08-12-08

Blanche-Neige veut du neige: samedi aux Ardennes

 

Samedi, 9h30.
Natuurlijk was de Pretty Nurse als eerste wakker. De rest volgde op regelmatige basis, en op het moment dat de wekker van 007 afliep hoefden alleen de moeilijkste opstaanders er nog uit. Toen die merkten dat iedereen al zo goed als aangekleed was, ging dat zelfs heel snel. De matrassen werden intussen weggelegd en de ontbijttafel werd klaargezet. De meisjes verzonnen een plan om de dag door te brengen, de jongens maakten alvast de spaghettisaus voor 's avonds. We trokken stapschoenen aan en propten de rugSack vol samsonkoeken, smurfenfles, appels, mandarijntjes en fototoestellen, en zo trokken we op avontuur.

Samedi, 13h00.
Sneeuwwitje had iets geweldigs gevonden, dacht ze. In de kortingsbonnetjes voor 'Waalse Attracties' stond de 'Cinéma Dynamique' in Marche-en-Famenne. De rest vond het ook leuk klinken, bovendien kostte het maar een euro meer met de kortingsbonnetjes. Wij daarheen dus. Bleek het natuurlijk een promofilm voor Wallonië te zijn, maar dat leek ons nog grappig. We stapten in het gevaarte in het cinemazaaltje, en toen kreeg de helft van ons een déjà vue. Toen we een paar jaar geleden naar Disneyland gingen, zijn 007, Kaat Piraat en ik overal zonder problemen in gegaan, maar in één attractie zijn we ongelooflijk ziek geworden: de Star Tours. Dat is een soort simulatieattractie, precies zoals degene waar we nu in zaten. En ja hoor, een kwartiertje later stonden we allemaal kotsmisselijk buiten. Dat was dan ook de laatste keer dat Sneeuwwitje iets uit mocht kiezen... Maar we hebben er de rest van het weekend toch nog hard mee gelachen.

Samedi, 13h50.
Volgende activiteit was een voorstel van de Pretty Nurse (en dus beter voor de gezondheid). We reden naar Wéris, en met behulp van 007's bijzonder gedetailleerde wandelboek-met-gidsenverhaaltjes deden we er de dolmenwandeling. Eerst naar de Haina-steen, langs het Lit du Diable, en zo naar nog twee grote dolmengraven en nog een paar verloren gelegde menhirs. Het was een fijne wandeling, zeker op de momenten dat het Rietzwijn in de overgebleven sneeuw van vorige week zat te porren om sneeuwballen naar Sneeuwwitje te gooien. We kwamen hier en daar Nederlanders tegen die vrij grappige dingen zeiden, we hielden een stopje om Samsonkoeken te eten en Smurfenwater te drinken. Uiteindelijk kwamen we een paar uur later, na ook een tochtje door de modder - waar ik enkel met behulp van 007 uit ben geraakt - op café aan. Tijd voor een lekkere warme chocolademelk na een lange wandeling, voordat we weer naar huis gaan!

Samedi, 19h00.
De spaghettisaus was lekker getrokken, en dus was het tijd om als hongerige wolven na onze wandeling aan tafel te gaan. Na het eten hadden we eigenlijk naar de kerstmarkt willen gaan, maar een paar van ons lagen half dood in de zetel. We besloten dus de kerstmarkt over te slaan en ons aan de voorbereidselen voor onze laatste activiteit van de dag te beginnen. Maar hoe kregen we de Pretty Nurse uit de buurt?

Samedi, 20h15.
Ze maakte het ons ineens wel heel makkelijk: de Pretty Nurse besloot in bad te gaan. We zochten een sleutel en sloten haar ineens op - vooruitziend en zo. Zo konden we mooi alles klaarzetten voor haar verjaardagsfeest. Er werd versierd, cadeautjes verstopt, en ik garneerde mijn marmertaart. En toen draaiden we de sleutel weer los, en gingen we rustig in de zetel zitten wachten, met de Paul de Leeuwmarathon op televisie, tot onze jarige uit haar badkamer zou komen.

Samedi, 20h39.
Happy Birthday Pretty Nurse! Vanaf nu tot haar échte verjaardag om 12 uur vannacht kreeg ze een heleboel opdrachtjes te verwerken, die haar telkens cadeautjes opleverden. Er waren hilarische momenten bij, vooral toen 007 haar op het einde wat begon te helpen met het vinden van cadeautjes: beep... beep... beepbeep... beepbeepbeep... beepbeepbeepbeepbeepbeepbeepbeepbeepbeep! Dé ringtone van het moment bij het Rietzwijn. Het was in elk geval een gezellige en cadeautjesrijke avond. Mét lekkere marmertaart!

Samedi, 00h00.
Nu was het écht haar verjaardag. We zaten nog een poosje samen, en besloten uiteindelijk om de matrassen terug te pakken. Intussen bleef de marathon nog aanstaan. Niet altijd even interessant, maar 007 is een fan... Uiteindelijk viel iedereen er zowat bij in slaap, maar aangezien Sneeuwwitje niet kan slapen als er geluid en/of licht is... Probeer maar eens te slapen als je door je dichtgeknepen ogen nog steeds lichtflitsen ziet... Je ligt dan ook vlak naast de televisie, natuurlijk. In elk geval besloot 007 wijs om de televisie om 3 uur uit te zetten, gemotiveerd door het feit dat ik nog steeds aant wiebelen was. En zo gingen we dan allemaal uiteindelijk naar dromenland. Heel hard wensend, intussen, dat Sabine het juist had op het weerbericht, en dat het vannacht eindelijk zou beginnen sneeuwen!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.