21-07-08

Solliciteren met Sneeuwwitje

 

Er zijn zo van die dingen, normale dingen in het leven van De Mens, die je doet zonder bij na te denken. Je neus jeukt, dus je krabt even. Je hebt zin in iets lekkers, dus je bakt een cake. Je hebt werk nodig, dus je gaat solliciteren. Gewoon. Niets bijzonders. Bij Sneeuwwitje gaat het echter altijd op één of andere manier anders dan bij normale mensen. Haar neus jeukt, maar haar nagels zijn te lang en dus bezeert ze zich. Ze heeft zin in iets lekkers, maar de cake die ze bakt brandt aan. Ze heeft werk nodig, maar zelfs solliciteren draait uit op een heel avontuur.

Ik besloot dat mijn dag zou beginnen om half negen. Zo had ik toch een beetje tijd om uit te slapen en uitgerust te vertrekken. Het eerste wat ik deed, was de uren van de trein naar Halle opzoeken, want daar moest ik heen. Ik wist best dat het geen simpele onderneming zou zijn, daar was ik door kenners Engeltje en het Sprokenmeisje al voor gewaarschuwd. Ik koos de interessantste verbinding uit, zocht uit wanneer ik de bus moest nemen en besloot toen dat ik nog zeeën van tijd had. Tot ik tot de conclusie kwam dat ik vergeten was een bewijs van goed gedrag en zeden te gaan aanvragen. Snel naar Mamie gebeld om te vragen of dat gewoon bij de gemeente kon afgehaald worden. Volgens haar kon dat wel, dus haalde ik opgelucht adem.

Ik at in zeven haasten ontbijt, spurtte drie keer naar het toilet, ging onder de douche en kleedde mij netjes aan, zette de computer alvast aan om een bewijsje van school af te drukken (mijn ontbrekende diploma nog steeds, weetjewel) en toen nam ik de fiets van mijn zusje om naar de gemeente te rijden. Toen ik parkeerde en de fiets wilde vastzetten, sneed ik mij om een of andere reden aan een of ander uitsteeksel. Lelijke schram op mijn hand, en ze bloedde nog ook. Verdorie, dat begon al goed. Vervolgens wachtte ik een hele poos tot ik aan de beurt was, maar had ik blijkbaar aan het verkeerde loket gewacht. Bij het volgende loket moest ik natuurlijk ook weer een hele poos wachten, maar uiteindelijk was het aan mij. En toen kreeg ik natuurlijk niet direct mijn bewijs, maar moest ik dat aanvragen en kan ik er pas dinsdag om komen. Zucht... zonder diploma én zonder bewijs gaan solliciteren dan maar...

Terug thuis ontsmette ik mijn schram en ging ik nog een paar keer naar toilet, ik drukte mijn verklaring van het diploma af en vulde mijn zak met alles wat ik dacht nodig te hebben. En toen kon ik vertrekken. De bus kwam een beetje te laat, maar dat gaf niets. Ik kwam mooi op tijd op het station aan, de trein stond al op mij te wachten en ik kon dus al rustig een plekje zoeken. Het duurde iets langer dan een uur voordat ik in Brussel-Zuid aangekomen was, en intussen moest ik alweer naar het toilet. Ik had echter maar vier minuten de tijd om over te stappen, dus ik moest nog eventjes wachten. Overgestapt, stoptreintje naar Halle genomen, en daar kon ik dan eindelijk een toilet gaan zoeken. En toen kon ook mijn zoektochtje met het stratenplan beginnen.

Dat ging verrassend vlot. Zonder te missen liep ik rechtstreeks en in een half uurtje van het station naar de plek waar ik heen moest. Ik was een halfuur te vroeg, maar dat gaf blijkbaar niks. Ik meldde mij aan de receptie aan, en ik mocht even wachten tot de verantwoordelijke dame mij kwam ophalen. Even later kwam nog een jongen binnen die voor hetzelfde kwam. Samen mochten we naar een computerzaal - door een wirwar van gangen en trappen - en moesten we een test invullen. Niet zo heel moeilijk, vond ik, maar we wachten toch maar het resultaat af... Pas dan weet ik of ik nog eens mag terugkomen voor een gesprek. Na de test moesten we even wachten in de wachtkamer en op een knop duwen, zodat er iemand ons zou komen halen om ons terug naar de uitgang te brengen. En daarna zat het er alweer op!

Ik wandelde terug naar het station, en van het vele water drinken tijdens mijn test - het was gratis water - moest ik natuurlijk weer naar het toilet. Daarna moest ik nog eventjes wachten op de trein naar Brussel, maar gelukkig was het best mooi weer in Halle. In Brussel bleek dat de trein naar Sint-Niklaas vijf minuten vertraging had, en dat ik dus nog tien minuten tijd had. Ik liep snel een winkel binnen om een boterham te halen, en net toen ik terug bij het perron kwam bleek de trein ineens toch geen vertraging meer te hebben en op tijd te zijn. Ik kon nog net naar boven snellen en in de trein springen voordat de deuren dichtgingen. Oef! Het was een dubbeldektrein, dus ik had genoeg plaats voor mezelf. Ik las de hele tijd in mijn boek, en zo ging de tijd veel sneller voorbij.

Eigenlijk had ik toen ik aankwam de bus nog naar het speelplein willen nemen voor de vergadering, maar ik voelde me toch veel te moe. Dat heb je dan, als je meer uren op de trein zit dan dat je aan de sollicitatietest moet werken. Ik stapte dus maar gewoon thuis af en viel bijna in slaap in de zetel... En even later kwam ook Monster thuis, met de mededeling dat iedereen te moe was voor de vergadering en dat ze de volgende dag zou doorgaan. Natuurlijk moest ik thuis nog een paar keer vertellen hoe het was geweest, maar tegen negen uur was ik zo moe dat ik mijn bedje in dook. Niet alleen een weekje tussen de kinderen is dus vermoeiend, een dagje op zoek naar werk is dat absoluut ook!

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.