30-10-08

12-12-12

 

Note to self: dit doen we nooit meer. Hoevaak we dat al niet gezegd hebben kan ik intussen niet meer tellen. Maar we doen het nog steeds. Het: een waanzinnige speelpleinactiviteit in elkaar boksen, onszelf afschuwelijk veel werk en stress aandoen, en vervolgens teleurgesteld zijn omdat de activiteit in duizend stukjes kapot valt. En dan roepen we met z'n drieën dat we het nooit meer doen. Tot we een week later zijn. Dan schiet er ineens weer een idee in bloei in één of ander hoofd. En dan denken we nog: niet teveel werk deze keer. Alles door de haalbaarheidscomissie halen. Goede voornemens genoeg, altijd. Maar binnen de kortste keren zitten we weer met waanzinnig veel werk en tijdsgebrek en slaaptekort.

Dit keer zou het de ultieme activiteit zijn, de àllerlaatste. Dat zou het vorig jaar ook, maar vorig jaar zijn we in de namiddag beginnen slabakken en is het spelletje weer eens niet afgeraakt. Dit jaar dus, zou het helemaal tot in de puntjes zijn. Qua voorbereiding was het ook tot in de puntjes. Al maanden van op voorhand lag het idee vast. Een maand voor de datum zijn we begonnen met voorbereiden. Elke week hebben we vergaderd en voorbereid. We zijn nog nooit zo goed voorbereid geweest. Er werden tochten uitgestippeld, activiteiten bedacht, filmpjes gemaakt. We hebben kilometers gefietst en ik heb uren zitten monteren. We hebben alle moeite van de wereld gehad om een slaapplekje te vinden, ik heb een facebookpagina aangemaakt en teasers om onze deelnemers nieuwsgierig te maken, we hebben boodschappen gedaan en zelfs een extra simkaart gekocht voor de noodklep. We hadden letterlijk aan àlles gedacht. De laatste week was er toch weer eentje van weinig tijd en weinig slaap: gevloek op de computer, opdrachtjes in orde brengen, kaarten in stukken knippen. Twee afzeggingen die nog opgevangen moesten worden. De laatste avond hebben we zeven uur in de auto gezeten om alle opdrachten en aanwijzingen doorheen het Waasland te gaan hangen. Om twee uur 's nachts lag ik in mijn bed, en om zeven uur moest ik er weer uit. Maar we hadden het er voor over, want alles was in orde. De dag zelf moesten er enkel nog wat kleine boodschappen gedaan worden tussen het rondrijden met deelnemers door. We zaten safe.

En toen zouden de eerste 12 uur gaan beginnen. Kaat Piraat, 007 en ik zaten bij 007 thuis te ontbijten. Verkleedkleren aan, laatste beetjes overleg voordat we naar onze respectievelijke vertrekplaatsen zouden rijden. Plots een berichtje van Spruitje: ik geraak niet op mijn vertrekplaats! Kaat en ik besloten hem dan maar op te gaan halen. Uit pure vermoeidheid vergaten we een paar dingen, dankzij het rondrijden kwamen we dus ook een beetje te laat bij onze witte magiërs aan. Geen probleem, dan hoefden we ze niet te lang bezig te houden. Een kwartiertje extra gaven we ze, om alvast wat looptijd in te halen. Bleek dat 007 dat met de zwarte magiërs ook had gedaan. Bij die zwarte magiërs ontbrak er al een Vampier die niet was komen opdagen. Zonder ook maar één berichtje, beetje vreemd... We reden stiekem even achter onze groepen aan en zagen dat het goed was. Tevreden reden we terug naar de 007-uitvalsbasis om alle materiaal in te laden en naar onze slaapplaats te rijden.

Van zodra we daar waren, begonnen onze magiërs met bellen. We zijn al moe! We zien het niet meer zitten! Waar moeten we nu naartoe? We vinden het niet! Niet op de zorgvuldig voorbereide noodklepnummer, nee. Daar nam niemand de moeite voor: vijftien euro naar de marollen. Terwijl 007 de inrichting van het lokaal op zich nam, begonnen Kaat en ik rond te rijden om laatkomers op hun bestemming te brengen. Tussendoor probeerden we ook een smoske te eten, en gedemotiveerde mensen terug te motiveren. Elke keer we bij onze groep aankwamen was het een gejammer van jewelste, en ze geraakten ook steeds slechter vooruit. De zwarte groep was in het begin aan het sukkelen geweest, maar die raakten nu beter vooruit. En daar bleef de moed er blijkbaar ook beter inzitten... Om vijf uur kwamen de niet-stappers aan (minus eentje dat plotseling ziek was) en om zes uur vertrokken we voor de soepbedeling. Kaat en ik besloten uit onze witte groep drie vertragers uit te halen. Met 007 spraken we af de rest rond acht uur op te halen: de tocht was inderdaad te lang. Om acht uur is 007 effectief om de zwartjes gereden (die net aan het valsspelen waren geslagen, hoe zouden we zelf zijn). De witte groep had echter een tweede adem gekregen en besloot door te gaan. Uiteindelijk hebben er vier helden de eindstreep gehaald: Monster die sinds vier uur meeliep, Elsje en de Pastoor die sinds twee uur meeliepen en Spruitje die vanaf het begin de hele 36 kilometer heeft gedaan.

Intussen werden er pannenkoeken gebakken en gegeten, mensen opgehaald en naar huis gebracht, film gekeken en in slaap gevallen. Tot de vier helden terugkwamen, toen werd iedereen eventjes terug wakker gemaakt. Uiteindelijk werd het in plaats van 12 uur rust iets minder rust, maar waren we toch min of meer wakker voor de laatste 12 uur. Alleen... hadden we een stuk minder deelnemers dan goed was geweest. Een paar hadden op voorhand gezegd maar één dag te blijven, een paar kwamen daar op het moment zelf mee af. Van de twee deelnemers die op zondag moesten aankomen was er eentje ook ineens plots "ziek" en eentje liet niets meer van zich horen. En dus zaten we met een onderbemande zwarte groep, en gingen onze leuke activiteiten niet vooruit, waardoor er maar de helft van de vierentwintig opdrachten zijn kunnen gebeuren. Eentje van de zwarte groep lag bovendien knock out door lactoseintollerantie, eentje van de witte groep was oververmoeid en overstapt. Er kreeg er nog eentje koorts uiteindelijk, en de demotivatie was uiteindelijk alom. We vervroegden weer eens de eindceremonie, de meesten vertrokken naar huis en 007, Samson en ik bleven nog een nachtje achter.

Volgende dag moest de varkensstal opgeruimd worden, en dat heeft ons een serieuze hap uit onze tijd gekost. Uiteindelijk is het gelukt en zette 007 ons thuis af, waar ik prompt eindelijk in de zetel in slaap ben gevallen. Na drie dagen mocht dat wel eens. Om nu te zeggen dat er aan heel die 12-12-12 niets leuks was, is veel gezegd. Er zijn hilarische momenten geweest, vooral 's avonds met Baloe's Montegay (toevallig toen Charlie Romeo speelde) en de blote kont van het Stalen Ros. Maar een normale mens zou toch twee keer nadenken voor hij nog een keertje zo'n activiteit uit de grond probeert te stampen. Een normale mens...

Twee keer hebben we nagedacht. En dat resulteerde alvast in een nieuw idee voor volgend jaar. Al zullen we dit keer wel een paar heel strikte regels hebben... want onze schatkist kan zo'n expeditie écht geen tweede keer aan...

 

11:08 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.