17-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Aux Ardennes

 

Iets meer dan een jaar geleden trok 007 met zijn harem naar een chaletje in de Ardennen. Vorig weekend werd de oude harem ingeruild voor een kleinere - maar oudere - versie, en vertrokken we weer. De uren voor het vertrek waren de stresserendste uit mijn bestaan geweest. Ik moest inpakken, een magazine afkrijgen en doormailen, dat magazine moest ook effectief doorgemaild raken, ik moest nog zoveel... Maar alles raakte klaar om vijf voor zeven, en toen 007 mij kwam ophalen verdween gelukkig alle stress en was ik klaar voor een fijn ontspannend weekendje met mijn vriendjes.

Dag 1. We voerden niet zo heel veel meer uit, want het was al laat eer we aankwamen. We pakten uit, kropen met z'n vieren in het zetelbed in de living, aten soep en chips en keken televisie. Om twee uur trok de Pretty Nurse naar haar eigen bed, 007 bleef bij Kaat Piraat en mij logeren in de living. Er werd nog een paar uur onnozel gedaan en gelachen, en toen viel er hier en daar eentje in slaap. Om dan toch weer allemaal wakker te worden, uit solidariteit voor het beest in de buik van 007.

Dag 2. De volgende ochtend moesten we Zussie gaan ophalen aan het station in Namen. Helaas waren er maar twee wakker: de Pretty Nurse en ik. Het heeft ons heel wat moeite gekost om de andere twee wakker en uit bed te krijgen, maar het was wel nodig, want hoe moesten we naar Namen zonder chauffeur? We kwamen precies op tijd aan om Zussie op te halen. Samen liepen we nog even over het (kerst)marktje in de buurt van het station, en daarna reden we terug naar ons chalet. Waar 007 onherroepelijk weer in slaap viel. We besloten hem te laten liggen, aten een paar boterhammen en gingen toen buiten spelen. Op weg naar de speeltuin kwamen we een bordje tegen waarop "chawa" stond. Chawa? Wat was dat? Dat moesten we gaan uitzoeken. We volgden de pijltjes, die elkaar steeds dichter op de hielen zaten. We liepen over een drassig veld, door bossen, over hellingen met héél veel modder, we kregen takken in ons gezicht en schoven nu en dan bijna uit. Maar we bleven bordjes vinden en we zochten dus gezwind verder naar de Chawa. Uiteindelijk kwamen we terug bij de Chalets uit, en hadden we nog steeds niet door wat chawa nu eigenlijk was. Als iemand mij dat kan uitleggen... Om toch niet 'voor niets' te hebben gewandeld, legden we het chawapijltje dat ik als soevenirtje had meegenomen bij 007 in bed, en zo hadden we toch nog een chawa gevonden. Niet dat 007 daar de eerste uren iets van begreep, want hij was nog steeds in een diepe slaap. Omdat we 's avonds spaghetti wilden eten maar de spaghetti zelf vergeten waren, trokken Zussie en de Pretty Nurse met de auto naar de winkel. Zij zijn de enigen die nog ongevalvrij zijn, en dus moesten de Piraat en ik thuisblijven om te vermijden dat we allemaal zouden verongelukken. Toen ze terug waren besloten we als meisjes onder elkaar een theekransje te houden. De Flair werd bovengehaald, er werden overdreven artikels voorgelezen en we ontpopten ons als de perfecte vervanging van Adriaan Van den Hoof en consorten in de Lustige Lezers. Er werd gegiecheld en hard gelachen, en 007 sliep overal door. Toen ons Doornroosje uiteindelijk ontwaakte, waren de meisjes al bezig met het avondeten. Dat was zeer lekker, en vanaf dat moment hadden we ook eindelijk onze 007 weer terug. Na het eten zaten we nog even gezellig bij elkaar, en toen gooiden we Kaat Piraat even buiten, in gezelschap van 007 want die moest gelucht worden. Intussen versierden Zussie, de Pretty Nurse en ik de kamer, zetten we kaarsjes op de meegesmokkelde Rietzwijntaart en werden de cadeautjes gestapeld. Kaatje was ontzettend blij met haar minifeestje. We aten de Rietzwijntaart - die ongelooflijk lekker was - terwijl we op onze buik naar Mooi! Weer de Leeuw! keken. Handige eethouding, maar er werd toch niemand meer ziek van. Vervolgens begonnen we aan een nachtje sprookjes voorlezen en cadeautjes openmaken. Tot we allemaal omvielen van de slaap. Zussie en de Pretty Nurse haalden de matras tot in de living en zo sliepen we daar allemaal. Of probeerden we te slapen, want eerst hebben we nog uren liggen 'waarheid, waarheid of waarheid' spelen. Heel interessant allemaal... wat voor geesten er op dit soort weekendjes allemaal uit de fles komen...

Dag 3. We konden niet uit ons bed, tot grote ergernis van de Pretty Nurse. We zijn er nog het grootste deel van de voormiddag in geslaagd om lui te blijven, en toen zijn we naar Durbuy gereden om te wandelen. Ik ben geen held in wandelen, ik heb veel kortere beentjes dan de rest en ik loop dus altijd aan het staartje. Bovendien is klimmen lastig, zeker als ik dan op mijn rug begin te trekken. Maar, hoewel ik dus voortdurend aan het staartje liep, vond ik het een fijne wandeling. Zeker met de tussenstopjes om maretak te plukken. Met vijf zakken vol zijn we thuisgekomen, in de veronderstelling dat dat alleen maar in Nederland illegaal is. Niet dus. Sorry bomen... we zullen het nooit meer doen! Aan het eind van onze wandeling was een kerstmarkt, waar we niet té lang zijn gebleven omdat mijn maag zichzelf ging opeten van al die lekkere geurtjes die er hingen. In plaats daarvan zijn we chocolademelk gaan drinken. Overigens: Walen zijn absoluut niet te dom om Vlaams te leren, want hoewel wij er geen probleem van maken om Frans te spreken, wilden ze àllemaal per se in het Nederlands tegen ons spreken. Bovendien vond ik ze heel wat vriendelijk dan de mensen die ik tegenwoordig in Vlaanderen tegenkom. Maar goed, geen politieke statements in het bos van Sneeuwwitje. Laten we dus maar verder vertellen over de Ardennen. We reden terug naar het Chalet, aten daar gezellig alle restjes op, pakten in en maakten het chalet schoon, en toen vertrokken we - en dit keer heb ik niets laten liggen. We kwamen veilig thuis aan, en toen was ik moe... maar slapen in mijn eentje, zo zonder mijn vriendjes dichtbij was toch heel erg moeilijk...

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.