02-11-07

Sneeuwwitje goes Corpse Bride

 

"Help, de tovenaar heeft afgebeld! Kunnen jullie vervangen?" Zoiets kan je vermoedelijk alleen maar in je mailbox krijgen als je een speelpleinleven leidt. Ik had even een duwtje in de rug nodig, 007 en Samson namen die taak bereidwillig op zich, en toen ging het idee om met een groepje medefreaks randanimatie te verzorgen op de Halloweentocht van een gedreven dorpspoliticus mij steeds beter aanstaan. We staken een soortement griezelcluedo in elkaar, en toen was het voor het eerst in mijn leven vol spanning afwachten tot Halloween.

Natuurlijk stond ik de dag zelf op met een fijne beginnende keelontsteking, cadeau gekregen van Kaat Piraat vermoedelijk. Een beetje een dompertje, want normaal gezien zouden we na de tocht nog naar een Halloweenfuif in de cafetaria van ons zwembad gaan, en dat zat er voor mij dus niet meer in. Ik besloot dan maar extra te genieten van mijn rol als Corpse Bride in het cluedospel. Dat ging eerst eventjes bijna fout, stress en Corpse Briden gaan niet zo goed samen, maar toen alles en iedereen mooi ingekleed en klaargezet was, kon het feest beginnen. Het was, al hebben we het met z'n allen duizend keer zelf gezegd, een gigantisch succes.

Ontzettend veel kinderen zijn bij mij langsgekomen om van mijn huisdieren te proeven. "Ik heb mijn huisdieren bij, het zijn heel lekkere voedzame meelwormen, in dat doosje daar. Als jullie er eentje kunnen vangen met jullie mond mogen jullie hem opeten... en dan krijgen jullie een tip!" Hilarisch was de mama die verschrikt vroeg of het echte meelwormen waren, tot plaatsvervangende schaamte van haar echtgenoot. En de mama wiens kindjes een beetje bang waren voor mijn wormen, en zo graag de tip wilde horen dat ze zélf met haar snuit de meel in dook. Die meel was trouwens een echt succes... getuige de zeer bekende tweeling uit de Stationsstraat die toen al mijn meelwormen op waren met zowel mijn bakje meel als de zak met de overschot gingen lopen en een waar meelgevecht deden ontstaan. Geweldig grappig, vooral omdat tegen het eind van de avond iedereen er even bleek en stoffig uitzag als ikzelf. Ik ben trouwens nog flink geschrokken van mezelf, toen Jack een zwart-wit foto van mij maakte. Zie ik er echt zo uit? Maar na de eerste schok was ik toch wel een beetje gefascineerd...

In elk geval, het was een fijne griezelavond, en ik kijk al uit naar de volgende. Een beetje bizar is dat wel. Ik heb een gloeiende hekel aan carnaval en alles wat daarmee te maken heeft, maar van zodra ik mij kan verkleden als lelijk monster ben ik helemaal in mijn nopjes... Zou het aan mij liggen?

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-11-07

Een Sneeuwwitje van zes

 

Toen ik klein was, had ik een hekel aan interactiviteit. Dat kon dan gaan van interactieve kindershows over interactieve kinderanimatie tot interactieve toneelstukken. Vooral dat laatste, zelfs. Dat 'klein' zijn heeft lang geduurd, het is pas sinds ik een jaar of zeventien werd en mijzelf op mijn gemak begon te voelen in de weirde wereld van animatoren en ander vreemd gespuis dat ik er minder erg in heb als er iemand van op een podium roept om even mee te komen onnozel doen. Ik ben er namelijk in getraind om onnozel te doen, intussen. Maar was ik dus als zesjarige, of zelfs als veertienjarige naar het toneel geweest waar Elsje en ik vorige zondag heen zijn geweest, dan had ik het vermoedelijk wél even prachtig gevonden als ik het nu vond, maar zou mijn prachtigvoelorgaan serieus belemmerd zijn geweest door de schrik om in het interactieve deel te moeten nemen.

Even uitleggen waar ik het hier eigenlijk over heb. Elsje is een juf-in-spe, en krijgt dus nu en dan zo van die toffe opdrachten als "ga eens naar een toneel voor kinderen kijken en schrijf er een verhandeling van drie bladzijden over zonder een korte inhoud te geven". Het toneel dat ze had uitgekozen speelde in de Stadsschouwburg in onze buurstad, maar helaas was het in geen tijd uitverkocht. Achteraf bekeken kan ik wel zien waarom, al vroegen we ons allebei af hoe het eigenlijk mogelijk was geweest in de schouwburg te spelen. Elsje ging dus op zoek naar een ander, redelijk te bereiken plekje om het toneelstuk te gaan bekijken. En dat redelijk te bereiken plekje was Leuven. En zo kwam het dus dat wij na een bijna verloren gelopen wandeltochtje en een treinreis van twee uur in een parkje aankwamen waar een soort bunkertje gebouwd was en waar het zeer interactieve (dat voelde ik al van heel ver aan komen drijven) toneel "Mijnheer Porselein" zich zou afspelen. De man aan de kassa die ons tot het begon op afstand moest houden sloot ons alvast meteen in zijn hart, want van zover komen speciaal voor hun toneel... wij moesten wel heel bijzonder zijn. Dat zijn we ook, laat daarover geen twijfel bestaan. Toch probeerde hij ons nog gerust te stellen, dat we er zeker geen spijt over zouden hebben. En hij had nog gelijk ook.

De korte inhoud van het toneel ga ik hier helemaal niet neerpoten, want dat zou helemaal niet tof meer zijn. Het is beter ook een redelijk te bereiken plekje te zoeken waar je het toneelstuk zelf kan gaan bekijken. En dat moet je dus absoluut zeker doen. Het is namelijk geweldig. Ze zijn er daar, in hun vreemde bunkertje, in geslaagd mij helemaal mee te slepen in het verhaal, zodanig zelfs dat ik bij het buitenkomen bijna vergeten was dat ik geen zes maar tweeëntwintig ben intussen en ook een ietsie groter dan het gemiddelde kind waardoor ik mijn hoofd zowaar stootte. Dus, of je nu binnen de leeftijdscategorie valt of helemaal niet meer, wees daar even vrolijk blind voor en ga gewoon op zoek naar Mijnheer Porselein. Hij heeft mijn hart gestolen en in één van de zakjes op zijn gekke hemd gestopt. En er is nog veel plaats voor andere harten...

 

20:09 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |