07-12-08

Blanche-Neige veut du neige: vendredi aux Ardennes

 

Vendredi, 8h50.
De wekker staat om 9 uur, maar om tien voor negen slaag ik er echt niet meer in te blijven liggen. Ik spring dus uit bed en begin naar goede gewoonte zes dingen tegelijk te doen (en uiteraard ook alles door elkaar). Het is een slechte gewoonte, want als ik alles gewoon schematisch na elkaar zou doen, zou alles veel sneller klaar zijn en zou ik ook minder stress hebben. Maar ik heb die slechte gewoonte nou eenmaal aangekweekt, en ik raak ze niet meer kwijt.

Vendredi, 10h40.
De grote meerderheid van spullen is klaar en ingepakt, behalve één noodzakelijk ding: ik hoop al een week dat het opnieuw gaat sneeuwen en dus wil ik mijn slee meenemen. Ze moet ergens zijn, maar de eerste zoektocht door het tuinhuisje heeft niets opgeleverd. Dus bel ik naar de enige persoon op de wereld die altijd àlles weet zijn (nee, niet 1207, maar oma). Met haar aanwijzingen is de slee in no time gevonden en kan ik mijn hele bagage naar beneden slepen om alles klaar te zetten. Ik hoop maar dat het Rietzwijn met een busje komt...

Vendredi,11h00.
Ik moet nog één ding inpakken, maar dat moet nog gefabriceerd worden: de taart voor de verjaardag van de Pretty Nurse. Ik besluit er dit keer geen rozijnen in te gooien, aangezien die vorige keer voor ongelukken hebben gezorgd. Dit keer wordt het een marmercake (maar de cake heeft het concept 'marmeren' niet zo goed begrepen). Veel sneller dan verwacht is ze ook klaar, ik juich al met deze meevaller. Twee minuten later vergaat het juichen mij, als ik de bakvorm per ongeluk op mijn arm laat schuiven. Natuurlijk precies op het éne stukje vel dat vrij is tussen een hoeveelheid Werchterarmbandjes en mijn trui. Niet dat ik op dat moment al besef dat het pijn doet, dat komt pas later als ik de laatste handelingen op mijn computer verricht. Zie ik plots de bubbel die op mijn arm verschijnt. Aan de slag met brandzalf en steriele doekjes dus. Gelukkig ziet de cake er mooi gelukt uit en past ze zelfs perfect in de doos waarin ik haar wil verstoppen. Nu alles klaar is kan ik gerust wachten op medereiziger Pretty Nurse en onze chauffeur het Rietzwijn.

Vendredi, 13h00.
De Pretty Nurse verschijnt, mooi op tijd, met ook een hoop bagage. We nestelen ons in de zetel om te wachten (en maken ons intussen écht zorgen over het volume dat de auto van het Rietzwijn aankan).

Vendredi, 14h30.
Het Rietzwijn verschijnt, krijgt een halve hartaanval als hij ziet wat er allemaal in de auto moet proberen worden gepropt. Uiteindelijk lukt het, al zit ik behoorlijk ingemetseld op de achterbank. Gelukkig is het maar twee uurtjes rijden. We gaan er meteen vandoor, op naar een weekendje Ardennen!

Vendredi,16h00.
We komen aan bij het kantoor waar we de sleutel van ons chalet moeten ophalen. Terwijl we even wachten grabbelt het Rietzwijn een paar ballons mee, en sla ik mijn slag in de kom met kleurpotloden en het stapeltje postkaartjes. Leuk voor achtergebleven vriendjes, vond ik. We krijgen de sleutel van de vriendelijke mevrouw, en vertrekken verder naar onze logeerplaats voor dit weekend. We rijden er eerst flink voorbij - het huisje staat in een zeer vervelende bocht - maar we komen uiteindelijk mooi aan. We voorzien wel alvast een paar problemen voor onze nakomende vrienden: als wij er al voorbij rijden als het nog licht is, hoe gaan zij hier dan vanavond geraken?

Vendredi, 17h00.
Met z'n drieën hebben we het huisje doorsnuffeld en kennis gemaakt met ons territorium, alles is uitgepakt en de televisiekanalen zijn vanbuiten geleerd. Toen besloten we dat we iets misten. Zussie had het Rietzwijn gevraagd om nog Samsonkoeken te gaan kopen, maar die had hij in geen enkele winkel gevonden. De Pretty Nurse vroeg hem of hij in de Aldi was geweest, want daar zouden zeker Samsonkoeken zijn. We geloofden haar natuurlijk op haar woord, en dus trokken we op Samsonkoekenqueeste. Allemaal weer de auto in, op naar de Aldi in het dichtstbijzijnde dorpje. Omdat we hardleers zijn willen we eerst nog eens in de GB kijken, maar dat gaat mis. In de Aldi vinden we wat we zoeken, plus een paar pizza's voor het avondeten en een zakje Aldim&m's. We maken bovendien ook al meteen vriendjes met de plaatselijke bevolking. Een bijzonder goed begin, vinden we, en dus trekken we tevreden terug naar ons huisje om pizza te gaan eten en wat televisie te kijken in afwachting van onze vriendjes.

Vendredi, 21h30.
Onze vriendjes zijn nog steeds niet aangekomen, maar ze zijn wel al een uur "in de buurt". We houden telefonisch contact en proberen hen naar ons toe te loodsen, maar het lukt niet zo best. Achteraf blijkt dat ze effectief dicht in de buurt waren, maar nooit precies dicht genoeg om ons te zien.

Vendredi, 22h10.
Luide discomuziek op de oprit: daar zijn ze dan! Eindelijk zijn we compleet en kunnen de drie achterkomers ook ons chalet leren kennen. Er worden natuurlijk meteen luikjes opengetrokken en onderzocht, we eten soep en croques, en er word alvast veel gelachen en gaplaagd.

Vendredi, 00h30.
Officieel zijn we al zaterdag natuurlijk, maar we sliepen nog niet dus we houden het nog eventjes op dag 1. We slepen alle matrassen naar de living, zodat we allemaal bij elkaar kunnen slapen. Er ontstaat eerst nog een flink kussengevecht aan de andere kant van de living, voornamelijk tussen het Rietzwijn en 007, maar het is Kaat Piraat die er de gevolgen van moest ondervinden. De eerste die in slaap viel was Zussie, en tegen om kwart over 1 lag de hele living plots vol varkentjes... In volle verwachting voor de volgende dag. Zou het gaan sneeuwen?

15:10 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.