15-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Open Opera

 

Mijn journalistieke vriendjes en ik houden ons tegenwoordig bezig met het ineenboksen van een wijkkrant - die uiteraard moet gaan over de wijk rondom onze school. We naderen momenteel de deathline, en dan durven enkele weekhartige reporters al eens nostalgisch terugdenken aan de tijd dat er nog 'op het gemak' op reportage kon gegaan worden. Een weekje na de Pretty Nurse's verjaardagsfeestje heropende de opera in Antwerpen. Onze redactie vond het een goed plan dat ik erheen zou gaan. Ik trommelde enkele vriendjes op om me gezelschap te houden, en daar gingen we op weg voor een dagje Antwerpen.

We hadden om negen uur moeten vertrekken. De gratis tickets waren verkrijgbaar vanaf half elf, en ik was gewaarschuwd dat "de straatstenen voor niets zijn" en dat ik dus best op tijd ging aanschuiven. Terug dus, naar de eerste zin van deze alinea: we hadden om negen uur moeten vertrekken. De 'hadden moeten'-constructie maakt duidelijk dat we dat niet gedaan hebben. Het had iets te maken met 007, een boek en een wekker die niet gezet was. Beetje later vertrokken dus, en zo doken we om kwart over tien op boven metrostation Opera en... ontdekten de voorspelde aanschuifrij. We sloten aan het staartje aan, dat zich op dat ogenblik al aan de Ben en Jerry's op de Keyzerlei bevond. Vijf minuten later draaiden Kaat Piraat, 007 en ik ons even om, en de rij had zich intussen tot aan de hoek van de Van Ertbornstraat gevuld. Persfotografen en camera's liepen af en aan, want wàt een succes. En wat een kou... twee uur hebben we aangeschoven, onze voeten waren er half afgevroren, maar gelukkig waren er nog meer dan genoeg tickets om onze keuze voor de dag uit te maken. Eerst naar Opera à la Carte, dan een rondleiding, en dan naar de gratis optredens. Logische volgorde, want onze voeten moesten eerst ontvriezen voordat we konden rondlopen, en we moesten het eerst warm genoeg hebben voordat we terug naar buiten konden.

We stonden even te wachten tot we naar de Opera à la Carte-voorstelling mochten, en zo maakten we kennis met enkele mede-wachtenden. De beste quote ooit gehoord ook, ik was al helemaal enthousiast voor de reportage. Je zal die quote echter nooit in de wijkkrant kunnen lezen, want de Open Opera-activiteiten zijn té oud nieuws om nu nog te verschijnen. Kill your darlings en hou alleen het nieuws over dat relevant blijft tot in januari. Gelukkig heb ik dan een blog om die quote toch nog op te schrijven. Eén van de twee dames bij ons in de rij liet namelijk weten dat ze het heel tof vond dat er zoveel volk was. "Ik dacht dat opera niks voor mij was, dat het voor omhooggevallen chique volk was. Maar op het internet stond dat je in jeansbroek mocht komen. En dat heb ik dan ook gedaan." De Opera à la Carte was trouwens erg leuk: imagine een foyer vol iets oudere mensen op klapstoeltjes, die vechten om hun vinger het hoogst op te steken zodat zij een nummertje mogen kiezen. Een beetje zoals bij de Chinees.

Na het halfuurtje muziek was het tijd voor een halfuurtje rondleiding. "Het is een historische dag, want precies honderd jaar en een week geleden ging de opera voor het eerst open. En net zoals toen, is hij nu ook nog niet af." Wat wel af was, zag er in elk geval bijzonder goed uit. Met hulp van 007 kon ik mij de uitleg van de gids nagenoeg perfect herinneren om op te schrijven in mijn artikel voor de wijkkrant. Helaas mocht ik er enkel de interessantste dingen van overhouden. Wie graag de héle tekst wil lezen mag hier een berichtje achterlaten, dan stuur ik het wel op. Of anders kan je ook vanaf januari opnieuw rondleidingen volgen, die dit keer maar liefst anderhalf uur zullen duren. Gezien, beste mensen van de opera, ik heb alweer sluikreclame gemaakt! En mij tóch niet toelaten om een paar extra foto's te mogen komen maken he...

Na de rondleiding hadden we honger gekregen, en gingen we naar mijn favoriete eetplekje in de stad: de Lunchbox op het Theaterplein. Daar hebben ze werkelijk de lékkerste en gezondste dingetjes ter wereld, en het is er nog gezellig ook. We zijn er een beetje blijven plakken... Zussie stuurde een berichtje waar we waren, en aangezien wij nog aan ons dessert bezig waren kwam ze ons gezelschap houden. Pas om vier uur vertrokken we weer, intussen volgepropt met een vegetarische hamburgers, wraps, frisdrank, verse sapjes, muntthee en bananenbrood. Met z'n vieren nu gingen we terug op weg naar de opera, om op straat van het optreden van Les Grooms te genieten.

Eeuwig zonde dat ik daar dus niets over mocht schrijven wegens 'niet meer relevant'. Les Grooms zijn een Franse groep fanfare- en straatartiesten, die in rode piccolopakjes operastukken op straat brengen. Er is enorm veel interactie met het publiek, ze lenen hoofddeksels en mensen alsof het niets is, slepen toeschouwers tot in het midden en laten hen operastukken meezingen. Ambiance op straat, midden op straat zelfs, want aan het einde van het optreden marcheerden ze netjes in een rijtje achter elkaar aan in het midden van de Frankrijklei. Een betere afsluiter van onze operadag hadden we niet kunnen bedenken. Tijd om de Antwerpendag ook mooi te gaan afsluiten.

We hadden nog enkele uurtjes over voordat we bij de Pretty Nurse werden verwacht om te logeren. Dus gingen we een ticketje kopen om eerst nog met z'n vieren naar de film te gaan. Discussie alom, want het is geen sinecure om met vier een film te kiezen die nog niemand gezien heeft, en die iedereen wil zien. Uiteindelijk werd het Michael Clayton, met George Clooney. De film begon nog lang niet, en dus gingen we eerst naar Dille & Camille om een cadeautje voor de Pretty Nurse te scoren. Vervolgens had iedereen - behalve ik - honger en overvielen we de McDonalds. Voor degenen die zich mijn dieet aantrekken: geen zorgen, ik heb sla besteld. En hem vervolgens niet opgegeten. Sorry, kindjes in Afrika... Na het eten was het filmtijd, niet al te ontspannend want het was een bijzonder moeilijke film. Moeilijk, maar niet slecht.

Na de film namen we afscheid van Zussie en reden we naar de Pretty Nurse. Zij zou pas iets later thuiskomen van haar werk, en dus maakten wij het huis al lekker gezellig en warm. Toen we weer met z'n vieren waren besloten we nog een film te kijken. Ik heb het volledige eerste deel gemist want ik ben in slaap gevallen, maar de volgende twee delen was ik weer wakker en kon ik nog steeds volgen. We verhuisden na de film naar de slaapkamer, maar van slapen kwam nog eventjes niets. Nog heel eventjes... en toen werd alles stil.

Eén voor één druppelden we de volgende ochtend de woonkamer weer in, waar de Pretty Nurse een brunch met ontzettend veel lekkere dingen had klaar staan. Zo lekker dat je niet anders kon dan overal van te proeven. En dan heb je dus geen honger meer als je een uur later met de grootouders moet gaan eten...

 

14:17 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.