12-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Phantastisch Phantasia

 

Het is bijzonder ernstig gesteld met de continuïteit van deze blog. Dat wil niet zeggen dat Sneeuwwitje is opgehouden met avonturen te beleven. Dat wil voornamelijk zeggen dat de avonturen zich iets te snel zijn gaan opvolgen - en dat er tussendoor nog zoveel ander werk begon op te stapelen. Maar nu de grote stapels werk een beetje uit het zicht zijn geschopt, is het tijd om de handen ook hier weer uit de mouwen te steken. Tijd voor een nieuwe reeks 'Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje'.

Engeltje en het Sprokenmeisje hadden een pretparkbon gekregen voor hun verjaardag. Die bon begon de vervaldatum een beetje te naderen, en ook de pretparken zelf naderden hun jaarlijkse sluitingstijd. Engeltje en het Sprokenmeisje wilden heel graag naar Phantasialand in Duitsland, en ze nodigden Sneeuwwitje en een extra vriendje of vriendinnetje mee uit. Dat extraatje werd Kaat Piraat. En zo vertrokken we met z'n vieren op de laatste dag van de herfstvakantie in alle vroegte naar Phantastisch Phantasia.

Het was een Phantastische dag. De pretparkfreak in mij ontdekte tal van nieuwe dingen die op zich wel allemaal een klein beetje lijken op attracties uit andere parken, maar die toch weer helemaal anders ingekleed waren. Uitschieters? De dubbele attractie Wanja's Fear en Wanja's Force die keihard uit de bocht gingen, over de rails raasden en tegelijk ook nog eens ronddraaiden. De wildwaterbaan River Quest waar je in grote griezelboten door een griezelkasteel vaart en via een lift eerst een enorme splash maakt en vervolgens in draaikolken en dergelijke terechtkomt. De dubbele splash Wildwash Creek en Stonewash Creek, waarvan er eentje een heel gemene splash maakte zodat de jeansbroekdragers onder ons een poosje Heel Erg Nat bleven rondlopen. Talocan, de nieuwste attractie met vuur en water en ronddraaiende schroeven die voor mij nét iets teveel van het goede was om erin te durven, maar die wel geweldig knap was om naar te kijken. De Colorado Adventure mijntrein die we eerst niet konden vinden, maar die vervolgens wel een van onze favorieten werd. En natuurlijk, de fantastische Black Mamba, de achtbaan die in het diepst van Afrika stond - met typecasting van zwarte begeleiders in luipaardvellen - en die je met vier naast elkaar en de voeten losbungelend alle kanten uit draaide zodat je op den duur écht niet meer wist waar je boven- en onderkant ook alweer was. Met stip op nummer één bij ons vieren.

Natuurlijk waren er ook een paar tegenvallers, zoals het draaiende Feng Ju huis dat behalve heel kort ook heel flauw was, en de Temple of the Night Hawk die vier keer hetzelfde ritje in het pikdonker deed, maar één lasereffectje had gestolen van de Efteling en de muziek ook al van een andere attractie had gerecycleerd en bovendien ook nog eens teleurstellend traag ging. Maar voor die kleine dieptepuntjes konden de pret niet drukken, het bleef een top-dag!

 

10:55 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.