30-10-08

12-12-12

 

Note to self: dit doen we nooit meer. Hoevaak we dat al niet gezegd hebben kan ik intussen niet meer tellen. Maar we doen het nog steeds. Het: een waanzinnige speelpleinactiviteit in elkaar boksen, onszelf afschuwelijk veel werk en stress aandoen, en vervolgens teleurgesteld zijn omdat de activiteit in duizend stukjes kapot valt. En dan roepen we met z'n drieën dat we het nooit meer doen. Tot we een week later zijn. Dan schiet er ineens weer een idee in bloei in één of ander hoofd. En dan denken we nog: niet teveel werk deze keer. Alles door de haalbaarheidscomissie halen. Goede voornemens genoeg, altijd. Maar binnen de kortste keren zitten we weer met waanzinnig veel werk en tijdsgebrek en slaaptekort.

Dit keer zou het de ultieme activiteit zijn, de àllerlaatste. Dat zou het vorig jaar ook, maar vorig jaar zijn we in de namiddag beginnen slabakken en is het spelletje weer eens niet afgeraakt. Dit jaar dus, zou het helemaal tot in de puntjes zijn. Qua voorbereiding was het ook tot in de puntjes. Al maanden van op voorhand lag het idee vast. Een maand voor de datum zijn we begonnen met voorbereiden. Elke week hebben we vergaderd en voorbereid. We zijn nog nooit zo goed voorbereid geweest. Er werden tochten uitgestippeld, activiteiten bedacht, filmpjes gemaakt. We hebben kilometers gefietst en ik heb uren zitten monteren. We hebben alle moeite van de wereld gehad om een slaapplekje te vinden, ik heb een facebookpagina aangemaakt en teasers om onze deelnemers nieuwsgierig te maken, we hebben boodschappen gedaan en zelfs een extra simkaart gekocht voor de noodklep. We hadden letterlijk aan àlles gedacht. De laatste week was er toch weer eentje van weinig tijd en weinig slaap: gevloek op de computer, opdrachtjes in orde brengen, kaarten in stukken knippen. Twee afzeggingen die nog opgevangen moesten worden. De laatste avond hebben we zeven uur in de auto gezeten om alle opdrachten en aanwijzingen doorheen het Waasland te gaan hangen. Om twee uur 's nachts lag ik in mijn bed, en om zeven uur moest ik er weer uit. Maar we hadden het er voor over, want alles was in orde. De dag zelf moesten er enkel nog wat kleine boodschappen gedaan worden tussen het rondrijden met deelnemers door. We zaten safe.

En toen zouden de eerste 12 uur gaan beginnen. Kaat Piraat, 007 en ik zaten bij 007 thuis te ontbijten. Verkleedkleren aan, laatste beetjes overleg voordat we naar onze respectievelijke vertrekplaatsen zouden rijden. Plots een berichtje van Spruitje: ik geraak niet op mijn vertrekplaats! Kaat en ik besloten hem dan maar op te gaan halen. Uit pure vermoeidheid vergaten we een paar dingen, dankzij het rondrijden kwamen we dus ook een beetje te laat bij onze witte magiërs aan. Geen probleem, dan hoefden we ze niet te lang bezig te houden. Een kwartiertje extra gaven we ze, om alvast wat looptijd in te halen. Bleek dat 007 dat met de zwarte magiërs ook had gedaan. Bij die zwarte magiërs ontbrak er al een Vampier die niet was komen opdagen. Zonder ook maar één berichtje, beetje vreemd... We reden stiekem even achter onze groepen aan en zagen dat het goed was. Tevreden reden we terug naar de 007-uitvalsbasis om alle materiaal in te laden en naar onze slaapplaats te rijden.

Van zodra we daar waren, begonnen onze magiërs met bellen. We zijn al moe! We zien het niet meer zitten! Waar moeten we nu naartoe? We vinden het niet! Niet op de zorgvuldig voorbereide noodklepnummer, nee. Daar nam niemand de moeite voor: vijftien euro naar de marollen. Terwijl 007 de inrichting van het lokaal op zich nam, begonnen Kaat en ik rond te rijden om laatkomers op hun bestemming te brengen. Tussendoor probeerden we ook een smoske te eten, en gedemotiveerde mensen terug te motiveren. Elke keer we bij onze groep aankwamen was het een gejammer van jewelste, en ze geraakten ook steeds slechter vooruit. De zwarte groep was in het begin aan het sukkelen geweest, maar die raakten nu beter vooruit. En daar bleef de moed er blijkbaar ook beter inzitten... Om vijf uur kwamen de niet-stappers aan (minus eentje dat plotseling ziek was) en om zes uur vertrokken we voor de soepbedeling. Kaat en ik besloten uit onze witte groep drie vertragers uit te halen. Met 007 spraken we af de rest rond acht uur op te halen: de tocht was inderdaad te lang. Om acht uur is 007 effectief om de zwartjes gereden (die net aan het valsspelen waren geslagen, hoe zouden we zelf zijn). De witte groep had echter een tweede adem gekregen en besloot door te gaan. Uiteindelijk hebben er vier helden de eindstreep gehaald: Monster die sinds vier uur meeliep, Elsje en de Pastoor die sinds twee uur meeliepen en Spruitje die vanaf het begin de hele 36 kilometer heeft gedaan.

Intussen werden er pannenkoeken gebakken en gegeten, mensen opgehaald en naar huis gebracht, film gekeken en in slaap gevallen. Tot de vier helden terugkwamen, toen werd iedereen eventjes terug wakker gemaakt. Uiteindelijk werd het in plaats van 12 uur rust iets minder rust, maar waren we toch min of meer wakker voor de laatste 12 uur. Alleen... hadden we een stuk minder deelnemers dan goed was geweest. Een paar hadden op voorhand gezegd maar één dag te blijven, een paar kwamen daar op het moment zelf mee af. Van de twee deelnemers die op zondag moesten aankomen was er eentje ook ineens plots "ziek" en eentje liet niets meer van zich horen. En dus zaten we met een onderbemande zwarte groep, en gingen onze leuke activiteiten niet vooruit, waardoor er maar de helft van de vierentwintig opdrachten zijn kunnen gebeuren. Eentje van de zwarte groep lag bovendien knock out door lactoseintollerantie, eentje van de witte groep was oververmoeid en overstapt. Er kreeg er nog eentje koorts uiteindelijk, en de demotivatie was uiteindelijk alom. We vervroegden weer eens de eindceremonie, de meesten vertrokken naar huis en 007, Samson en ik bleven nog een nachtje achter.

Volgende dag moest de varkensstal opgeruimd worden, en dat heeft ons een serieuze hap uit onze tijd gekost. Uiteindelijk is het gelukt en zette 007 ons thuis af, waar ik prompt eindelijk in de zetel in slaap ben gevallen. Na drie dagen mocht dat wel eens. Om nu te zeggen dat er aan heel die 12-12-12 niets leuks was, is veel gezegd. Er zijn hilarische momenten geweest, vooral 's avonds met Baloe's Montegay (toevallig toen Charlie Romeo speelde) en de blote kont van het Stalen Ros. Maar een normale mens zou toch twee keer nadenken voor hij nog een keertje zo'n activiteit uit de grond probeert te stampen. Een normale mens...

Twee keer hebben we nagedacht. En dat resulteerde alvast in een nieuw idee voor volgend jaar. Al zullen we dit keer wel een paar heel strikte regels hebben... want onze schatkist kan zo'n expeditie écht geen tweede keer aan...

 

11:08 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-10-08

De F van Sneeuwwitje: Filmfestival (deel 3)

 

En toen was het tijd voor de derde en laatste filmfestivalfilm van dit jaar. Dit keer niet met Engeltje als zeer gewaardeerd gezelschap, maar met 007 en zijn wederhelft, Smurf. Ik nam de trein rond het middaguur, na eerst een belangrijke tussenstop te hebben gemaakt, en kwam een beetje later dan ik had verwacht in Gent aan. Ik had het ook warmer verwacht. Thuis was het gewoon fris geweest, maar jarenlange ervaring leert mij dat het in Gent altijd een stukje warmer is. En dus was ik vertrokken in enkel een zomertrui aan en een regenjas in mijn rugzak. Tot mijn opperste verbazing viel er regen uit de lucht toen ik uit de trein stapte. Niet zomaar regen zelfs, het had volgens mij een beetje weg van sneeuw. Gelukkig hield dat gauw op, maar het bleef nog best koud toen ik op de bondmobiel stond te wachten. Toen die zich aandiende ben ik er dan ook met de snelheid van een actieheld ingesprongen. Konden we meteen verder koers zetten naar onze filmfestivalplek van vandaag: de Decascoop.

Daar aangekomen haalde 007 de tickets op, en gingen we de filmzaal binnen. Bleek dat er een gigantische stroompanne "over gans kinepolis" was en dat we dus een beetje geduld moesten hebben. Er werd geschuifeld dat het geen naam meer had, niet alleen omdat enkel de noodverlichting brandde, maar ook omdat blijkbaar de toeschouwers van de film, de laatste uit het plus-parcours, voor negentig procent uit bejaarden bestond. Die gigantische stroompanne viel dus echt op het best denkbare moment, want bejaarden en donkere cinemazalen om in binnen te gaan plus bejaarden en weinig plaats om te gaan zitten plus bejaarden en geduld hebben, dat gaat traditioneel moeilijk samen. Uiteindelijk begon de film dan toch (en is hij ook nog eens drie keer uitgevallen, waardoor de bejaarden achter ons al van censuur tijdens de KNT-scenes spraken, omdat het toevallig altijd net was toen Ben Kingsley en Penelope Cruz in bed aan het werk waren).

Het was een vrij lange, maar erg mooie film. Bij momenten ook bijzonder aangrijpend en zielig. Het gaat over een oude bekende professor die een relatie met één van zijn leerlingen begint, en dat loopt dus niet over rozen. En net als je denkt: nu is het afgelopen, nu is de film gedaan (met een zielig einde), komt er nog een zieligere twist aanzetten, waarna de film op dat draadje nog een poosje verder gaat. En sommige filmmakers komen daar echt niet mee weg (Youth without Youth van Coppola bijvoorbeeld), maar deze dus wel. Het was een beetje alsof de sequel gewoon aan de eerste film geplakt was, en al klinkt dat niet goed, het was het dus wél. Na de film haastten de bejaarden met een plus-ticketje zich naar de taart-en-koffie die op hen stond te wachten, wij besloten eerst op ons gemakje de aftiteling uit te kijken en pas dan een bezoekje aan de chocoladebar te gaan brengen.

Die zat echter stampvol, en dus kostte het ons even tijd om een geschikt alternatief te vinden. Besluiteloosheid troef in ons gezelschap, en uiteindelijk werd het Het Salon, schuin over de chocoladebar, waar het ook best gezellig is (en het niet naar chocolade ruikt). We bestelden thee (x2), chocolademelk en een groot bord koekjes, en we kletsten nog een beetje na. Tot de persoon die op de stoel van 007 zat honger kreeg, en we een nieuw rondje besluiteloosheid tegemoet dreigden te gaan. Hij wist gelukkig te vertellen dat hij zin had in pizza, dat beperkte de mogelijkheden al enigzins. Sneller dan verwacht werd er ook een bepaalde pizzeria in de groep geworpen, en dus trokken we daar - na betaling van onze Salonschuld - naartoe.

De pizzeria was erg gezellig, de pizza's waren lekker en het gezelschap natuurlijk het allerbest. Een gezellige avond dus, al trokken we het niet té lang meer want na de voortreffelijke pizza's zaten we alledrie propvol. Tijd om - via Smurfjes kot - naar huis te rijden dus. Ik kreeg een lift tot voor mijn voordeur van de hoffelijke 007 - nouja, niet letterlijk, want onze voordeur zit opzij aan het huis en dan had hij door de haag heen moeten rijden - en dat was het einde van een zeer geslaagde woensdagmiddag. En ook... het einde van een zeer geslaagd filmfestival 2008. Drie op drie perfecte films, ik zie het mij niet gauw meer beter doen!

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-08

De F van Sneeuwwitje: Filmfestival (deel 2)

 

Grootmoeders wijsheden kloppen: als ik opsta met hoofdpijn, dan weet ik gewoon dat het mistig weer is. En dat was het dus zondag ook. Op zich was dat misschien niet het beste weer geweest om op fietstocht te gaan, maar we moesten wel. De 12-12-12-activiteit bereidt zichzelf niet voor, en dus trokken 007 en ik er een hele ochtend op uit. Het weer verbeterde zich in elk geval exponentieel met het aantal kilometers dat we deden, van een succes gesproken. Maar die fietstocht is in principe nog vrij geheim materiaal, en dus zal ik het er hier niet meer over hebben. Waar het vandaag echter wel om draait, is mijn tweede filmfestivaluitstap.

Engeltje had gevraagd of ik zin had om eerst een hapje te gaan eten voor de film, en laat dat nu net één van mijn favoriete bezigheden zijn. Dus stond ik om zes uur in het station, waar Engeltje mij kwam ophalen. Naar het Zuid gebust en een restaurantje uitgezocht, waar we bijzonder lekker, veel en goedkoop hebben gegeten. Daarna wandelden we terug naar de Decascoop zodat we op tijd plekjes zouden hebben voor de film, en wachtten we tot die zou beginnen.

De film heette Stella, en is het autobiografische verhaal van de regisseuse Sylvie Verheyde. Een erg aangrijpende film vond ik, over een meisje van 11 dat naar de middelbare school gaat. Haar thuissituatie is niet ideaal - en dat is een eufemisme - en dus heeft ze het nogal moeilijk op school. Maar Stella gaat er met een onvoorstelbare flexibiliteit overal doorheen: gepest worden, slechte schoolresultaten, de foute thuissituatie, het lijkt haar koude kleren niet te raken. Lijkt, natuurlijk. Het was echt zo'n mooie film, ik moest er bijna van gaan huilen - en dat gebeurt mij eerlijk waar echt niet vaak. Ik moest dan ook bijna voortdurend denken aan de zusjes VdS, speelpleinkindjes die ooit in dezelfde situatie zijn opgegroeid maar dankzij - cynisch genoeg - de dood van hun mama aan veel meer Stella-leed zijn ontsnapt. Na de film was het weer erg stil in de zaal, iets wat zelden gebeurt (maar àls het gebeurt toch om één of andere reden altijd als ik met Engeltje naar een film ga).

We wandelden buiten, schrokken van de warme nachtlucht en besloten nog niet direct huiswaarts te gaan. In plaats daarvan doken we de Vooruit binnen voor het Almost Cinema parcours: eerst naar boven met de lift voor de viewmaster - daarin tonen ze hoe ze vroegere tijden spookverschijningen maakten op het toneel, heel interessant, en leuk ook toen we zelf mee mochten spelen. Daarna terug naar beneden voor de rest van het parcours: filmpjes, rookmachines, stroboscooptoestanden, machines die op lichaamsbeweging reageerden, ballons met nieuwspresentators in,... Superintrigerend en echt de moeite om eens te gaan bekijken.

Daarna wandelden we weer terug de warme nacht in, door de verlaten stad, naar Engeltjes appartement. Waar we nog een film begonnen te kijken, al kregen we hem niet uitgezien omdat ik in slaap begon te vallen. Tijd om in bed te kruipen dus. Een heel lang nachtje werd het alweer niet, maar ik sliep in elk geval beter dan de nacht ervoor in Monsters bed. De volgende dag na het ontbijt bracht Engeltje mij naar de tram en zwaaide mij uit. Weer weg uit mijn favoriete stad, helaas... maar ik kom gauw weer terug!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-10-08

De F van Sneeuwwitje: FACTS-beurs

 

De volgende ochtend laadde ik een heleboel spullen die ik niet nodig had in mijn tas, en vertrok ik weer naar Gent. Dit keer niet voor het filmfestival - of toch tenminste niet in eerste instantie - maar voor de FACTS-beurs. Dat is de jaarlijkse verzameling van mensen-die-verkleed-zijn-als-monsters-elven-en-star-wars-figuren, comicbooksnuffelaars en volwassen-speelgoedverzamelaars. Iets wat ik dus echt wel eens gezien moest hebben. Dus volgde ik toen ik uit het station wandelde in omgekeerde richting de stroom van zwartzakken en andere mensen met grote zakken vol veel te duur speelgoed. Zo kwam ik recht voor het ICC aan, en hoefde ik nog maar tien seconden te wachten voor Jompie opdook. En toen konden we in de rij gaan staan en kon het feest beginnen.

We kregen onze inkomstempel - we slaagden er weer eens in om de jongen aan de kassa compleet uit zijn lood te slaan, en dan weten we nooit of ik het was of Jomps die de schuldige is - en konden alles gaan onderzoeken. Eerst trokken we even naar boven, om te zien of er al showkes bezig waren. Dat bleek niet echt het geval, al liepen er wel een boel verklede mensen rond. We namen dus terug de roltrap naar de benedenverdieping, waar we ons in het gewoel begaven en standje na standje comics en speelgoed ontdekten. Overal om ons heen liepen ook verklede mensen, en mensen die hun R2D2 uit wandelen namen. Jompie zocht en vond een stapel comics die hij wilde, en ik struikelde - figuurlijk - over een kistje van een mangaserie die een belangrijk persoon in mijn leven graag bekijkt - en dat ik dus voor deze belangrijke persoon in mijn leven heb gekocht. En toen was ik blut, maar dat gaf niets. We trokken nog eventjes naar boven om de showkes te gaan bekijken. Mary Poppins playbackte een liedje, twee roze pruiken renden een beetje rond, twee manga action heroes deden een schijngevecht en Robocop moest het podium opgehesen worden zodat hij zichzelf ook even kon laten zien. En toen was het afgelopen en besloten Jompie en ik om huiswaarts te keren.

We wandelden via de supermarkt en de stripwinkel naar huis, waar Jompie mij voor de televisie plantte en het eten voor mij klaarmaakte. Het was lekker, het was gezellig, het was precies zoals Jompiedagjes horen te zijn. En het werd afgesloten met LP's luisteren en ijs eten op zijn slaapkamer. Tot het laat was en ik de bus naar het station moest nemen. En zo kwam ik weer thuis, waar ik veel te laat in bed kroop en een veel te korte nacht had om goed te zijn. Maar het was dan tóch een geweldige dag!

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-10-08

De F van Sneeuwwitje: Filmfestival (deel 1)

 

Er zijn in het leven een paar heilige momenten. Het moment vlak voor de allereerste kus met je vriendje/vriendin. Sinterklaas. Zes uur 's ochtends op de dag waarop je Werchtertickets kan bestellen. In de trein zitten met je beste vriend na een concert. En de aankomst van de filmfestivalcatalogus en de uren die daarop volgen om zoveel mogelijk films in elkaar te passen. Traditioneel zijn de ogen altijd groter dan de agenda, en dus kies ik altijd meer films uit dan dat ik er uiteindelijk zal zien. Ik zal nog veel moeten oefenen om Engeltje in te halen. Dit jaar bleef de wens-teller op negen staan. Voor de werkelijke teller moet men dat getal vermoedelijk delen door drie, tenzij er nog vanalles uit de lucht komt gevallen.

Op het ogenblik dat voor Engeltje haar tiende festivalfilm begon, begon voor mij mijn eerste. Ik was naar Gent gespoord op een bijzonder onzalig uur (je zou denken dat op vrijdag om 16u iedereen uit Gent wil, maar niets hoor, iedereen wil er blijkbaar in) en had Engeltje getroffen aan de ingang van de Sfinx bioscoop. Ik had voor de verandering weer eens problemen met het krijgen van mijn tickets, na drie jaar op rij geloof ik dat ik nu wel van een constante kan spreken. Misschien moet ik er iets aan doen, al is het wel elk jaar minder ernstig. De eerste keer ben ik twee keer heel Gent doorkruisd en heb ik bijna gevochten toen ze mij niet in de Capitole binnenlieten (waar mijn tickets dan uiteindelijk tóch niet waren en ik weer terug moest naar het festivaldorp). Vorig jaar was daar het al-dan-niet-betaald probleem. En dit jaar konden ze mijn naam (die overigens voor een keer perfect gespeld was) niet terugvinden en natuurlijk had ik mijn bestelnummer niet bij. Gelukkig wist Engeltje raad om die toch nog te pakken te krijgen. En met dat bestelnummer vonden ze mij dit keer wél, en kregen we toch weer net op tijd onze ticketjes. Ik denk dat ik vanaf volgend jaar een nieuwe naam en een nieuw account gebruik. "Goeienavond, ik heb tickets besteld op naam van Sneeuwwitje Samson." Stel je voor...

De film zelf was bijzonder goed. Mannen som elsket Yngve, of in het Engels The Man who loved Yngve. Ik werd er meteen mee meegesleept, vooral dankzij de muziek. Op zich was het thema een beetje Fucking Amal, maar dan met jongens, maar ik vond alles veel fijner uitgewerkt. Het homo-geworstel niet als überthema van de film, maar veeleer als onderliggend adertje. Het is er, maar het beheerst niet echt. Wat wel beheerst is de muziek, en de band. Die overigens nep is, maar wel een volledige nep-myspace heeft. Met de echte liedjes uit de film, met de personages uit de film als bandleden. Tot in de kleinste details uitgewerkt dus, en niet alleen op het grote scherm. Geweldig, toch?

Na de film nam ik afscheid van Engeltje, die even later nog haar elfde film ging bekijken. Ikzelf trok huiswaarts, maar niet voor lang. Gent zou een weekend lang weer het middelpunt van mijn belangstelling zijn!

 

12:11 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-08

Sneeuwwitje in Hogere Sferen

 

Het Rietzwijn van mijn Zussie was verjaard, en had een cadeautje gekregen waar ie andere vriendjes voor nodig had. En dus werd de gebruikelijke bende uitgenodigd naar de Hoge Rielen, voor een hoogteparcours. En dat was uitgerekend voor exact de dag na de Youth 4 You fuif, dus na een niet àl te lang nachtje reed de Bondmobiel met vier vrolijke inzittenden achter de Rietzwijnmobiel aan. We kwamen heelhuids aan en wandelden door het domein naar de plek waar de zus van het Rietzwijn, onze begeleidster, ons opwachtte. Veel tijd werd er niet verspeeld: harnassen aan, helmen op, en beginnen maar!

Het eerste parcours in de lucht was er eentje op een meter of zeven hoogte. Er hingen twee balken te schommelen, en het was de bedoeling dat je met z'n tweeën naar boven klom, op de balken ging staan en elkaar in evenwicht hield. Zo moest je dan naar de overkant, waar je kon gaan zitten en vervolgens naar beneden werd gehaald via een Peter Pan-moment. Goed, dacht Stoere Sneeuwwitje. Dat kunnen we wel. Maar niet als eerste. Dus gingen de twee stoere heren, 007 en het Rietzwijn, als eersten. De Pretty Nurse en Kaat Piraat beveiligden beneden, en Zussie en ik deden de backup voor het geval de beveiliging zou gaan vliegen. Zo naar boven starend en de gezichten van de heren ziend, besloot ik toch ineens dat ik niet durfde. Maar we zouden wel zien. De volgenden waren Zussie en Kaat Piraat. Dit keer was ik beveiliging, en na deze mooie ervaring vond ik het al helemaal niets meer. Maar ik besloot toch maar eens naar boven te klimmen, achter de Pretty Nurse aan. Eenmaal boven zag ik het niet meer zitten. "Nee hoor," riep ik. "Ik ga niet!" De Pretty Nurse zette een voet op de balk, en ik kreeg het al helemaal benauwd. Niet omdat ik hoogtevrees heb, want naar beneden kijken vind ik helemaal geen probleem. Je zal het valvrees moeten noemen, denk ik, het idee dat ik mij nergens aan kan vasthouden, dat staat mij niet aan. En dus kwam de Pretty Nurse ook terug, en besloten we maar van het platformpje te springen. Nouja, springen. Je laat je kont eraf glijden en dan hang je daar in de lucht, en kom je zachtjes neergePeterPand. Dat vond ik alvast geweldig. Als we zo'n dingen de hele tijd kunnen doen: graag!

Volgende oefening mochten we kiezen, ofwel een evenwichtsbalk ofwel een tarzankoordenkoord. Ik mocht kiezen, en dus koos ik voor de tarzankoordenkoord. Eerst ging Kaat Piraat naar boven. Die deed het rustig aan, en vertelde dat het best meeviel. Als tweede schoot de Pretty Nurse de lucht in. Schoot, jawel, want zij werkte het tarzanparcours in recordsnelheid af. Een beetje zoals we onze Nurse kennen dus: de vlam in de pijp en doorgaan! Ik besloot dat ik achter haar aan zou komen. Ik klom omhoog, de volle acht meter deze keer, en toen stond ik daar een beetje aan de boom te knuffelen met mijn ene voet op een boompiercing en de andere voet op de kabeldraad. "Misschien toch maar niet," riep ik naar beneden. Maar om één of andere reden besloot ik plots even achteruit te leunen, voelde ik dat ik eigenlijk bijzonder goed vast zat aan 007 beneden, en zonder dat ik eigenlijk wist wat er gebeurde stonden mijn twee voeten plots op de kabel. En zo ging ik vrolijk van tarzankoord naar tarzankoord. Ik zwaaide zelfs eventjes in het midden. En ik kwam netjes vliegend naar beneden. Mooi zo. Na mij volgden Zussie, 007 en het Rietzwijn, en die drie laatsten wilden graag nog een keertje de andere mogelijke oefening op het koord doen ook. Het zag er in elk geval altijd bijzonder stoer uit, en het heeft vele mooie foto's opgeleverd.

De laatste oefening van de dag bracht ons naar de pamperpaal. Een paal die niet zo verschrikkelijk hoog is eigenlijk, maar die wat wiebelt. Je klimt erop, gaat er bovenop staan, draait een beetje en springt naar de flosj. Simpel. Ik dacht, wel, we zien wel hoever we geraken, en dus klom ik naar boven. Geen enkel probleem. Tot mijn voet op die paal moest. Eentje ging wel. En toen die tweede. Nee. Dat wilde niet zo graag gebeuren. En dus op één of andere manier besloot mijn lichaam voor mij dat het op de paal zou gaan zitten. En daar zat ik dan. "Ik ga vallen!" Dat gevoel had ik namelijk constant. Want heel comfortabel zit je daar dus niet, de touwtjes aan je rug - op de plaats waar vleugels zouden moeten zitten - trekken je een beetje tegen zodat je de hele tijd een valgevoel hebt. En daar zat ik dan even vast bovenop mijn paal... "Ik zal maar springen, zeker?" En dat deed ik dus, ik sprong, met een ijselijke gil, en ik kwam even later netjes zwevend beneden aan. Nam het fototoestel vervolgens over en maakte foto's van mijn vriendjes, die er - met de nodige twijfel - wel allemaal in sloegen rechtop op de paal te gaan staan. De meesten sprongen zelfs naar de flosj, maar alleen de jongens konden ze raken. 007 heeft er een klein aandenken aan mee naar beneden genomen, van het Rietzwijn hebben we een prachtige actiefoto met de flosj in zijn hand. We hebben zelfs onze begeleidster op de paal gekregen, want dat had ze nog nooit gedaan.

Even later was het tijd voor nog een paar gekke groepsfoto's, een drankje en een stukje cake, afscheid van de zus van het Rietzwijn en vervolgens een ritje terug naar het Rietzwijnhuis. Daar kregen we een huisrondleiding, bekeken we de foto's van de dag en de foto's van hun reis naar Zweden, en gaven we onze gastheer en -vrouw een gezelschapsspelletjespakket cadeau. En toen was het etenstijd. Bijzonder lekkere spaghettikrulletjes met bijzonder lekkere saus. Zussie heeft een keukenprinsrietzwijn. En na het eten was er nog tijd voor één van de nieuwe spelletjes: Pinguin Party. Eer we het door hadden waren er al drie rondes voor kiekepoot voorbij, maar uiteindelijk hadden we het in de vingers. Het was een leuk spel, en je kan lekker pesten - maar ik zal het wat vaker moeten doen om goeie strategieën te bedenken. Het Rietzwijn won, geloof ik. En toen was het tijd om naar huis te gaan.

We namen afscheid, er werd hier en daar nog wat over en weer geplaagd - over scheve helmen, he Pretty Nurse, dat moest erin he - en de slappe lach gekregen - ik geloof dat het begon met ik die naar huis ging rijden, en dat het over ging in de lekkere lullen-slip op the tongue. Die uiteraard in de auto nog even werd verdergezet met plakkerige nootjes en zo, maar na een poosje werd het toch stiller. Kaatje werd bij the Boyfriend afgezet, daarna de Pretty Nurse bij haar katbeest en Sneeuwwitje uiteindelijk bij haar zeven dwergen. Alvast een beetje stijf kroop ze in haar bed, bedenkend dat het toch een ongelooflijk toffe dag was geweest!

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-08

Als alle jeugdbewegingen de handen in elkaar slaan... gaat het Fout!

Goed fout, weliswaar. Getuige de prachtige foute fuif die we op vrijdagavond uit de grond gestampt hebben gekregen. Youth 4 You, heette het ding, georganiseerd door de jeugdraad en alle jeugdbewegingen samen. Ik ben er wegens mijn Zweeds avontuur iets te laat ingerold, en dus was zo goed als alles al geregeld, maar met de laatste voorbereidingen heb ik wel flink kunnen helpen. De vorige maanden ging het dus van aankondigingsborden schilderen en flyeren en kaarten verkopen. Tot vrijdagochtend. Toen was het eindelijk zover. Met behulp van de Pretty Nurse ging ik een dagje mijn vrouwtje staan tussen de mannen die het podium en de lichtbrug gingen opzetten. De twee kleine pontons vastvijzen, dat ging nog. Maar van die lichtbrug ben ik maar wijselijk afgebleven... nee, dan waren er vrouwelijker werkjes. Tafels en dranghekken verslepen bijvoorbeeld. En de vestiaire vol nummerkes plakken. We werden trouwens voor al dat harde werk beloond met een frituurbezoek op kosten van de gemeente. En al eet ik dan bij voorkeur geen friet, daar moest toch van geprofiteerd worden.

Na het harde werken was er eventjes tijd voor plezier maken, en daar deed auto van de Pretty Nurse dienst voor. Ik mocht heel eventjes achter het stuur, en er zijn geen ongelukken gebeurd. Er is net als een paar jaar geleden bij mijn eerste poging een mooie roetvlek achtergebleven, maar dit keer kreeg ik het na eventjes toch wel min of meer onder de knie. Dat wilde niet zeggen dat ik met de auto reed - nee, de auto reed voornamelijk nog steeds met mij - maar ik viel toch al niet meer stil. Ik heb zelfs een bocht gereden, min of meer. En de auto is nog heel. Tevreden kon ik naar huis fietsen, waar ik nog wat huishoudwerk deed en er ei zo na bij in slaap viel. Beetje moe, misschien?

Veel tijd om te rusten was er echter niet, want om kwart voor acht stond Boerinnemieke mij al op te wachten aan de kerk. We fietsten samen naar het gemeenschapscentrum waar er verzamelen geblazen was, de helpers kregen bandjes en de kaarten werden afgerekend. En toen namen Boerinnemieke en ik onze plekjes in achter de bonnekeskassa. Naast ons aan de inkom, onze vrienden van het jeugdhuis. Het begon allemaal heel gezellig, maar al gauw bleek dat bonnekesverkoop een stresserend werkje is. Ik ben voortdurend bezig geweest met bonnekes scheuren, geld tellen en bekers grijpen. En uitleggen waarom ze een inruilbeker nodig hadden. Op het einde van mijn shift dreigde er eentje ruzie te komen zoeken, maar dat was bij een verkeerde geprobeerd. En dus haalde ik heelhuids het einde van mijn shift, en kon ik met mijn aanwezige vriendjes gaan dansen.

2Fabiola was bijzonder kort, en ook bijzonder flauwtjes. De hits (drie in totaal, waarvan twee zo belangrijk dat ze ze elk twee keer gezongen hebben) waren leuk - toch voor de eerste keer - maar de covers niet zo. Nouja. De dj's van het jeugdhuis waren dan weer wel goed - beter zelfs dan Pat Krimson die vervolgens nog een dj-set ten beste gaf. En toen kwam het foute uur van Sven Ornelis, gevolgd door weer een meesterlijke dj-set van de jeugdhuisdj's. Er werd efkens gevochten en er kwam politiebezoek, maar het was een plezante fuif. Zo plezant, dat we na de shift van Monster nog even zijn blijven hangen, tot een uur of half drie. En toen besloten we toch maar eens naar huis te gaan. Want morgen... zou het weer een drukke dag worden!

 

18:36 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |