24-12-07

Sneeuwwitje, the red-nosed reindeer

 

Sneeuwwitje had een poosje in de lappenmand gelegen met K3: Koorts, koppijn en keelpijn. Dat was nog altijd niet helemaal over toen ik rijkelijk laat ging kerstshoppen met Jomps zaterdag, en het verlangen naar mijn lappenmand werd hoe meer de dag vorderde eigenlijk hoe langer hoe groter. Maar naar huis gaan en die lappenmand opzoeken was onmogelijk. Zaterdagavond in het kleinste dorpje rondom Sneeuwwitjes sprookjesbos was er immers het Grote Kerstfeest van Speelplein Sneeuwwitje, tevens ook de Laatste Activiteit Voor Sneeuwwitje Naar Zweden Vertrekt. En dus moest ik daar zijn, hoe ongelooflijk belabberd ik er ook uit ging zien.

De Kerstfeestavond begon aan het station, waar ik uit de trein sprong en bibberend op Taxi 007 wachtte. We moesten ook nog enkele anderen ophalen, en terwijl we op Kaat Piraat stonden te wachten hadden we net tijd genoeg om onze kerstpakjes nog in te pakken. Volgende stop was Monster, en als die niet halverwege ontdekt had dat ze haar cadeautje op haar bureau had laten liggen, hadden we niet terug moeten draaien en waren we vroeger bij mijn Giechelvriendinnetje en bijgevolg ook vroeger op het Kerstfeest geweest. Maar dat was dus niet, we waren laatst - op Blub na, maar die had een goeie reden. In elk geval waren de belangrijkste mensen gearriveerd, en kon het feest beginnen.

Kerstelfjes Leentje-van-opt-hoekje en Inge Conijntje lieten ons in twee groepen verdelen. Heel erg toevallig zaten die van Sinpals in één groep, en wij in de andere. We moesten de kerstboom versieren, maar natuurlijk mocht er alleen maar iets ingehangen worden als er een opdracht gewonnen was. De eerste opdracht wonnen wij: cadeautjes inpakken. Sneeuwwitje heeft zich hier wijselijk vantussen gehouden, want cadeautjes kopen is mijn specialiteit, cadeautjes inpakken absoluut het tegenovergestelde. Maar we wonnen dus, want onze ploeg had zeven deftig ingepakte cadeautjes, de Sinpalskes maar vier. En dus mochten wij een slinger lichtjes in de boom hangen.

We konden niet heel lang van die overwinning genieten, want de tweede opdracht kwam er al aan. We moesten iemand van ons in een Rudolf the red-nosed reindeer veranderen, zo goed mogelijk natuurlijk. Ik stond meteen te springen om ver-rendierd te worden. Eén van de rode lampjes deed dienst als rode neus, twee staartjes met maretakken werd mijn gewei. Ik kreeg een pels en een natte staart, een strikje om mijn nek en zelfs twee vriendjes in mijn handen. Kortom, ik was de allermooiste Rudolf. De andere ploeg had ook een mooie Rudolf, maar ik was mooier. Zij hadden bovendien de opdracht niet gesnapt, want er zat ook een slee en een kerstman aan vast. Helaas bleken de kerstelfjes toen een beetje partijdig, want hoewel mensen die de opdracht niet snappen normaal gediskwalificeerd worden, wonnen zij het punt en mochten zij iets in de kerstboom hangen. Opgezette boel? We besloten het nog eventjes gewoon zo te laten.

De Rudolfs werden weer afgebroken, en toen was het tijd voor cadeautjes. Het ging daar een heel klein beetje mis, want het Lief Heersbeest ontbrak en dus moest er geswitcht worden met cadeautjes. Bij deze: ik wàcht nog steeds op mijn cadeautje, LH! Maar goed, dit jaar geen voorkeur voor tijgerpoten en "dingen voor den uitzet", wel veel cadeautjes op goed geluk en cadeautjes die perfect gekozen bleken te zijn. Samson bijvoorbeeld is nog altijd niet uitgelachen met zijn Zelfmoordkonijntjes, en mijn Giechelvriendinnetje kan nu óveral Jeez-its plakken. De Kerstelfjes lieten ons alweer niet genieten van onze cadeautjes, want we moesten alweer verder spelen.

Het was opnieuw aan ons om met een welverdiende winst weg te lopen. Er moest namelijk een stop-de-bandronde gespeeld worden met kerstliedjes. Wij zongen als eerste "de herdertjes lagen bij nachte" helemaal foutloos. Vervolgens moesten de Sinpalskes, maar die kenden hun liedje - "Stille Nacht" - helemaal niet. Heel christelijk zijn ze daar in elk geval niet opgevoed... Ze kregen van die Veel Te Goed Voor Deze Wereld Zijnde Kerstelfjes een tweede kans - onder groot protest van ons, natuurlijk. Ze zongen een lastig trage versie van "Oh denneboom" denk ik, en hoewel ze er meters naast zaten kregen ze toch een punt van de Elfjes. Opgezette boel, nu waren we er zeker van, en dus klonk er alvast luid protest van die twee die niet tegen hun verlies kunnen. De Sinpalskes mochten nog eens opnieuw, en nu konden ze hun liedje alweer niet. Wij kenden het onze vervolgens ook niet, en omdat de anderen een tweede kans hadden gekregen, eisten wij die ook. Het werd "Kling, klokjes, klingelingeling" - raad eens in welk dorpje we waren - en het lukte ons natuurlijk weer perfect. En dus mochten wij de engeltjes in de boom gaan hangen.

De volgende opdracht verloren we weer, wat een verrassing. Nochtans waren wij heel origineel met onze "goede" voornemens. Maar de anderen hadden ons afgeluisterd, en kwamen toen natuurlijk ook af met slechte voornemens. De volgende opdracht besloten we dan vals te spelen - en hoewel dat er zo vingerdik op lag dat iedereen het door had, kregen we toch ons punt. En toen ging het mis met de puntentelling, want ineens was het vier-vier. Ik heb geen idee hoe er aan die vier-vier is gekomen... aangezien de twee groepen voor het valsspelen elk twee opdrachten hadden gewonnen. In principe had het dus drie-twee moeten zijn. En dan was het eindspel nergens voor nodig geweest, en had Charlie dus niet 'Tik-tak-boem' moeten winnen. Behalve behoorlijk slecht in spelling, zijn de Kerstelfjes dus ook behoorlijk slecht in tellen. Maar het was wel plezant, en de kerstman die plotseling opdook was heel tevreden met ons.

Toen was het tijd om nog een beetje gezellig samen te zitten. Blub kwam er eindelijk aan, en toen kreeg ook Elsje haar cadeautje. En toen werd het eventjes spannend, want Elsje gooide haar inpakpapier op tafel, zonder te zien dat daar een kaarsje stond. En dat papier vloog natuurlijk in brand. Gelukkig werden we gered door de alerte Baloe de Brandweervrouw, want anders hadden we een nogal vlammend eind van de avond gehad. Blubke was heel moe, en op het eind van de avond kwamen we er ook achter waarom. Maar eerst moest er nog wat onnozel gedaan worden.

Uiteindelijk druppelde iedereen een voor een naar huis en bleef de opruim voor de eeuwige zelfden staan, maar dat vonden we niet zo heel erg. Zeker niet toen Blub werd opgehaald en plotseling... de deur ging open... en daar stond...

De Designer is terug uit Amerika! Wat een mooi kerstcadeautje, welcome back!

16:31 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.