16-10-08

De F van Sneeuwwitje: Filmfestival (deel 2)

 

Grootmoeders wijsheden kloppen: als ik opsta met hoofdpijn, dan weet ik gewoon dat het mistig weer is. En dat was het dus zondag ook. Op zich was dat misschien niet het beste weer geweest om op fietstocht te gaan, maar we moesten wel. De 12-12-12-activiteit bereidt zichzelf niet voor, en dus trokken 007 en ik er een hele ochtend op uit. Het weer verbeterde zich in elk geval exponentieel met het aantal kilometers dat we deden, van een succes gesproken. Maar die fietstocht is in principe nog vrij geheim materiaal, en dus zal ik het er hier niet meer over hebben. Waar het vandaag echter wel om draait, is mijn tweede filmfestivaluitstap.

Engeltje had gevraagd of ik zin had om eerst een hapje te gaan eten voor de film, en laat dat nu net één van mijn favoriete bezigheden zijn. Dus stond ik om zes uur in het station, waar Engeltje mij kwam ophalen. Naar het Zuid gebust en een restaurantje uitgezocht, waar we bijzonder lekker, veel en goedkoop hebben gegeten. Daarna wandelden we terug naar de Decascoop zodat we op tijd plekjes zouden hebben voor de film, en wachtten we tot die zou beginnen.

De film heette Stella, en is het autobiografische verhaal van de regisseuse Sylvie Verheyde. Een erg aangrijpende film vond ik, over een meisje van 11 dat naar de middelbare school gaat. Haar thuissituatie is niet ideaal - en dat is een eufemisme - en dus heeft ze het nogal moeilijk op school. Maar Stella gaat er met een onvoorstelbare flexibiliteit overal doorheen: gepest worden, slechte schoolresultaten, de foute thuissituatie, het lijkt haar koude kleren niet te raken. Lijkt, natuurlijk. Het was echt zo'n mooie film, ik moest er bijna van gaan huilen - en dat gebeurt mij eerlijk waar echt niet vaak. Ik moest dan ook bijna voortdurend denken aan de zusjes VdS, speelpleinkindjes die ooit in dezelfde situatie zijn opgegroeid maar dankzij - cynisch genoeg - de dood van hun mama aan veel meer Stella-leed zijn ontsnapt. Na de film was het weer erg stil in de zaal, iets wat zelden gebeurt (maar àls het gebeurt toch om één of andere reden altijd als ik met Engeltje naar een film ga).

We wandelden buiten, schrokken van de warme nachtlucht en besloten nog niet direct huiswaarts te gaan. In plaats daarvan doken we de Vooruit binnen voor het Almost Cinema parcours: eerst naar boven met de lift voor de viewmaster - daarin tonen ze hoe ze vroegere tijden spookverschijningen maakten op het toneel, heel interessant, en leuk ook toen we zelf mee mochten spelen. Daarna terug naar beneden voor de rest van het parcours: filmpjes, rookmachines, stroboscooptoestanden, machines die op lichaamsbeweging reageerden, ballons met nieuwspresentators in,... Superintrigerend en echt de moeite om eens te gaan bekijken.

Daarna wandelden we weer terug de warme nacht in, door de verlaten stad, naar Engeltjes appartement. Waar we nog een film begonnen te kijken, al kregen we hem niet uitgezien omdat ik in slaap begon te vallen. Tijd om in bed te kruipen dus. Een heel lang nachtje werd het alweer niet, maar ik sliep in elk geval beter dan de nacht ervoor in Monsters bed. De volgende dag na het ontbijt bracht Engeltje mij naar de tram en zwaaide mij uit. Weer weg uit mijn favoriete stad, helaas... maar ik kom gauw weer terug!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.