14-10-08

De F van Sneeuwwitje: Filmfestival (deel 1)

 

Er zijn in het leven een paar heilige momenten. Het moment vlak voor de allereerste kus met je vriendje/vriendin. Sinterklaas. Zes uur 's ochtends op de dag waarop je Werchtertickets kan bestellen. In de trein zitten met je beste vriend na een concert. En de aankomst van de filmfestivalcatalogus en de uren die daarop volgen om zoveel mogelijk films in elkaar te passen. Traditioneel zijn de ogen altijd groter dan de agenda, en dus kies ik altijd meer films uit dan dat ik er uiteindelijk zal zien. Ik zal nog veel moeten oefenen om Engeltje in te halen. Dit jaar bleef de wens-teller op negen staan. Voor de werkelijke teller moet men dat getal vermoedelijk delen door drie, tenzij er nog vanalles uit de lucht komt gevallen.

Op het ogenblik dat voor Engeltje haar tiende festivalfilm begon, begon voor mij mijn eerste. Ik was naar Gent gespoord op een bijzonder onzalig uur (je zou denken dat op vrijdag om 16u iedereen uit Gent wil, maar niets hoor, iedereen wil er blijkbaar in) en had Engeltje getroffen aan de ingang van de Sfinx bioscoop. Ik had voor de verandering weer eens problemen met het krijgen van mijn tickets, na drie jaar op rij geloof ik dat ik nu wel van een constante kan spreken. Misschien moet ik er iets aan doen, al is het wel elk jaar minder ernstig. De eerste keer ben ik twee keer heel Gent doorkruisd en heb ik bijna gevochten toen ze mij niet in de Capitole binnenlieten (waar mijn tickets dan uiteindelijk tóch niet waren en ik weer terug moest naar het festivaldorp). Vorig jaar was daar het al-dan-niet-betaald probleem. En dit jaar konden ze mijn naam (die overigens voor een keer perfect gespeld was) niet terugvinden en natuurlijk had ik mijn bestelnummer niet bij. Gelukkig wist Engeltje raad om die toch nog te pakken te krijgen. En met dat bestelnummer vonden ze mij dit keer wél, en kregen we toch weer net op tijd onze ticketjes. Ik denk dat ik vanaf volgend jaar een nieuwe naam en een nieuw account gebruik. "Goeienavond, ik heb tickets besteld op naam van Sneeuwwitje Samson." Stel je voor...

De film zelf was bijzonder goed. Mannen som elsket Yngve, of in het Engels The Man who loved Yngve. Ik werd er meteen mee meegesleept, vooral dankzij de muziek. Op zich was het thema een beetje Fucking Amal, maar dan met jongens, maar ik vond alles veel fijner uitgewerkt. Het homo-geworstel niet als überthema van de film, maar veeleer als onderliggend adertje. Het is er, maar het beheerst niet echt. Wat wel beheerst is de muziek, en de band. Die overigens nep is, maar wel een volledige nep-myspace heeft. Met de echte liedjes uit de film, met de personages uit de film als bandleden. Tot in de kleinste details uitgewerkt dus, en niet alleen op het grote scherm. Geweldig, toch?

Na de film nam ik afscheid van Engeltje, die even later nog haar elfde film ging bekijken. Ikzelf trok huiswaarts, maar niet voor lang. Gent zou een weekend lang weer het middelpunt van mijn belangstelling zijn!

 

12:11 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.