22-09-08

Sneeuwwitje in Amsterdam

 

Het moet geleden zijn van toen ik nog een heel klein meisje was, maar om half negen die ochtend stond Mamie naast mijn bed om mij wakker te maken. "Hoe laat ging jij ook alweer op de bus?" Normaal gezien om half negen, maar aangezien ik na een wild nachtje babysitten pas om half zes in bed had gelegen, had ik er een uurtje bijgedaan. Nonnie zou het vast niet erg vinden dat ik pas om tien voor één in plaats van tien voor twaalf aankwam. Ik stuurde haar een sms-je, en dat vond ze inderdaad geen probleem. En dus kon ik mij aankleden, spullen pakken en eten, en toen voerde Mamie mij zelfs tot op Linkeroever, waar ik veel makkelijker een tram kon nemen tot in het station. Ik kocht een weekendticket voor Schiphol, ging een zakje chocolade kopen als cadeautje, en ging toen op het alleronderste perron op de trein zitten wachten. Die kwam netjes op tijd. Ik vond een plekje en de volgende twee uur dommelde ik met mijn iPod in mijn oren nog eventjes in.

Op het station van Schiphol stond Nonnie mij op te wachten. Het was een super weerzien, het blijft een beetje gek dat we nu zo lang moeten reizen om elkaar een weekendje te zien, terwijl we een half jaar gewoon de gang door moesten lopen om op elkaars kamer een beetje te komen zitten. In de auto maakte ik kennis met Nonnies mama en met de hond, een grote langharige samson met een speldje in zijn haar. We kwamen snel bij Nonnie thuis, en besloten eerst te lunchen: krackers met kaas en vruchtenhagelslag - hoera voor Nederland! Na de lunch deden we een blokje om met de hond, en daarna sprongen we op de fiets om naar Amsterdam City te gaan. Het was even lastig om de terugtraprem weer gewend te raken, maar na een poosje had ik besloten dat het toch best ging. En dat die Hollandse Omafietsen best handig zijn. We parkeerden onze fietsen bij een gracht en betaalden voor een waterfiets, want dat was ons plan: we zouden Amsterdam een beetje verkennen via de waterfiets. We kozen er natuurlijk de moeilijkst wendbare uit, en een echte tour hebben we dus ook niet gemaakt aangezien we het veel te moeilijk hadden om te sturen. We zijn ook één keertje bijna overvaren door een schip, waarvan de schipper niet uitkeek. Het was een heel hoog schip, met een hoge schuine boeg. En die boot vaarde dus maar, zou zo vlotjes over ons heen gevaren zijn want die kon helemaal niet over zijn boeg heen kijken. Wij zagen in elk geval ook geen schipper, en hebben het dus héél snel op een trappen gezet om uit zijn buurt te komen. Gelukkig lukte dat. Voor de rest was ons tochtje op de grachten erg gezellig. Het was heel mooi weer, en we genoten dus van het zonnetje op het water.

Na een uurtje waterfietsen leverden we ons bootding terug in en besloten we een terrasje te gaan doen op het Leidseplein. We kozen allebei voor een ice-tea, omdat we zo'n dorst hadden. Even later verlieten we het toeristenterras weer, en gingen we op zoek naar een ijsje. we wandelden de winkelstraat door, kochten een zonnebril voor Nonnie en vonden toen onze fietsen terug. We reden langs een lichtjes andere weg terug naar huis, en ik had intussen de fiets zo goed onder de knie dat ik rond kon kijken, naar al die mooie huizen die om mij heen stonden. Ik had een beetje het gevoel dat ik in een filmset rondfietste, zoals bijvoorbeeld die van Zwartboek. Alleen een beetje verder in de tijd (maar dat is makkelijk te vergeten, als je wat fantasie hebt). Even later waren we bijna thuis en kwamen we een paar higherds in een auto tegen die een beetje schunnig deden (ze wilden eerst in onze kont knijpen, en toen we dat maar niks vonden werden ze wel heel inventief in wat ze dan meer wilden) maar die we gemakkelijk konden afschudden. We kwamen weer bij Nonnie thuis, maakten een praatje met ouders en broer en gingen toen eventjes op visite bij het jarige buurjongentje. Heel gezellig, de buren lopen er gewoon bij elkaar naar binnen en niemand vind het gek dat er plots een Belgisch meisje bij is. En iedereen is even vriendelijk en open, dat zie ik hier nog zo gauw niet gebeuren (of toch niet waar ik woon, ik weet best dat er zulke buurten in België bestaan ook).

Na het verjaarsbezoekje besloten Nonnie en ik alvast aan het eten te beginnen, want ouders en broertje waren nog druk aan het werk in de garage. We zochten naar iets wat we konden maken, en besloten uiteindelijk een frisse salade met veel groentjes en gebakken kip te maken, en daar 'patat' bij. Frietjes dus (diepvriesfrietjes, welteverstaan, want die lust ik wél). Toen het eten klaar was kropen we nog even voor de televisie tot iedereen er was, en blijkbaar is het in huize Nonnie de gewoonte met z'n allen voor tv te eten. We hebben de Junior Eurosong preselectie gezien, en toen ook Mooi! Weer de Leeuw, want toen ik liet vallen dat wij dat hier geregeld via internet bekijken vond Nonnies papa het een fantastische kans om mij er live op groot scherm naar te laten kijken. Het was ook een enorm grappige aflevering... Verder keken we nog naar Wie ben ik? En ondertussen leerde ik heel wat bij over de Nederlandse gewoonten (en de Nederlandse sterren). Na Wie Ben Ik waren Nonnie en ik heel erg moe (verrassend, na drie uurtjes slaap de vorige nacht) en klommen we ons bed in. We kletsten nog eventjes - meiden voor iets, weetjewel - en toen vielen we in een lekker diepe slaap.

De volgende ochtend ging ik eerst onder de douche, en daarna zaten we bij het ontbijt nog even voor de tv. Tot het tijd was om met Nonnie naar de hockeyclub te verhuizen. Dit keer nam ze mij mee achterop de fiets. Vond ik weer superleuk, natuurlijk, en ik besloot ter plekke dat ik misschien toch maar echt over de grens moet gaan wonen. Nonnie liet mij achter bij het hockeyveld toen zij moest gaan verzamelen met haar team, nadat ze mij eerst een hoop spelregels uit had gelegd. Zo kon ik tijdens haar uurtje voor de wedstrijd nog een heel mooie wedstrijd van de mannen zien. Even later verhuisden we naar een ander veld, en kon Nonnies wedstrijd beginnen. Ze was niet zo spannend als de wedstrijd die ik eerder zag, maar dat kwam waarschijnlijk omdat die arme Nonnie op een bepaald moment na de rust haar voet heel erg verzwikte en viel. Gedaan met spelen... er moest ijs op, en het lopen ging niet meer zo makkelijk. Met de fiets terugkeren lukte dus ook niet meer, dus na de wedstrijd belde ze haar mama op om ons te komen halen. En zo keerden we nog eventjes langs huis om mijn spullen, en reden we meteen door naar Schiphol, waar ik mijn trein kon halen. Ik nam met een héle dikke knuffel afscheid van Nonnie, want het zal weer voor een poosje zijn. Gelukkig komt ze na de kerstdagen een paar daagjes naar hier: weer iets om naar uit te kijken dus.

Mijn terugreis liep verder niet zo smooth als mijn heenreis. Ik wist dat er werken waren tussen Roosendaal en Antwerpen, dat hadden ze mij in het station de vorige dag al weten te vertellen, en dat ik waarschijnlijk met de bus zou moeten. Maar omdat de trein om drie uur vertrok, zou het waarschijnlijk tegen dat we in Roosendaal waren opgelost moeten zijn. Er stond dus overal weer gewoon op dat de trein naar Brussel zou rijden. Pas toen we bijna in Roosendaal waren, kreeg de treinbegeleiding te horen dat er vertraging was met het werk, en dat we toch per bus zouden moeten. Een echte exodus was dat, om iedereen van die hele lange trein op een stapelte bussen te krijgen. Sardientjesgevoel, Werchtergevoel, noem maar op. Op mijn bus stapte trouwens een Bekend Figuur op, namelijk de zeer geliefde professor Moderne Literatuur van de unief van Gent. Jaja... Daar heb ik mee op een pendelbus gezeten... De bus bracht ons naar de Noorderdokken, vanwaar we terug op de trein naar Antwerpen en de rest konden gaan. Helaas was die trein er niet meteen... Normaal gezien als de rit gewoon was gelopen, zou ik om vijf uur in Antwerpen geweest zijn. Nu was ik pas om tien over vijf op het perron van de Noorderdokken... en de trein kwam pas om vijf voor zes aan! Gelukkig was het treinritje naar Centraal maar vijf minuutjes, en kon ik dus toch nog mijn bus halen om kwart voor zeven. Om half acht was ik dus weer thuis, wat toch wel een heel lange reis geweest was... Maar het was het toch allemaal waard, want dat weekendje met Nonnie had ik voor geen geld willen missen!

 

14:10 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.