11-07-08

Zeven optredens, dertien ongelukken: waarom Sneeuwwitje een dag vroeger thuiskwam van Werchter

 

Zeven optredens en dertien ongelukken: zo leek het wel te gaan op Werchter. Het begon allemaal op donderdagochtend, toen ik na een nachtje zonder al te veel slaap samen met Monster naar de bushalte liep. Tot zover ging alles nog vrij goed. Ik was misselijk na een kort nachtje, maar dat zou wel over gaan. Ik leverde Monster bij haar vriendjes af, vond mijn eigen vriendjes en met z'n vieren stapten we op de trein naar Leuven: de Designer, Blub, Calimero en ik. Toen we op onze eindbestemming waren, gingen we meteen in de file staan om op de bus te geraken. Het was een heel stuk aanschuiven, maar gelukkig duurde het niet zó heel lang. Er was muziek, er was chips. Bovendien konden we als eersten op de bus springen en hadden wij vieren een mooi zitplekje. Onderweg naar Werchter kreeg ik een berichtje van Engeltje, die we normaal zouden meeten aan de eindhalte van de bus. Haar A-bus had haar echter op de B-camping afgezet, en dus moesten we een nieuw afspraakpunt bedenken. Ingang van de camping dan maar. Toen we daar aankwamen zochten we een mooi plekje uit - en het moet gezegd worden: het was het beste plekje dat we in jaren gehad hebben. Tenten werden opgezet, er werd een beetje geluierd en gepraat, en we vertrokken op boodschappentocht. Na de boodschappen werd er een zeker hamburgerrestaurant overvallen, en zo kwamen we op tijd aan om het Sprokenmeisje van de trein te halen en samen terug naar de camping te rijden. Tot zover ging alles nog goed. De bus liet dit keer iets langer op zich wachten, maar we geraakten toch op bestemming. Een beetje te laat om de opener te zien openen dan wel, maar die konden we horen van op de camping dus niemand was echt teleurgesteld. Dat veranderde echter wel toen we dan uiteindelijk wel naar de wei vertrokken: een gigantische file om binnen te geraken, zodat we de Counting Crowes volledig misten. Pech gehad, deel één.

Toen we binnen waren, verwachtten we natuurlijk meteen een programmaboekje te krijgen. Niet dus. De programmaboekjes waren blijkbaar op. Dan maar naar de Humostand zelf, maar ook daar hadden ze geen boekjes meer. En bij Stubru hadden ze dit jaar zelfs geen van die makkelijke kaartjes waar de begin en einduren van de optredens opstonden. Handig was anders, dus we moesten een beetje op goed geluk rondrennen die eerste dag. We besloten dus op tijd bij de Main Stage te gaan staan, om Mika te zien. Vijfzesde van ons wilde die namelijk heel erg graag zien. Het werd in elk geval een topoptreden, ook al begon het halverwege keihard te gieten. Dat zou op zich niet zo erg geweest zijn, zelfs niet met die vervelende paraplumeisjes voor ons. We kunnen wel tegen een beetje regen, gewoon andere kleren aan gaan doen, even opwarmen in de tent en we kunnen er weer tegen. Dachten we. Engeltje en het Sprokenmeisje hadden regenjassen bij, die waren voorziend geweest. De vier anderen trokken naar de tent om even droge kleren aan te trekken. Maar... wat zagen Calimero en ik toen we onze tent binnenkropen? Een zondvloed! De hele tent was doorweekt! We detecteerden een hoop gaten overal - die er niet toe doen als het mooi weer is, maar als het regent... Alles nat, van de kussens en slaapmatjes tot de kleren in de rugzakken. En zo konden onze doorweekte kleren die we aanhadden natuurlijk ook niet echt drogen... Pech gehad, deel twee. Die avond kwamen ook Engeltje en het Sprokenmeisje nog vroeger terug naar de tent, omdat het arme Engeltje aangevallen was door een of andere flauwe plezanterik die haar met modder hard in het gezicht had geslagen. Gemenerd, dat doet dus wel pijn!

Na een ijskoud nachtje in een tent die natuurlijk geen enkele bescherming tegen de kou meer gaf, werden we wakker gemaakt door een stralende zon. Hoera, de beproeving was over! Ik was de hele nacht misselijk geweest, maar zelfs dat was over. We zagen het weer helemaal zitten! Dit keer waren we wel op tijd op de wei voor de opener. The Black Box Revelation waren heel goed, maar wel véél te luid. We zijn dus maar snel een paar oordopjes gaan scoren - niet alleen omdat ik net een artikel had geschreven over het beschermen van oren, maar vooral omdat ik echt pijn had zonder. Het optreden was goed, en daarna trokken we met z'n allen eventjes over de wei - zeer weinig gratis te scoren dingetjes dit jaar, viel ons op - en toen keerden we terug naar de camping om een middagsoepje te eten. Ze smaakte enorm goed, en werd tot de laatste druppel opgegeten. Er gebeurde wel een klein pech-gehadje toen het Sprokenmeisje het nog warme campingvuurtje al onder haar zeil zetten en daar een gaatje in brandde, maar gelukkig was het een gat dat min of meer gestopt kon worden. We trokken weer terug naar de wei, en voor de rest van de dag verliep alles goed. Vijf minuutjes Slayer uit nieuwsgierigheid, de ontdekking van Ben Folds, en geen Babyshambles maar terug Air Traffic - een geluk voor Calimero en mij, want die hadden we dus gisteren gemist. Vervolgens terug naar het tentenkamp gewandeld voor het avondeten. In principe had het moeten lukken: vleesloze saus voor Engeltje en vleeshebbende saus voor de rest. De verdeling vleesloos-vleeshebbend ging een beetje mis, en dus was de vleessaus uiteindelijk alleen nog voor Calimero en mij. Net toen ze klaar was, stootte Engeltje per ongeluk het bakje om... Woeps. Beetje mijn schuld ook, want ik had beloofd ze te maken en ik had ze dus beter naar de kant waar ik zat verplaatst in plaats van ze tussen Engeltje en Calimero te laten staan. Gelukkig was er nog een beetje vleessaus voor Calimero, en aangezien ik maar weinig saus over pasta kieper had ik genoeg aan een restje vleesloze saus. Pech gehad deel 3 dus eigenlijk, al kon het dan gelukkig wel mooi opgelost worden.

Die avond gingen Blub en ik naar The Verve kijken en stond ik te springen voor Neil Young. Maar niemand anders deelde mijn springende staat eigenlijk, en om niet alleen achter te blijven wandelde ik mee over de wei. We zagen een eindje Hot Chip en deden een paar overgebleven standjes, en toen wist ik toch gelukkig nog het einde van Neil Young mee te pikken. Eigenlijk wel een beetje teleurgesteld dat ik de beste nummers gemist had... Die nacht werd het weer ijs-, ijskoud, zelfs mijn Zwedentrui hielp niets. De volgende ochtend was het echter zo heet dat ik niet in de tent kon blijven. Engeltje lag al op het zeil buiten te slapen, en na een toiletbezoekje besloot ik haar te vergezellen. Zo lagen we een poosje in de zon totdat iedereen wakker was. Dag drie kon beginnen. Voor Calimero was het eerste dat moest gebeuren een bezoekje aan de EHBO. Ze had een blaasontsteking opgelopen en had enorm veel pijn. Een antibioticapilletje verzachtte de pijn een tijdje, maar kon toch niet verhinderen dat ze bleef lijden. We hoorden een stukje van The Whighs, en wandelden eerst nog een keertje over de wei om te zorgen dat we àlle standjes nu echt wel overvallen hadden. Er werden ijsberen gered en chemische vragen opgelost - voor niets, trouwens, want voor mijn gsm hadden ze geen opladertje. En toen gingen we lekker in het zonnetje zitten voor het scherm van de Marquee, om MGMT te zien. Die waren erg goed, en zolang ze speelden bleef de zon schijnen. Net toen ze opgehouden waren, begon het te druppelen...

We wilden allemaal graag The Hives zien, en ook al begon het weer een beetje te regenen - niet zo hard deze keer, dus we maakten ons niet zoveel zorgen om de tent - ze speelden zo geweldig dat niets mij nog kon schelen. Tussen The Hives en The Editors gingen we een pitta eten, en toen begon het wel hard te regenen. Ik ging even een kijkje nemen om een zak over de tent te leggen, maar het hielp niets: alles was in geen tijd weer doorweekt. Een beetje moedeloos keerden we terug naar de Editors. Halverwege voelde het Sprokenmeisje zich niet zo lekker, en dus ging ze met Engeltje naar de tent in de hoop daar een beetje beter te worden. Calimero en ik besloten nog even op de wei te blijven en Kate Nash te gaan zien, maar uiteindelijk viel dat een beetje tegen en geraakten we de moed helemaal kwijt. De pijn was weer terug, Calimero begon een beetje te zeuren en verlangde heel erg naar huis. En als ik eerlijk moest zijn... ik ook. Ik had geen zin in weer een doorweekte nacht. Ik was het een beetje beu. De volgende dag zou Nightwish dan wel komen, maar die zou ik ooit op een andere keer nog wel eens zien. En dus pleegden we een paar telefoontjes en trokken we naar de camping om op te ruimen.

Onze vriendjes vonden het wel een beetje jammer, maar ze begrepen het ook wel. En dus hielp iedereen een beetje toen we opruimden. Net toen we klaar waren, was de Designer rijst aan het koken en vlak voordat we vertrokken gooide hij het campingvuurtje om. Ontzettend veel geluk dat het zoveel geregend had en dat alles zo nat lag, want anders hadden we een campinginferno gehad. Toen Calimero en ik vertrokken waren, begon de zon overigens weer te schijnen en hadden de anderen geen pech meer. Ik besloot dat ik misschien de volgende dag nog een dagje terug zou komen en dan 's avonds met Monster mee naar huis zou gaan, maar daar stak mijn buikje die nacht een stokje voor. Gelukkig dat dit niet mijn eerste Werchter was... ze viel dit keer dan wel tegen, maar dat mocht na zes jaar wel eens gebeuren. En volgend jaar? Zal ik iets anders moeten bedenken. Want dat kamperen, dat heb ik nu intussen wel gehad...

 

13:11 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

oei oei dat klinkt niet goed. zoveel rampjes.
dan geen werchters meer voor sneeuwwitje of toch niet meer in het tentje.

mijn werchter was goed zen. Redelijk veel moeten werken maar t viel mee. En mijn nieuwe tent was gelukkig zonder gaatjes.

volgende keer beter zeker

groetjes
lesja

Gepost door: lesja | 12-07-08

De commentaren zijn gesloten.