28-12-08

Kaat Piraat's Birthday Ghostwalk

 

Een weekje na de verjaardag van Kaat Piraat - we moeten iets doen om haar te kunnen verrassen, en eerst een berichtje sturen dat er niets gaat gebeuren en haar dan op het laatste nippertje een week later uitnodigen is hiervoor de beste oplossing - zaten de Pretty Nurse, Calimero, Zussie en ik bij 007 thuis op hete kolen. Er stonden ingepakte cadeautjes klaar, twee taarten en een cake waren vers uit de oven gekomen, er was champagne klaar om te kraken en de voorraad thee stond binnen handbereik. Eindelijk ging de bel... 007 heeft een perfecte inrichting om je achter het hoekje van de kast te verstoppen, en dat deden we dan ook. We zagen moedwillig over het hoofd dat al onze jassen en tassen over het huis verspreid lagen, en sprongen enthousiast tevoorschijn om Kaatje een gelukkige verjaardag te wensen. Happy Birthday, Piraatje!

Met een griezelige grijns sneed ons piraatje de taarten aan, en genoten we van een gezellige champagne-en-theevisite. Ons Elsje kwam ons vervoegen, er werden cadeautjes opengemaakt, er werd nu en dan eens gefluisterd over dingen die het daglicht nog niet mogen zien en ik ontpopte mij als een meester in het lezen van theegruis. In het komende jaar zit er dus een olifant op mij te wachten. Of zoiets. Toen alle gekheid niet langer op een stokje kon, besloten Calimero en de Pretty Nurse te vertrekken, zij hadden immers nog andere afspraken. De anderen stapten bij 007 in de auto en reden naar Antwerpen, waar we hadden afgesproken met onze contactpersoon... Dat bleek natuurlijk het Rietzwijn te zijn. Nu we weer wat meer testosteron in onze kring hadden, konden we eraan beginnen: de Kaat-Piraat-Ghostwalk.

Helaas was er geen echte ghostwalk op die dag, en dus was 007 in de boeken gedoken en had alle Antwerpse legenden en sagen erop nageplozen op zoek naar leuke ghoststories. Hier en daar had hij er eentje verzonnen. We begonnen onze wandeling bij de oude overblijfselen van de stadsomwalling, en gingen via de Bloedberg langs het Vleeshuis. We wandelden langs het huis waarin Jan Zonder Vrees is geboren, en kwamen terecht op het Steen. Daar hoorden we het verhaal van Kludde, en gingen we onder het figuurtje staan waar vrouwen vruchtbaar van worden. We maakten een wandelingetje op de kaai, kwamen duivelshuizen tegen en we liepen door het Vlaaienganske. We zijn er alleen Stan niet tegengekomen... Daarna hadden we allemaal wel zin in een drankje, en waar konden we dat beter gaan drinken dan in de Pelgrom - de oude poorterswoning waar ook een kelderrestaurant en taverne is. Heel gezellig, en ook lekker warm bij kaarslicht en haardvuur. Maar we hadden nog een kleine weg verder te gaan. De laatste verhalen hoorden we bij de kathedraal, waar we ons best ook deden om een beetje Latijn te ontcijferen. En toen... hadden we honger, en moesten we op zoek naar eten!

Het plan was om in ons favoriete pastarestaurant te gaan eten, maar dat zat helemaal vol. De beroemdste pizzeria van Antwerpen dan maar, daar hadden ze gelukkig wel plaats voor ons spokenjagersgezelschap. De pizza's waren erg lekker en ook erg veel te veel. Na het eten stonden we nog een poosje op straat, te dralen voordat we afscheid namen van meneer en mevrouw Rietzwijn. Toen zij op weg gingen naar de tram, trokken wij terug naar de auto. We brachten eerst Elsje naar huis, en gingen toen nog een uurtje met Kaatjes nieuwe speelgoed spelen. Het werd na middernacht toen we eindelijk besloten op te houden en het feestvarken mij thuisbracht. Wat een gezellige, spannende, heerlijke zondagnamiddag!

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-12-08

Christmas in Vegas

 

Het land is in crisis. De economie is comleet in elkaar gezakt. En wat doet Speelplein Sneeuwwitje? Ze organiseren hun jaarlijkse kerstfeestje... in Vegas-style. Een weekje van tevoren kreeg iedereen een officiële uitnodiging in zijn bezit: "De Gastvrouwen van het Las Vegas Swing Casino nodigen u uit op hun exclusieve Christmas in Vegas". Er werden beloftes gedaan van viergangendiners, cocktails en bubbels, cadeautjes van miljoenen euro's, en gokken tegen de sterren op. En dus liepen er in geen tijd massa's inschrijvingen binnen: op drie dagen tijd was zo goed als de hele actieve bende ingeschreven. Het bracht voor één van de gastvrouwen wel een tikkeltje stress mee, want die zat daar met haar factuur van 90 euro waar ze een viergangendiner mee moest samenstellen... Gelukkig hielp de mama van de gastvrouw mee en konden ondanks de crisis alle mondjes worden gevoed - en alle buikjes volgegeten worden.

Christmas in Vegas was een overweldigend succes. Er waren ongelooflijk veel vriendjes in bling-bling-outfit die het begin van de kerst- en blokvakantie kwamen vieren. Er was genoeg eten voor iedereen, en er waren zoveel desserts dat we er nog een heel weeshuis mee hadden kunnen trakteren. Helaas zijn er geen weeshuizen in de buurt, en om dus niet aan verspilling te doen werd uiteindelijk alles nog onder elkaar verdeeld. Er was een prachtig aangeklede kerstboom met massa's leuke cadeautjes onder. Voor elk wat wils... Er was een sexy barman die voor ieder zijn geliefkoosde cocktail mixte. Er waren twee knappe zangeressen die de boel opvrolijkten met hun engelengezang. En er waren casinospelletjes, waar naar hartelust gegokt en geld verloren kon worden.

Dat geld kwam allemaal terecht in een grote mok met aardbeienprint. Iedereen kieperde met veel plezier zijn kleingeld erin, want de opzet van heel het spel was: geld verzamelen voor Music for Life. En zo konden we dus middenin de crisis zelf een beetje decadent doen om mensen die nog veel erger in crisis zitten te helpen. Wat een originele kerstgedachte. Op het einde van de avond vonden we zo'n vijfenzeventig euro in onze mok, met dank aan de discussie over welk liedje we wilden aanvragen, waardoor enkele fanatiekelingen meer geld in de strijd begonnen te werpen om meer recht van kiezen te hebben. Die vijfenzeventig euro werd nog aangevuld met een bedrag uit de schatkist, want ik had minder gebruikt dan ik had voorzien voor het bijpassen van onze braspartij. Uiteindelijk zijn Baloe, Calimero en haar neefje en ik op maandag met honderdvijfentwintig euro naar het Glazen Huis getrokken. We hebben er overigens meer dan twee uur aangeschoven en we zijn toch niet tot bij de micro geraakt, maar onze centjes zijn wel tot in de brievenbus geschoven. Dat was in elk geval het belangrijkste.

Het Christmas in Vegas-event ging nog door tot in de late uurtjes, met onder andere nog het vieren van de verjaardag van ons Kerstkindje - die we in pure Vegas-stijl een olifant cadeau hebben gedaan - en het in de bloemetjes zetten van Bompie, die nu volleerd kok is en in het vervolg op de kerstfeestjes voor ons gaat koken. Er werd ook gedanst en gechilled, en heel veel uno en poker gespeeld. Niet iedereen kon echter tot in de late uurtjes blijven... Eén gastvrouw hield het rond half twaalf voor bekeken. Met een goeie reden, overigens. Een beetje slaap voordat je naar een sollicitatietest gaat, is misschien wel aangewezen...

 

15:42 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-12-08

Blanche-Neige veut du neige: dimanche aux Ardennes

 

Dimanche, 8h15.
De wekker van 007 loopt af omdat de Sint naar de Paul de Leeuwmarathon komt. Hij besluit echter dat het nog veel te vroeg is, en dat we mogen blijven slapen. Een uurtje later is de Pretty Nurse op. De rest volgt. Het blijft echter een luie ochtend: Het Paard van Sinterklaas op Ketnet, af en toe iemand die onder de douche gaat, totdat iedereen proper is en we aan het ontbijt kunnen. 007 maakt voor iedereen zijn of haar favoriete eitje. Daarna willen we eigenlijk naar buiten, maar... het regent vreselijk en niemand heeft zin... dan maar een filmpje... Gelukkig heeft Nanny McPhee ook voor ons magische krachten: het regent niet meer na de film, en we maken ons klaar om naar de kerstmarkt te gaan.

Dimanche, 14h00.
We rijden naar Durbuy en lopen even in het dorpje en op de kerstmarkt rond. Er is echter nog steeds maar evenveel te zien als vorig jaar, en dat valt wat tegen... Omdat we geld moeten betalen, veel geld zelfs, voor de parking, besluiten we nog een wandelingetje naar boven te maken. We beginnen dus aan dezelfde klim als vorig jaar, op zoek naar maretak. Het ziet er een beetje slecht voor ons uit, want er is minder te zien, en als er is hangt ze veel te hoog. We beginnen al een beetje te vrezen dat we voor het donker niets meer gaan vinden, want het begint al snel te schemeren...

Dimanche, 16h30.
Gelukkig vinden onze jongens een veldje waar ze een beetje achteraf aan maretak kunnen. Vier grote vuilniszakken worden gevuld. En dan is er het probleem van het vervoer... met die grote zakken kunnen we natuurlijk niet vrolijk door Durbuy gaan lopen. Dus besluit 007 om de auto te gaan halen. Wij wachten op het hoekje aan de boom waar we vorig jaar een maretakkenpruik uit hebben kunnen halen. Het is dit jaar het Rietzwijn die met de eer van de foto gaat lopen. Al is het bij hem geen pruik, maar eerder een gewei... typecasting en zo.

Dimanche, 17h30.
Terug in ons huisje ruimen we alvast zo veel mogelijk op en maken we onze valiezen. Daarna is het tijd om een hapje te eten. Nouja, een hapje... We hadden zoals gewoonlijk een héle hoop teveel, en dus konden we een gigantische maaltijd eten voordat we alle overschotjes echt verdeelden en de auto's in gingen laden. Het leek wel een beetje alsof we drie weken op vakantie gingen in plaats van drie dagen...

Dimanche, 20h04.
We hebben net de sleutel in de brievenbus van het kantoortje gedropt, en vertrekken naar huis. We rijden nog een poosje achter elkaar aan, maar op den duur moeten we het Rietzwijn en Zussie laten gaan. Als we ter hoogte van Antwerpen zijn, laat de autoradio ons weten dat het in de Ardennen is beginnen sneeuwen. Onze schreeuw kon waarschijnlijk tot in Durbuy gehoord worden...

Dimanche, 21h10.
We arriveren in de straat van de Pretty Nurse, waar toevallig ook mijn vriendje woont. Ik mag hem eventjes knuffelen voor hij gaat slapen. Een half uurtje later kom ik zelf thuis aan, met mijn ongebruikte slee. Ik kruip zo snel ik kan mijn bedje in, want je wordt best wel moe van een weekendje hopen op sneeuw...

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-12-08

Blanche-Neige veut du neige: samedi aux Ardennes

 

Samedi, 9h30.
Natuurlijk was de Pretty Nurse als eerste wakker. De rest volgde op regelmatige basis, en op het moment dat de wekker van 007 afliep hoefden alleen de moeilijkste opstaanders er nog uit. Toen die merkten dat iedereen al zo goed als aangekleed was, ging dat zelfs heel snel. De matrassen werden intussen weggelegd en de ontbijttafel werd klaargezet. De meisjes verzonnen een plan om de dag door te brengen, de jongens maakten alvast de spaghettisaus voor 's avonds. We trokken stapschoenen aan en propten de rugSack vol samsonkoeken, smurfenfles, appels, mandarijntjes en fototoestellen, en zo trokken we op avontuur.

Samedi, 13h00.
Sneeuwwitje had iets geweldigs gevonden, dacht ze. In de kortingsbonnetjes voor 'Waalse Attracties' stond de 'Cinéma Dynamique' in Marche-en-Famenne. De rest vond het ook leuk klinken, bovendien kostte het maar een euro meer met de kortingsbonnetjes. Wij daarheen dus. Bleek het natuurlijk een promofilm voor Wallonië te zijn, maar dat leek ons nog grappig. We stapten in het gevaarte in het cinemazaaltje, en toen kreeg de helft van ons een déjà vue. Toen we een paar jaar geleden naar Disneyland gingen, zijn 007, Kaat Piraat en ik overal zonder problemen in gegaan, maar in één attractie zijn we ongelooflijk ziek geworden: de Star Tours. Dat is een soort simulatieattractie, precies zoals degene waar we nu in zaten. En ja hoor, een kwartiertje later stonden we allemaal kotsmisselijk buiten. Dat was dan ook de laatste keer dat Sneeuwwitje iets uit mocht kiezen... Maar we hebben er de rest van het weekend toch nog hard mee gelachen.

Samedi, 13h50.
Volgende activiteit was een voorstel van de Pretty Nurse (en dus beter voor de gezondheid). We reden naar Wéris, en met behulp van 007's bijzonder gedetailleerde wandelboek-met-gidsenverhaaltjes deden we er de dolmenwandeling. Eerst naar de Haina-steen, langs het Lit du Diable, en zo naar nog twee grote dolmengraven en nog een paar verloren gelegde menhirs. Het was een fijne wandeling, zeker op de momenten dat het Rietzwijn in de overgebleven sneeuw van vorige week zat te porren om sneeuwballen naar Sneeuwwitje te gooien. We kwamen hier en daar Nederlanders tegen die vrij grappige dingen zeiden, we hielden een stopje om Samsonkoeken te eten en Smurfenwater te drinken. Uiteindelijk kwamen we een paar uur later, na ook een tochtje door de modder - waar ik enkel met behulp van 007 uit ben geraakt - op café aan. Tijd voor een lekkere warme chocolademelk na een lange wandeling, voordat we weer naar huis gaan!

Samedi, 19h00.
De spaghettisaus was lekker getrokken, en dus was het tijd om als hongerige wolven na onze wandeling aan tafel te gaan. Na het eten hadden we eigenlijk naar de kerstmarkt willen gaan, maar een paar van ons lagen half dood in de zetel. We besloten dus de kerstmarkt over te slaan en ons aan de voorbereidselen voor onze laatste activiteit van de dag te beginnen. Maar hoe kregen we de Pretty Nurse uit de buurt?

Samedi, 20h15.
Ze maakte het ons ineens wel heel makkelijk: de Pretty Nurse besloot in bad te gaan. We zochten een sleutel en sloten haar ineens op - vooruitziend en zo. Zo konden we mooi alles klaarzetten voor haar verjaardagsfeest. Er werd versierd, cadeautjes verstopt, en ik garneerde mijn marmertaart. En toen draaiden we de sleutel weer los, en gingen we rustig in de zetel zitten wachten, met de Paul de Leeuwmarathon op televisie, tot onze jarige uit haar badkamer zou komen.

Samedi, 20h39.
Happy Birthday Pretty Nurse! Vanaf nu tot haar échte verjaardag om 12 uur vannacht kreeg ze een heleboel opdrachtjes te verwerken, die haar telkens cadeautjes opleverden. Er waren hilarische momenten bij, vooral toen 007 haar op het einde wat begon te helpen met het vinden van cadeautjes: beep... beep... beepbeep... beepbeepbeep... beepbeepbeepbeepbeepbeepbeepbeepbeepbeep! Dé ringtone van het moment bij het Rietzwijn. Het was in elk geval een gezellige en cadeautjesrijke avond. Mét lekkere marmertaart!

Samedi, 00h00.
Nu was het écht haar verjaardag. We zaten nog een poosje samen, en besloten uiteindelijk om de matrassen terug te pakken. Intussen bleef de marathon nog aanstaan. Niet altijd even interessant, maar 007 is een fan... Uiteindelijk viel iedereen er zowat bij in slaap, maar aangezien Sneeuwwitje niet kan slapen als er geluid en/of licht is... Probeer maar eens te slapen als je door je dichtgeknepen ogen nog steeds lichtflitsen ziet... Je ligt dan ook vlak naast de televisie, natuurlijk. In elk geval besloot 007 wijs om de televisie om 3 uur uit te zetten, gemotiveerd door het feit dat ik nog steeds aant wiebelen was. En zo gingen we dan allemaal uiteindelijk naar dromenland. Heel hard wensend, intussen, dat Sabine het juist had op het weerbericht, en dat het vannacht eindelijk zou beginnen sneeuwen!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-12-08

Blanche-Neige veut du neige: vendredi aux Ardennes

 

Vendredi, 8h50.
De wekker staat om 9 uur, maar om tien voor negen slaag ik er echt niet meer in te blijven liggen. Ik spring dus uit bed en begin naar goede gewoonte zes dingen tegelijk te doen (en uiteraard ook alles door elkaar). Het is een slechte gewoonte, want als ik alles gewoon schematisch na elkaar zou doen, zou alles veel sneller klaar zijn en zou ik ook minder stress hebben. Maar ik heb die slechte gewoonte nou eenmaal aangekweekt, en ik raak ze niet meer kwijt.

Vendredi, 10h40.
De grote meerderheid van spullen is klaar en ingepakt, behalve één noodzakelijk ding: ik hoop al een week dat het opnieuw gaat sneeuwen en dus wil ik mijn slee meenemen. Ze moet ergens zijn, maar de eerste zoektocht door het tuinhuisje heeft niets opgeleverd. Dus bel ik naar de enige persoon op de wereld die altijd àlles weet zijn (nee, niet 1207, maar oma). Met haar aanwijzingen is de slee in no time gevonden en kan ik mijn hele bagage naar beneden slepen om alles klaar te zetten. Ik hoop maar dat het Rietzwijn met een busje komt...

Vendredi,11h00.
Ik moet nog één ding inpakken, maar dat moet nog gefabriceerd worden: de taart voor de verjaardag van de Pretty Nurse. Ik besluit er dit keer geen rozijnen in te gooien, aangezien die vorige keer voor ongelukken hebben gezorgd. Dit keer wordt het een marmercake (maar de cake heeft het concept 'marmeren' niet zo goed begrepen). Veel sneller dan verwacht is ze ook klaar, ik juich al met deze meevaller. Twee minuten later vergaat het juichen mij, als ik de bakvorm per ongeluk op mijn arm laat schuiven. Natuurlijk precies op het éne stukje vel dat vrij is tussen een hoeveelheid Werchterarmbandjes en mijn trui. Niet dat ik op dat moment al besef dat het pijn doet, dat komt pas later als ik de laatste handelingen op mijn computer verricht. Zie ik plots de bubbel die op mijn arm verschijnt. Aan de slag met brandzalf en steriele doekjes dus. Gelukkig ziet de cake er mooi gelukt uit en past ze zelfs perfect in de doos waarin ik haar wil verstoppen. Nu alles klaar is kan ik gerust wachten op medereiziger Pretty Nurse en onze chauffeur het Rietzwijn.

Vendredi, 13h00.
De Pretty Nurse verschijnt, mooi op tijd, met ook een hoop bagage. We nestelen ons in de zetel om te wachten (en maken ons intussen écht zorgen over het volume dat de auto van het Rietzwijn aankan).

Vendredi, 14h30.
Het Rietzwijn verschijnt, krijgt een halve hartaanval als hij ziet wat er allemaal in de auto moet proberen worden gepropt. Uiteindelijk lukt het, al zit ik behoorlijk ingemetseld op de achterbank. Gelukkig is het maar twee uurtjes rijden. We gaan er meteen vandoor, op naar een weekendje Ardennen!

Vendredi,16h00.
We komen aan bij het kantoor waar we de sleutel van ons chalet moeten ophalen. Terwijl we even wachten grabbelt het Rietzwijn een paar ballons mee, en sla ik mijn slag in de kom met kleurpotloden en het stapeltje postkaartjes. Leuk voor achtergebleven vriendjes, vond ik. We krijgen de sleutel van de vriendelijke mevrouw, en vertrekken verder naar onze logeerplaats voor dit weekend. We rijden er eerst flink voorbij - het huisje staat in een zeer vervelende bocht - maar we komen uiteindelijk mooi aan. We voorzien wel alvast een paar problemen voor onze nakomende vrienden: als wij er al voorbij rijden als het nog licht is, hoe gaan zij hier dan vanavond geraken?

Vendredi, 17h00.
Met z'n drieën hebben we het huisje doorsnuffeld en kennis gemaakt met ons territorium, alles is uitgepakt en de televisiekanalen zijn vanbuiten geleerd. Toen besloten we dat we iets misten. Zussie had het Rietzwijn gevraagd om nog Samsonkoeken te gaan kopen, maar die had hij in geen enkele winkel gevonden. De Pretty Nurse vroeg hem of hij in de Aldi was geweest, want daar zouden zeker Samsonkoeken zijn. We geloofden haar natuurlijk op haar woord, en dus trokken we op Samsonkoekenqueeste. Allemaal weer de auto in, op naar de Aldi in het dichtstbijzijnde dorpje. Omdat we hardleers zijn willen we eerst nog eens in de GB kijken, maar dat gaat mis. In de Aldi vinden we wat we zoeken, plus een paar pizza's voor het avondeten en een zakje Aldim&m's. We maken bovendien ook al meteen vriendjes met de plaatselijke bevolking. Een bijzonder goed begin, vinden we, en dus trekken we tevreden terug naar ons huisje om pizza te gaan eten en wat televisie te kijken in afwachting van onze vriendjes.

Vendredi, 21h30.
Onze vriendjes zijn nog steeds niet aangekomen, maar ze zijn wel al een uur "in de buurt". We houden telefonisch contact en proberen hen naar ons toe te loodsen, maar het lukt niet zo best. Achteraf blijkt dat ze effectief dicht in de buurt waren, maar nooit precies dicht genoeg om ons te zien.

Vendredi, 22h10.
Luide discomuziek op de oprit: daar zijn ze dan! Eindelijk zijn we compleet en kunnen de drie achterkomers ook ons chalet leren kennen. Er worden natuurlijk meteen luikjes opengetrokken en onderzocht, we eten soep en croques, en er word alvast veel gelachen en gaplaagd.

Vendredi, 00h30.
Officieel zijn we al zaterdag natuurlijk, maar we sliepen nog niet dus we houden het nog eventjes op dag 1. We slepen alle matrassen naar de living, zodat we allemaal bij elkaar kunnen slapen. Er ontstaat eerst nog een flink kussengevecht aan de andere kant van de living, voornamelijk tussen het Rietzwijn en 007, maar het is Kaat Piraat die er de gevolgen van moest ondervinden. De eerste die in slaap viel was Zussie, en tegen om kwart over 1 lag de hele living plots vol varkentjes... In volle verwachting voor de volgende dag. Zou het gaan sneeuwen?

15:10 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |