06-10-08

Sneeuwwitje in Hogere Sferen

 

Het Rietzwijn van mijn Zussie was verjaard, en had een cadeautje gekregen waar ie andere vriendjes voor nodig had. En dus werd de gebruikelijke bende uitgenodigd naar de Hoge Rielen, voor een hoogteparcours. En dat was uitgerekend voor exact de dag na de Youth 4 You fuif, dus na een niet àl te lang nachtje reed de Bondmobiel met vier vrolijke inzittenden achter de Rietzwijnmobiel aan. We kwamen heelhuids aan en wandelden door het domein naar de plek waar de zus van het Rietzwijn, onze begeleidster, ons opwachtte. Veel tijd werd er niet verspeeld: harnassen aan, helmen op, en beginnen maar!

Het eerste parcours in de lucht was er eentje op een meter of zeven hoogte. Er hingen twee balken te schommelen, en het was de bedoeling dat je met z'n tweeën naar boven klom, op de balken ging staan en elkaar in evenwicht hield. Zo moest je dan naar de overkant, waar je kon gaan zitten en vervolgens naar beneden werd gehaald via een Peter Pan-moment. Goed, dacht Stoere Sneeuwwitje. Dat kunnen we wel. Maar niet als eerste. Dus gingen de twee stoere heren, 007 en het Rietzwijn, als eersten. De Pretty Nurse en Kaat Piraat beveiligden beneden, en Zussie en ik deden de backup voor het geval de beveiliging zou gaan vliegen. Zo naar boven starend en de gezichten van de heren ziend, besloot ik toch ineens dat ik niet durfde. Maar we zouden wel zien. De volgenden waren Zussie en Kaat Piraat. Dit keer was ik beveiliging, en na deze mooie ervaring vond ik het al helemaal niets meer. Maar ik besloot toch maar eens naar boven te klimmen, achter de Pretty Nurse aan. Eenmaal boven zag ik het niet meer zitten. "Nee hoor," riep ik. "Ik ga niet!" De Pretty Nurse zette een voet op de balk, en ik kreeg het al helemaal benauwd. Niet omdat ik hoogtevrees heb, want naar beneden kijken vind ik helemaal geen probleem. Je zal het valvrees moeten noemen, denk ik, het idee dat ik mij nergens aan kan vasthouden, dat staat mij niet aan. En dus kwam de Pretty Nurse ook terug, en besloten we maar van het platformpje te springen. Nouja, springen. Je laat je kont eraf glijden en dan hang je daar in de lucht, en kom je zachtjes neergePeterPand. Dat vond ik alvast geweldig. Als we zo'n dingen de hele tijd kunnen doen: graag!

Volgende oefening mochten we kiezen, ofwel een evenwichtsbalk ofwel een tarzankoordenkoord. Ik mocht kiezen, en dus koos ik voor de tarzankoordenkoord. Eerst ging Kaat Piraat naar boven. Die deed het rustig aan, en vertelde dat het best meeviel. Als tweede schoot de Pretty Nurse de lucht in. Schoot, jawel, want zij werkte het tarzanparcours in recordsnelheid af. Een beetje zoals we onze Nurse kennen dus: de vlam in de pijp en doorgaan! Ik besloot dat ik achter haar aan zou komen. Ik klom omhoog, de volle acht meter deze keer, en toen stond ik daar een beetje aan de boom te knuffelen met mijn ene voet op een boompiercing en de andere voet op de kabeldraad. "Misschien toch maar niet," riep ik naar beneden. Maar om één of andere reden besloot ik plots even achteruit te leunen, voelde ik dat ik eigenlijk bijzonder goed vast zat aan 007 beneden, en zonder dat ik eigenlijk wist wat er gebeurde stonden mijn twee voeten plots op de kabel. En zo ging ik vrolijk van tarzankoord naar tarzankoord. Ik zwaaide zelfs eventjes in het midden. En ik kwam netjes vliegend naar beneden. Mooi zo. Na mij volgden Zussie, 007 en het Rietzwijn, en die drie laatsten wilden graag nog een keertje de andere mogelijke oefening op het koord doen ook. Het zag er in elk geval altijd bijzonder stoer uit, en het heeft vele mooie foto's opgeleverd.

De laatste oefening van de dag bracht ons naar de pamperpaal. Een paal die niet zo verschrikkelijk hoog is eigenlijk, maar die wat wiebelt. Je klimt erop, gaat er bovenop staan, draait een beetje en springt naar de flosj. Simpel. Ik dacht, wel, we zien wel hoever we geraken, en dus klom ik naar boven. Geen enkel probleem. Tot mijn voet op die paal moest. Eentje ging wel. En toen die tweede. Nee. Dat wilde niet zo graag gebeuren. En dus op één of andere manier besloot mijn lichaam voor mij dat het op de paal zou gaan zitten. En daar zat ik dan. "Ik ga vallen!" Dat gevoel had ik namelijk constant. Want heel comfortabel zit je daar dus niet, de touwtjes aan je rug - op de plaats waar vleugels zouden moeten zitten - trekken je een beetje tegen zodat je de hele tijd een valgevoel hebt. En daar zat ik dan even vast bovenop mijn paal... "Ik zal maar springen, zeker?" En dat deed ik dus, ik sprong, met een ijselijke gil, en ik kwam even later netjes zwevend beneden aan. Nam het fototoestel vervolgens over en maakte foto's van mijn vriendjes, die er - met de nodige twijfel - wel allemaal in sloegen rechtop op de paal te gaan staan. De meesten sprongen zelfs naar de flosj, maar alleen de jongens konden ze raken. 007 heeft er een klein aandenken aan mee naar beneden genomen, van het Rietzwijn hebben we een prachtige actiefoto met de flosj in zijn hand. We hebben zelfs onze begeleidster op de paal gekregen, want dat had ze nog nooit gedaan.

Even later was het tijd voor nog een paar gekke groepsfoto's, een drankje en een stukje cake, afscheid van de zus van het Rietzwijn en vervolgens een ritje terug naar het Rietzwijnhuis. Daar kregen we een huisrondleiding, bekeken we de foto's van de dag en de foto's van hun reis naar Zweden, en gaven we onze gastheer en -vrouw een gezelschapsspelletjespakket cadeau. En toen was het etenstijd. Bijzonder lekkere spaghettikrulletjes met bijzonder lekkere saus. Zussie heeft een keukenprinsrietzwijn. En na het eten was er nog tijd voor één van de nieuwe spelletjes: Pinguin Party. Eer we het door hadden waren er al drie rondes voor kiekepoot voorbij, maar uiteindelijk hadden we het in de vingers. Het was een leuk spel, en je kan lekker pesten - maar ik zal het wat vaker moeten doen om goeie strategieën te bedenken. Het Rietzwijn won, geloof ik. En toen was het tijd om naar huis te gaan.

We namen afscheid, er werd hier en daar nog wat over en weer geplaagd - over scheve helmen, he Pretty Nurse, dat moest erin he - en de slappe lach gekregen - ik geloof dat het begon met ik die naar huis ging rijden, en dat het over ging in de lekkere lullen-slip op the tongue. Die uiteraard in de auto nog even werd verdergezet met plakkerige nootjes en zo, maar na een poosje werd het toch stiller. Kaatje werd bij the Boyfriend afgezet, daarna de Pretty Nurse bij haar katbeest en Sneeuwwitje uiteindelijk bij haar zeven dwergen. Alvast een beetje stijf kroop ze in haar bed, bedenkend dat het toch een ongelooflijk toffe dag was geweest!

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.