17-10-08

De F van Sneeuwwitje: Filmfestival (deel 3)

 

En toen was het tijd voor de derde en laatste filmfestivalfilm van dit jaar. Dit keer niet met Engeltje als zeer gewaardeerd gezelschap, maar met 007 en zijn wederhelft, Smurf. Ik nam de trein rond het middaguur, na eerst een belangrijke tussenstop te hebben gemaakt, en kwam een beetje later dan ik had verwacht in Gent aan. Ik had het ook warmer verwacht. Thuis was het gewoon fris geweest, maar jarenlange ervaring leert mij dat het in Gent altijd een stukje warmer is. En dus was ik vertrokken in enkel een zomertrui aan en een regenjas in mijn rugzak. Tot mijn opperste verbazing viel er regen uit de lucht toen ik uit de trein stapte. Niet zomaar regen zelfs, het had volgens mij een beetje weg van sneeuw. Gelukkig hield dat gauw op, maar het bleef nog best koud toen ik op de bondmobiel stond te wachten. Toen die zich aandiende ben ik er dan ook met de snelheid van een actieheld ingesprongen. Konden we meteen verder koers zetten naar onze filmfestivalplek van vandaag: de Decascoop.

Daar aangekomen haalde 007 de tickets op, en gingen we de filmzaal binnen. Bleek dat er een gigantische stroompanne "over gans kinepolis" was en dat we dus een beetje geduld moesten hebben. Er werd geschuifeld dat het geen naam meer had, niet alleen omdat enkel de noodverlichting brandde, maar ook omdat blijkbaar de toeschouwers van de film, de laatste uit het plus-parcours, voor negentig procent uit bejaarden bestond. Die gigantische stroompanne viel dus echt op het best denkbare moment, want bejaarden en donkere cinemazalen om in binnen te gaan plus bejaarden en weinig plaats om te gaan zitten plus bejaarden en geduld hebben, dat gaat traditioneel moeilijk samen. Uiteindelijk begon de film dan toch (en is hij ook nog eens drie keer uitgevallen, waardoor de bejaarden achter ons al van censuur tijdens de KNT-scenes spraken, omdat het toevallig altijd net was toen Ben Kingsley en Penelope Cruz in bed aan het werk waren).

Het was een vrij lange, maar erg mooie film. Bij momenten ook bijzonder aangrijpend en zielig. Het gaat over een oude bekende professor die een relatie met één van zijn leerlingen begint, en dat loopt dus niet over rozen. En net als je denkt: nu is het afgelopen, nu is de film gedaan (met een zielig einde), komt er nog een zieligere twist aanzetten, waarna de film op dat draadje nog een poosje verder gaat. En sommige filmmakers komen daar echt niet mee weg (Youth without Youth van Coppola bijvoorbeeld), maar deze dus wel. Het was een beetje alsof de sequel gewoon aan de eerste film geplakt was, en al klinkt dat niet goed, het was het dus wél. Na de film haastten de bejaarden met een plus-ticketje zich naar de taart-en-koffie die op hen stond te wachten, wij besloten eerst op ons gemakje de aftiteling uit te kijken en pas dan een bezoekje aan de chocoladebar te gaan brengen.

Die zat echter stampvol, en dus kostte het ons even tijd om een geschikt alternatief te vinden. Besluiteloosheid troef in ons gezelschap, en uiteindelijk werd het Het Salon, schuin over de chocoladebar, waar het ook best gezellig is (en het niet naar chocolade ruikt). We bestelden thee (x2), chocolademelk en een groot bord koekjes, en we kletsten nog een beetje na. Tot de persoon die op de stoel van 007 zat honger kreeg, en we een nieuw rondje besluiteloosheid tegemoet dreigden te gaan. Hij wist gelukkig te vertellen dat hij zin had in pizza, dat beperkte de mogelijkheden al enigzins. Sneller dan verwacht werd er ook een bepaalde pizzeria in de groep geworpen, en dus trokken we daar - na betaling van onze Salonschuld - naartoe.

De pizzeria was erg gezellig, de pizza's waren lekker en het gezelschap natuurlijk het allerbest. Een gezellige avond dus, al trokken we het niet té lang meer want na de voortreffelijke pizza's zaten we alledrie propvol. Tijd om - via Smurfjes kot - naar huis te rijden dus. Ik kreeg een lift tot voor mijn voordeur van de hoffelijke 007 - nouja, niet letterlijk, want onze voordeur zit opzij aan het huis en dan had hij door de haag heen moeten rijden - en dat was het einde van een zeer geslaagde woensdagmiddag. En ook... het einde van een zeer geslaagd filmfestival 2008. Drie op drie perfecte films, ik zie het mij niet gauw meer beter doen!

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.