er toch binnen de twee minuten. Waarom al die Hollanders per se de eerste tram in willen drummen die ze tegenkomen, ik zal het waarschijnlijk nooit snappen. In elk geval kwamen wij ongekreukt aan het Sportpaleis toe, en dankzij enkele "don't follow the crowd"-moves kwamen we ook heel snel binnen. Zo vonden we een mooi plekje ergens behoorlijk vooraan het podium, waar we adem- en bewegingsruimte hadden. Ik sms-te een paar keer naar Joxie, die zitplekjes had, en kon haar zelfs lokaliseren. Zij mij niet, vrees ik, al was 007 wel zo attent om mij een keertje hoog en droog boven de massa uit te steken.

De rest van de avond was geweldig, we brulden mee zo goed en zo kwaad het kon, stonden te swingen en te zwaaien en amuseerden ons rot. Het was een fantastisch Promsjaar volgens de anderen. Ik kan niet vergelijken natuurlijk, maar ik ben wel geneigd hen te geloven. Toen het einde in zicht was gekomen, trokken we er in kettingvorm tussenuit, naar de tram en tot op de Groenplaats, want daar hadden we nog een zaakje te doen. Vervolgens de eerste de beste nachtwinkel opgezocht voor twee literflessen water, die we tot op de bodem leegdronken op een terrasje van een gesloten pizzeria. En toen wandelden we vrolijk terug door de voetgangerstunnel naar de auto. De traditionele pak friet werd overgeslagen dit jaar, want niemand had daar nog zin in. Half murg reden we naar huis, Inge-Conijntje afgezet, de rest haalde bij 007 zijn zwemspullen (intussen mooi droog) op en dronk nog een glaasje thee. En toen was het echt tijd om naar onze eigen huisjes te gaan. Om kwart voor drie was ik thuis. Precies op tijd om nog te kunnen zeggen dat ik om kwart voor drie thuis was dus. Een kwartier later en ik was al om twee uur thuis geweest, en dat stond bijlange na zo stoer niet. Uitgaan op nachten waarin het uur verzet wordt, het heeft altijd iets bijzonders...

 

11:58 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-10-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: Filmfestival

 

Ik ben een festivalmeisje. Al weken voor de zomer begint kijk ik uit naar de eerste grote zomerfestivals. Muziek, dus. Het zijn praktisch altijd hoogdagen, vol muziek, vrienden en plezier. Als die zomerfestivals afgelopen zijn, is er het volgende festival waarnaar ik begin uit te kijken. Dat in oktober. Het Filmfestival van Gent. Ik kan nooit wachten tot het progamma er is, ik wil liefst al van in september films beginnen uitkiezen. En dan valt het eindelijk in de bus, en zoals ik vroeger met de Sinterklaascatalogi deed, zit ik dan uren te kijken, lezen en vergelijken. Ik maak tijdsschema's, ik schrap en ik schuif met films en uren. Tot ik mijn ideale festival heb samengesteld. En dan kan ik filmvriendjes zoeken en tickets bestellen. Acht films had ik dit jaar op mijn ideale lijstje staan. Vier heb ik er gezien. Dat is meer dan de drie films die ik vorig jaar gezien heb, en zeker meer dan de ene film het jaar daarvoor, toen ik maar één filmplekje over had in mijn drukke concertenschema. Het is nog altijd minder dan de zes films die ik zag toen ik in Gent zelf woonde. Maar vier is een mooi gemiddelde. Zeker als alle vier de films gemiddeld vier sterren op mijn persoonlijke schaal kregen. Dan vind ik dat ik een bijzonder goeie keuze gedaan had.

De eerste film die ik zag was vorige week donderdag: Wild Tigers I Have Known. Een bijzonder speciale film waarin zeer weinig verhaal zit, maar waar de beelden soms net foto's zijn. Heel mooie foto's. Nadeel daaraan is dat zo'n film geweldig traag vooruit gaat, en dat zijn we niet meer gewoon in de flitscultuur van tegenwoordig. Die donderdag was trouwens een poging tot hectisch doen, want ik wilde drie vliegen in één klap slaan. Van school rechtstreeks naar Gent, vlak voor de film een fotosessie gedaan met Twinkel voor de portretopdracht van eindproductie, film gekeken, daarna iets gaan eten en verder foto's gemaakt en dan de trein op naar huis om daar eerst opa te fotograferen voor de portretopdracht van fotografie en de laatste hand te gaan leggen aan de actuapresentatie die ik de volgende ochtend had. Het hectische leven van de journalist, ik hoor het mijn lectoren collectief denken.

De tweede film kwam een dagje later, vorige week vrijdag dus. Eerst een bijzonder heftig dagje school, vervolgens een uitstapje naar de geliefde kinesist en daarna wachten tot 007 en zijn Bondmobiel mij kwamen ophalen om naar Gent te rijden. Daar had ik het even moeilijk aan de kassa, kennelijk hebben ze er iets tegen mij daar aan de kassa tegen te komen. Volgend dialoogje kan enkel mij overkomen:

Sneeuwwitje: Goeienavond, ik heb twee tickets besteld via internet voor La Puta y La Ballena, maar ik heb geen bevestiging gekregen dat het betaald is.
Kassameisje: Ik zal eens kijken. Heb je je klantennummer bij?
Sneeuwwitje: Neen (denkt: daar had ik aan moeten denken...)
Kassameisje: Ik kan het ook op naam opzoeken hoor. Naam?
Sneeuwwitje: (geeft naam)
Kassameisje: (leest adresgegevens voor)
Sneeuwwitje: Ja, klopt.
Kassameisje: Die tickets zijn niet betaald.
Sneeuwwitje: Verdorie, en kan ik ze nu betalen dan?
Kassameisje: Nee, want de zaal zit vol...
Sneeuwwitje: (gromt een beetje van binnen en kijkt vertwijfeld)
Kassameisje: Heb je naar je uitreksels gekeken of het van je rekening is gegaan?
Sneeuwwitje: Nee, heb ik niet op gelet.
Kassameisje: Want de andere films die je besteld hebt zijn wel betaald...
Sneeuwwitje: (kijkt even heel stom) Andere films? Maar daar staat dan toch ook La Puta y La Ballena tussen?
Kassameisje: (kijkt ook stom) Ja.
Sneeuwwitje: Ja...
Kassameisje: Dus je hebt maar twee tickets nodig.
Sneeuwwitje: Ja... (anders had ik ook niet gezegd dat ik twee tickets had besteld)
Kassameisje: Oh, dan kan ik ze je wel geven natuurlijk. Voor de andere film ook twee tickets he?
Sneeuwwitje: Ja...
Kassameisje: (print tickets uit) Alsjeblieft! Prettige avond!
Sneeuwwitje: (even sprakeloos, een grijnsje kan er nog net af)
007: Bedankt, hetzelfde!

Even een goeie raad: bestel nooit eerst twee tickets en de volgende dag weer twee tickets. Je zal eerst een rekening krijgen voor de eerste twee tickets en dan een rekening voor alle vier. Als je dan de eerste rekening negeert en enkel de tweede betaalt, krijg je situaties zoals die hierboven. Altijd alles ineens bestellen dus. Maar goed. De film was ontzettend mooi, er zat zowat alles in waar een Sneeuwwitje van houdt. Showgirls, foto's, sepiakleurtjes, oude bordelen, tango, mooie vrouwen, walvissen, onderzoeksjournalistiek, ... echt, een prachtige Argentijnse film, de moeite om te bekijken. Na de film besloten 007 en ik dat we nog een drankje verdiend hadden (met een late night knabbeltje erbij) voordat we weer huiswaarts reden. Gelukkig was, in tegenstelling tot de volgende dag (waarvan hier eerder al een avontuur neergeschreven werd) mijn komst aangekondigd en de deur bijgevolg niet op slot.

De volgende films die ik eigenlijk wilde zien moesten er dankzij zeer veel schoolwerk bij inschieten, maar gelukkig kreeg ik de films die ik liefst van al wilde zien toch nog te zien. Vrijdagavond, een weekje na de vorige laatavondfilm dus, spoorde ik weer naar Gent voor de volgende laatavondfilm: XXY. Jomps en ik nestelden ons in de bioscoopzaal, genoten van de film en ergerden ons aan het publiek om ons heen. Nog nooit heb ik zo'n irritante mensen op een filmfestivalfilm weten zitten. Een film over een hermafrodietpuber, die erg in de knoop zit met zichzelf. Ze wordt opgevoed als meisje, maar ziet het eeuwige pillenslikken niet meer zitten. Misschien wil ze wel gewoon verder jongen worden. Ze raakt nog maar meer in de war als er dan een jongen, die van zichzelf vermoedt homo te zijn, opduikt, ze heeft problemen met de rest van het dorp als die erachter komen dat ze 'van alletwee een beetje' heeft. Er komen enorm rauwe en harde scenes in voor, en op het einde zit Alex alleen nog maar meer in de knoop, maar dat maakt de realiteit van de film alleen maar perfecter. Helaas had de rest van de zaal dat niet door. Barstten in lachen uit als iemand wordt aangerand of afgewezen. Kakelen luid na de film dat het 'geen einde' was. "Alle zeg, dat ze dan tenminste laten weten of ze elkaar nog terug hebben gezien, of hoe het is afgelopen." Het spijt mij, dametjes, maar het leven is net iets minder simpel dan in een Hollywoodfilm. De held krijgt op het einde niet altijd het meisje en soms is een verhaal niet helemaal af. Soms blijven mensen in de knoop zitten en komt niet alles goed. Als het hier nog goed was gekomen, was het een rotslechte film geweest.

Na de film trokken Jomps en ik nog even naar de fuif voor de twintigste verjaardag van de Gentse holebigroep VG, en na een speerbezoekje aan de mensen die ik (of toch de meeste van hen) in geen twee jaar meer had gezien trok ik met de reservesleutel naar het appartement van Twinkel om daar alvast halfdood van de rugpijn in slaap te vallen. Nieuws voor mijn sexy kinesist: mijn rug was er niet blij mee dat hij zichzelf moest gaan genezen deze week. Twee uur later dook ook Twinkel op, en na een kort nachtje ging om acht uur dan de wekker weer. Omdat ik eerst nog enkele nieuwe foto's van haar moest hebben voor het portret, en omdat ik om half tien de trein naar huis nodig had. Die trein had massa's vertraging, en toch slaagde ik erin om tien uur aan de bushalte te staan, twee minuutjes voordat Zussie aankwam en we samen op de bus naar het gemeentehuis konden wachten. Stuurgroep, haar laatste, en voor de gelegenheid had ze koekjes gebakken. Na de stuurgroep gingen we met enkele vriendjes iets eten in de bistro van het gemeenschapscentrum, en daarna speerde 007 mij barmhartig op tijd naar het station zodat ik om tien over een de trein terug naar Gent kon nemen. Voor de volgende film.

Voor de Decascoop stond Engeltje op mij te wachten, voor de gelegenheid misschien beter even om te dopen in Zombietje. Ik was al in slaap gevallen op de trein en voelde mij een beetje een wrak, zij had op zijn minst reden om het nog honderd keer erger te hebben. Tweeënhalf uurtjes slaap, en toch niet in slaap gevallen tijdens de film. Het was dan ook Hallam Foe, en die was net zo goed als ik hem verwacht had. Hoofdrol was weggelegd voor de jongen die ooit Billy Elliot speelde, en nog altijd een lichte voorkeur voor make-up heeft. Na de film trok ik weer op weg naar huis, onderweg van het zonnetje genietend. De derde keer die dag op de trein dus. Tegen zessen kwam ik thuis aan en kon ik nog eventjes zelf zombietje spelen voordat ik moest gaan babysitten. Daar wilde ik met alle geweld Sin City zien, en vocht ik de hele tijd met mezelf om wakker te blijven. Dat lukte redelijk, maar de beste wekker kwam om kwart voor twaalf. Hoewel de kindjes volgens mama en papa nooit wakker worden 's nachts, klonk er een kwartier voordat de ouders weer thuis waren een schreeuw door de babyfoon. Het jongste dametje, twee jaar oud, was wakker en wilde mama en papa hebben. Ik verdenk haar er heel erg van dat ze het expres heeft gedaan, om mij nog net eens tot boven te doen lopen. Half slaapdronken de trap op dus, even met het kleintje sussend op de arm rondgelopen, maar dat hielp niet veel. Ojee, dacht Sneeuwwitje, die stiekem een beetje schrik heeft van kinderen die jonger zijn dan zes. Straks wordt grote zus (drieënhalf) ook wakker. En dus besloot ik een deal met het jammerende kleintje te sluiten. Geen idee of dat mogelijk is met een tweejarige, maar het viel te proberen. "Goed," zei ik, "Als je nu terug lekker gaat slapen en je oogjes snel dicht doet, dan is het heel snel morgenvroeg en dan zie je mama en papa terug." Het huilen verminderde. "Gaan we dat doen? Terug slapen?" Nog een paar snikken, maar ik verstond er duidelijk een 'ja' tussen. Dus tilde ik haar terug het bedje in en stopte haar weer in zoals ik dat de mama een paar uur eerder had zien doen. Ik deed het nachtlampje weer aan en beloofde nog eventjes te blijven totdat ze in slaap was gevallen. Bijna meteen klonken er weer snurkgeluidjes, maar ik durfde pas weer naar beneden toen vijf minuten later de mama en papa thuis kwamen. Einde avontuur, terug naar huis gefiets en mijn eigen bedje in. Tot half twaalf vanmiddag...

19:41 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-10-07

De Allereerste Doop zonder Sneeuwwitje

 

In het begin was ik er op élke speelpleinactiviteit. Jaren aan een stuk. Ik stond zelfs élke dag op het speelplein tijdens de zomer, twee maanden aan een stuk, omdat ik het gewoon niet kon verdragen iets te moeten missen. Daar kwam verandering in in het jaar dat ik pleinverantwoordelijke werd. Ik mocht officieel geen twee maanden meer staan, maar ik had dat met plezier toch onofficieel gedaan, als er geen herexamens waren geweest. Ik moest dus noodgedwongen mijn speelpleinfrequentie aanpassen. Een paar jaar later gebeurde het dan al eens dat ik niet kon komen helpen opruimen, dat ik maar een halve werving kon meedoen of dat ik een moniactiviteit moest missen. Grote drama's waren dat meestal. Vorig jaar zou ik een halve doop moeten missen, al kwam er daar iets tussen zodat ik ze toch zo goed als helemaal had. Dit jaar miste ik nog meer speelpleinzomerweken, activiteiten en zelfs vergaderingen. Allemaal om mij voor te bereiden op binnen enkele maanden, als ik een hele poos in het buitenland zal zitten en niets kan voorbereiden, geen activiteiten en vergaderingen mee kan maken, en zelfs niet mee op weekend kan gaan. Dat is een nachtmerrie, en in tussentijd probeer ik dan zoveel mogelijk te genieten van alle dingen die ik wel nog mee kan doen. Zo keek ik enorm uit naar de doop dit weekend. Helaas stak mama er een stokje voor, en kwam mijn nachtmerrie alvast héél dichtbij.

Die zaterdagochtend stond ik op en begon ik alles klaar te leggen voor de doop die avond. Nog geen vuiltje aan de lucht. Laatste voorbereidingen, afspraken met 007, uitkijken naar het moment suprême. Tot de telefoon ging. "Weet je nog dat je moet komen babysitten?" Ik viel uit de lucht. Dàt had mama mij vergeten vertellen. Maar mijn oudste en vastste babysitadres in de steek laten, dat kon ik nu ook weer niet laten gebeuren. Dus met een ongelooflijk zwaar hartje ging ik nog wel helpen alles klaar te zetten voor de doop, en vertrok ik daarna nog voor de groenten er waren weer naar huis. Gelukkig heb ik geweldige babysitkinderen die het je onmogelijk maken zelfs ook maar een klein beetje verdrietig te zijn.

Maar toen ik die nacht na het babysitten terug naar huis werd gebracht, bleek dat mijn pechdag nog niet over was. "Kom jij naar huis slapen?" vroeg Einstein 's ochtends toen hij hoorde dat ik moest babysitten. "Tuurlijk," zei ik. "Tot vannacht," zei ik toen ik de deur uit ging. "Dag, amuseer je!" antwoordde Einstein. En toen ik die nacht om drie uur aan de deur stond, was het licht aan de voordeur uit en rook ik onraad... ja hoor, sleutel in het sleutelgat en... bang! Het nachtslot erop langs binnen... Hoe is het mogelijk, vloekte ik, ik had nog gezegd dat hij moest kijken of ik thuis was voordat hij de deur mocht vastdoen! Gelukkig was de gsm voor een keer niet leeggelopen, en kon ik dus bellen. Ik hoorde door de kier van de deur de telefoon overgaan, twintig, dertig keer. Geen reactie. De telefoon schakelde over op een automatische stem. Grom. Afleggen en opnieuw proberen dus, en tegelijk de deurbel terroriseren. Op den duur had Einstein toch besloten dat het niet de wekker was die om drie uur aangeschoten was, en dat hij misschien toch wel eens een kijkje kon gaan nemen beneden. Slaapdronken liet hij mij binnen. En dan, alsof het de normaalste zaak van de wereld was: "Hoi!" Probeer dan maar nog eens kwaad te zijn...

De doop moet overigens leuk geweest zijn. Hilarisch. En stinkend. Precies zoals het hoort dus...

 

19:39 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Flikkendag

 

Flikken is één van mijn favoriete televisieseries, maar geen haar op mijn hoofd dat er ooit aan gedacht heeft om over de koppen te gaan lopen op Flikkendag. Tot Engeltje dit jaar kwam vragen of ze de schminkkoffers van het speelplein mocht lenen, tegen betaling. En of ik dan naar de Flikkendag kwam om het geld op te halen. Goed, dacht ik, dan maken we daar maar een uitstapje van.

Samen met de Pastoor, Calimero, Monster en Kaat Piraat vertrok ik dus zondag naar Gent. Het begon allemaal al heel goed, want aan het station stonden ze chocolade uit te delen... Niet dat ik dat nog lust, natuurlijk, maar de zin is er soms wel nog. En daarom werd de Flikkendag voornamelijk een enorme schuiver op dieetvlak. Maar dat is even niet belangrijk. We trokken naar de binnenstad van Gent, niet met de tram want mijn Buzzypasloze vriendjes hadden geen zin om te betalen. Het was dus een behoorlijke wandeling, maar we bereikten uiteindelijk toch de plekjes die we wilden bereiken. De Kouter bijvoorbeeld, waar we onszelf toch wel vervloekten dat we ouder dan twaalf geworden zijn en dus geen ritjes meer mochten maken met de politiemotors. Heel jammer... maar voor een ballon is niemand te oud. We zwierven nog wat rond, kwamen Engeltje tegen en sloegen een praatje met haar, hoorden een paar optredens op het Gouden Leeuwplein, we liepen langs de Korenmarkt waar we naar vechtende jongens hebben staan kijken, we zijn over de Graslei gelopen en toen hadden we dorst en omdat de binnenstad overal eivol zat zijn we terug buitenstadwaarts gegaan. Op naar de chocoladebar, want daar waren mijn metgezellen nog nooit geweest.

Niet te doen voor het dieet van Sneeuwwitje, maar één keer zondigen moest dan maar. Witte chocolademilkshakes voor Monster en mij, vanillemilkshake die exact hetzelfde smaakte voor Calimero, een bruine chocolademilkshake voor Kaat Piraat, een bruiswater voor de Pastoor (die zich dus wel aan zijn dieet kan houden, maar die is er natuurlijk nog geen maanden mee bezig) en een duo chocoladefondue die we met z'n vieren niet eens op kregen. Een bijzonder lekkere tussenstop dus. Daarna waren we dan toch te laat voor de rest van de optredens en zo, dus gingen we lekker op een bankje in het zonneke zitten in het Citadelpark. Een beetje plagen, een beetje praten en een beetje foto's maken. En toen we dat helemaal beu waren, gingen we naar het station om de trein van zeven uur te halen.

Iedereen had blijkbaar dat idee. We stonden met massaal veel op de trein te wachten, en natuurlijk was het tijdens de doorreis wel een dubbeldektrein maar nu natuurlijk niet meer. Iedereen wurmde zich dus op de trein, in de tussengangen konden we niet blijven want dan kon er niemand meer instappen, en dus schoven we maar door in het gangpad van de trein zelf. Tot we dan de mensen tegenkwamen die van de andere kant uit hetzelfde aan het doen waren. En toen zaten we dus vast. Stonden we vast, eigenlijk. Geen doorkomen meer aan, al moest er vlak voordat wij uitstapten toch nog een teddybeerachtige grapjas van een conducteur door. Zo druk heb ik een trein nog nooit meegemaakt, al is het natuurlijk totaal niet slim dat ze de eerste klasse niet gedeklasseerd hebben. Nouja... Uitstappen was nog even een beproeving, maar thuis zijn we in elk geval wel geraakt!

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: 24

 

De grootste reden van de grootse achterstand die hier op deze blog heerst was niet de terugkeer naar de schoolbanken, al had die er af en toe wel mee te maken. De grootste boosdoener was de grootse activiteit die 007, Kaat Piraat en ik al heel lang aan het voorbereiden waren. Een 24-uren-activiteit zoals onze speelpleinvriendjes ze nog nooit zouden hebben beleefd. Wéken werk kropen erin, van spelletjes zoeken, tochten uitstippelen, opdrachten uitwerken, filmpjes maken, een slaapplaats boeken, bewijsmateriaal zoeken en wat weet ik nog allemaal. Er kroop massaal veel tijd in. Goede raad voor onze opvolgers: begin op tijd en zie het niet te groots. Dat had iemand beter ook tegen mij gezegd. Al ben ik wel op tijd begonnen. Ik betwijfel het echter sterk of iemand mij zou kunnen beletten het groots te zien.

In elk geval was de activiteit een succes. Om zes uur kwam 007 mij ophalen aan het station en gingen we de laatste dingetjes nog zoeken en naar Puytvoet brengen. Ik mocht me alvast bezighouden met het vangen van enkele ontsnapte meelwormen. We vergaten nog de helft, maar om half acht haalden we Elsje van de bus en om kwart voor acht stonden we op onze bestemming. We hielden vroegkomers wat uit de buurt en kleedden ons politiebureau in. We wachtten tot het grootste deel van de deelnemers die op tijd zou komen aangekomen waren, en begonnen toen met de uitleg. Twee politieteams, eentje onder leiding van Charlie en eentje onder leiding van het Lief Heersbeest, zouden elk aan de hand van opdrachten die elk uur zouden verschijnen een moord moeten oplossen. Het startschot werd gegeven en het Lief Heersbeest schoot meteen in actie: hij ging plannen en regelen, zorgde als een vaderkloek voor zijn team en is effectief de hele vierentwintig uur opgebleven zoals hij had beloofd. Het team van Charlie had een paar kinderziekten, maar uiteindelijk zijn beide teams, met een lichte vorm van samenwerking, er toch in geslaagd alles tot een goed einde te brengen.

De hoogtepunten van team één, ook wel bekend als "Die 12 in die Bunker", onder leiding van het Lief Heersbeest natuurlijk: de Moltocht waarbij de achterblijvers Calimero en Boerinnemieke tot in de blokhut hebben kunnen horen krijsen, de Moltocht die maar een uurtje zou mogen duren en waar het Lief Heersbeest anderhalf uur na het vertrek opbelde dat hij mogelijks wel eens verloren zou kunnen gelopen zijn, een grote pot vol meelwormen waar spaghetti uitgevist moest worden en waar Boerinnemieke helemaal niet happig op was, integenstelling tot Spruitje die vrolijk een made verorberde, het Lief Heersbeest die urenlang perfectionistisch aan een Chinees bootje bleef vouwen, de puzzel die om half zeven 's ochtends met hulp van Grapjas van het andere team afgeraakte, Zussie en Elsje die erin slaagden een klein beetje vuur te maken met een magnesiumstick, de hilarische persconferenties van Boerinnemieke-in-slaapzakuniform, het Lief Heersbeest die hulp kreeg van het andere team om de nachtelijke opdrachten af te werken omdat hij als enige van zijn team overbleef, de lange zoektocht naar tips die echt niet moeilijk verstopt waren, Samson die pas wakker was en meteen mocht tonen hoe sterk hij was, Zussie en de Pretty Nurse die het hele koopcentrum hebben platgezocht op zoek naar twee verstopplaatsen en geholpen door een passer uit de Hema, een gigantisch katapultkanon dat er wel prachtig uitzag maar waarmee geen blik omver geschoten kon worden, de blind date die moest uitmaken wie er tegen de andere ploeg ging touwtrekken met het Lief Heersbeest en Spruitje als touw, de zoektocht naar Alex Callier die aan de voordeur van zijn ouders strandde (en dan weten dat Blokje hem enkele dagen geleden gewoon is tegengekomen), Zussie en de Pretty Nurse die voor dessertjes gingen zorgen en weer terug naar het Koopcentrum gingen, Elsje en Calimero die een poging gingen doen om mensen liedjes te laten herkennen op een mp3-speler,...

De hoogtepunten van team twee, ook bekend als "Charlie's Angels", uiteraard onder leiding van Charlie: de Expeditietocht met de fiets waarin Elllllln als mol werd aangeduid omdat ze een briefje waarop 'rechtdoor' stond te kort had afgescheurd en de hele groep dus rechtsaf had laten gaan, Baloe's telefoontje met de droge mededeling dat ze middenin en maïsveld stonden en dat dat waarschijnlijk fout was, het bewijsmateriaal dat uit een maïsveld moest gehaald worden en dat niet te vinden was, net als de gsm van Koningin Isabella die daar even verloren geraakte, Veers die terwijl de rest van haar groep weg was de boel overeind hield door de moeilijkste raadsels op te lossen, King Gegie die een zandzak moest opvangen die aan een doorbrandend touw hing, de persconferenties van Koningin Isabella, raadsels die moesten opgelost worden om blikken met bewijs open te maken, de puzzel die pas om vier uur in de namiddag eindelijk afgeraakte, de geheugens van de groep die ontzettend goed bleken te zijn, Fake die een dinosaurus probeerde te bouwen en King Gegie die het beest al vanaf de eerste seconde gehandicapt maakte, een paar spelletjes Rush Hour, de Medley die door Baloe en Veers afgemaakt werd toen de 24 uur op zijn einde begon te lopen, mijn Giechelvriendinnetje die Monster door een labyrinth probeerde te loodsen met haar stem, Fake en Ellllln die erin slaagden om de managers van het koopcentrum een liedje van Eddy Wally te laten zingen voor de camera, Baloe en Charlie die zich de ziel uit hun lijf liepen voor een estafette met bewijsmateriaal, Charlie die als enige van zijn groep overbleef om te touwtrekken, Fake, Baloe en Zoeteke die op tocht gingen om op de foto te gaan met vijf huisdieren en een heel droevig verhaal tegenkwamen, King Gegie die een meisje moest gaan versieren en die geholpen moest worden door Zussie en de Pretty Nurse die hij toevallig tegenkwam en die alles in scene hebben gezet, Charlie, Grapjas en Leentje-van-opt-hoekje die uit Sint-Niklaas moesten ontsnappen met behulp van de kaart die op Leentjes rug was getekend (en die er een halve week later nog steeds stond), ...

Tweeënveertig uur nadat ik op vrijdagmorgen was opgestaan, ben ik na een uurtje kampvuur in mijn bed gekropen op zaterdagavond. Helemaal kapot en geradbraakt... maar het waren de beste twee dagen van de wereld. Volgend jaar nog eens? Graag, maar dan wel als deelnemer!

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Terug naar School

 

En toen was het dus zover, na een laatste fijn weekendje bijna-niks-doen mocht ik maandagochtend weer naar school. Niet té vroeg natuurlijk, want ook al kon je boeken kopen vanaf negen uur, ik ken niemand die om zes uur gaat opstaan als hij maar om twaalf uur les heeft. Ik dus ook niet. En dus hebben Joxie en ik eerst een uur staan aanschuiven tot we onze nieuwe boeken hadden, ontmoetten we vervolgens onze klasgenootjes weer en gingen we toen naar de klas voor alle informatie en speeches en eerste deadlines. De school is maar weinig veranderd tijdens de vakantie. Communicatie is nog steeds niet hun beste punt, organisatie zit nog altijd ergens onder nul. Te veel leerlingen in één klas proberen stoppen is een klassieker. Gedoe rond keuzevakken, gedoe rond IT-jaren, gedoe tot en met. En deadlines. De glans van het derde jaar was er al meteen af toen we een stapel opdrachten kregen, beginnende met een opdrachtje over de startdag dat voor vrijdag al af moest zijn. Dertig gezichten van de studenten gedrukte media betrokken tegelijk toen ze hoorden dat we dus verplicht tot vijf uur moesten blijven om het optreden van cabaretgroep ManManMan mee te maken. Achteraf bekeken was dat waarschijnlijk een wanhopige poging van het lerarenkorps om toch tenminste een béétje volk voor die ongetwijfeld dure boeking over te houden. Ik heb vijftig toeschouwers geteld. Dertig daarvan waren verplicht om te komen. Het Plantijnesque schooljaar is weer begonnen...

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Theaterbarbeque

 

Eigenlijk had ik niet zoveel zin in de theaterbarbeque. Het was ongeveer hetzelfde gevoel dat ik had voordat ik op theaterkamp vertrok. Maar ik weet intussen al langer, hoe erger ik ergens tegenop zie, hoe leuker het wordt. En het was ongelooflijk leuk op de theaterbarbeque. Niet in het minst omdat ik tegen iedereen die erachter vroeg (en iedereen hééft erachter gevraagd) kon zeggen dat ik door mijn herexamens was en nu naar mijn laatste jaar mocht.

Eigenlijk hou ik niet zo van barbeques, tenzij ze bij mij thuis in de living of in de tuin doorgaan. Maar dan nog zal ik nooit massaal veel eten... Theaterbarbecue-organisatoren verdienen dus bijzonder goed aan mij, aangezien ik voor een volwassen menu betaal maar amper één stuk vlees opkan. En veel groentjes, want dat is goed voor mij. Het eten, daar is het dus eigenlijk nooit om te doen, het gezelschap is veel belangrijker. Mijn gezelschap bestond voornamelijk uit Boerinnemieke en Koningin Isabella, toch tijdens het eten. Na het eten ben ik mijn taak gaan vervullen want ik had Glennie beloofd om te helpen. Dus nam ik het bonnetjesverkopen van hem over, zodat hij en zijn vriendin konden gaan eten. Terwijl ik daar zat, samen met Koningin Isabella trouwens want die had ik ook maar ineens overtuigd mee te helpen, en met Boerinnemieke die vijf centimeter verder achter de toog stond, deed ik mijn best om nog een bestandje in elkaar te flansen dat het ons makkelijker moest maken bij de t-shirtverkoop. Niet dat ik uiteindelijk t-shirts heb verkocht, daar niet van. Die verkoop kwam namelijk iets later op gang. Ik kreeg eerst nog een leuker taakje toebedeeld.

"Zou jij het erg vinden om te filmen?" Wat een vraag, natuurlijk niet! Geef mij een camera en ik ben volledig in mijn element. Ook al moet ik er anderhalf uur voor rechtstaan en kou lijden. De theatermannen hadden hun eigen versie van De Laatste Show (hier: De Eerste Show) in elkaar gestoken, en ik mocht alles filmen. Er is trouwens nog iets aan een camera. Geef mij een camera en ik besta. Want ineens kwam TV een paar onnozele grapjes met mij maken (het was pure onnozelheid maar het was wel praten), en ineens kwam ook Pasmans nog een praatje maken. Het enige nadeel is natuurlijk dat een camera helaas geen gezwel is dat aan mij vast kan groeien, en dat ik dat ding niet altijd bij mij heb. Misschien heb ik toch de verkeerde keuze gemaakt en had ik toch televisiejournalistiek moeten kiezen, bedacht ik eventjes. But then again, een fototoestel is ook een camera. En schrijven kan ik nog net iets beter dan filmen. Al doe ik het allebei wel bijna even graag.

In elk geval was ik ongelooflijk blij toen de show afgelopen was en ik naar de wc kon spurten. Ik heb netjes opgeruimd, nog een poosje met mensen staan babbelen en toen was het voor mijn taxi tijd om naar huis te gaan, en dus voor mij ook. Het was een fijne avond. Zo'n avonden wil ik nog wel meer...

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Geslaagd!

 

Je hebt zo van die momenten dat je echt niet te laat wil komen en dat je dus om de haverklap checkt of het wel zeker dat uur is dat je erheen moet. Examens bijvoorbeeld. Of proclamaties. Ik ben er twee keer in geslaagd te laat te komen voor een examen toen ik nog op de universiteit zat, gewoon omdat ik de hele tijd had gekeken en er zeker van was dat het om negen uur examen was en dat het blijkbaar half negen bleek te zijn. Soms doen mijn hersenen dat met mij, die geven verkeerde informatie door als het met cijfertjes te maken heeft. Dat gebeurde nu ook op de proclamatie. Vorig jaar wist ik van niks, omdat de school niet zoals ze beloofde mijn punten naar huis heeft opgestuurd. Toen heb ik in paniek om twee uur 's nachts naar school gemaild en VerbalVandal wakker ge-smst om te weten te komen of ik erdoor was. Ik ben pas dit jaar in januari te weten gekomen hoeveel ik nu eigenlijk op mijn herexamens had gehaald. Maar ik was er in elk geval door. Dit jaar zou mij dat niet gebeuren, ik wilde doodgraag op vakantie maar ik bleef expres thuis omdat ik anders misschien mijn proclamatie zou missen. En wat gebeurde er dit jaar? Mijn hersenen gaven verkeerde informatie door en zeiden weken aan een stuk dat ik om 11 uur proclamatie had. Toen ik dus om kwart voor 11 op school kwam en ik al twee klasgenootjes had zien vertrekken ging mijn alarmbelletje rinkelen. Ben ik te laat? Ja dus, en dus moest ik in allerijl op zoek naar mijn mentor. Ik vond hem ergens in de gang, hij stuurde mij naar het secretariaat maar ging gelukkig wel zelf mee om mijn rapport te geven. En toen...

... toen was ik erdoor. Ze hadden mij weer op één vak gedelibereerd, maar ik was erdoor en ik mocht naar het derde. En naar Zweden. Ik heb er drie jaar over gedaan om door mijn eerste jaar te geraken (okee, maar één jaar om door mijn eerste jaar journalistiek te geraken maar kom) en nu heb ik in één keer mijn tweede jaar gehaald. En nu zit ik dus in mijn laatste jaar. Het heeft een weekend lang heel onwezenlijk in mijn hersenen ge-echoot, maar het is écht zo. Ik ben éindelijk bijna klaar!

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Verzopen Pretparkdagje

 

Druk... drukker... drukst... ken je dat gevoel dat 24 uren in een dag écht niet genoeg zijn? Wel, tussen de vorige blogpost en vandaag zitten exact twintig dagen. Om goed te zijn hadden het er veertig moeten zijn. Dan had ik rustig door kunnen werken en tegelijk tijd overgehad hebben om te bloggen. Maar dat was er dus niet. Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje, dus. Ik ben ongelooflijk benieuwd hoe lang het duurt voordat ik weer op kruissnelheid en kalendertempo zit... maar eerst gaan we dus gewoon even terug in de tijd.

De dag na de Zeeverjaardag van mijn giechelvriendinnetje was uitslapen geen optie. Baloe en ik hadden afgesproken om negen uur de trein te nemen. Om kwart na acht zat ik al in het station, omdat ik de makkelijkheidsoplossing "met papa meerijden" had gekozen boven een ritje in een drukbevolkte bus. Het was dus wel even wachten tot Baloe er was en we dagtrips konden gaan kopen, maar dat was dan wel het enige wachten dat ik die dag heb moeten doen. De rest van de dag ging vlotter dan vlot... We hadden allebei zin om naar een pretpark te gaan. Beeld je in, Sneeuwwitje, pretparkverslaafde in de hoogste graad, was dit pretparkenseizoen nog in geen enkel park gesignaleerd. Daar moest dringend verandering in komen. En Baloe was op zoek naar vriendjes voor een pretparkdagje maar niemand had na de drukbezette zomer nog geld over. Behalve ik. Ik heb altijd geld over voor pretparken. En dus vertrokken we die maandagochtend naar Bobbejaanland.

Er waren niet veel mensen die datzelfde idee hadden gehad. Het was zodanig rustig dat we de eerste uren bijna in ons eentje in attracties zaten. Zo goed als in ons eentje in de Bob Express, zo goed als in ons eentje in de Indian River. Daar besloten we een ritje langer in te blijven zitten, er was toch geen volk dus dat mocht probleemloos. Met als gevolg dat Baloe, die vooraan in het bootje zat, toch wel last had van een vrij natte broek. Ik had mij voorzien, en dus mijn enige niet-jeans aangetrokken. Ik heb ooit één keer in een jeans rondgelopen die ik van de hele dag niet meer droog heb gekregen, dat zal mij nooit meer opnieuw gebeuren. De natte zijkant van mijn broek was dus tegen de tijd dat we uit de volgende twee attracties kwamen alweer gedroogd. Nog twee attracties, allemaal zonder aanschuiven, en toen gingen we in de wildwaterbaan. Baloe wilde geen risico lopen en trok haar regenjasje aan. Ik, met mijn grote mond alweer, herinnerde mij al die keren dat ik zo graag nat wilde worden en enkel een paar spatjes had gehad. En dus trok ik mijn schouders op en besloot geen regenjas aan te doen. We zaten rustig in het ronde bootje, keken uit naar de stroomversnelling en de tunnel. Supporteren wie er de volle laag zal krijgen en als eerste naar beneden zal vallen... dat bleek ik te zijn. Ik kreeg een miezerig plensje water over mijn arm heen, en meteen zaten we al te lachen: was het dat maar? Vijf seconden later verging dat lachen mij, toen ik een zondvloed over mij heen kreeg. Redelijk drijfnat was ik dus. We bleven nog een rondje zitten, vooral met de gedachte dat het dit keer wel zo'n vaart niet zou lopen. Helaas... alweer een misrekening. Op exact dezelfde plek ging ik er weer als eerste onder, en kreeg ik op exact de zelfde plek een zondvloed over mij heen. Ik kan je wel vertellen dat ik niet erg veel droge plekjes meer had toen ik eruit kwam...

Na die natte bedoening besloten we even in de Revolution te gaan, dé droogtrommel bij uitstek. We gingen één keer en hadden toen honger, tijd voor het lunchpakketje dus. Na het eten nog twee keer, en toen neigde mijn broek toch al naar iets droger dan eerst. Perfect moment om in de Splash te gaan dus... Tot dan toe was het weer wel frisjes met af en toe een miezerdruppeltje gebleven, maar na de middag sloeg het een beetje om. Het regende nog altijd niet hard, maar wel voortdurend, en dat zorgt op den duur wel voor veel nattigheid. We vonden er dus niet beter op dan opnieuw in de Indian River te gaan. De logica: als we in de regen lopen worden we heel de tijd nat, als we binnen in de splash gaan worden we alleen maar nat als we van de splash gaan. Een heel slim plan, ware het niet dat we de invulling van het bootje hadden veranderd. Dit keer zat ik vooraan en Baloe vanachter. Dat bleek dus dé methode om zodanig veel water te scheppen dat ik mij een beetje Spongebob ging voelen. Na twee ritjes gingen we er toch maar uit, de medewerker aan de attractie keek de natte klodder die ik was meewarig aan en zei: amai, amai, amai... Ik had het niet beter kunnen verwoorden. De regen buiten was gelukkig weer gestopt, maar daar wordt je nog niet droog van natuurlijk. Maar ik had een idee. "He, als we nu eens in de Dreamcatcher gaan, daar waaien onze benen uit en worden onze broeken droog van. Zoals aan de waslijn." Baloe was akkoord, en dus stapten we in de wagentjes. Helaas begon het net op het ogenblik dat wij naar boven getrokken werden plots weer keihard te gieten, binnen de twee seconden had ik het gevoel onder de douche te hangen. Toen de attractie stopte keek Baloe mij aan, de waterdruppels stroomden uit haar haar en over haar gezicht: "Droog ben ik toch niet hoor," klonk het nuchter. Dan maar weer naar de Revolution voor een droogkasteffect. Drie keer na elkaar, op voorwaarde dat we met z'n tweeën in een karretje gingen zitten natuurlijk. We begonnen de tics van de attractiebegeleiders al te kennen...

Omdat we nu toch drijfnat waren en besloten dat het toch niet erger kon, gingen we nog een keertje in de wildwaterbaan. Voor de derde keer kreeg ik weer een zondvloed over mij heen, voor de derde keer langs dezelfde kant van het bootje. Toen we nog een ritje mochten blijven zitten, besloot ik wijselijk mijn rugzak naar de andere kant te draaien, aangezien mijn gsm en dergelijke al drie keer water hadden geschept. En net die vierde keer, je raadt het al, kwam de golf langs de andere kant over mij heen... Gelukkig begon de zon er zachtjes door te komen. Baloe besloot dat ze in de Sledge Hammer wilde, maar dat schommelt, en schommeldingen zijn niets voor Sneeuwwitje. Perfect, dacht ik dus, terwijl Baloe tussen hemel en aarde tolde zat ik in het zonnetje op een bankje en droogde mijn broek langzaam maar zeker een beetje op. Er waren effectief droge plekken toen Baloe terugkwam. Helaas had ze iets minder goed nieuws. "Heb je de lucht al gezien? We krijgen zeker nog een bui," voorspelde ze. Haar woorden waren nog niet koud of het water viel met bakken tegelijk uit de lucht. Alsof iemand de stop eruit had getrokken. We trokken een spurtje naar een picknickafdak, net als de rest van de mensen in onze buurt, en konden daar een kwartiertje blijven staan, het water uit de lucht kijkend. Ik begon net een beetje te wanhopen, want lang geleden is het zo nog eens beginnen regenen op een pretparkdagje en zijn Maurice en ik naar huis moeten vluchten omdat het niet ophield. Gelukkig hield het hier na twintig minuten toch op, en kwam de zon er meteen weer door. We trokken dus verder naar de Tyfoon, waar ik absoluut niet indurf maar Baloe wel. Ik bleef dit keer toch maar liever onder het tentenafdak zitten, voor het geval dat... maar het bleef droog, en in de zon was het lekker warm.

De zon bleef, en om extra droog te worden wilden we dan ook in de zwiermolen. Toen ik daaruit kwam, was ik nog een beetje klam, maar toch zo goed als droog. Baloe had een ander probleem: "Ik kruip in al die attracties, maar waar word ik misselijk? In een zwiermolen..." We hielden het nog eventjes rustig en trokken nog één keertje het park rond. Een paar keer helemaal vooraan in de Dreamcatcher (toch leuker als het niet regent), en toen naar de Revolution om het mooie ronde getal van tien ritjes te bereiken. Maar helaas... wat klonk er door de Revolution Hall toen we klaar zaten voor ons negende ritje? "Laatste rit van de dag!" Baloe en ik jammerden en pruilden, maar er was niets aan te doen... Die tien keer, dat is dan een uitdaging voor de volgende keer. Al is het twijfelachtig dat er nog een keer komt die zó rustig was als vandaag... we hebben letterlijk nérgens moeten aanschuiven, we konden overal meteen in en mochten verschillende keren meer dan één keer blijven zitten. Toen we naar huis gingen, konden we meteen op de bus stappen, en toen we in het station aankwamen was er binnen de vijf minuten een trein. Zelfs bij de overstap stond de trein al op ons te wachten en konden we meteen verder... Van een geluksdagje gesproken! Goed, het was er eentje met iets te veel water misschien, maar ach... Alles heeft zo zijn voor en nadelen!

 

15:31 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |