19-01-09

Van Oud naar Nieuw met Sneeuwwitje

 

“He,” zei Calimero in de zomer. “Wat zou je er van denken als we met oudejaar eens naar het Partyconcert van Clouseau gaan?” Mijn op dat moment kersverse vriendje keek vertwijfeld. “Ik heb veel voor je over, maar dat… gaat een beetje te ver.” Ik ben niet het soort vriendinnetje dat hier een scène over maakt. Ik ben het soort vriendinnetje dat zegt: “Ik verwacht ook niet dat je meewil, Schattie, maar ik ga gewoon wel.” Zo gezegd, zo gedaan. Het kwam allemaal dichter en dichter, we bestelden kaarten – zitplaatsen, want als je uren in een sportpaleis doorbrengt en daar sowieso veel geld voor moet betalen, betaal je liever nog een klein beetje meer voor de luxe van een stoeltje waar je op kan gaan zitten als je het swingen even moe bent – en regelden vervoer. En toen was het zover, na een heleboel geplaag van andere, niet-Clouseau-achtig aangelegde vriendjes, was het oudejaarsavond.

 

Bij ons thuis wordt er doorgaans wat aangemodderd met eten. Hapje hier, drankje daar, nog een hapje. Tot we genoeg hebben. Ik trok mijn party-outfit aan en wachtte tot Kaat Piraat mij kwam ophalen. Samen reden we naar Calimero thuis, waar ook de Pastoor al was. Calimero’s ouders brachten ons viertjes naar Antwerpen, we namen de propvolle partytram naar het Sportpaleis en zochten onze plekjes op. De Piraat en de Pastoor haalden onze gratis blikjes champagne op, en toen kon het feest beginnen.

 

Het duurde niet lang voordat er gewisseld werd van plaatsen, want overal waren nog lege vlekjes, die snel ingenomen werden door andere, meer naar achter gezeten mensen. Wij bleven nog een poosje in ons hoekje, maar verhuisden uiteindelijk ook een beetje meer naar het midden. Wel zat er nog steeds niemand achter ons, waardoor we alle ruimte hadden om op te springen en gek te doen. En te dansen, want daar dient zo’n partyconcert natuurlijk voor. We schreeuwden keihard mee met élk bekend nummer – en dat waren er heel wat – en we amuseerden ons rot. Ineens werd er afgeteld, en stonden we versteld dat het al zo laat was. Nog twee uur later zat het concert erop, ook veel sneller dan verwacht. Time flies, weet je wel. We besloten nog een kwartiertje van de fuif met Regi te genieten – hoewel, mijn stijl helemaal niet, dus ik nam mijn toevlucht tot nieuwjaarsberichtjes sturen – voordat we er vandoor gingen en de tram haalden. Een goeie zet, zo bleek, want er was nog geen grote stormloop naar buiten en we hadden genoeg plek in de tram.

 

Nadeel was dat we een half uur te vroeg bij de bushalte waren. Dus gingen we nog iets drinken in het café aan de overkant. Het was er lekker warm en best gezellig voor een café vol oude Linkeroeveraars. Precies op tijd trokken we terug naar de bushalte, waar we gelukkig niet te lang meer in de kou hoefden te staan en op de bus konden. De busrit was overigens nog een heel avontuur, want we werden voortdurend geëntertaind door dronken groepjes jongens. Toen de eersten afstapten, werden ze vervangen door andere, en zo ging het maar door. Tegen de tijd dat we in Sint-Niklaas waren, hadden we allemaal de slappe lach. Vooral Calimero vond dat goed, want de slappe lach maakt je goed wakker. Ze had zich eerst een beetje zorgen gemaakt omdat ze erg moe was, en ons het laatste stukje nog naar huis zou voeren met haar pas verworven rijbewijs. Maar van die vermoeidheid was na de lachsalvo’s geen sprake meer. Misschien moeten we de jongensgroepjes maar elke keer inhuren, als er iemand wakker moet kunnen blijven…

 

Om half vijf rolde ik uiteindelijk in mijn bed, gelukkig mocht ik een tikje langer uitslapen dan anders. De nieuwjaarsbezoeken zouden toch pas vanaf de namiddag doorgaan. Al zal je sowieso zien dat er toch nog dingen in het honderd lopen, maar dat waren zorgen voor de volgende dag. Het enige wat nu telde, was slapen, slapen, slapen…

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.