20-09-08

Het is weer... pretparkentijd!

 

Het zusje van Spruitje had al lang gevraagd of we een familieuitstapje konden maken naar een pretpark. Een familieuitstapje met haar en haar twee broers, en met mij en mijn Monster. Zo gezegd zo gedaan, een heleboel geregel ging eraan vooraf, maar we geraakten het op den duur toch eens over een datum en een pretpark. En zo trokken we op de voorlaatste dag van de vakantie naar Bobbejaanland. We waren echter niet de enigen met dat idee: de trein en de bus zat propvol. Maar we slaagden erin ons erop te heisen, en we geraakten op onze bestemming zonder al te veel kleerscheuren. Tijd om ons nu in het pretparkgewoel te begeven.

Eerste attractie van de dag: de binnensplash. We kwamen er niet echt drijfnat uit, maar dat was nog geen garantie voor de rest van de dag. De volgende attractie was de Okidoki-rupsbaan, waar ik aan de kant bleef (ik hou niet van die stijle afdaling) en foto's kon maken van de inzittenden. Vooral tegenlichtfoto's, maar goed. De langste wachttijd van de dag was die voor de Dreamcatcher, maar die was het waard: volgens het zusje was het de leukste attractie die we gedaan hebben. Vervolgens hebben we natuurlijk ook de Speedy Bob gedaan, en toen was het etenstijd. Na het eten ws de grootste filevorming overal gedaan. We konden snel in de vernieuwde Revolution (of Evolution vanaf nu) en we zijn ook in de nieuwste attractie Banana Battle gegaan. En daar, beste lezer, kom je absoluut niet droog uit. U wórdt nat. Van top tot teen. Maar het was gelukkig lekker warm, en zo droogden we weer op. We gingen verder van attractie naar attractie, soms splitsten we op (meestal bleef ik beneden, afgewisseld met het zusje van Spruitje of met mijn eigen zusje aan mijn zijde), en één keer zijn Spruitje, zijn broertje en mijn zusje in de Tyfoon gegaan terwijl ik met het zusje in de zwiermolen ben gaan hangen. We hebben een paar attracties twee keer gedaan en we hebben nergens suikerspin op een stokje gevonden. Tot helemaal op het einde.

Er moest natuurlijk nog gegeten worden voordat we vertrokken, en dus stopten we bij de Bobbejaanfrituur. Alweer frituureten, aangevuld met suikerspin als dessert. En toen misten we onze eerste bus. We besloten voor de tweede bus te wachten, maar die wilde ons niet meenemen. En toen kreeg ik het idee om te voet te gaan. Hoe lang konden we over een busrit van tien minuten doen? In Zweden is dat een uurtje. Dat zagen we zitten. Het werd uiteindelijk wel iets langer, en vervolgens moesten we ook heel lang op de trein wachten. Het was half elf toen we uiteindelijk in Sint-Niklaas waren, en toen moesten de drie oudsten (Spruitje, Monster en ik) nog naar het verrassingsfeestje van Bompie. Gelukkig wilde 007 ons even taxiën, en konden we toch nog een blitzbirthdaybezoek doen. Heel lang blijven kwam er echter niet meer van, want na een hele dag pretjesparken en een superlange wandeling verlangden we allemaal wel naar ons bedje. Soms zijn er van die dagen waarin je net iets teveel actie hebt voor maar vierentwintig uur...

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

groetjes even de groetjes van arie.....

Gepost door: arie de avondportier | 20-09-08

De commentaren zijn gesloten.