20-01-09

Sneeuwwitje kookt over (en andere zaterdagse bezigheden)

 

Er stond een dagje met de Oldies op het programma, en dat was ook het enige wat al echt vaststond op het moment dat ik uit mijn bed kroop. Ik heb een beetje meer structuur nodig dan dat, en dus was ik niet in mijn meest stressloze doen. In de hoop die stemming te doen omslaan, zette ik mijn computer aan. Helaas werd ik daar niets wijzer door, en dus besloot ik maar eens naar Zussie te bellen. Die wist gelukkig raad, en zo kwam er toch iets van structuur in mijn zaterdag. Dat wil natuurlijk nog niet zeggen, dat alles toen zonder stress kon verlopen. In tegendeel.

 

De eerste zaterdagse bezigheid, was tegen een rotvaart naar de GB rijden, daar zo snel ik kon ene hoop ingrediënten voor een avondmaaltijd bij elkaar zoeken en hopen dat ik niets vergat. Ik sjeesde terug naar huis, waar ik nog vijf minuten de tijd had om mijn rugzak te herschikken, mijn zak vol wereldwinkelchips kon grijpen en van jas kon verwisselen voordat ik op weg naar de bushalte ging. Ik haalde de bus stijlvol op tijd, en kwam ook precies op het verwachte moment aan op de afspraak met Samson. Hij was daar echter stijlvol te vroeg geweest, met als gevolg dat de arme jongen half vervroren naast mij liep, op weg naar de gitaarles.

 

Na de gitaarles trokken we in gezelschap van de fiets, de gitaar en overladen rugzakken naar ons favoriete broodjeshuis om twee smossen Abraham. Die namen we gezellig mee naar 007, om ze daar op te eten in gezelschap van onze vriendjes. 007 was er uiteraard, en ook Zussie en de Pretty Nurse waren al gearriveerd. Die laatste had niet zoveel tijd meer, want haar dienst zou over een half uur beginnen. Wij waren er verrassend vroeg, we hadden gedacht langer over onze eerdere bezigheden gedaan te hebben. De tijd die we hadden ingehaald, verdeden we dan maar mooi met het traag eten van onze smos. En toen was het tijd voor afscheid van de Pretty Nurse, en verhuisden de overgebleven vriendjes naar de living voor een spelletje.

 

Dat was namelijk het opzet van de middag. Spelletjes spelen. Dat doen grote kinderen namelijk soms nog wel eens graag. Zeker als ze tijdens de eindejaarsperiode veel nieuwe spelletjes hebben gekregen. Het eerste spelletje werd mijn FBI-spel. Dat is er zo eentje dat je best gewoon begint te spelen, en dan praat degene die het kent de anderen er gewoon door. Zo leer je het een beetje. Toen we net bijna klaar waren, kwam Kaat Piraat aangevaren. Zij had nog een stapel spelletjes bij zich. We speelden ons spelletje uit en Samson bleek de winnaar. Er werden drankjes en chips bijgevuld, Kaat Piraat zocht een plekje en we begonnen aan het volgende spel: Pirates of the Carribean. Omdat het maar met z’n vieren kan gespeeld worden, speelden Samson en ik als één team. Natuurlijk verloren we glansrijk. Het was ook een lekker moeilijk spel, maar wel bijzonder leuk. Kaat Piraat moest al lang weer vertrokken zijn, maar we wilden het zo graag uitspelen! Het was uiteindelijk toch zij die erin slaagde te winnen, na een verbeten strijd met 007, en toen kon de doos worden opgeruimd. We namen weer afscheid, en zochten een nieuw spelletje uit.

 

Net voor het einde van het Piratenspel was de deurbel weer gegaan, en was het Rietzwijn aangekomen. Hij nam maar wat graag de plek van Kaat Piraat in om het nieuwe spelletje te gaan spelen. Het was er immers eentje van hem en Zussie: Rupsenrace. 007 werd de winnaar van wat een behoorlijk kort spel bleek te zijn. Maar waarschijnlijk moeten we de strategieën om elkaar dwars te zitten nog wat beter leren… Ik had beloofd die avond te koken, en ik had mijn structuur klaargezet op ‘beginnen koken om zes uur’. Dus na het rupsenspel was er nog even tijd om een ander spelletje te beginnen. Dat werd Wollie Bollie van 007, een schaapjesspel dat vreselijk lang duurde om uit te leggen. Ik gaf het al snel op, keek naar de klok en kwam er van onder uit door naar de keuken te huppelen.

 

Terwijl mijn vriendjes met schapen aan het bingospelen waren of zoiets – ik heb geen idee wie er uiteindelijk gewonnen heeft en of het spel zelfs uitgespeeld is geraakt – was ik in de weer met het snijden van groentjes (een paar keer in mijn vingers) en het bakken van gehakt (dat lag uiteindelijk overal verspreid). Tortilla’s werden opgewarmd, mijn vulling werd lekker gekruid, en uiteindelijk was ik klaar. “Aan tafel!” Met z’n allen dekten we snel de tafel, en kon er aangevallen worden. Gelukkig was iedereen enthousiast over het resultaat. We bleven nog een poosje gezellig zitten, totdat we weer plek hadden voor een dessertje van 007: Apfelstrüdel. Daarna was het tijd voor Samson om door de ijzige kou terug naar huis te fietsen.

 

Wij besloten dat het tijd was voor nog een spelletje: Macchiavelli (zowel van 007 als van Zussie en het Rietzwijn). Lekker moeilijk, maar ik geloof dat ik na een tijdje spelen een soort van strategie heb begrepen. Laat dat goed nieuws voor Jompie zijn! Al won ik niet – ik heb geen enkel spelletje gewonnen, zelfs, en mijn humeur is er niet slechter door geworden – maar was het 007 die de overwinning in de wacht sleepte. Na het spelletje kwam de Pretty Nurse nog even terug aanwaaien – ze kreeg nog een tortilla als laatavondsnackje – en deden we nog een laatste spelletje. Het Pinguin Party spel van de familie Rietzwijn, dat we intussen al vrij goed kennen en waar we steeds pogingen doen om elkaar te boycotten. Niet dat dat altijd even goed gaat, natuurlijk. Het was uiteindelijk Zussie die won. Inmiddels was het al tegen middernacht geworden, en besloten we er vandoor te gaan. Zussie en het Rietzwijn stopten mij in hun auto en dropten mij thuis af, onderweg naar hun eigen huisje. Het was weer eens een leuke dag, we kijken allemaal al weer uit naar de volgende!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

sneeuw sneeuwitje is maar een sprookje
en de wolf is alle maal niet echt
waar

Gepost door: frederik | 11-04-09

vieze sneeuwitje sorry ik dacht dat het leuk was maar het is zo stom

Gepost door: sara | 13-09-09

De commentaren zijn gesloten.