01-07-08

Waar is Wally in de discotheek

 

Ik herinner mij een klein meisje van een jaar of zeven dat zei: "ik ga nooit naar de disco!" Toen dat meisje zo'n tien jaar ouder was en op de leeftijd was gekomen waarop al haar leeftijdsgenootjes uitgingen, en velen daarvan naar de discotheken in de buurt, hield ze zich nog steeds aan die uitspraak. Meer zelfs. Ze was een beetje alternatiever en zei zelfs: "Discotheken zijn niets voor mij." En dat was ook zo. Tot Sneeuwwitje naar Zweden vertrok en daar niet in haar eigen scene terecht kon. Ze weigerde ook daar naar de discotheek te gaan, maar dook uiteindelijk wel nu en dan eens het nachtleven in, en kwam in contact met muziek die niet echt de hare was. Dat vond ze niet zo'n probleem, want Sneeuwwitje is nogal ruimdenkend, ook op muzikaal vlak. Ze had er geen probleem mee om op een mooie dag naar een concert van 50 cent te gaan. Ze had er dus ook geen probleem mee om in de clubruimte van Akademien een hele avond op R'nB gemixt met ik-zal-het-maar-techno-noemen-omdat-ik-niet-mee-kan-met-de-echte-termen te dansen. Het zal nooit echt haar muziek worden, maar sommige nummers hebben een emotionele waarde gekregen. En dus duikt er soms iets vreemds op tussen alle rock en indie in Sneeuwwitjes muzieklijsten.

En daar had het dus bij kunnen blijven, als Sneeuwwitje niet enthousiast 'ja' had gezegd op de vraag van Joxie om samen met haar en een paar vriendinnen mee uit te gaan in Antwerpen om te vieren dat we afgestudeerd zijn. Ik had natuurlijk ook nee kunnen zeggen en mijn eigen weg kunnen blijven volgen, namelijk die met een grote boog om discotheken heen gaat. Maar sinds ze terug is uit Zweden, is Sneeuwwitje toch niet meer helemaal hetzelfde Sneeuwwitje als daarvoor. Ze vond het dus tijd om een stapje afstand te nemen van dat meisje van zeven. En zo ging ze vorige donderdag mee naar The Noxx.

Het had een pagina in een Waar is Wally-boek kunnen zijn: zoek de vreemde eend in de bijt. Joxie, haar vriendje en ik gingen eerst nog wat drinken in één van de cafeetjes aan de cinema - mijn idee van uitgaan - en toen de andere meiden er waren trokken we naar het discotheekcomplex aan de overkant. Ik wandelde door de security meteen een nieuwe wereld in: geen inkom hoeven te betalen, muziek die oorverdovend staat, promomeisjes die op een balkon staan te dansen en kerels die een moord doen om tot bij hen te geraken. Het was vechten voor een plekje, want er was ontzettend veel volk. Karlssonstaferelen dus, alleen waren er geen zatte Zweden en hoefde ik geen meisje te kussen om mijn desinteresse aan te tonen. Wel veel mensen die precies daar langs moesten waar wij stonden. Joxie vroeg of ik liever op het verhoogje kwam staan, zodat ik er minder last van zou hebben. Maar ik besloot te blijven waar ik was, en zo alvast wat te oefenen voor in de frontlinies op Werchter. Ik amuseerde mij wél te pletter, want alle muziek deed mij zo aan Zweden denken. Monster lachte mij er achteraf mee uit: dacht jij nu dat het daar het einde van de wereld was en dat ze daar niet dezelfde muziek zouden hebben als hier? Maar dat bedoelde ik helemaal niet. Het was gewoon fijn, al die herinneringen...

Rond twee uur werd ik een beetje moe, maar we hadden nog verder kunnen dansen tot het licht werd. Als Mamie daar geen stokje voor stak, natuurlijk, want zij en Einstein moesten de volgende dag wel werken en ze moesten mij nog komen halen. En dus moest ik Joxie vanuit het feestgedruis slepen en kreeg ik een lift tot op Linkeroever. Daar stapte ik over in Einsteins auto en ging ik huiswaarts. Mijn oren floten flink - daar gaan alweer een paar gehoorcellen permanent de verdoemenis in - en ik was heel moe, maar het was de moeite geweest. Wie weet doe ik dat ooit nog wel eens opnieuw. En dan zonder het 'Waar is Wally-gevoel'.

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.