24-12-07

Sneeuwwitje, the red-nosed reindeer

 

Sneeuwwitje had een poosje in de lappenmand gelegen met K3: Koorts, koppijn en keelpijn. Dat was nog altijd niet helemaal over toen ik rijkelijk laat ging kerstshoppen met Jomps zaterdag, en het verlangen naar mijn lappenmand werd hoe meer de dag vorderde eigenlijk hoe langer hoe groter. Maar naar huis gaan en die lappenmand opzoeken was onmogelijk. Zaterdagavond in het kleinste dorpje rondom Sneeuwwitjes sprookjesbos was er immers het Grote Kerstfeest van Speelplein Sneeuwwitje, tevens ook de Laatste Activiteit Voor Sneeuwwitje Naar Zweden Vertrekt. En dus moest ik daar zijn, hoe ongelooflijk belabberd ik er ook uit ging zien.

De Kerstfeestavond begon aan het station, waar ik uit de trein sprong en bibberend op Taxi 007 wachtte. We moesten ook nog enkele anderen ophalen, en terwijl we op Kaat Piraat stonden te wachten hadden we net tijd genoeg om onze kerstpakjes nog in te pakken. Volgende stop was Monster, en als die niet halverwege ontdekt had dat ze haar cadeautje op haar bureau had laten liggen, hadden we niet terug moeten draaien en waren we vroeger bij mijn Giechelvriendinnetje en bijgevolg ook vroeger op het Kerstfeest geweest. Maar dat was dus niet, we waren laatst - op Blub na, maar die had een goeie reden. In elk geval waren de belangrijkste mensen gearriveerd, en kon het feest beginnen.

Kerstelfjes Leentje-van-opt-hoekje en Inge Conijntje lieten ons in twee groepen verdelen. Heel erg toevallig zaten die van Sinpals in één groep, en wij in de andere. We moesten de kerstboom versieren, maar natuurlijk mocht er alleen maar iets ingehangen worden als er een opdracht gewonnen was. De eerste opdracht wonnen wij: cadeautjes inpakken. Sneeuwwitje heeft zich hier wijselijk vantussen gehouden, want cadeautjes kopen is mijn specialiteit, cadeautjes inpakken absoluut het tegenovergestelde. Maar we wonnen dus, want onze ploeg had zeven deftig ingepakte cadeautjes, de Sinpalskes maar vier. En dus mochten wij een slinger lichtjes in de boom hangen.

We konden niet heel lang van die overwinning genieten, want de tweede opdracht kwam er al aan. We moesten iemand van ons in een Rudolf the red-nosed reindeer veranderen, zo goed mogelijk natuurlijk. Ik stond meteen te springen om ver-rendierd te worden. Eén van de rode lampjes deed dienst als rode neus, twee staartjes met maretakken werd mijn gewei. Ik kreeg een pels en een natte staart, een strikje om mijn nek en zelfs twee vriendjes in mijn handen. Kortom, ik was de allermooiste Rudolf. De andere ploeg had ook een mooie Rudolf, maar ik was mooier. Zij hadden bovendien de opdracht niet gesnapt, want er zat ook een slee en een kerstman aan vast. Helaas bleken de kerstelfjes toen een beetje partijdig, want hoewel mensen die de opdracht niet snappen normaal gediskwalificeerd worden, wonnen zij het punt en mochten zij iets in de kerstboom hangen. Opgezette boel? We besloten het nog eventjes gewoon zo te laten.

De Rudolfs werden weer afgebroken, en toen was het tijd voor cadeautjes. Het ging daar een heel klein beetje mis, want het Lief Heersbeest ontbrak en dus moest er geswitcht worden met cadeautjes. Bij deze: ik wàcht nog steeds op mijn cadeautje, LH! Maar goed, dit jaar geen voorkeur voor tijgerpoten en "dingen voor den uitzet", wel veel cadeautjes op goed geluk en cadeautjes die perfect gekozen bleken te zijn. Samson bijvoorbeeld is nog altijd niet uitgelachen met zijn Zelfmoordkonijntjes, en mijn Giechelvriendinnetje kan nu óveral Jeez-its plakken. De Kerstelfjes lieten ons alweer niet genieten van onze cadeautjes, want we moesten alweer verder spelen.

Het was opnieuw aan ons om met een welverdiende winst weg te lopen. Er moest namelijk een stop-de-bandronde gespeeld worden met kerstliedjes. Wij zongen als eerste "de herdertjes lagen bij nachte" helemaal foutloos. Vervolgens moesten de Sinpalskes, maar die kenden hun liedje - "Stille Nacht" - helemaal niet. Heel christelijk zijn ze daar in elk geval niet opgevoed... Ze kregen van die Veel Te Goed Voor Deze Wereld Zijnde Kerstelfjes een tweede kans - onder groot protest van ons, natuurlijk. Ze zongen een lastig trage versie van "Oh denneboom" denk ik, en hoewel ze er meters naast zaten kregen ze toch een punt van de Elfjes. Opgezette boel, nu waren we er zeker van, en dus klonk er alvast luid protest van die twee die niet tegen hun verlies kunnen. De Sinpalskes mochten nog eens opnieuw, en nu konden ze hun liedje alweer niet. Wij kenden het onze vervolgens ook niet, en omdat de anderen een tweede kans hadden gekregen, eisten wij die ook. Het werd "Kling, klokjes, klingelingeling" - raad eens in welk dorpje we waren - en het lukte ons natuurlijk weer perfect. En dus mochten wij de engeltjes in de boom gaan hangen.

De volgende opdracht verloren we weer, wat een verrassing. Nochtans waren wij heel origineel met onze "goede" voornemens. Maar de anderen hadden ons afgeluisterd, en kwamen toen natuurlijk ook af met slechte voornemens. De volgende opdracht besloten we dan vals te spelen - en hoewel dat er zo vingerdik op lag dat iedereen het door had, kregen we toch ons punt. En toen ging het mis met de puntentelling, want ineens was het vier-vier. Ik heb geen idee hoe er aan die vier-vier is gekomen... aangezien de twee groepen voor het valsspelen elk twee opdrachten hadden gewonnen. In principe had het dus drie-twee moeten zijn. En dan was het eindspel nergens voor nodig geweest, en had Charlie dus niet 'Tik-tak-boem' moeten winnen. Behalve behoorlijk slecht in spelling, zijn de Kerstelfjes dus ook behoorlijk slecht in tellen. Maar het was wel plezant, en de kerstman die plotseling opdook was heel tevreden met ons.

Toen was het tijd om nog een beetje gezellig samen te zitten. Blub kwam er eindelijk aan, en toen kreeg ook Elsje haar cadeautje. En toen werd het eventjes spannend, want Elsje gooide haar inpakpapier op tafel, zonder te zien dat daar een kaarsje stond. En dat papier vloog natuurlijk in brand. Gelukkig werden we gered door de alerte Baloe de Brandweervrouw, want anders hadden we een nogal vlammend eind van de avond gehad. Blubke was heel moe, en op het eind van de avond kwamen we er ook achter waarom. Maar eerst moest er nog wat onnozel gedaan worden.

Uiteindelijk druppelde iedereen een voor een naar huis en bleef de opruim voor de eeuwige zelfden staan, maar dat vonden we niet zo heel erg. Zeker niet toen Blub werd opgehaald en plotseling... de deur ging open... en daar stond...

De Designer is terug uit Amerika! Wat een mooi kerstcadeautje, welcome back!

16:31 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Aux Ardennes

 

Iets meer dan een jaar geleden trok 007 met zijn harem naar een chaletje in de Ardennen. Vorig weekend werd de oude harem ingeruild voor een kleinere - maar oudere - versie, en vertrokken we weer. De uren voor het vertrek waren de stresserendste uit mijn bestaan geweest. Ik moest inpakken, een magazine afkrijgen en doormailen, dat magazine moest ook effectief doorgemaild raken, ik moest nog zoveel... Maar alles raakte klaar om vijf voor zeven, en toen 007 mij kwam ophalen verdween gelukkig alle stress en was ik klaar voor een fijn ontspannend weekendje met mijn vriendjes.

Dag 1. We voerden niet zo heel veel meer uit, want het was al laat eer we aankwamen. We pakten uit, kropen met z'n vieren in het zetelbed in de living, aten soep en chips en keken televisie. Om twee uur trok de Pretty Nurse naar haar eigen bed, 007 bleef bij Kaat Piraat en mij logeren in de living. Er werd nog een paar uur onnozel gedaan en gelachen, en toen viel er hier en daar eentje in slaap. Om dan toch weer allemaal wakker te worden, uit solidariteit voor het beest in de buik van 007.

Dag 2. De volgende ochtend moesten we Zussie gaan ophalen aan het station in Namen. Helaas waren er maar twee wakker: de Pretty Nurse en ik. Het heeft ons heel wat moeite gekost om de andere twee wakker en uit bed te krijgen, maar het was wel nodig, want hoe moesten we naar Namen zonder chauffeur? We kwamen precies op tijd aan om Zussie op te halen. Samen liepen we nog even over het (kerst)marktje in de buurt van het station, en daarna reden we terug naar ons chalet. Waar 007 onherroepelijk weer in slaap viel. We besloten hem te laten liggen, aten een paar boterhammen en gingen toen buiten spelen. Op weg naar de speeltuin kwamen we een bordje tegen waarop "chawa" stond. Chawa? Wat was dat? Dat moesten we gaan uitzoeken. We volgden de pijltjes, die elkaar steeds dichter op de hielen zaten. We liepen over een drassig veld, door bossen, over hellingen met héél veel modder, we kregen takken in ons gezicht en schoven nu en dan bijna uit. Maar we bleven bordjes vinden en we zochten dus gezwind verder naar de Chawa. Uiteindelijk kwamen we terug bij de Chalets uit, en hadden we nog steeds niet door wat chawa nu eigenlijk was. Als iemand mij dat kan uitleggen... Om toch niet 'voor niets' te hebben gewandeld, legden we het chawapijltje dat ik als soevenirtje had meegenomen bij 007 in bed, en zo hadden we toch nog een chawa gevonden. Niet dat 007 daar de eerste uren iets van begreep, want hij was nog steeds in een diepe slaap. Omdat we 's avonds spaghetti wilden eten maar de spaghetti zelf vergeten waren, trokken Zussie en de Pretty Nurse met de auto naar de winkel. Zij zijn de enigen die nog ongevalvrij zijn, en dus moesten de Piraat en ik thuisblijven om te vermijden dat we allemaal zouden verongelukken. Toen ze terug waren besloten we als meisjes onder elkaar een theekransje te houden. De Flair werd bovengehaald, er werden overdreven artikels voorgelezen en we ontpopten ons als de perfecte vervanging van Adriaan Van den Hoof en consorten in de Lustige Lezers. Er werd gegiecheld en hard gelachen, en 007 sliep overal door. Toen ons Doornroosje uiteindelijk ontwaakte, waren de meisjes al bezig met het avondeten. Dat was zeer lekker, en vanaf dat moment hadden we ook eindelijk onze 007 weer terug. Na het eten zaten we nog even gezellig bij elkaar, en toen gooiden we Kaat Piraat even buiten, in gezelschap van 007 want die moest gelucht worden. Intussen versierden Zussie, de Pretty Nurse en ik de kamer, zetten we kaarsjes op de meegesmokkelde Rietzwijntaart en werden de cadeautjes gestapeld. Kaatje was ontzettend blij met haar minifeestje. We aten de Rietzwijntaart - die ongelooflijk lekker was - terwijl we op onze buik naar Mooi! Weer de Leeuw! keken. Handige eethouding, maar er werd toch niemand meer ziek van. Vervolgens begonnen we aan een nachtje sprookjes voorlezen en cadeautjes openmaken. Tot we allemaal omvielen van de slaap. Zussie en de Pretty Nurse haalden de matras tot in de living en zo sliepen we daar allemaal. Of probeerden we te slapen, want eerst hebben we nog uren liggen 'waarheid, waarheid of waarheid' spelen. Heel interessant allemaal... wat voor geesten er op dit soort weekendjes allemaal uit de fles komen...

Dag 3. We konden niet uit ons bed, tot grote ergernis van de Pretty Nurse. We zijn er nog het grootste deel van de voormiddag in geslaagd om lui te blijven, en toen zijn we naar Durbuy gereden om te wandelen. Ik ben geen held in wandelen, ik heb veel kortere beentjes dan de rest en ik loop dus altijd aan het staartje. Bovendien is klimmen lastig, zeker als ik dan op mijn rug begin te trekken. Maar, hoewel ik dus voortdurend aan het staartje liep, vond ik het een fijne wandeling. Zeker met de tussenstopjes om maretak te plukken. Met vijf zakken vol zijn we thuisgekomen, in de veronderstelling dat dat alleen maar in Nederland illegaal is. Niet dus. Sorry bomen... we zullen het nooit meer doen! Aan het eind van onze wandeling was een kerstmarkt, waar we niet té lang zijn gebleven omdat mijn maag zichzelf ging opeten van al die lekkere geurtjes die er hingen. In plaats daarvan zijn we chocolademelk gaan drinken. Overigens: Walen zijn absoluut niet te dom om Vlaams te leren, want hoewel wij er geen probleem van maken om Frans te spreken, wilden ze àllemaal per se in het Nederlands tegen ons spreken. Bovendien vond ik ze heel wat vriendelijk dan de mensen die ik tegenwoordig in Vlaanderen tegenkom. Maar goed, geen politieke statements in het bos van Sneeuwwitje. Laten we dus maar verder vertellen over de Ardennen. We reden terug naar het Chalet, aten daar gezellig alle restjes op, pakten in en maakten het chalet schoon, en toen vertrokken we - en dit keer heb ik niets laten liggen. We kwamen veilig thuis aan, en toen was ik moe... maar slapen in mijn eentje, zo zonder mijn vriendjes dichtbij was toch heel erg moeilijk...

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: PlayParty

 

Het was een ongelooflijk werk van lange adem geweest, maandenlang waren we ermee in de weer geweest: onze speelpleinfuif. Alle problemen die je je mogelijk kan voorstellen hebben we gehad. Sponsors die maar traagjes toehapten. Logo's die ellendig lang wegbleven zodat de affiches niet gedrukt konden worden. Een al jaren bestaande superpopulaire KLJ-fuif die plots op dezelfde - door ons al ontzettend lang geprikte - datum viel (met dank aan die paar KLJ-ers die ook in het speelplein zitten en besloten ons daar niet voor te waarschuwen). Een DJ zonder cd's. Een DJ die plotseling niet meer op de afgesproken uren kan draaien zodat we een uur zelf moesten te zien vullen. Een tegenvallende voorverkoop.

Maar in de plaats daarvan hadden we wel enorm veel enthousiaste helpers, zelfs mama's en papa's die de hele avond hebben getapt. En we hadden ook hele mooie affiches. En het volk dat we hebben getrokken heeft ontzettend veel gedronken. En het was tof. En we hadden uiteindelijk toch een behoorlijk mooie som winst, voor ons doen. En of we nu nog steeds even euforisch zijn om het opnieuw te doen of niet: we zijn weer een hele ervaring rijker. En onze schatkist ook.

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Open Opera

 

Mijn journalistieke vriendjes en ik houden ons tegenwoordig bezig met het ineenboksen van een wijkkrant - die uiteraard moet gaan over de wijk rondom onze school. We naderen momenteel de deathline, en dan durven enkele weekhartige reporters al eens nostalgisch terugdenken aan de tijd dat er nog 'op het gemak' op reportage kon gegaan worden. Een weekje na de Pretty Nurse's verjaardagsfeestje heropende de opera in Antwerpen. Onze redactie vond het een goed plan dat ik erheen zou gaan. Ik trommelde enkele vriendjes op om me gezelschap te houden, en daar gingen we op weg voor een dagje Antwerpen.

We hadden om negen uur moeten vertrekken. De gratis tickets waren verkrijgbaar vanaf half elf, en ik was gewaarschuwd dat "de straatstenen voor niets zijn" en dat ik dus best op tijd ging aanschuiven. Terug dus, naar de eerste zin van deze alinea: we hadden om negen uur moeten vertrekken. De 'hadden moeten'-constructie maakt duidelijk dat we dat niet gedaan hebben. Het had iets te maken met 007, een boek en een wekker die niet gezet was. Beetje later vertrokken dus, en zo doken we om kwart over tien op boven metrostation Opera en... ontdekten de voorspelde aanschuifrij. We sloten aan het staartje aan, dat zich op dat ogenblik al aan de Ben en Jerry's op de Keyzerlei bevond. Vijf minuten later draaiden Kaat Piraat, 007 en ik ons even om, en de rij had zich intussen tot aan de hoek van de Van Ertbornstraat gevuld. Persfotografen en camera's liepen af en aan, want wàt een succes. En wat een kou... twee uur hebben we aangeschoven, onze voeten waren er half afgevroren, maar gelukkig waren er nog meer dan genoeg tickets om onze keuze voor de dag uit te maken. Eerst naar Opera à la Carte, dan een rondleiding, en dan naar de gratis optredens. Logische volgorde, want onze voeten moesten eerst ontvriezen voordat we konden rondlopen, en we moesten het eerst warm genoeg hebben voordat we terug naar buiten konden.

We stonden even te wachten tot we naar de Opera à la Carte-voorstelling mochten, en zo maakten we kennis met enkele mede-wachtenden. De beste quote ooit gehoord ook, ik was al helemaal enthousiast voor de reportage. Je zal die quote echter nooit in de wijkkrant kunnen lezen, want de Open Opera-activiteiten zijn té oud nieuws om nu nog te verschijnen. Kill your darlings en hou alleen het nieuws over dat relevant blijft tot in januari. Gelukkig heb ik dan een blog om die quote toch nog op te schrijven. Eén van de twee dames bij ons in de rij liet namelijk weten dat ze het heel tof vond dat er zoveel volk was. "Ik dacht dat opera niks voor mij was, dat het voor omhooggevallen chique volk was. Maar op het internet stond dat je in jeansbroek mocht komen. En dat heb ik dan ook gedaan." De Opera à la Carte was trouwens erg leuk: imagine een foyer vol iets oudere mensen op klapstoeltjes, die vechten om hun vinger het hoogst op te steken zodat zij een nummertje mogen kiezen. Een beetje zoals bij de Chinees.

Na het halfuurtje muziek was het tijd voor een halfuurtje rondleiding. "Het is een historische dag, want precies honderd jaar en een week geleden ging de opera voor het eerst open. En net zoals toen, is hij nu ook nog niet af." Wat wel af was, zag er in elk geval bijzonder goed uit. Met hulp van 007 kon ik mij de uitleg van de gids nagenoeg perfect herinneren om op te schrijven in mijn artikel voor de wijkkrant. Helaas mocht ik er enkel de interessantste dingen van overhouden. Wie graag de héle tekst wil lezen mag hier een berichtje achterlaten, dan stuur ik het wel op. Of anders kan je ook vanaf januari opnieuw rondleidingen volgen, die dit keer maar liefst anderhalf uur zullen duren. Gezien, beste mensen van de opera, ik heb alweer sluikreclame gemaakt! En mij tóch niet toelaten om een paar extra foto's te mogen komen maken he...

Na de rondleiding hadden we honger gekregen, en gingen we naar mijn favoriete eetplekje in de stad: de Lunchbox op het Theaterplein. Daar hebben ze werkelijk de lékkerste en gezondste dingetjes ter wereld, en het is er nog gezellig ook. We zijn er een beetje blijven plakken... Zussie stuurde een berichtje waar we waren, en aangezien wij nog aan ons dessert bezig waren kwam ze ons gezelschap houden. Pas om vier uur vertrokken we weer, intussen volgepropt met een vegetarische hamburgers, wraps, frisdrank, verse sapjes, muntthee en bananenbrood. Met z'n vieren nu gingen we terug op weg naar de opera, om op straat van het optreden van Les Grooms te genieten.

Eeuwig zonde dat ik daar dus niets over mocht schrijven wegens 'niet meer relevant'. Les Grooms zijn een Franse groep fanfare- en straatartiesten, die in rode piccolopakjes operastukken op straat brengen. Er is enorm veel interactie met het publiek, ze lenen hoofddeksels en mensen alsof het niets is, slepen toeschouwers tot in het midden en laten hen operastukken meezingen. Ambiance op straat, midden op straat zelfs, want aan het einde van het optreden marcheerden ze netjes in een rijtje achter elkaar aan in het midden van de Frankrijklei. Een betere afsluiter van onze operadag hadden we niet kunnen bedenken. Tijd om de Antwerpendag ook mooi te gaan afsluiten.

We hadden nog enkele uurtjes over voordat we bij de Pretty Nurse werden verwacht om te logeren. Dus gingen we een ticketje kopen om eerst nog met z'n vieren naar de film te gaan. Discussie alom, want het is geen sinecure om met vier een film te kiezen die nog niemand gezien heeft, en die iedereen wil zien. Uiteindelijk werd het Michael Clayton, met George Clooney. De film begon nog lang niet, en dus gingen we eerst naar Dille & Camille om een cadeautje voor de Pretty Nurse te scoren. Vervolgens had iedereen - behalve ik - honger en overvielen we de McDonalds. Voor degenen die zich mijn dieet aantrekken: geen zorgen, ik heb sla besteld. En hem vervolgens niet opgegeten. Sorry, kindjes in Afrika... Na het eten was het filmtijd, niet al te ontspannend want het was een bijzonder moeilijke film. Moeilijk, maar niet slecht.

Na de film namen we afscheid van Zussie en reden we naar de Pretty Nurse. Zij zou pas iets later thuiskomen van haar werk, en dus maakten wij het huis al lekker gezellig en warm. Toen we weer met z'n vieren waren besloten we nog een film te kijken. Ik heb het volledige eerste deel gemist want ik ben in slaap gevallen, maar de volgende twee delen was ik weer wakker en kon ik nog steeds volgen. We verhuisden na de film naar de slaapkamer, maar van slapen kwam nog eventjes niets. Nog heel eventjes... en toen werd alles stil.

Eén voor één druppelden we de volgende ochtend de woonkamer weer in, waar de Pretty Nurse een brunch met ontzettend veel lekkere dingen had klaar staan. Zo lekker dat je niet anders kon dan overal van te proeven. En dan heb je dus geen honger meer als je een uur later met de grootouders moet gaan eten...

 

14:17 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Pretty Nurse's Surprise Party

 

De Pretty Nurse werd 21, en dat moesten we vieren. De voorbereidingen waren al heel lang bezig, en toch liepen ze niet altijd van een leien dakje. Gelukkig vonden we op het nippertje nog een zaal, hadden we genoeg eten voor het Breughelmaal en raakte de film op tijd af. En dus konden we de Pretty Nurse verrassen. Verkleed als dokters en verpleegsters stonden we met z'n allen klaar in het zaaltje. Kaat Piraat offerde zichzelf op om de Pretty Nurse te gaan ophalen, zogenaamd voor een etentje. En toen stond ze daar plots, midden tussen haar vriendjes. "Zo grappig! Zo grappig!" riep ze toen het allemaal tot haar doordrong. En toen kon het feest beginnen.

Er was massa's eten, er was leuke muziek, er waren veel vriendjes, er was een film over hoe fantastisch we de Pretty Nurse wel vinden, en er was natuurlijk de Pretty Nurse zelf, om wie het allemaal draaide. Er werd gelachen en gedanst - en gegeten - en we vierden de verjaardag van onze Pretty Nurse. Intussen is ze écht 21 geworden. Dus, speciaal voor haar, nóg een keertje een gelukkige verjaardag! En nog véle jaartjes!

 

11:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Phantastisch Phantasia

 

Het is bijzonder ernstig gesteld met de continuïteit van deze blog. Dat wil niet zeggen dat Sneeuwwitje is opgehouden met avonturen te beleven. Dat wil voornamelijk zeggen dat de avonturen zich iets te snel zijn gaan opvolgen - en dat er tussendoor nog zoveel ander werk begon op te stapelen. Maar nu de grote stapels werk een beetje uit het zicht zijn geschopt, is het tijd om de handen ook hier weer uit de mouwen te steken. Tijd voor een nieuwe reeks 'Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje'.

Engeltje en het Sprokenmeisje hadden een pretparkbon gekregen voor hun verjaardag. Die bon begon de vervaldatum een beetje te naderen, en ook de pretparken zelf naderden hun jaarlijkse sluitingstijd. Engeltje en het Sprokenmeisje wilden heel graag naar Phantasialand in Duitsland, en ze nodigden Sneeuwwitje en een extra vriendje of vriendinnetje mee uit. Dat extraatje werd Kaat Piraat. En zo vertrokken we met z'n vieren op de laatste dag van de herfstvakantie in alle vroegte naar Phantastisch Phantasia.

Het was een Phantastische dag. De pretparkfreak in mij ontdekte tal van nieuwe dingen die op zich wel allemaal een klein beetje lijken op attracties uit andere parken, maar die toch weer helemaal anders ingekleed waren. Uitschieters? De dubbele attractie Wanja's Fear en Wanja's Force die keihard uit de bocht gingen, over de rails raasden en tegelijk ook nog eens ronddraaiden. De wildwaterbaan River Quest waar je in grote griezelboten door een griezelkasteel vaart en via een lift eerst een enorme splash maakt en vervolgens in draaikolken en dergelijke terechtkomt. De dubbele splash Wildwash Creek en Stonewash Creek, waarvan er eentje een heel gemene splash maakte zodat de jeansbroekdragers onder ons een poosje Heel Erg Nat bleven rondlopen. Talocan, de nieuwste attractie met vuur en water en ronddraaiende schroeven die voor mij nét iets teveel van het goede was om erin te durven, maar die wel geweldig knap was om naar te kijken. De Colorado Adventure mijntrein die we eerst niet konden vinden, maar die vervolgens wel een van onze favorieten werd. En natuurlijk, de fantastische Black Mamba, de achtbaan die in het diepst van Afrika stond - met typecasting van zwarte begeleiders in luipaardvellen - en die je met vier naast elkaar en de voeten losbungelend alle kanten uit draaide zodat je op den duur écht niet meer wist waar je boven- en onderkant ook alweer was. Met stip op nummer één bij ons vieren.

Natuurlijk waren er ook een paar tegenvallers, zoals het draaiende Feng Ju huis dat behalve heel kort ook heel flauw was, en de Temple of the Night Hawk die vier keer hetzelfde ritje in het pikdonker deed, maar één lasereffectje had gestolen van de Efteling en de muziek ook al van een andere attractie had gerecycleerd en bovendien ook nog eens teleurstellend traag ging. Maar voor die kleine dieptepuntjes konden de pret niet drukken, het bleef een top-dag!

 

10:55 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |