30-06-08

De niet-proclamatie

 

Eigenlijk had hier een verhaal moeten komen over hoe Sneeuwwitje na jaren studeren er eindelijk in is geslaagd om af te studeren. Eindelijk was ze er van de allereerste keer door geraakt, in eerste zit. En niet zomaar. Naar alle waarschijnlijkheid zelfs eigenlijk met onderscheiding. Eigenlijk had het zo moeten gaan. Tot er een papiertje ontbrak dat niet van Zweden naar België teruggekomen was. En dus waren mijn ex-roommaatje en ik wel geslaagd, maar werden we niet geproclameerd. 'Resultaat uitgesteld'.

Ik weigerde te komen, maar Joxie stuurde een berichtje en wist mij toch te overtuigen mijn mening te herzien. En dus kwam ik die woensdagavond, in mijn nieuwe jurk gehesen en op schoenen die ik niet meer verder had willen inlopen, met Mamie aan mijn zijde aan op school. Ik zag een paar vriendjes, Jokke, Joxie en mijn Roommaatje kwamen bij mij staan en toen begon de on-proclamatie. Geen speciale zitjes voor de geslaagden, geen speciale speeches of persoonlijke handdrukken bij diploma-uitreiking. Geen prijzen, geen liedjes, niets daarvan. Wel een speech van het departementshoofd over zwarte Afrikanen en veteranen van WO II - hoe hij erin slaagt die speech elke keer slechter en slechter te maken, ik weet het ook niet - een saaie naamafroeping net zoals élk ander jaar, en vervolgens een chaotische receptie waar ze wél zalmwraps hadden. Speciaal voor ons.

Het was een échte niet-proclamatie. Had ik daar de vorige dag zoveel tranen over gelaten? Wel, ja. Had ik dat moeten doen? Misschien niet. Maar het had toch mooi geweest dat ik voor één keer in mijn leven mezelf eens zou horen afgeroepen worden. Met mooie cijfers. In elk geval: proficiat voor Sneeuwwitje. Want ze is afgestudeerd. Zonder diploma nog wel eventjes, maar ze ís wel afgestudeerd.

Eindelijk!

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.