22-09-08

Sneeuwwitje in Amsterdam

 

Het moet geleden zijn van toen ik nog een heel klein meisje was, maar om half negen die ochtend stond Mamie naast mijn bed om mij wakker te maken. "Hoe laat ging jij ook alweer op de bus?" Normaal gezien om half negen, maar aangezien ik na een wild nachtje babysitten pas om half zes in bed had gelegen, had ik er een uurtje bijgedaan. Nonnie zou het vast niet erg vinden dat ik pas om tien voor één in plaats van tien voor twaalf aankwam. Ik stuurde haar een sms-je, en dat vond ze inderdaad geen probleem. En dus kon ik mij aankleden, spullen pakken en eten, en toen voerde Mamie mij zelfs tot op Linkeroever, waar ik veel makkelijker een tram kon nemen tot in het station. Ik kocht een weekendticket voor Schiphol, ging een zakje chocolade kopen als cadeautje, en ging toen op het alleronderste perron op de trein zitten wachten. Die kwam netjes op tijd. Ik vond een plekje en de volgende twee uur dommelde ik met mijn iPod in mijn oren nog eventjes in.

Op het station van Schiphol stond Nonnie mij op te wachten. Het was een super weerzien, het blijft een beetje gek dat we nu zo lang moeten reizen om elkaar een weekendje te zien, terwijl we een half jaar gewoon de gang door moesten lopen om op elkaars kamer een beetje te komen zitten. In de auto maakte ik kennis met Nonnies mama en met de hond, een grote langharige samson met een speldje in zijn haar. We kwamen snel bij Nonnie thuis, en besloten eerst te lunchen: krackers met kaas en vruchtenhagelslag - hoera voor Nederland! Na de lunch deden we een blokje om met de hond, en daarna sprongen we op de fiets om naar Amsterdam City te gaan. Het was even lastig om de terugtraprem weer gewend te raken, maar na een poosje had ik besloten dat het toch best ging. En dat die Hollandse Omafietsen best handig zijn. We parkeerden onze fietsen bij een gracht en betaalden voor een waterfiets, want dat was ons plan: we zouden Amsterdam een beetje verkennen via de waterfiets. We kozen er natuurlijk de moeilijkst wendbare uit, en een echte tour hebben we dus ook niet gemaakt aangezien we het veel te moeilijk hadden om te sturen. We zijn ook één keertje bijna overvaren door een schip, waarvan de schipper niet uitkeek. Het was een heel hoog schip, met een hoge schuine boeg. En die boot vaarde dus maar, zou zo vlotjes over ons heen gevaren zijn want die kon helemaal niet over zijn boeg heen kijken. Wij zagen in elk geval ook geen schipper, en hebben het dus héél snel op een trappen gezet om uit zijn buurt te komen. Gelukkig lukte dat. Voor de rest was ons tochtje op de grachten erg gezellig. Het was heel mooi weer, en we genoten dus van het zonnetje op het water.

Na een uurtje waterfietsen leverden we ons bootding terug in en besloten we een terrasje te gaan doen op het Leidseplein. We kozen allebei voor een ice-tea, omdat we zo'n dorst hadden. Even later verlieten we het toeristenterras weer, en gingen we op zoek naar een ijsje. we wandelden de winkelstraat door, kochten een zonnebril voor Nonnie en vonden toen onze fietsen terug. We reden langs een lichtjes andere weg terug naar huis, en ik had intussen de fiets zo goed onder de knie dat ik rond kon kijken, naar al die mooie huizen die om mij heen stonden. Ik had een beetje het gevoel dat ik in een filmset rondfietste, zoals bijvoorbeeld die van Zwartboek. Alleen een beetje verder in de tijd (maar dat is makkelijk te vergeten, als je wat fantasie hebt). Even later waren we bijna thuis en kwamen we een paar higherds in een auto tegen die een beetje schunnig deden (ze wilden eerst in onze kont knijpen, en toen we dat maar niks vonden werden ze wel heel inventief in wat ze dan meer wilden) maar die we gemakkelijk konden afschudden. We kwamen weer bij Nonnie thuis, maakten een praatje met ouders en broer en gingen toen eventjes op visite bij het jarige buurjongentje. Heel gezellig, de buren lopen er gewoon bij elkaar naar binnen en niemand vind het gek dat er plots een Belgisch meisje bij is. En iedereen is even vriendelijk en open, dat zie ik hier nog zo gauw niet gebeuren (of toch niet waar ik woon, ik weet best dat er zulke buurten in België bestaan ook).

Na het verjaarsbezoekje besloten Nonnie en ik alvast aan het eten te beginnen, want ouders en broertje waren nog druk aan het werk in de garage. We zochten naar iets wat we konden maken, en besloten uiteindelijk een frisse salade met veel groentjes en gebakken kip te maken, en daar 'patat' bij. Frietjes dus (diepvriesfrietjes, welteverstaan, want die lust ik wél). Toen het eten klaar was kropen we nog even voor de televisie tot iedereen er was, en blijkbaar is het in huize Nonnie de gewoonte met z'n allen voor tv te eten. We hebben de Junior Eurosong preselectie gezien, en toen ook Mooi! Weer de Leeuw, want toen ik liet vallen dat wij dat hier geregeld via internet bekijken vond Nonnies papa het een fantastische kans om mij er live op groot scherm naar te laten kijken. Het was ook een enorm grappige aflevering... Verder keken we nog naar Wie ben ik? En ondertussen leerde ik heel wat bij over de Nederlandse gewoonten (en de Nederlandse sterren). Na Wie Ben Ik waren Nonnie en ik heel erg moe (verrassend, na drie uurtjes slaap de vorige nacht) en klommen we ons bed in. We kletsten nog eventjes - meiden voor iets, weetjewel - en toen vielen we in een lekker diepe slaap.

De volgende ochtend ging ik eerst onder de douche, en daarna zaten we bij het ontbijt nog even voor de tv. Tot het tijd was om met Nonnie naar de hockeyclub te verhuizen. Dit keer nam ze mij mee achterop de fiets. Vond ik weer superleuk, natuurlijk, en ik besloot ter plekke dat ik misschien toch maar echt over de grens moet gaan wonen. Nonnie liet mij achter bij het hockeyveld toen zij moest gaan verzamelen met haar team, nadat ze mij eerst een hoop spelregels uit had gelegd. Zo kon ik tijdens haar uurtje voor de wedstrijd nog een heel mooie wedstrijd van de mannen zien. Even later verhuisden we naar een ander veld, en kon Nonnies wedstrijd beginnen. Ze was niet zo spannend als de wedstrijd die ik eerder zag, maar dat kwam waarschijnlijk omdat die arme Nonnie op een bepaald moment na de rust haar voet heel erg verzwikte en viel. Gedaan met spelen... er moest ijs op, en het lopen ging niet meer zo makkelijk. Met de fiets terugkeren lukte dus ook niet meer, dus na de wedstrijd belde ze haar mama op om ons te komen halen. En zo keerden we nog eventjes langs huis om mijn spullen, en reden we meteen door naar Schiphol, waar ik mijn trein kon halen. Ik nam met een héle dikke knuffel afscheid van Nonnie, want het zal weer voor een poosje zijn. Gelukkig komt ze na de kerstdagen een paar daagjes naar hier: weer iets om naar uit te kijken dus.

Mijn terugreis liep verder niet zo smooth als mijn heenreis. Ik wist dat er werken waren tussen Roosendaal en Antwerpen, dat hadden ze mij in het station de vorige dag al weten te vertellen, en dat ik waarschijnlijk met de bus zou moeten. Maar omdat de trein om drie uur vertrok, zou het waarschijnlijk tegen dat we in Roosendaal waren opgelost moeten zijn. Er stond dus overal weer gewoon op dat de trein naar Brussel zou rijden. Pas toen we bijna in Roosendaal waren, kreeg de treinbegeleiding te horen dat er vertraging was met het werk, en dat we toch per bus zouden moeten. Een echte exodus was dat, om iedereen van die hele lange trein op een stapelte bussen te krijgen. Sardientjesgevoel, Werchtergevoel, noem maar op. Op mijn bus stapte trouwens een Bekend Figuur op, namelijk de zeer geliefde professor Moderne Literatuur van de unief van Gent. Jaja... Daar heb ik mee op een pendelbus gezeten... De bus bracht ons naar de Noorderdokken, vanwaar we terug op de trein naar Antwerpen en de rest konden gaan. Helaas was die trein er niet meteen... Normaal gezien als de rit gewoon was gelopen, zou ik om vijf uur in Antwerpen geweest zijn. Nu was ik pas om tien over vijf op het perron van de Noorderdokken... en de trein kwam pas om vijf voor zes aan! Gelukkig was het treinritje naar Centraal maar vijf minuutjes, en kon ik dus toch nog mijn bus halen om kwart voor zeven. Om half acht was ik dus weer thuis, wat toch wel een heel lange reis geweest was... Maar het was het toch allemaal waard, want dat weekendje met Nonnie had ik voor geen geld willen missen!

 

14:10 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-08

De Twaalf Werken van Sneeuwwitje

 

De eerste weken van september waren lekker hectisch. Het zag er een beetje naar uit alsof Sneeuwwitje Twaalf Werken had gekregen die ze moest zien af te krijgen. En uiteraard, superheld zijnde, is het haar gelukt...

Eerste Werk: Naar Antwerpen op Geheime Missie.
Wat die geheime missie precies inhield kan ik hier uiteraard niet kwijt. Wel dat het plezant was. En dat ze bijzonder geslaagd is. Na het slagen van het Eerste Werk had ik ongeveer tien minuten tijd om naar het Tweede Werk over te schakelen. Gelukkig was dat ook in Antwerpen.

Tweede Werk: Verjaardagsetentje en filmpje met Joxie.
Joxie was verjaard in augustus, net toen Sneeuwwitje in Corfu zat. Dus had Joxie nog een verjaardags-dagje-uit tegoed. Eerst waren we van plan naar de zee te gaan (de Nederlandse zee, waar zij haar vakanties doorbrengt) maar door een aanval van storm ging dat niet door. Toen ze dus weer in het land was, spraken we af om een hapje te gaan eten in 't Stad en daarna naar de film te gaan. De pasta in het speciale pasta-en-wijnrestaurant was om duimen en vingers af te likken. De film (Wall-E) was fantastisch. En ook al was hij net te laat gedaan zodat ik mijn bus een beetje miste en ik een Einsteininterventie nodig had om thuis te raken, het was een bijzonder geslaagd Tweede Werk.

Derde Werk: Jobdag in Mechelen.
Ik was naar een interimkantoor geweest omdat ik werk wou (echt werk, geen Twaalf Werken) en ze hadden bij het zinnetje "Ik spreek Zweeds" een aha-erleibnis gehad en mij naar een jobdag gestuurd van een bedrijf waar ze IT-Helpdesk spelen. Mamie vond dat het geen kwaad kon erheen te gaan, en dat deed ik dus (ook al ben ik niet bepaald dé held in IT, ze hadden gezegd dat ze mij dat wel gingen leren). Het bleek dat een jobdag eigenlijk gewoon een sollicitatiegesprek is, en het bedrijf bleek een callcenter te zijn dat mij al heel snel wilde inlijven. Zelf zag ik dat niet zitten. Ik wilde mij geen achttien maanden vastleggen en ik heb een telefoonfobie (dat was ik even vergeten zeggen op het interimkantoor). Het heeft mij verschillende dagen gekost om uit te leggen dat ik het écht niet wilde doen, en ik ben er niet zeker van of ze het na een week telefonisch stalken al door hebben dat een "nee" van mij echt een "nee" blijft. Is het Derde Werk geslaagd? Wel... officieel wel, want ik bén op de jobdag geraakt (al was ik veel te laat omdat ik verloren ben gelopen nadat ik nergens een Y-splitsing zag toen ik uit het station kwam). Al was ik toch heel blij dat ik de trein terug kon nemen, op naar mijn volgende Werk.

Vierde Werk: Geheime Missie tussen de middag.
En geheel volgens de defenitie van het woordje geheim, laat ik daar lekker niets over los! Behalve de uitkomst: geslaagd!

Vijfde Werk: Afscheidsbezoekje aan het Sprokenmeisje.
Het Sprokenmeisje vertrekt binnenkort op Erasmus naar Italië, en ik wilde haar natuurlijk nog een bezoekje brengen. Dus meteen na het Vierde Werk sprong ik op de trein en kwam ik in Gent aan. Engeltje kwam mij ophalen, en samen met het Sprokenmeisje gingen we even later naar de Chocoladebar voor nog een laatste chocoladedrankje. Onderweg kwamen we Mamie met Monster en Spruitje met zijn mamie tegen, die de nieuwe generatie waren gaan inschrijven op de universiteit. Na onze chocoladepauze zijn we nog een paar boodschap-tussenstops gaan maken, voordat we weer op het appartementje van de dames aankwamen. Daar maakte Engeltje Heel Lekker Eten (met een beetje soort van hulp van ons). Na het eten kwamen Jompie en een vriendje van Jompie gezelschapsspelletjes spelen. Machiavelli, Jungle Speed en Kolonisten. En ik ben elke keer verloren (maar dat gaf niet zo hard, want Jompie heeft toch lekker twee keer verloren van Engeltje, dus dat is bijna net zo goed als winnen). Na het spelen waren we allemaal lekker moe, dus kropen we ons bedje in. De volgende dag was er nog een klein stukje Werk over, want er moest opgeruimd en op tijd de trein genomen worden. En afscheid van het Sprokenmeisje natuurlijk. Dat lukte allemaal pérfect (al is afscheid nemen echt niet iets dat ik graag doe) en zo was het Vijfde Werk geslaagd en kon ik in één ruk door naar het Zesde.

Zesde Werk: Alweer een Geheime Middagmissie.
En ook alweer geslaagd. (Nee hoor, verder vertel ik lekker niets).

Zevende Werk: Crammerock.
Overdag was ik een middagje naar de opendeur van de Vrije Ateliers geweest met Samson (en we zijn ook een beetje verder door Sin City gewandeld), 's avonds stond ook weer helemaal in het teken van de muziek op Crammerock. Monster en ik kwamen mooi op tijd aan tijdens Tim Vanhaemel, en we vonden bijna meteen onze vriendjes. Voor Gorki hoefde ik niet vooraan in de tent te gaan staan, dus bleven Blub, de Designer, Samson en ik een beetje buiten in het gras zitten. Even later ontmoetten we onze vriendjes weer terug aan "de paal met de groene tape rond". Samson had pijn aan zijn oren en ik had dorst (en weigerde veel geld te betalen voor weinig drinken op het festivalterrein) en dus besloten we eventjes buiten de wei op café te gaan. Het was gezellig, en we zijn een hele poos blijven hangen. We hebben toch nog een mooi stuk Kosheen kunnen meepikken, en toen vonden we de rest van de vriendjes weer. Samson trok naar huis met té veel oorpijn, wij bleven bij onze paal staan voor Pennywise. Daarna trokken we een beetje verder naar voor want Zornik wilden we wel van zo dicht mogelijk zien. Ook al was het geluid een beetje niet-zo-goed, ik vond de set wel fijn. Vooral het hard-meebrullen-einde. Omdat ik tegen het einde niet zo goed meer op mijn benen kon staan (het was laat, ik ben oud) bracht Kaat Piraat mij en Monstertje naar huis, waarna ze zelf nog tot het einde is gebleven. Ik was tegen dan al làng naar dromeland vertrokken, nog nagenietend van mijn geslaagde Werk.

Achtste Werk: Villa Pace.
Mijn oudste vriend Glennie heeft een Jeugdtheater. Nu, niet helemaal zelf, maar toch ongeveer. En dat Jeugdtheater heeft binnenkort een nieuwe productie: Alleen op de Wereld, naar het bekende boek van Hector Malot. En aangezien ik zo'n beetje persverantwoordelijke ben zal ik hier even doen wat ik ook op Villa Pace vorige zondag heb gedaan: reclame maken. Wel, toen heb ik foto's gemaakt en het optredentje bekeken zodat ik er een tekstje voor de site van kon maken. Nu kan ik hier even laten weten dat je écht moet gaan kijken, het belooft heel erg de moeite te worden! Wie meer informatie wil, laat maar een reactie achter. En dan is mijn Achtste Werk meteen méér dan geslaagd!

Negende Werk: Sprechen Sie Deutsch?
Samson had hulp nodig met Duits, en aangezien ik daar de vorige keer met veel vrucht in was geslaagd, besloot ik dat het een mooi Negende Werk zou zijn voor een vrije woensdagnamiddag. Ik ging hem van school afhalen, we zijn eventjes rondgefietst (hij moest nog een paar dingetjes doen) en we hebben iets gegeten, en toen zijn we een middagje aan het werk geweest. En zo. Alweer een Werk geslaagd afgesloten.

Tiende Werk: Ex-Roommaatjesdag.
Het was al een hele poos geleden dat ik mijn ex-roommaatje had gezien, en dus hadden we afgesproken in de cinema in Antwerpen. Die cinema had ons echter niets te bieden, en dus zijn we met de bus naar de Metropolis gereden. Daar hadden we gelukkig wel een heleboel keuze. We hebben voor Happy Go Lucky gekeken, en twee uur later hadden we dus zelf de slappe lach. Net als in Zweden (al hadden we dit keer veel minder los godis op). Missie geslaagd? Wel, nog niet helemaal, want ik moest op tijd bij mijn Elfde Werk zijn. Dat had wat voeten in de aarde want mijn bus was te laat en kwam ook nog eens in de file terecht. Maar gelukkig was 007 mijn Redder in Nood, en kon ook aan het Tiende Werk een mooi einde worden gebreid.

Elfde Werk: Vergadering voor 12-12-12.
Vergeet de 24 uren van vorig jaar, dit jaar doen we er 12-12-12! Maar voor het zover is moest er natuurlijk vergaderd worden. 007 gaf Kaat Piraat en mij eerst te eten, en toen begonnen we eraan. Voor heel eventjes, want we wilden tussendoor nog naar de film (Mamma Mia!) ook. Die film was hilarisch en leuk, en zette ons in de juiste sfeer om verder aan de activiteit te werken. Het belooft nog veel werk te worden, maar de eerste vergadering was alvast meer dan geslaagd!

Twaalfde Werk: Leentjes verjaardagsfeest.
En dan komen we eindelijk bij vrijdagavond aan, het verjaardagsfeestje van Leentje-van-opt-hoekje. Het was een gezellig feest, ook al was het veel te warm. We hadden eerst bij 007 verzameld, om dan gezamenlijk (en met een reusachtig cadeau) naar het feestje te gaan. En van alle speelpleinvriendjes zijn wij er het langst gebleven. Het was dus bést wel gezellig (ook al was het te warm om te dansen) en bést wel... geslaagd!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-09-08

Het is weer... pretparkentijd!

 

Het zusje van Spruitje had al lang gevraagd of we een familieuitstapje konden maken naar een pretpark. Een familieuitstapje met haar en haar twee broers, en met mij en mijn Monster. Zo gezegd zo gedaan, een heleboel geregel ging eraan vooraf, maar we geraakten het op den duur toch eens over een datum en een pretpark. En zo trokken we op de voorlaatste dag van de vakantie naar Bobbejaanland. We waren echter niet de enigen met dat idee: de trein en de bus zat propvol. Maar we slaagden erin ons erop te heisen, en we geraakten op onze bestemming zonder al te veel kleerscheuren. Tijd om ons nu in het pretparkgewoel te begeven.

Eerste attractie van de dag: de binnensplash. We kwamen er niet echt drijfnat uit, maar dat was nog geen garantie voor de rest van de dag. De volgende attractie was de Okidoki-rupsbaan, waar ik aan de kant bleef (ik hou niet van die stijle afdaling) en foto's kon maken van de inzittenden. Vooral tegenlichtfoto's, maar goed. De langste wachttijd van de dag was die voor de Dreamcatcher, maar die was het waard: volgens het zusje was het de leukste attractie die we gedaan hebben. Vervolgens hebben we natuurlijk ook de Speedy Bob gedaan, en toen was het etenstijd. Na het eten ws de grootste filevorming overal gedaan. We konden snel in de vernieuwde Revolution (of Evolution vanaf nu) en we zijn ook in de nieuwste attractie Banana Battle gegaan. En daar, beste lezer, kom je absoluut niet droog uit. U wórdt nat. Van top tot teen. Maar het was gelukkig lekker warm, en zo droogden we weer op. We gingen verder van attractie naar attractie, soms splitsten we op (meestal bleef ik beneden, afgewisseld met het zusje van Spruitje of met mijn eigen zusje aan mijn zijde), en één keer zijn Spruitje, zijn broertje en mijn zusje in de Tyfoon gegaan terwijl ik met het zusje in de zwiermolen ben gaan hangen. We hebben een paar attracties twee keer gedaan en we hebben nergens suikerspin op een stokje gevonden. Tot helemaal op het einde.

Er moest natuurlijk nog gegeten worden voordat we vertrokken, en dus stopten we bij de Bobbejaanfrituur. Alweer frituureten, aangevuld met suikerspin als dessert. En toen misten we onze eerste bus. We besloten voor de tweede bus te wachten, maar die wilde ons niet meenemen. En toen kreeg ik het idee om te voet te gaan. Hoe lang konden we over een busrit van tien minuten doen? In Zweden is dat een uurtje. Dat zagen we zitten. Het werd uiteindelijk wel iets langer, en vervolgens moesten we ook heel lang op de trein wachten. Het was half elf toen we uiteindelijk in Sint-Niklaas waren, en toen moesten de drie oudsten (Spruitje, Monster en ik) nog naar het verrassingsfeestje van Bompie. Gelukkig wilde 007 ons even taxiën, en konden we toch nog een blitzbirthdaybezoek doen. Heel lang blijven kwam er echter niet meer van, want na een hele dag pretjesparken en een superlange wandeling verlangden we allemaal wel naar ons bedje. Soms zijn er van die dagen waarin je net iets teveel actie hebt voor maar vierentwintig uur...

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-09-08

Asterix en Obelix op het Speelplein

 

Toen de laatste speelpleinweek in ging, gingen we ook terug in de tijd. Op naar het oude Gallië. Rare jongens, die Romeinen...

Maandag. Vrij spel met goeie impulsen in de voormiddag. Hoe goed die impulsen waren weet ik niet, want ik heb met Elsje een hele ochtend kleren opgeruimd in het monilokaal. We hebben nu allemaal overzichtelijke bakken met enkel de kleren die erin thuishoren: rokken bij rokken, broeken bij broeken, truitjes bij truitjes,... In de namiddag waren er cakejes, met véél glazuur en toppings. En ze zagen er niet alleen lekker uit, ze waren het ook!

Dinsdag. Speelpleinvrij voor Sneeuwwitje, want er stond een dagje Antwerpen op het programma met Samson. Gitaarsnaren, een vinylplaat en The Dark Knight.

Woensdag. Opnieuw een dagje speelpleinvrij voor Sneeuwwitje, de reden is mij (en de kalender die ik erop heb nageslagen) onbekend. Vermoedelijk omdat het moest van Koningin Mamie.

Donderdag. De Chinese Druïde (Veers) en de Antwerpse Druïde (Sneeuwwitje) hadden na duizend jaar eindelijk een toverdrank gebrouwen. En net toen ze het aan de kinderen wilden uitdelen was het weg... Opnieuw ingrediënten zoeken dus, in het donkere bos. Alles donker, op enkele kleine rode lichtjes na. Geweldig spel. In de namiddag was de toverdrank toch terug, en kon die uitgedeeld worden tijdens het afscheidsfeestje. Hamvraag van vandaag: waarom doen wij altijd een afscheidsfeestje als geen enkel kind wil dansen? Die avond: het speelpleinbal. Iedereen schitterend uitgedost, lekkere drankjes en hapjes, een speelpleinprins (Samson) en een speelpleinprinses (Boerinnemieke) verkiezing. En ook twee Heel Erg Dronken Fierofans.

Vrijdag. Terwijl een paar moni's de kinderen mee naar buiten namen, zorgden een ander paar moni's alvast voor een redelijk opgeruimde grote zaal. In de namiddag werd er film gekeken. Niet door Sneeuwwitje echter, want die is met een bang huilend Grabbelpasjongentje van 4 naar de speeltuin gegaan. "Waarom?" Toverwoord van de dag. Na vier uur: delegeren, delegeren, delegeren (totdat alles leeg en opgeruimd was). En toen met z'n allen een hapje frituur, om het einde van de zomer nog eens te vieren. Dat einde bleek nog een staartje te krijgen toen ik vlak voor het afsluiten nog twee rommelhaarden ontdekte die nog moesten weggehaald worden, maar gelukkig raakte alles toch nog weg en konden we de deuren sluiten. Tot binnen tien maanden, speelplein Sneeuwwitje!

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-09-08

Dooie Mozart en zijn Mausoleum van Even Dooie Componisten

 

De plaatselijke wandelclub doet elk jaar een griezeltocht in de bossen, gebaseerd op een oude legende: De Ossaert. Dat is een soort van vliegend beest dat in mensen hun nek sprong - of zoiets. Uiteraard bleek dat dan een geval te zijn van "eens keerde vader laat naar huis" (een gedichtje dat mijn grootouders mij vertelden toen ik klein was en dat ik nooit echt volledig heb gekund), waarin het spook dat vader dood ging slaan een doodgewone tak bleek te zijn. Wat heeft die griezeltocht nu met ons te maken? Wel, enkele goeie zielen hadden vorig jaar na een tegenvallende griezeltocht beloofd dat wij het dit jaar zouden helpen beter maken. En belofte maakt schuld, dus stonden wij zaterdagochtend vroeg en in de gietende regen al in het bos om een griezelparcours klaar te zetten. Gelukkig trok het weer na een poosje open, en werd het allemaal weer wat plezanter.

We werkten een hele dag hard - hebben ook een nieuwe manier van vlechten uitgevonden, zag er een beetje uit als dansen - tot we 's avonds ons eigen hoekje in het bos hadden met allerlei schrikeffecten. De wandelaars kwamen langs het maïsveld, en werden daar als eerste besprongen door de Zwarte 007. Muhahahaaaa. Ook levend standbeeld Grapjas met de twee gezichten en Griezelcharlie deden de griezelwandelaars alvast een beetje schrikken. Erger werd het dan toen ze door onze schuilgrot moesten, waar een stokstijfstaand Monster in zwart gewaad stond. Langzaam draaide ze zich om en... toen bleek dat ze maar een afleidingsmaneuver was voor Spruitje, de onder de grond verstopte Griezelluipaard. Hij sprong vanonder zijn bladerdek naar de benen van de wandelaars - en haalde zich daarmee de titel van meesterverschrikker op de hals. Als de wandelaars waren bekomen van de schrik, zagen ze een zaklamp beginnen flikkeren en zwaaide Dooie Mozart (alweer een alter ego van Sneeuwwitje) vanuit zijn Mausoleum van Even Dooie Componisten naar hen. Zo waren ze weer eventjes afgeleid en dachten ze dat het spookje dat daar aan de boom stond een pop was... tot ze er voorbij liepen. "Een pop alstublieft?" riep mijn Giechelvriendinnetje elke keer verontwaardigd. En toen konden de wandelaars hun hartkloppingen weer onder controle krijgen, want ze liepen het speelpleinhoekje uit en gingen verder naar de rest van de tocht...

Veel mensen schrik aangejaagd die avond en die nacht, dus dat gaf wel een fijn gevoel. Ook al duurde de tocht veel te lang en waren een paar humeurtjes tot onder het vriespunt gedaald tegen het einde... er kwam zelfs een beetje ruzie van. Maar die werd gelukkig toch de volgende dag opgelost, toen na een nachtje slapen het gegriezel weer een beetje was vergeten...

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-09-08

Lucky Luke op het Speelplein

 

De zomer is al lang gedaan, behalve bij Sneeuwwitje: hier heb je nog een heleboel speelpleinavonturen te goed. Bijvoorbeeld die van het weekje toen Sneeuwwitje net terug was van op vakantie, het weekje waar Lucky Luke op ons speelplein vertoefde.

Maandag. Een nieuwe moni met oriëntatieproblemen: J-lee was de weg kwijt en Sneeuwwitje moest ze gaan zoeken. Niet gevonden trouwens. Gaan zwemmen met een klein, leuk groepje grote kindjes. Veel gespeeld. Veel gezwommen. De Rel rond het achterste van Blub (en vooral het erin knijpen door het Konijn). Speciale dansshow met Leentje-van-opt-hoekje bij onze terugkeer naar het speelplein. En voor de rest veel vrij spel, want we waren allemaal zo moe...

Dinsdag. Speelpleinvrij voor Sneeuwwitje, want Mamie wou dat alles eindelijk eens in orde kwam, nu ik afgestudeerd ben...

Woensdag. Nog een dagje speelpleinvrij, officieel omdat ik twee dagen uitgetrokken had voor het in orde brengen van dingen, officieus omdat ik eigenlijk liever in mijn bedje bleef liggen...

Donderdag. Groot casinospel dat een beetje in de soep liep. Geen geluk in dit spel, gegarandeerd geluk in de liefde. Tekeningetjes raden bij Elsje en Sneeuwwitje. Kaarten bij Samson. En nog een heleboel andere dingetjes die je doet als het buiten vies weer is. Vlak voor de middag brachten Samson en Boerinnemieke de schwung er weer in met een beetje gedans en gespring. In de namiddag werden een aantal moni's weer geregisseerd in een regie van een aantal speelpleindames. Dit keer was het Grease (maar een serieus verkorte en vereenvoudigde versie) met de Pastoor en Leentje-van-opt-hoekje in de hoofdrollen. Ikzelve was Frenchy. Na de speelpleindag nog eventjes thuis gaan eten, voordat we allemaal in stadskledij terug verschenen voor de grote Wensenshow van 007 en de Pastoor. Alle wensen zijn vervuld, op een schitterende manier. Een enorme pluim en een warme knuffel voor de geweldige organisatoren. Zélfs al heeft de speeddating geen lief opgeleverd.

Vrijdag. Sneeuwwitje had vooropvang, en dus kwam ze heel erg slaperig op het speelplein aan. Samson oversliep zich een beetje, en voor de rest waren we maar met z'n vijven. Maar we hebben het gehaald, ook al was het een beetje revolutie. De kinderen kregen snoep en fruitsap, en toen waren ze ook weer blij. In de namiddag mochten we naar het toneel: Koning Achterstevoren. Het was officieel niet achterstevoren maar tegenovergesteld, en het was niet altijd even consequent (maar Sneeuwwitje, dat is moeilijk, en die kindjes snappen dat toch niet) maar het was wel leuk. Ik ben gewoon moeilijk publiek. En toen mocht ik om vier uur naar huis, maar ben ik tot vijf uur blijven plakken omdat het veel te hard regende. Typisch...

 

10:02 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-08

De Corfu-tapes: deel 4

 

Wat vooraf ging: Monster en Sneeuwwitje genieten van hun vakantie op Corfu, ook al zit het er al bijna op. Maar er staat nog één grote uitstap op het programma voordat ze weer naar huis kunnen...

Corfu-tape 7. Onze laatste trip zou ons op cruise nemen naar de kleine eilandjes Paxos en Antipaxos. Best spannend, zo'n hele dag op het water. De eerste uren vaarden we dus rond op de prachtige blauwe zee, met overal een schitterend uitzicht om ons heen. We vaarden om Paxos heen, en zijn ook een stukje in zijn blue caves gevaren, voor zover dat mogelijk was. Prachtig zicht eigenlijk, zo'n helderblauw water en zo'n immense rotsen er omheen. De legende van Paxos is, dat Zeus het eilandje bouwde om er zijn geliefde te verstoppen (en er een liefdesnestje te bouwen waar ze ongestoord hun gang konden gaan). Hij heeft er ook ergens een keer zijn drietand drie gaten in de zijkant laten boren (blue caves), en toen is hij zijn triton dus kwijtgeraakt. De Paxosbewoners hebben hem teruggevonden en het wapen op hun schild gezet. We vaarden nog een stuk verder naar Antipaxos, waar wie zin had in de oceaan kon gaan zwemmen. Dat zagen we niet zo zitten, maar het Olmense koppel wel, en dus hebben we ons van aan boord geamuseerd met foto's van hen te maken. Daarna vaarde de boot weer een stukje verder tot in een haventje, waar hij ons afzette zodat we zelf wat op Antipaxos konden rondlopen en iets konden gaan eten. We zijn niet ver geraakt voordat we al een goed restaurantje hadden gevonden. Het was er lekker, al klopte de rekening nooit helemaal... Daarna zijn we tot in het hart van het eiland gewandeld, waar Monster en onze vrienden gingen zwemmen en waar ik op het strand bleef zitten. Ik was getuige van een gemene Octopusmoord (en besloot nooit meer vlees of vis te eten daarna, wat ik even later toch maar tot nooit meer octopus heb afgezwakt) voordat mijn gezelschap weer terug was. Er werd afgedroogd en aangekleed, en toen moesten we alweer terug naar de boot. Onze cruise ging weer terug, en ik viel in slaap op een bankje aan de reling, waar lekker veel wind over mij heen kon waaien. Resultaat: mooi verbrand natuurlijk. En dat terwijl ik al de hele week goed had opgelet om mooi donkerwit te worden... We kwamen na een poosje weer veilig aan wal en moesten nog even op onze bus wachten. Die kwam eraan gestoven, met politiebegeleiding omdat hij te laat was. Onze homo is wellicht de rijkste man van het eiland voor een reden... Terug in het hotel genoten we van onze laatste maaltijd voordat we de laatste dingetjes inpakten en in bed kropen. Onze vakantie zat er zo goed als op.

Corfu-tape 8. Veel te vroeg ging de wekker, we aten nog een klein hapje en vochten met de valies om haar dicht te krijgen, en daarna gingen we beneden verzamelen met alle andere Belgen die naar huis moesten. De bus was echter een uur te laat (we hadden een uur langer kunnen slapen verdorie), maar uiteindelijk kwam hij toch en liet hij weten dat we ons niet ongerust moesten maken. We hoopten dus al dat we rechtstreeks naar het vliegveld konden, zonder tussenstops, maar dat was ijdele hoop. We moesten onze dronken Luikenaar nog ophalen (bij de stop aan zijn hotel een luid en algemeen 'ojee' door de bus). Op de bus viel hij nog mee, het was pas in het vliegveld dat hij (vermoedelijk uit fear of flying) aan de vodka ging. Er werd haastig ingecheckt en daarna moesten we een hele tijd wachten tot we in ons vliegtuig konden instappen. De reis zou bovendien nog wat langer duren, want er moest een tussenlanding worden gemaakt om te tanken in Bologna... zo zijn we dan ook eventjes in Italië geweest (welbepaald op het toilet, want dat was het enige waar we tijd voor hadden). We vlogen verder naar huis, wachtten op de bagage, raapten onze bagage bij elkaar en toen konden we eindelijk naar onze Mamie en Einstein die al heel lang op ons zaten te wachten. Wat een fijne luilekkerwarme vakantie...

The End

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-09-08

De Corfu-tapes: deel 3

 

Wat vooraf ging: Monster en Sneeuwwitje zijn op Corfu en hebben eindelijk enkele uitstapjes kunnen boeken. Ze hebben enkele Vlamingen leren kennen die met hen mee op tocht trekken. De eerste busrit naar Corfu-stad ging Sneeuwwitje niet zo goed af, maar er staan er nog veel meer op het programma. Als dat maar goed gaat?

Corfu-tape 5. De volgende ochtend zaten we weer voor de ingang van het reisbureautje, te wachten tot onze stressy homo wakker was en ons naar de bus bracht. We moesten een hele poos wachten (de te-laat-cultuur indachtig) maar uiteindelijk konden we vertrekken: onze Antwerpse tante, Monster en ik op weg naar de Paleokastritsa-tour. Ik was eindelijk aan de bus gewend, gelukkig maar. Onze eerste stop was bij Kumquat-distillery. Daar kregen we uitleg over het bedrijf en het distilleren van de vruchtjes, waarna we mochten proeven (van het kumquatdrankje, maar ook andere likeurtjes die ons beter bevielen) en in het winkeltje iets kopen. We kochten een klein potje kumquatconfituur voor Einstein, en daarna konden we weer de bus op. Volgende stop was een Byzantijns klooster. Het klooster zelf stelde niet zoveel voor, er was een klein museumpje in gevestigd, maar de tuin was wel mooi. Helaas konden we er echt niet lang blijven, want we moesten verder naar de volgende stop: de stranden van Paleokastritsa. Daar hadden we veel tijd om te eten, van het strand te genieten en eventueel een watertaxi naar de grotten te nemen. Dat kostte nog eens extra geld, dus besloten we dat niet te doen. We gingen in de plaats daarvan dus eerst een slaatje eten - het mooiste slaatje dat ik ooit gezien heb trouwens - en daarna wilden we even op het strand zitten. Het was echter nog tien keer warmer dan in ons eigen stadje, dus we hielden het bakken niet lang vol. Dan maar terug naar een schaduwrijk terrasje voor nog een drankje, voordat we terug verder gingen met de bus. Volgende stop: Bella Vista, het plekje met het mooiste uitzicht over dit deel van Corfu. We gingen naar boven met de lift, dronken een frisse ice-tea (veel drinken was echt nodig) en daarna gingen we weer verder. Het einde van de trip was bijna in zicht, maar eerst werden we nog even afgedropt in een dorpje waar het ene naast het andere olijfproductenwinkeltje was. Ik heb heel wat olijfjes 'geproefd', maar ik vond het niet echt de moeite om te kopen... Tenslotte keerden we dus weer hotelwaarts, waar we bijna meteen weer aan tafel konden. En dan nog een rustig avondwandelingetje, en bedje in...

Corfu-tape 6. De volgende dag stond er eigenlijk niets op ons programma, dus was het nog eens tijd voor een beetje nietsdoen. We trokken wel even naar het dorpje om een paar tijdschriften te kopen (mijn boeken waren op) en nog een beetje eten en drinken in te slaan, maar voor de rest was het lekker luieren. Buiten bij het zwembad, maar toen het daar echt te heet werd verhuisden we naar ons terras, waar toch nog een beetje schaduw en wind te vinden was. We pakten ook al een groot deel van onze spullen in, zo hoefde dat morgen niet nog als we laat thuiskwamen. En zo verdeden we dus onze dag, tot we 's avonds weer naar buiten konden. Op zoek naar een moederdagcadeautje vooral, want de volgende dag zou daar geen tijd meer voor zijn. Het was niet makkelijk om te besluiten wat we zouden nemen, want wij hebben natuurlijk de Beste Mamie van de wereld, en dan is het eerste niet echt het beste. Uiteindelijk vonden we toch de koop van ons leven, en konden we weer terugkeren. Toch maar nog eens vroeg in bed vandaag, morgen zou het weer een drukke, warme dag worden!

Wordt vervolgd...

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-09-08

De Corfu-tapes: deel 2

 

Wat vooraf ging: Monster en Sneeuwwitje zijn op vakantie naar Corfu vertrokken. Het is er bloedheet, en ze moeten hun bioritme een beetje aanpassen. Maar omdat een luiervakantie toch niet helemaal aan hen besteed is, willen ze nu op zoek naar wat actie!

Corfu-tape 3. Die ochtend zitten we samen met nog een paar Vlamingen te wachten op onze reisbegeleidster. Zij vertelt ons waar we goedkope en leuke trips kunnen boeken. Ze vertelt ons nog een heleboel andere dingen, en laat ons zelfs het plaatselijke drankje (kumquatlikeur, afschuwelijk zoet) proeven. Na ons onderhoud met haar trekken we allemaal naar hetzelfde reisbureautje, waar we allemaal dezelfde trips bestellen. Om het gemakkelijk te maken besluiten we gewoon samen te gaan. Niet alleen makkelijker voor de stressy homouitbater van het bureautje, ook leuker voor ons. En zo begint onze vakantievriendschap met het sportieve koppel uit Olmen en de vriendelijke, warme Antwerpse tante. Na het bestellen van onze tripjes gaan we met z'n allen iets drinken op een terrasje en wordt er netjes kennisgemaakt. Vervolgens trekken we samen met onze Antwerpse tante naar het Canal d'Amour om foto's te maken. Monster en ik hebben allebei onze bikini aan, in de veronderstelling dat we er even in gaan zwemmen. Het Canal d'Amour heeft namelijk zijn naam niet gestolen. De legende gaat, dat als je er met je partner door zwemt, je voor altijd samen blijft. Als je er alleen door zwemt zal je vlak daarna de liefde van je leven vinden. Dat zagen we dus wel zitten... tot we het Canal aan een inspectie van dichterbij onderwierpen. Het is een vrij smalle strook water tussen twee hoge kliffen, en de stroming is ontzettend hard. Ik heb er één kerel in zien springen, die er een half uur later uit is moeten gevist worden met een reddingsband omdat hij er niet meer terug uit geraakte. Niets voor ons dus, we besloten dus maar dat het Canal d'Amour bezoeken ook telt om hierna de liefde van ons leven te vinden. We wandelen met ons tweetjes terug door het stadje, en besluiten in één van de restaurantjes onderweg een slaatje te gaan eten als lunch. En dan is het tijd voor de gebruikelijke siësta aan het zwembad. 's Avonds trekken we er nog even op uit in de stad, maar we kunnen niet kiezen in welke bar we iets willen drinken. Dus trekken we naar de bar in ons hotel (en daar is de Albanese barman wel heel gelukkig mee). We trakteren onszelf op een vakantiecocktail, en kruipen daarna ons bed in. Morgen eindelijk een echte actiedag voor de boeg!

Corfu-tape 4. We rollen lekker vroeg uit ons bed vandaag, om een wandeling te gaan maken. Een beetje verderop is een klooster, en daar wilden we vandaag heen. Het Agios Ioannis bleek helaas maar een gesloten boel te zijn, maar we waren er dan toch geweest... omdat we nog niet meteen terug wilden keren, besloten we maar op z'n Einsteins een wandelweggetje te zoeken en een beetje rond te zwerven. Zo kwamen we bij een klein stenenstrandje en een trap met een deur die nergens heen leidde. We struinden door het hoge gras en genoten van het uitzicht - terwijl we allebei vakkundig negeerden dat er eigenlijk wel eens slangen zouden kunnen zitten en dat we allebei met blote benen en op sandalen rondliepen. Na onze wandeling keerden we terug naar het hotel om nog even van de zon te genieten, maar in de vooravond trokken we alweer terug naar het stadje. Met de mooie, nieuwe rode bus van het reisbureautje zouden we vandaag op evening-trip naar Corfu-stad, de hoofdstad van Corfu, gaan. De busreis duurde dit keer maar een uurtje, maar ik was nog altijd niet echt gewend aan de kronkelweggetjes en de rijstijl, dus ik telde de minuten af tot ik uit het martelding kon stappen. In Corfu-stad besloten we de stadswandeling te doen die Monster en ik in onze reisgids hadden staan. Zo zagen we de meeste interessante dingen - massa's toeristische winkeltjes naast elkaar, een byzantijnse kerk of twee, de duurste esplanade van Griekenland - en kwamen we uiteindelijk terecht bij een heel mooi terras aan de rand van de zee. Leuke stoelen en tafeltjes, mooi uitzicht,... die lokroep konden we niet weerstaan, en dus genoten we daar van een échte Frappé en een verse fruitsap. Na onze verpozing wilden we de tocht verderzetten, maar plots klopte de kaart niet meer. We kwamen in allerlei kleine ministeegjes terecht, en we besloten uiteindelijk iets te zoeken om te eten. Dat deden we op een terras op de trappen in de buurt van één van de kerken. Natuurlijk kozen we bijna allemaal voor Mousakas. Die was bijna net zo lekker als toen ik hem in Zweden zelf heb leren maken (maar ik kon hem dit keer niet op, want mijn buikje was nog steeds een beetje reisziek). Na het eten slenterden we nog een beetje door de stad, we zagen de twee forten (maar we konden er geen foto's van maken want die snoodaards hadden er heel felle lichten bij gezet zodat zowel met als zonder flits niets zichtbaar was op foto) en we kwamen mooi op tijd bij de bus aan, die ons netjes terug naar huis bracht. Intussen was het natuurlijk al middernacht geworden, dus de gratis cocktail die de Albanese barman ons had beloofd kwam er niet meer van. In plaats daarvan trokken we recht naar ons bed, want morgen stond er weer een trip op het programma!

Wordt vervolgd...

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-09-08

De Corfu-tapes: deel 1

 

En we gaan verder met het invullen van het gigantische gat dat ik hier geslagen heb... We schrijven 9 augustus 2008, afschuwelijk vroeg in de morgen (of laat in de nacht), het moment waarop Monster en Sneeuwwitje hun bedjes verlaten en slaapdronken de laatste voorbereidingen treffen om op tijd in de luchthaven te zijn.

Corfu-tape 1. Om zes uur in de ochtend vertrekt het vliegtuig naar Corfu, we ontsnappen het onzomerse weer in België en vliegen enkele uren door het luchtruim op weg naar de zon. Onderweg hebben we een klein beetje last van een Luikenaar met een te hoog Vodkagehalte, maar over het algemeen verloopt de vlucht voorspoedig. We krijgen namelijk eten. Monster is een beetje luchtziek als we onze bestemming bereiken, maar het valt op zich nog mee. Tot we de bus in moeten om naar het hotel (twee uur rijden verder) te gaan. De bus moet enkele tussenstops maken bij andere hotels, en de combinatie van de kronkelweggetjes en de dronken Luikenaar aan boord maakt daar geen feestrit van. Gelukkig stapt hij tóch uit bij een van de eerdere hotels, en kunnen we nog een uurtje rustig op de bus zitten. Als we uiteindelijk aankomen bij ons kleine maar best leuke hotel, wordt er ingecheckt en besluiten we eerst even te bekomen op de hotelkamer. Eens Monster een beetje geslapen en ontmisselijkt is, gaan we op onderzoek uit. Het is bloedheet op Corfu, en een kwartiertje wandelen naar de buurtwinkel om wat lunch in te slaan zorgt alvast voor een zweetzondvloed. We weten dus al gauw wat ons te doen staat: bikini's aan en bij het zwembad gaan liggen! Monster springt er al een eerste keer in, ik kijk de kat nog wat uit de boom. Mijn eerste leesboek gaat er wel als een trein vandoor, als ik niet uitkijk moet ik binnenkort nieuwe boeken gaan kopen! Het diner wordt pas vrij laat opgediend, dus moet onze bioklok wat aangepast worden. Om zeven uur trekken we naar onze kamer om te douchen, daarna naar de eetzaal voor een sober maar lekker avondmaal. Omdat we allebei nog erg moe zijn van de reis besluiten we nog een poosje op het balkon te zitten (totdat de muggen ons daar wegjagen) en daarna te gaan slapen. Het is geen rustige nacht (morgen maar op zoek naar oordopjes), maar we kunnen er de volgende dag toch terug tegenaan.

Corfu-tape 2. We slapen een beetje uit, en besluiten na het ontbijt een wandelingetje naar de andere kant van het stadje te maken. Na een half uurtje klimmen is het echter toch weer bloedheet... en dus besluiten we terug te keren naar het zwembad. Daar duiken we dit keer allebei in om af te koelen, waarna we gezellig de rest van onze zondag besluiten te verdoen. Tot... er een enorme windbui opsteekt. We verplaatsen ons eventjes naar de voorkant van het hotel (zicht op zee) maar ook daar waaien we bijna weg. Op ons balkon boven is het wel te doen, al worden we ook daar bijna uit onze jurkjes gewaaid. Het heeft wel iets bijzonders zo, stormwind terwijl het nog steeds eigenlijk bloedheet is. Monster en ik zijn er zeker van dat het een soort tyfoon is die over het eiland waait. We zijn er niet rouwig om, zo wordt onze kamer lekker verfrist. Na het avondeten besluiten we nog een wandelingetje naar het stadje te maken. Dat leeft pas op na het ondergaan van de zon, winkeltjes zijn hier allemaal open tot diep in de nacht. We besluiten meteen ons bioritme helemaal aan te passen: vroeg opstaan 's ochtends zodat we nog een wandelingetje kunnen doen voor het te warm is, daarna chillen aan het zwembad of op het strand, en 's avonds weer in actie schieten. En tussendoor misschien één of ander uitstapje, maar daar moeten we onze reisbegeleidster morgen eerst even voor aanspreken!

Wordt vervolgd...

13:07 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |