26-07-08

Kiekeboe op het Speelplein

 

Monster was deze week weekverantwoordelijke, en omdat ze het vrij spelen een beetje beu was, had ze de kinderen getrakteerd op een hele week het ene spel na het andere. Kiekeboe en zijn familie was overal aanwezig... of, op zijn minst in het begin toch.

Dinsdag. Nog steeds lijdend aan het beestje in mijn buik dat mij het halve weekend thuis had gehouden, besloot ik maar ineens dat ik nog een ochtendje langer van mijn lang weekend mocht genieten. Ik had toch nog een hoop te doen voordat ik van de nieuwe speelweek kon gaan genieten. Vanaf 's middags vloog ik er dan wel in met het Duelspel tussen de Kiekeboes en de Van der Neffes. Niemand die wilde komen opruimen bij Charlotte - geef ze eens ongelijk - en iedereen die wilde gaan fruitsatés maken bij Mw Van der Neffe. Fietsbanden die werden opgepompt bij Kiekeboe - en fietsbanden van de andere monifietsen die stiekem achter de hoek werden platgezet - en stapels spijkers die in houtblokken werden geslagen bij Van der Neffe. Voetbalfreakjes bij Joeksel en uitvinders bij Konstantinopel. Shminkpopjes bij Froefroe en hakkenracers bij Fanny. En Tomboy D'Hollander heeft mijn eeuwige bewondering, want hoewel ze eruitziet als een jongentje en zowat het grootste talent bij haar voetbalploeg is, slaagde ze erin in een waanzinnig tempo op veel te grote hakken de overkant te bereiken. Fascinerend. Uiteraard was op het einde geen enkele familie gewonnen, want iedereen speelde vals. Again: geef ze eens ongelijk.

Woensdag. De twee voorbereide spelletjes werden omgedraaid wegens een gebrek aan leventjes. Zie verder. In de voormiddag werd er dus een groot spel gespeeld, dat eigenlijk een vermomde keuze-activiteit was. Dansen met Monster: honderdduizend keer Bop to the Top totdat iedereen het beu was en ik hen in de middagpauze in de gang stopte. Maar het dansje was spectaculair. Vooral Monster, eerlijkheidshalve. Een poging om de voetballers te laten basketballen. Mislukt uiteraard: er was zodanig weinig interesse dat de balspelen, ruige spelen en kringspelen samen moesten gesmakt worden. En dat gaf vonken! Ook vonken bij de knutselaars: zij maakten lantaarntjes. In de namiddag knipte ik nog de beruchte leventjes voor de bokswedstrijd van Monster en de Pastoor. King Gegie won van Samson, en dat was het startsein om zelf 'aanvallerkes' te beginnen verzamelen. Aardmannetjes te koop bij de Designer en mij. "Maak een boeketje met enkel witte bloemen en geef ze zo charmant mogelijk aan Sneeuwwitje." Dankjewel, Designer. Tien kinderen die 'frans spreken' verstaan onder charmant zijn, en één handkus. Die eerst per ongeluk in de palm van mijn hand terechtkwam: "Maar dommerik, dat moet aan de andere kant!" Toffe vriendjes. Het einde ging de mist in, maar het was wél plezant.

Donderdag. Met vijfendertig kinderen en zes moni's naar de Ketnetstudio voor de opnamen van "De Pretroulette". Een uurtje busrijden: zijn we er bijna? Ik ben busziek! Geoffry blijf op je poep zitten! Binnen in VRT-land op een grasveld gepicknickt. Naar de Ketnetstudio's. Erik, de fantastische security-man (kunnen we jou niet inhuren, Erik?) en een glazen deur waardoor Kobe en Melvin way too much zichtbaar waren voor onze arme wachtende varkentjes. De kinderen van speelplein W. uit W. die tien keer braver en gedisciplineerder waren dan onze varkens. Tom, de publieksman, die de overgekookte wachtertjes kwam halen om een spelletje te gaan doen in het VRT park. Behalve zeven van onze varkentjes - waarvan uiteraard drie D'Hollanders - die niet naar buiten wilden. En dus bleef Sneeuwwitje ook maar binnen... En toen was het wachten eindelijk voorbij. Jos mocht de studio in en de kinderen ook, de moni's moesten in de foyer wachten. Daar konden we alles op tv schermpjes volgen: onze varkentjes in de studio - ineens heel braaf, behalve die twee die bijna buitenvlogen. The Usual Suspects. Vijf van onze varkentjes kwamen op de roulette terecht, eentje werd geïnterviewd en eentje mocht het laatste spelletje spelen. En hij won nog ook. Een reis naar Disneyland met het hele gezin... als dat geen fantastische uitstap was! We keerden tevreden terug naar huis, al was de busreis iets minder kalm als de heenreis. Eén geschorste D'Hollander, zes doodvermoeide moni's en een kapotte Jos. Jos was een waterballon, trouwens. Thuisgekomen werd er schoongemaakt - of gedaan alsof - eten besteld, drinken gekocht en gegeten. En toen werd de Singstar aangezet en startte een verhitte strijd tussen twee groepjes - en het onze was het beste. Monster en ik wonnen glansrijk een duel met Spruitje, en we maakten ook King Gegie nog eens flink in. Waren ook de enigen die Hit Star niveau haalden. Singstarverslaving voor Sneeuwwitje... tot ze een aanval van 'ik kan niet tegen mijn verlies' kreeg en naar buiten spurtte. Alles opgeruimd, afgesloten en naar huis gelift. Beetje te weinig slaap om de volgende dag vroege te doen...

Vrijdag. Maar het moest: om kwart over zeven speelplein geopend. Geweldig spelletje slavenmarkt gespeeld. Back to the old days. Het schilderen van een 450 meter lange doek voor onze Gedreven Schepen - Elllllllln: "Op zijn kop gevallen en blijven boenken, ja!" Chantage: groepjes gevormd en als een groepje twintig minuten had geverfd mochten ze pas naar de crossberg. Gezellig middagje op de crossberg gehad - kinderen met de slappe lach omdat ze een kapotte fiets uit de beek takelden en volledig sloopten. Tussendoor al de hele dag om het half uur een personeelsdienst proberen bereiken voor een sollicitatiegesprek: kan je eens terugbellen? Na twee dagen vruchteloos terugbellen eigenlijk liever niet meer, nee... Wateroorlog die uitbarstte, uiteraard meer tussen de moni's dan tussen de kinderen. Waterballonnen, waterkanonnen, waterboxen. En toen was het vier uur en wandelden Monster en ik - via een paar boodschappen - naar huis. Klaar voor de laatste voorbereidselen van... de Notorious BBQ!

 

17:31 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-07-08

Solliciteren met Sneeuwwitje

 

Er zijn zo van die dingen, normale dingen in het leven van De Mens, die je doet zonder bij na te denken. Je neus jeukt, dus je krabt even. Je hebt zin in iets lekkers, dus je bakt een cake. Je hebt werk nodig, dus je gaat solliciteren. Gewoon. Niets bijzonders. Bij Sneeuwwitje gaat het echter altijd op één of andere manier anders dan bij normale mensen. Haar neus jeukt, maar haar nagels zijn te lang en dus bezeert ze zich. Ze heeft zin in iets lekkers, maar de cake die ze bakt brandt aan. Ze heeft werk nodig, maar zelfs solliciteren draait uit op een heel avontuur.

Ik besloot dat mijn dag zou beginnen om half negen. Zo had ik toch een beetje tijd om uit te slapen en uitgerust te vertrekken. Het eerste wat ik deed, was de uren van de trein naar Halle opzoeken, want daar moest ik heen. Ik wist best dat het geen simpele onderneming zou zijn, daar was ik door kenners Engeltje en het Sprokenmeisje al voor gewaarschuwd. Ik koos de interessantste verbinding uit, zocht uit wanneer ik de bus moest nemen en besloot toen dat ik nog zeeën van tijd had. Tot ik tot de conclusie kwam dat ik vergeten was een bewijs van goed gedrag en zeden te gaan aanvragen. Snel naar Mamie gebeld om te vragen of dat gewoon bij de gemeente kon afgehaald worden. Volgens haar kon dat wel, dus haalde ik opgelucht adem.

Ik at in zeven haasten ontbijt, spurtte drie keer naar het toilet, ging onder de douche en kleedde mij netjes aan, zette de computer alvast aan om een bewijsje van school af te drukken (mijn ontbrekende diploma nog steeds, weetjewel) en toen nam ik de fiets van mijn zusje om naar de gemeente te rijden. Toen ik parkeerde en de fiets wilde vastzetten, sneed ik mij om een of andere reden aan een of ander uitsteeksel. Lelijke schram op mijn hand, en ze bloedde nog ook. Verdorie, dat begon al goed. Vervolgens wachtte ik een hele poos tot ik aan de beurt was, maar had ik blijkbaar aan het verkeerde loket gewacht. Bij het volgende loket moest ik natuurlijk ook weer een hele poos wachten, maar uiteindelijk was het aan mij. En toen kreeg ik natuurlijk niet direct mijn bewijs, maar moest ik dat aanvragen en kan ik er pas dinsdag om komen. Zucht... zonder diploma én zonder bewijs gaan solliciteren dan maar...

Terug thuis ontsmette ik mijn schram en ging ik nog een paar keer naar toilet, ik drukte mijn verklaring van het diploma af en vulde mijn zak met alles wat ik dacht nodig te hebben. En toen kon ik vertrekken. De bus kwam een beetje te laat, maar dat gaf niets. Ik kwam mooi op tijd op het station aan, de trein stond al op mij te wachten en ik kon dus al rustig een plekje zoeken. Het duurde iets langer dan een uur voordat ik in Brussel-Zuid aangekomen was, en intussen moest ik alweer naar het toilet. Ik had echter maar vier minuten de tijd om over te stappen, dus ik moest nog eventjes wachten. Overgestapt, stoptreintje naar Halle genomen, en daar kon ik dan eindelijk een toilet gaan zoeken. En toen kon ook mijn zoektochtje met het stratenplan beginnen.

Dat ging verrassend vlot. Zonder te missen liep ik rechtstreeks en in een half uurtje van het station naar de plek waar ik heen moest. Ik was een halfuur te vroeg, maar dat gaf blijkbaar niks. Ik meldde mij aan de receptie aan, en ik mocht even wachten tot de verantwoordelijke dame mij kwam ophalen. Even later kwam nog een jongen binnen die voor hetzelfde kwam. Samen mochten we naar een computerzaal - door een wirwar van gangen en trappen - en moesten we een test invullen. Niet zo heel moeilijk, vond ik, maar we wachten toch maar het resultaat af... Pas dan weet ik of ik nog eens mag terugkomen voor een gesprek. Na de test moesten we even wachten in de wachtkamer en op een knop duwen, zodat er iemand ons zou komen halen om ons terug naar de uitgang te brengen. En daarna zat het er alweer op!

Ik wandelde terug naar het station, en van het vele water drinken tijdens mijn test - het was gratis water - moest ik natuurlijk weer naar het toilet. Daarna moest ik nog eventjes wachten op de trein naar Brussel, maar gelukkig was het best mooi weer in Halle. In Brussel bleek dat de trein naar Sint-Niklaas vijf minuten vertraging had, en dat ik dus nog tien minuten tijd had. Ik liep snel een winkel binnen om een boterham te halen, en net toen ik terug bij het perron kwam bleek de trein ineens toch geen vertraging meer te hebben en op tijd te zijn. Ik kon nog net naar boven snellen en in de trein springen voordat de deuren dichtgingen. Oef! Het was een dubbeldektrein, dus ik had genoeg plaats voor mezelf. Ik las de hele tijd in mijn boek, en zo ging de tijd veel sneller voorbij.

Eigenlijk had ik toen ik aankwam de bus nog naar het speelplein willen nemen voor de vergadering, maar ik voelde me toch veel te moe. Dat heb je dan, als je meer uren op de trein zit dan dat je aan de sollicitatietest moet werken. Ik stapte dus maar gewoon thuis af en viel bijna in slaap in de zetel... En even later kwam ook Monster thuis, met de mededeling dat iedereen te moe was voor de vergadering en dat ze de volgende dag zou doorgaan. Natuurlijk moest ik thuis nog een paar keer vertellen hoe het was geweest, maar tegen negen uur was ik zo moe dat ik mijn bedje in dook. Niet alleen een weekje tussen de kinderen is dus vermoeiend, een dagje op zoek naar werk is dat absoluut ook!

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-08

Robbedoes en Kwabbernoot op het Speelplein

 

Deze week waren de aanwezige stripfiguren op het speelplein veel aanweziger dan de smurfen vorige week. Het waren dan ook niet de minsten: Robbedoes en Kwabbernoot en een heleboel van hun vriendjes kwamen deze week met ons spelen. Geen wonder dat er een vijf dagen spannende avonturen op het programma stonden!

Maandag. Keuzeactiviteiten. Niemand die strips wilde tekenen, dus werd er maar gewoon geknutseld en armbandjes gemaakt. Kringspelletjes en voetbal natuurlijk. Fitnessen met de Marsupilami - wie heeft er de fitometer weggehaald? De GB van de jongste Dhollander. Eindelijk weer op de crossberg. Cluedo: wie heeft er Guust Flater vermoord? Spruitje speelt vals (wat een verrassing) en Kwabbernoot heeft het gedaan. Vier vergeten Dhollanders. Een Dhollander met een waterpistool. Spruitje met een natte broek. Illegaal watergevecht. Sneeuwwitje over haar toeren.

Dinsdag. Een kas die niet gemaakt wilde worden. Geld dat in rook opging. Leuke spelletjes op het veld. Knoopjes. Een beetje regen. Geen zin in een tocht. Vrij spel. Vermoeid Sneeuwwitje kruipt vroeg in bed in plaats van met de vriendjes naar het park te gaan.

Woensdag. Fata Morgana. Modeshow met minstens tien stripfiguren. Iedereen wil dezelfde zijn. Niemand wil Mega Mindy zijn. Niemand vindt de juiste kleren. Iedereen wil Mega Mindy zijn. Vier stripverhaaltoneeltjes van elk drie minuten. Maar wij willen zelf een toneeltje verzinnen! Drie karren pimpen tot stripfigurenvoertuigen. De hele vloer vol verf. De moeilijkste Dhollander doodbraaf aan het werk. Een stripmuur met alle moni's als striphelden. Hilarisch verhaaltje over brandalarm in De Route. De Pastoor kleurt met zijn tong uit zijn mond. Tweelingbroertjes spelen roeibootje in de zetel. Maak een dansje op het verzamellied. Na honderd keer verzamelliedje, liedje beu. Middagpauze. Spruitje kalmeert een gevecht. Spruitje raakt zelf in gevecht betrokken. Twee dolgedraaide Dhollanders breken de boel af. Gedaan met Fata Morgana. De emmer van de moeilijkste Dhollander loopt over en hij wordt geschorst voor de rest van de week. Alle moni's aan het schuren op de verfvloer. Toch nog een sterren voor Fata Morgana. De dansster is binnen. De stripmuurster is binnen. De autoster was bijna toch nog binnen ondanks dat er maar een auto overbleef, maar toen besmeurde één Dhollander de moni's met verf. Ster verscheurd. Klein Ukkie scheldt Sneeuwwitje uit. Heleboel lachende kinderen, huilend Sneeuwwitje. Gedaan met Fata Morgana, deel twee.

Donderdag. Geschorste Dhollander zorgt voor rustige dag. Kringspelletjes spelen met de hele groep. Mislukt moordenaarke. Gigantische knoop. Luchtfoto's vanop de tribune. Spelen met zeiltjes. Gigazeeslagen. Spip to the rescue. Keelpijn, want Spip kan niet praten. Nootjesbal. Liaantrekken. Zakspringen. Evalueren op voorhand. Lolly's voor overgebleven kinderen. Schoonmaken. Spaghetti eten bij R&R. Kwis gewonnen. Hilarische opdrachten. Ijsje eten. Hoofdpijn. Zo vroeg mogelijk in bed want morgen...

Vrijdag. Geen speelpleindagje voor Sneeuwwitje. Niet omdat ze moe was en uit wilde slapen, maar omdat er iets nog spannenders op het programma stond: solliciteren!

 

13:35 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-08

Sneeuwwitje en de Discotrutten

 

Het is elk jaar weer wachten tot ze uit hun winterslaap ontwaken: Les Truttes. Dit jaar was het wachten tot ze bij ons in de buurt zouden komen extra spannend, want onze helden hadden een nieuwe show in elkaar gebokst. Eindelijk was het dus vorige week zaterdag, en konden we naar het verjaardagsfeest van het Beverse Jeugdhuis.

We vertrokken al vroeg, omdat we niet zeker wisten wanneer de Trutten precies het podium op zouden springen. Dat bleek nog niet voor direct te zijn: ze waren als laatsten en zouden dus pas om half twaalf starten. We keken dus eerst een poosje naar de Admiral Freebee Tribute Band (die was goed) en besloten toen iets in het jeugdhuis te gaan drinken. Zo misten we de tweede tribute band, maar voor de derde wilden we wel terug naar de tent. Om plaats te houden. We hadden al opgemerkt dat de muziek enorm luid stond - net nu ik mijn Werchteroordopjes uit mijn portefeuille had gehaald, natuurlijk - en tijdens The Doors Tribute Band deed dat wel erg veel pijn aan onze oren. Ja, The Doors zijn een klassieker en hun nummers zijn prachtig. Maar de zanger van de Tribute Band vond ik persoonlijk iets teveel pretentie hebben - en iets teveel krijsen in de microfoon.

Maar gelukkig was het leed snel verzacht: we hadden een plekje op de eerste rij, superdicht bij het podium waar onze helden straks zouden staan. Die helden kwamen al gauw op in hun nieuwe rode pakjes. De show begon en we vlogen er meteen in... tot de politie langskwam. Blijkbaar stond de muziek veel luider dan de wettelijk toegelaten 95 decibel. De organisatie vond er dus niet beter op dan de microfoons stiller te draaien... heel de show naar de vaantjes natuurlijk, want we hoorden de Trutten niet meer boven de muziek uit. Ze losten dat wel goed op, en uiteindelijk kregen ze hun show terug op de sporen, maar ik bleef het een beetje jammer vinden. Die vorige groep had best een toontje zachter mogen zingen, maar bij Les Truttes stond het nog niet eens zo pijnlijk hard.

In elk geval was de show geweldig. Zeker het einde, met de liefdesliedjes die gezongen werden door de àndere leden dan Sly. Helemaal gesmolten bij het liedje van Animal natuurlijk - al was ik weer ontsmolten toen hij op het einde alweer gewoon zijn drumstokjes aan twee mensen gaf... eentje had het verdiend, dat geef ik toe, maar die andere stond gewoon per ongeluk in de buurt. Niet eerlijk. Aan mij geven, of ermee smijten, dat moet ie doen. Na het optreden begonnen de organisatoren nog een beetje te lullen over het feit dat de politie was langsgeweest en dat je geen feestje kan bouwen bij 95 decibels. Het hele publiek, al lang zat, begon te joelen. Ik vond het dringend tijd om te vertrekken: tuurlijk kan je een feestje bouwen bij 95 decibels. Tuurlijk moet je je gewoon aan de wet houden, dat is niet voor de grap, dat is om de oren van het publiek te beschermen. En ik wil mijn oren nog graag een paar jaar kunnen gebruiken, en geen extra gehoorschade oplopen omdat een paar onnozelaars vinden dat ze zich niet aan de richtlijnen hoeven te houden.

We trokken dus naar de auto's, namen afscheid van auto twee en met auto één reden we nog een rondje. We waren namelijk in Beveren, en daar hebben we jaarlijks een bepaald soort afspraak... Helaas viel ons dat dit keer erg tegen. Er waren voorzorgen genomen voor rondreizende Speelplein Sneeuwwitje-auto's. We zullen ons actieterrein dus moeten verleggen... We probeerden in de plaats nog iets anders te vinden zodat we niet met lege handen thuis hoefden te komen, maar tevergeefs. Dan maar gewoon naar huis en in ons nestje kruipen. Dat deden Monster en ik heel stilletjes, om niemand wakker te maken want het was al behoorlijk laat. Gelukkig konden we de volgende dag weer lekker lang uitslapen!

 

12:48 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-07-08

Smurfen op het Speelplein

 

De smurfen die deze week op het speelplein waren, waren zo klein dat je ze bijna niet zag. Of, eigenlijk gewoon niet zag. Er werd wel gespeeld, en laat daat nou net het belangrijkste zijn op een speelplein. Who cares of het in het thema is of niet?

Maandag. Kennismakingsspelletjes: hoe ontdek ik de 'moeilijke kinderen' vanaf de eerste minuut. De pleinverantwoordelijke ontdekt de 'leuke' kantjes aan de job. Tussen de buien door toch even buiten gaan spelen om wat zuurstof op te doen. Eén ontbrekend animatiedraaiboek. Zoektocht naar een oplossing. Zoektocht mislukt. Los Godis in het Kruidvat. Voetballen: een meisje tussen alle jongens - en ze speelt hen nog allemaal naar huis ook. Vervelend kuisjobke wordt vervangen door opmonteren van een pleinverantwoordelijke aan het eind van zijn latijn. De Designer in zijn sexy werkbroek bouwt een multifunctioneel decor. Vermoeiende eerste werkdag... maar voor Sneeuwwitje zit het er nog lang niet op!

Dinsdag. Tikkertje op de speeltuin: lang geleden dat Sneeuwwitje zich nog zó geamuseerd heeft. Knikkers voor S-T. Een gesjorde schommel. Lachen met Garfield. Lachen met het Giechelvriendinnetje. Roosje en Zwartje de waarzegsters. Heel veel keelpijn. Het goede nieuws is... koekjes! Helpende handjes van de kindjes-op-rollerskates. Eén heel plezante speelpleindag die eindigt met een heel plezant avondje Samson-en-de-Svenska-Kök-moniactiviteitvoorbereiden. Laat in bed, en er morgen vroeg uit... Dat zal prikken om half zeven!

Woensdag. Dagje speelpleinvrij voor Sneeuwwitje. Welverdiend, want om half zeven raakte ze niet uit bed. Om tien uur ook amper. Sneeuwwitje wordt oud.

Donderdag. Laatste speelpleindag al! Lolsmurf's impulsencadeautje. Van de Jenga naar de Voetbal en weer terug. Shoppen met Samson. Zijn wij verzekerd voor rugklachten? Eén tegen allen mislukt. Voetbal om kwart voor vier. Naopvang om vier uur. Drie vergeten D'Hollandertjes. De moniactiviteit waarvan de helft van de ingeschreven moni's hun kat stuurde. Maar ze was wel tof, heel erg tof. Begin van Sneeuwwitjes speelpleincarriere tof. Met heel erge slappe lachaanvallen, een beetje viezigheid en een kleine bende leuke mensen. Een supermooie manier om de eerste speelpleinweek af te sluiten. zonder bijna één smurf te zien.

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-07-08

Zeven optredens, dertien ongelukken: waarom Sneeuwwitje een dag vroeger thuiskwam van Werchter

 

Zeven optredens en dertien ongelukken: zo leek het wel te gaan op Werchter. Het begon allemaal op donderdagochtend, toen ik na een nachtje zonder al te veel slaap samen met Monster naar de bushalte liep. Tot zover ging alles nog vrij goed. Ik was misselijk na een kort nachtje, maar dat zou wel over gaan. Ik leverde Monster bij haar vriendjes af, vond mijn eigen vriendjes en met z'n vieren stapten we op de trein naar Leuven: de Designer, Blub, Calimero en ik. Toen we op onze eindbestemming waren, gingen we meteen in de file staan om op de bus te geraken. Het was een heel stuk aanschuiven, maar gelukkig duurde het niet zó heel lang. Er was muziek, er was chips. Bovendien konden we als eersten op de bus springen en hadden wij vieren een mooi zitplekje. Onderweg naar Werchter kreeg ik een berichtje van Engeltje, die we normaal zouden meeten aan de eindhalte van de bus. Haar A-bus had haar echter op de B-camping afgezet, en dus moesten we een nieuw afspraakpunt bedenken. Ingang van de camping dan maar. Toen we daar aankwamen zochten we een mooi plekje uit - en het moet gezegd worden: het was het beste plekje dat we in jaren gehad hebben. Tenten werden opgezet, er werd een beetje geluierd en gepraat, en we vertrokken op boodschappentocht. Na de boodschappen werd er een zeker hamburgerrestaurant overvallen, en zo kwamen we op tijd aan om het Sprokenmeisje van de trein te halen en samen terug naar de camping te rijden. Tot zover ging alles nog goed. De bus liet dit keer iets langer op zich wachten, maar we geraakten toch op bestemming. Een beetje te laat om de opener te zien openen dan wel, maar die konden we horen van op de camping dus niemand was echt teleurgesteld. Dat veranderde echter wel toen we dan uiteindelijk wel naar de wei vertrokken: een gigantische file om binnen te geraken, zodat we de Counting Crowes volledig misten. Pech gehad, deel één.

Toen we binnen waren, verwachtten we natuurlijk meteen een programmaboekje te krijgen. Niet dus. De programmaboekjes waren blijkbaar op. Dan maar naar de Humostand zelf, maar ook daar hadden ze geen boekjes meer. En bij Stubru hadden ze dit jaar zelfs geen van die makkelijke kaartjes waar de begin en einduren van de optredens opstonden. Handig was anders, dus we moesten een beetje op goed geluk rondrennen die eerste dag. We besloten dus op tijd bij de Main Stage te gaan staan, om Mika te zien. Vijfzesde van ons wilde die namelijk heel erg graag zien. Het werd in elk geval een topoptreden, ook al begon het halverwege keihard te gieten. Dat zou op zich niet zo erg geweest zijn, zelfs niet met die vervelende paraplumeisjes voor ons. We kunnen wel tegen een beetje regen, gewoon andere kleren aan gaan doen, even opwarmen in de tent en we kunnen er weer tegen. Dachten we. Engeltje en het Sprokenmeisje hadden regenjassen bij, die waren voorziend geweest. De vier anderen trokken naar de tent om even droge kleren aan te trekken. Maar... wat zagen Calimero en ik toen we onze tent binnenkropen? Een zondvloed! De hele tent was doorweekt! We detecteerden een hoop gaten overal - die er niet toe doen als het mooi weer is, maar als het regent... Alles nat, van de kussens en slaapmatjes tot de kleren in de rugzakken. En zo konden onze doorweekte kleren die we aanhadden natuurlijk ook niet echt drogen... Pech gehad, deel twee. Die avond kwamen ook Engeltje en het Sprokenmeisje nog vroeger terug naar de tent, omdat het arme Engeltje aangevallen was door een of andere flauwe plezanterik die haar met modder hard in het gezicht had geslagen. Gemenerd, dat doet dus wel pijn!

Na een ijskoud nachtje in een tent die natuurlijk geen enkele bescherming tegen de kou meer gaf, werden we wakker gemaakt door een stralende zon. Hoera, de beproeving was over! Ik was de hele nacht misselijk geweest, maar zelfs dat was over. We zagen het weer helemaal zitten! Dit keer waren we wel op tijd op de wei voor de opener. The Black Box Revelation waren heel goed, maar wel véél te luid. We zijn dus maar snel een paar oordopjes gaan scoren - niet alleen omdat ik net een artikel had geschreven over het beschermen van oren, maar vooral omdat ik echt pijn had zonder. Het optreden was goed, en daarna trokken we met z'n allen eventjes over de wei - zeer weinig gratis te scoren dingetjes dit jaar, viel ons op - en toen keerden we terug naar de camping om een middagsoepje te eten. Ze smaakte enorm goed, en werd tot de laatste druppel opgegeten. Er gebeurde wel een klein pech-gehadje toen het Sprokenmeisje het nog warme campingvuurtje al onder haar zeil zetten en daar een gaatje in brandde, maar gelukkig was het een gat dat min of meer gestopt kon worden. We trokken weer terug naar de wei, en voor de rest van de dag verliep alles goed. Vijf minuutjes Slayer uit nieuwsgierigheid, de ontdekking van Ben Folds, en geen Babyshambles maar terug Air Traffic - een geluk voor Calimero en mij, want die hadden we dus gisteren gemist. Vervolgens terug naar het tentenkamp gewandeld voor het avondeten. In principe had het moeten lukken: vleesloze saus voor Engeltje en vleeshebbende saus voor de rest. De verdeling vleesloos-vleeshebbend ging een beetje mis, en dus was de vleessaus uiteindelijk alleen nog voor Calimero en mij. Net toen ze klaar was, stootte Engeltje per ongeluk het bakje om... Woeps. Beetje mijn schuld ook, want ik had beloofd ze te maken en ik had ze dus beter naar de kant waar ik zat verplaatst in plaats van ze tussen Engeltje en Calimero te laten staan. Gelukkig was er nog een beetje vleessaus voor Calimero, en aangezien ik maar weinig saus over pasta kieper had ik genoeg aan een restje vleesloze saus. Pech gehad deel 3 dus eigenlijk, al kon het dan gelukkig wel mooi opgelost worden.

Die avond gingen Blub en ik naar The Verve kijken en stond ik te springen voor Neil Young. Maar niemand anders deelde mijn springende staat eigenlijk, en om niet alleen achter te blijven wandelde ik mee over de wei. We zagen een eindje Hot Chip en deden een paar overgebleven standjes, en toen wist ik toch gelukkig nog het einde van Neil Young mee te pikken. Eigenlijk wel een beetje teleurgesteld dat ik de beste nummers gemist had... Die nacht werd het weer ijs-, ijskoud, zelfs mijn Zwedentrui hielp niets. De volgende ochtend was het echter zo heet dat ik niet in de tent kon blijven. Engeltje lag al op het zeil buiten te slapen, en na een toiletbezoekje besloot ik haar te vergezellen. Zo lagen we een poosje in de zon totdat iedereen wakker was. Dag drie kon beginnen. Voor Calimero was het eerste dat moest gebeuren een bezoekje aan de EHBO. Ze had een blaasontsteking opgelopen en had enorm veel pijn. Een antibioticapilletje verzachtte de pijn een tijdje, maar kon toch niet verhinderen dat ze bleef lijden. We hoorden een stukje van The Whighs, en wandelden eerst nog een keertje over de wei om te zorgen dat we àlle standjes nu echt wel overvallen hadden. Er werden ijsberen gered en chemische vragen opgelost - voor niets, trouwens, want voor mijn gsm hadden ze geen opladertje. En toen gingen we lekker in het zonnetje zitten voor het scherm van de Marquee, om MGMT te zien. Die waren erg goed, en zolang ze speelden bleef de zon schijnen. Net toen ze opgehouden waren, begon het te druppelen...

We wilden allemaal graag The Hives zien, en ook al begon het weer een beetje te regenen - niet zo hard deze keer, dus we maakten ons niet zoveel zorgen om de tent - ze speelden zo geweldig dat niets mij nog kon schelen. Tussen The Hives en The Editors gingen we een pitta eten, en toen begon het wel hard te regenen. Ik ging even een kijkje nemen om een zak over de tent te leggen, maar het hielp niets: alles was in geen tijd weer doorweekt. Een beetje moedeloos keerden we terug naar de Editors. Halverwege voelde het Sprokenmeisje zich niet zo lekker, en dus ging ze met Engeltje naar de tent in de hoop daar een beetje beter te worden. Calimero en ik besloten nog even op de wei te blijven en Kate Nash te gaan zien, maar uiteindelijk viel dat een beetje tegen en geraakten we de moed helemaal kwijt. De pijn was weer terug, Calimero begon een beetje te zeuren en verlangde heel erg naar huis. En als ik eerlijk moest zijn... ik ook. Ik had geen zin in weer een doorweekte nacht. Ik was het een beetje beu. De volgende dag zou Nightwish dan wel komen, maar die zou ik ooit op een andere keer nog wel eens zien. En dus pleegden we een paar telefoontjes en trokken we naar de camping om op te ruimen.

Onze vriendjes vonden het wel een beetje jammer, maar ze begrepen het ook wel. En dus hielp iedereen een beetje toen we opruimden. Net toen we klaar waren, was de Designer rijst aan het koken en vlak voordat we vertrokken gooide hij het campingvuurtje om. Ontzettend veel geluk dat het zoveel geregend had en dat alles zo nat lag, want anders hadden we een campinginferno gehad. Toen Calimero en ik vertrokken waren, begon de zon overigens weer te schijnen en hadden de anderen geen pech meer. Ik besloot dat ik misschien de volgende dag nog een dagje terug zou komen en dan 's avonds met Monster mee naar huis zou gaan, maar daar stak mijn buikje die nacht een stokje voor. Gelukkig dat dit niet mijn eerste Werchter was... ze viel dit keer dan wel tegen, maar dat mocht na zes jaar wel eens gebeuren. En volgend jaar? Zal ik iets anders moeten bedenken. Want dat kamperen, dat heb ik nu intussen wel gehad...

 

13:11 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-07-08

Geslaagd met grote onderscheiding

 

Ik heb de beste vriendjes van de wereld: toen Kaat Piraat hoorde van mijn niet-proclamatie haalde ze meteen haar gsm boven en begon ze te onderhandelen. In geen tijd nodigde ze een heleboel vriendjes uit en organiseerde ze een barbecue, speciaal voor mij. En zo kwam ik dan zaterdagavond langs voor een drink-met-een-vette-knipoog, en werd ik door al mijn schatten in de bloemetjes gezet.

Er werd gezellig gepraat met de vriendjes, terwijl we van aperitiefjes genoten en aan de hapjes zaten. Toen de meeste genodigden er waren kreeg ik een héle coole afstudeerhoed - zo eentje met een flosj aan - op mijn hoofd en reikte Kaat Piraat mij mijn eigen diploma uit: met grote onderscheiding ben ik voor mijn jury van vriendjes geslaagd. Wat een lieverds! Ik kan ze maar niet genoeg knuffelen en bedanken!

Vervolgens werd de barbecue aangestoken. De jongens hielden zich bezig met bakken, de meisjes zorgden voor de slaatjes. Het was heel erg lekker: ribbetjes, kip, aardappelen in een jasje, lookbroodjes, champignons, heel veel gezonde groentjes,... Ik heb wel een hoop van mijn eten gedeeld met de hondjes van Kaat, want dat zijn professionele schooiertjes die met grote Puss-in-Boots ogen op je schoot komen liggen: toe, geef mij ook eens wat? En wat kan je dan doen...

Het was de hele tijd lekker warm buiten, maar op den duur stak er een windje op. Eerst was dat welkom, maar na een tijdje konden we toch een trui gebruiken. We bleven gezellig verder praten - en pogingen doen om Jack Wolfspack over de vijver te doen springen, maar die zijn niet gelukt - ook al waren onze buikjes goed gevuld. Tot... het tijd was voor het dessert. Er werden banaantjes op de barbecue gelegd, gevuld met chocolade en bruine suiker - die natuurlijk karameliseerde binnen de kortste keren. Caloriebom tot en met, maar vandaag moest ervan geprofiteerd worden.

Na het dessert trokken er een heleboel mensen vandoor, en dus werd het tijd om het terras een beetje op te ruimen. Met de overgebleven bende ging dat best snel. Daarna trok ik samen met Kaat naar boven om een dvd'tje te kiezen. Ik kon het niet laten, koos voor de domste film die ik had kunnen bedenken: The Goonies. Voordat we de film bekeken kreeg ik nog een cadeautje - de dvd van de Freggles - en toen konden we eraan beginnen. Met een raketijsje als midnight-snack konden we 'genieten' van de avonturen van de Goonies: een bende veel te lawaaierige snotaapjes die een schat gingen zoeken en het aan de stok kregen met een domme dievenfamilie - The Fratelli's - en een aardig monster. Van de hand van Steven Spielberg, maar ik vond dat er iets aan mankeerde. Het was in elk geval wel pure, domme ontspanning, dus ik vond dat het niets gaf!

Na de film begonnen we allemaal een beetje te geeuwen, en dus trokken we weer huiswaarts. Afscheid nemen van die lieverds viel mij wel erg zwaar, maar gelukkig is het niet voor lang. Binnenkort doen we vast wel weer iets leuks! Dankjewel allemaal!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-07-08

Waar is Wally in de discotheek

 

Ik herinner mij een klein meisje van een jaar of zeven dat zei: "ik ga nooit naar de disco!" Toen dat meisje zo'n tien jaar ouder was en op de leeftijd was gekomen waarop al haar leeftijdsgenootjes uitgingen, en velen daarvan naar de discotheken in de buurt, hield ze zich nog steeds aan die uitspraak. Meer zelfs. Ze was een beetje alternatiever en zei zelfs: "Discotheken zijn niets voor mij." En dat was ook zo. Tot Sneeuwwitje naar Zweden vertrok en daar niet in haar eigen scene terecht kon. Ze weigerde ook daar naar de discotheek te gaan, maar dook uiteindelijk wel nu en dan eens het nachtleven in, en kwam in contact met muziek die niet echt de hare was. Dat vond ze niet zo'n probleem, want Sneeuwwitje is nogal ruimdenkend, ook op muzikaal vlak. Ze had er geen probleem mee om op een mooie dag naar een concert van 50 cent te gaan. Ze had er dus ook geen probleem mee om in de clubruimte van Akademien een hele avond op R'nB gemixt met ik-zal-het-maar-techno-noemen-omdat-ik-niet-mee-kan-met-de-echte-termen te dansen. Het zal nooit echt haar muziek worden, maar sommige nummers hebben een emotionele waarde gekregen. En dus duikt er soms iets vreemds op tussen alle rock en indie in Sneeuwwitjes muzieklijsten.

En daar had het dus bij kunnen blijven, als Sneeuwwitje niet enthousiast 'ja' had gezegd op de vraag van Joxie om samen met haar en een paar vriendinnen mee uit te gaan in Antwerpen om te vieren dat we afgestudeerd zijn. Ik had natuurlijk ook nee kunnen zeggen en mijn eigen weg kunnen blijven volgen, namelijk die met een grote boog om discotheken heen gaat. Maar sinds ze terug is uit Zweden, is Sneeuwwitje toch niet meer helemaal hetzelfde Sneeuwwitje als daarvoor. Ze vond het dus tijd om een stapje afstand te nemen van dat meisje van zeven. En zo ging ze vorige donderdag mee naar The Noxx.

Het had een pagina in een Waar is Wally-boek kunnen zijn: zoek de vreemde eend in de bijt. Joxie, haar vriendje en ik gingen eerst nog wat drinken in één van de cafeetjes aan de cinema - mijn idee van uitgaan - en toen de andere meiden er waren trokken we naar het discotheekcomplex aan de overkant. Ik wandelde door de security meteen een nieuwe wereld in: geen inkom hoeven te betalen, muziek die oorverdovend staat, promomeisjes die op een balkon staan te dansen en kerels die een moord doen om tot bij hen te geraken. Het was vechten voor een plekje, want er was ontzettend veel volk. Karlssonstaferelen dus, alleen waren er geen zatte Zweden en hoefde ik geen meisje te kussen om mijn desinteresse aan te tonen. Wel veel mensen die precies daar langs moesten waar wij stonden. Joxie vroeg of ik liever op het verhoogje kwam staan, zodat ik er minder last van zou hebben. Maar ik besloot te blijven waar ik was, en zo alvast wat te oefenen voor in de frontlinies op Werchter. Ik amuseerde mij wél te pletter, want alle muziek deed mij zo aan Zweden denken. Monster lachte mij er achteraf mee uit: dacht jij nu dat het daar het einde van de wereld was en dat ze daar niet dezelfde muziek zouden hebben als hier? Maar dat bedoelde ik helemaal niet. Het was gewoon fijn, al die herinneringen...

Rond twee uur werd ik een beetje moe, maar we hadden nog verder kunnen dansen tot het licht werd. Als Mamie daar geen stokje voor stak, natuurlijk, want zij en Einstein moesten de volgende dag wel werken en ze moesten mij nog komen halen. En dus moest ik Joxie vanuit het feestgedruis slepen en kreeg ik een lift tot op Linkeroever. Daar stapte ik over in Einsteins auto en ging ik huiswaarts. Mijn oren floten flink - daar gaan alweer een paar gehoorcellen permanent de verdoemenis in - en ik was heel moe, maar het was de moeite geweest. Wie weet doe ik dat ooit nog wel eens opnieuw. En dan zonder het 'Waar is Wally-gevoel'.

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |