05-08-08

Baloe's Barbiekjoe

 

De vorige speelpleinweek eindigde ermee dat Boerinnemieke zich naar huis haastte om zich om te kleden, Calimero tot bij de Pastoor reed om kleren te halen en Sneeuwwitje op het gemak naar huis ging, zich omkleedde en toen op Calimero wachtte om samen met de fiets tot bij Baloe te geraken. Sneeuwwitje en Calimero hadden lichtjes overuren gedaan, met als gevolg dat ze pas tegen half acht bij Baloe aankwamen. Boerinnemieke was er al, de andere gasten ook - lees: één boyfriend van Baloe, één chauffeurvriendje van Boerinnemieke en één beste vriend van het Lief Heersbeest. En Baloe, natuurlijk. Een beetje een zielige opkomst - maar dat had allerlei redenen, van gegronde tot ongegronde - maar dat belette ons niet om te doen waar we voor gekomen waren: Heel Veel Eten en Heel Veel Plezier maken.

Eerste Feestfase: eten. Calimero en ik zaten achter, dus moest er een inhaalbeweging gedaan worden. Er was nog scampi en worst voor ons overgelaten, en die verdeelden we mooi - ik de scampi en zij de worst, zodat elk hetgeen had wat ie lust - en daarna konden we gelijk met de anderen de kipfilets aanvallen. Eén extra vriendje-uit-de-buurt kwam erbij om de grote hoop te doen verdwijnen. Voor de spicy satés hadden we geen ruimte meer, maar dat gaf gelukkig niets. Brood en groentjes kan er dan wel altijd in - ik had voor één keer geen last van het BBQ-virus, waarschijnlijk omdat ik het zo'n zonde vond voor Baloe dat ze zoveel teveel had. En zélfs al ben ik geen rijstpapfan, ik heb toch van de "pap de riz de bobonne" - Baloe's boyfriend spreekt enkel Frans en Baloe's Frans vertoont enig haar - genoten. Intussen werd er ook gezellig gebabbeld, vooral met de beste vriend van het Lief Heersbeest want die had ik in geen zes maanden gezien en die had een massa muziek in te halen om mij te laten horen.

Tweede Feestfase: schrale filmkes. Calimero en Baloe hadden de hele avond al zitten filmen, maar toen kregen we zin om de film die Baloe gemaakt had op het eerste speelpleinweekend zonder Sneeuwwitje te bekijken. Dus verhuisden de meesten onder ons naar de living - Boerinnemieke durfde niet, maar besloot achteraf toch te komen - en zo zag ik eindelijk alle schraliteiten die ik gemist had. Na het filmke namen Boerinnemieke en haar beide bodyguards afscheid, en bleven Baloe, haar Boyfriend, Calimero en ik achter voor de...

Derde Feestfase: het optreden van de beste vriend van het Lief Heersbeest. Hij begon aan een gig met zijn akoestische gitaar, voor een akoestische sessie van zijn eigen repertoire versus dat van Metallica. Meestal behoorlijk goed - maar eerlijk is eerlijk: af en toe gaat ie ernaast en heeft ie nog wat te oefenen. Maar oefening baart kunst uiteraard, en wie weet wordt ie ooit wel de nieuwe James Hetfield. De gezichten heeft hij in elk geval al mee. En de muziek en de teksten zelf, want die vind ik geweldig. Na drie nummers besloten Calimero en ik dat het tijd was om naar huis te vertrekken. Zo misten we de Vierde Feestfase: logeren wel, maar we kozen er toch maar voor om op zijn minst één nachtje goed te slapen. De speelpleinweek had ons al uitgeput, en de rest van het weekend en de volgende week beloofden ook niet al te rustig te worden. Voorwaarts, huiswaarts dus, en energie opladen voor het volgende avontuur!

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-08-08

Kuifje op het Speelplein

 

De laatste week van juli beloofde ééntje met spannende avonturen te worden: er waren maar liefst twee nooit vertoond grandioze spelen met megalomane neigingen aangekondigd. Avonturen zoals Kuifje ze het liefst heeft, dus.

Maandag. Beginnen met een knaller: smokkelspel van Spruitje en Monster. Drie kampen die leven van Bamboe: het Pandakamp, het Chinezenkamp en het Ikeakamp. Bamboesmokkelen. Bamboespinnen die de stokken besmetten. Boemannen die kinderen ontvoeren. Een drugsdealer. En uiteraard: veel valsspelers. Maandagmiddag gelukkig toch mooi weer, dus buiten spelen. Vrij spel met impulsen, maar zonder Monster en Sneeuwwitje, want die moesten hun reis gaan boeken!

Dinsdag. Sneeuwwitje kon niet uit haar bed, dus miste ze de spelletjes uit de oude doos. Iedereen miste die overigens, want er waren geen oude dozen. Kinderen amuseerden zich wel rot met potje stamp en consoorten. Waterspelletjes in de namiddag: paintball met natte sponzen. Koningsbal met natte rugbybal. Waterballons en bekertjes à volonté. Zeer veel natte moni's. Zeer veel natte kinderen. Eén totaal verzopen Monster na een laffe aanval van drie mannelijke moni's met watervoorraad. En toch geen Tinkywinky's te zien.

Woensdag. Speelplein Sneeuwwitje verandert in Tv Studio De Scheve Schaats. Geen moni's meer, maar echte tv-studio-personages met eigen karakterkaarten. Een tv studio om in te spelen: de receptie van Cindy, de shminkkamer van Daisy, de fotostudio van Jacqueline, de bar van Cois, de televisiequiz van actrice Veronique, de opnamestudio van regisseur-cameravrouw Ann waar de talkshow van presentator Guillaume wordt opgenomen, directeur George die zich overal mee moeit en dronken derderangsacteur Gino die overal rondzwalpt. En dan... blijkt er een moord te zijn gepleegd en komen Inspecteurs Posmons en Machaals eraan... Heel veel plezier gemaakt, tien keer ondervraagd en uiteindelijk had Cois het gedaan met een kurkentrekker. No dirty pun intended. In de namiddag speelt Sneeuwwitje binnen wegens veel te warm, en telt ze na vier keer ganzenbord, zes keer david de kabouter familiespel en vier keer galgje met alleen maar letters omdat het kind in kwestie enkel letters kan lezen de tijd af tot ze met Jomps naar Narnia kan gaan kijken. Eet zich daar misselijk, valt ei zo na in slaap tijdens het eindgevecht en mist de trein naar huis, maar gelukkig brengt ridder Jomps haar veilig thuis.

Donderdag. Kuifje en de lachpil: een spannend interactief avontuur met een filmpje van de Designer. Kuifje, Jansen en Jansen, Bianca Castafiore en Kapitein Haddock nemen de kinderen mee op zoek naar aanwijzingen, onder andere door te gaan telefoonboekzoeken bij Sneeuwwitje-als-Belspeldel. De formule van de lachpil wordt gevonden. Nu nog Zonnebloem. Tijdens de pauze: vijftien minuten out of sight door een ziek net-te-jong-of-net-oud-genoeg dametje te verzorgen. Na de pauze weer een boel opdrachten - onder andere de valiezenestafette van Veers - totdat Zonnebloem gevonden wordt en iedereen een pilletje krijgt. Eén zonneslagslachtoffer. Namiddag: viert Charlie. Groene paraplu, groene opblaaszetel, groen molentje, groen drinkbekertje. Waterspelletjes. Minder waterschade dan anders. Iedereen droog voor de moniactiviteit. Lekkere pizza's. Lads tegen Ladies. En Spruitje is een dikke vette valsspeler.

Vrijdag. Bosstratego. Kuifje en Janssen vinden een edelsteen. Kuifje wil hem bijhouden, Janssen wil hem naar het museum brengen. Janssen en Sneeuwwitje in een kamp, Kuifje a.k.a Spruitje met Blub en Bompie in een kamp. Zonsverduistering zorgt voor wilde Tim S. Overzettelijk. Twee boemannen die voor veldhospitaal dienen. Sneeuwwitje neemt veldhospitaal over. Janssen a.k.a Monster blijft alleen achter. Spruitje is een dikke vette valsspeler. Middagje thuis eten voor Monster en Sneeuwwitje, daarna terug naar het speelplein. Heel de animatieweek aan één stuk achter elkaar aan. Vrij spel zonder impulsen. Dweilen. Eén te laat opgehaald kind. En dan naar huis... voor alweer een BBQ...

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-08

The Notorious Barbecue: the Final Edition

 

Zoals al eventjes zachtjes vernoemd, werd vorige week vrijdag - er zit iemand achterop, alweer - de Notorious Barbecue weer gehouden. En wel de Final Edition dit jaar, want vanaf volgende zomer zoeken we een nieuw concept, met nog meer plezier en iets minder hulp van het Coolste Grootouderpaar ter Wereld. Dit jaar moest het dus een knaller van een afsluiter worden, en al was ik er niet tot het bittere eind in volle bewustzijn bij: Sneeuwwitjes Sommarfest part Three was er weer eentje als nooit tevoren.

Samen met Monster, Zussie en de grootouders werden de laatste voorbereidselen voor de aftrap van de barbecue gedaan: douchen, hongerstillertjes op tafel gooien, eten gaan halen,... De aftrap werd vervolgens gegeven om vijf over half zeven, toen het Lief Heersbeest de tuin in fietste. Via de juiste weg, mijn briefje had dus effect gehad. In het volgende half uur arriveerde zowat iedereen, werd er wat met tafels geschoven en werden de eerste vlekken gemaakt. Toen we aan het eten begonnen, was de enige die nog ontbrak de onvolprezen Drossie, die er weer eens in was geslaagd de trein én de bus te missen. Toen hij uiteindelijk opdook, deed hij dat ook in Drossiestyle: in plaats van het concept Bring your own Booze had hij het concept Bring your own Food in het leven geroepen. Dat was echter buiten Omie gerekend, die de jongen zijn eten in de koelkast verstopte en hem het échte Notorious Food voorschotelde.

Tussen het eten door - hoewel, eten... mijn typische reactie op barbecues kwam na een half kippending ook weer opzetten - werden er weer de meest interessante gesprekken gevoerd. Die konden doorgaan tot in de late uurtjes, maar nadat ik Drossie een uitweg uit mijn godvergeten boerendorpje had geboden besloot ik die gesprekken te verplaatsen van de partytent buiten naar mijn in der haast leeggemaakte living. Het was toch ietsie te koud om buiten te slapen.

De rest van de avond verliep zoals hij begonnen was: een in twee gesplitste groep waarvan de voorlopig alcoholarme luidruchtiger was dan de "wijnbar" waartussen Sneeuwwitje nu en dan eens afwisselde. De gesprekken in de wijnbar waren hoogstaand en semi-intellectueel, die in de living gingen over lingerie en borsten. Ik bespaar u de details. Wat ik niet zal besparen is het verjaardagsmoment voor Zussie, met een ware hagelslagtaart en een hoop cadeautjes.

Nu en dan vertrok er eens iemand of een paar iemanden naar huis, de meesten bleven gezellig waar ze waren. Sommigen zagen er wel met de seconde zichtbaarder vermoeid uit, en toen op een bepaald moment de Pastoor en Calimero naar huis vertrokken, trok Sneeuwwitje het ook niet langer. Ze besloot met twee andere vermoeide gasten naar haar eigen slaapkamer te trekken. Nog twee keer beneden geweest natuurlijk wegens vergeetachtigheid, maar toen ze uiteindelijk de laatste niet-slapers naar huis hoorde gaan stopte ze haar oordopjes in en viel ze als een blok in slaap. Gevolg: de rest van de avond heb ik uit goede bron van Monster vernomen. Er blijken nog enkele alcoholische avonturen te hebben plaatsgevonden, bijzonder grappige gesprekken en een fiets die zogenaamd gestolen was. Rond vier uur sloeg de man met de hamer echter toe en werd het stil in ons huis...

... En dat bleef het tot ongeveer elf uur de volgende dag. Toen werd er opgestaan, geïmproviseerd ontbeten, rondgerend, naar huis vertrokken, een beetje opgeruimd, restjes gegeten, nog een beetje opgeruimd en uiteindelijk bleven Sneeuwwitje en Monster alleen over. Omie's Opruimdienst werd opgebeld, en totdat zij arriveerde keek Sneeuwwitje televisie en deed ze een verslaving aan de Naked Brothers Band op. De opruimwerken verliepen overigens zo vlot dat Sneeuwwitje en Monster die avond nog naar de film konden. Maar de barbecue was beter dan de film. Het hoeft niet altijd het boek te zijn.

 

19:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-07-08

Kiekeboe op het Speelplein

 

Monster was deze week weekverantwoordelijke, en omdat ze het vrij spelen een beetje beu was, had ze de kinderen getrakteerd op een hele week het ene spel na het andere. Kiekeboe en zijn familie was overal aanwezig... of, op zijn minst in het begin toch.

Dinsdag. Nog steeds lijdend aan het beestje in mijn buik dat mij het halve weekend thuis had gehouden, besloot ik maar ineens dat ik nog een ochtendje langer van mijn lang weekend mocht genieten. Ik had toch nog een hoop te doen voordat ik van de nieuwe speelweek kon gaan genieten. Vanaf 's middags vloog ik er dan wel in met het Duelspel tussen de Kiekeboes en de Van der Neffes. Niemand die wilde komen opruimen bij Charlotte - geef ze eens ongelijk - en iedereen die wilde gaan fruitsatés maken bij Mw Van der Neffe. Fietsbanden die werden opgepompt bij Kiekeboe - en fietsbanden van de andere monifietsen die stiekem achter de hoek werden platgezet - en stapels spijkers die in houtblokken werden geslagen bij Van der Neffe. Voetbalfreakjes bij Joeksel en uitvinders bij Konstantinopel. Shminkpopjes bij Froefroe en hakkenracers bij Fanny. En Tomboy D'Hollander heeft mijn eeuwige bewondering, want hoewel ze eruitziet als een jongentje en zowat het grootste talent bij haar voetbalploeg is, slaagde ze erin in een waanzinnig tempo op veel te grote hakken de overkant te bereiken. Fascinerend. Uiteraard was op het einde geen enkele familie gewonnen, want iedereen speelde vals. Again: geef ze eens ongelijk.

Woensdag. De twee voorbereide spelletjes werden omgedraaid wegens een gebrek aan leventjes. Zie verder. In de voormiddag werd er dus een groot spel gespeeld, dat eigenlijk een vermomde keuze-activiteit was. Dansen met Monster: honderdduizend keer Bop to the Top totdat iedereen het beu was en ik hen in de middagpauze in de gang stopte. Maar het dansje was spectaculair. Vooral Monster, eerlijkheidshalve. Een poging om de voetballers te laten basketballen. Mislukt uiteraard: er was zodanig weinig interesse dat de balspelen, ruige spelen en kringspelen samen moesten gesmakt worden. En dat gaf vonken! Ook vonken bij de knutselaars: zij maakten lantaarntjes. In de namiddag knipte ik nog de beruchte leventjes voor de bokswedstrijd van Monster en de Pastoor. King Gegie won van Samson, en dat was het startsein om zelf 'aanvallerkes' te beginnen verzamelen. Aardmannetjes te koop bij de Designer en mij. "Maak een boeketje met enkel witte bloemen en geef ze zo charmant mogelijk aan Sneeuwwitje." Dankjewel, Designer. Tien kinderen die 'frans spreken' verstaan onder charmant zijn, en één handkus. Die eerst per ongeluk in de palm van mijn hand terechtkwam: "Maar dommerik, dat moet aan de andere kant!" Toffe vriendjes. Het einde ging de mist in, maar het was wél plezant.

Donderdag. Met vijfendertig kinderen en zes moni's naar de Ketnetstudio voor de opnamen van "De Pretroulette". Een uurtje busrijden: zijn we er bijna? Ik ben busziek! Geoffry blijf op je poep zitten! Binnen in VRT-land op een grasveld gepicknickt. Naar de Ketnetstudio's. Erik, de fantastische security-man (kunnen we jou niet inhuren, Erik?) en een glazen deur waardoor Kobe en Melvin way too much zichtbaar waren voor onze arme wachtende varkentjes. De kinderen van speelplein W. uit W. die tien keer braver en gedisciplineerder waren dan onze varkens. Tom, de publieksman, die de overgekookte wachtertjes kwam halen om een spelletje te gaan doen in het VRT park. Behalve zeven van onze varkentjes - waarvan uiteraard drie D'Hollanders - die niet naar buiten wilden. En dus bleef Sneeuwwitje ook maar binnen... En toen was het wachten eindelijk voorbij. Jos mocht de studio in en de kinderen ook, de moni's moesten in de foyer wachten. Daar konden we alles op tv schermpjes volgen: onze varkentjes in de studio - ineens heel braaf, behalve die twee die bijna buitenvlogen. The Usual Suspects. Vijf van onze varkentjes kwamen op de roulette terecht, eentje werd geïnterviewd en eentje mocht het laatste spelletje spelen. En hij won nog ook. Een reis naar Disneyland met het hele gezin... als dat geen fantastische uitstap was! We keerden tevreden terug naar huis, al was de busreis iets minder kalm als de heenreis. Eén geschorste D'Hollander, zes doodvermoeide moni's en een kapotte Jos. Jos was een waterballon, trouwens. Thuisgekomen werd er schoongemaakt - of gedaan alsof - eten besteld, drinken gekocht en gegeten. En toen werd de Singstar aangezet en startte een verhitte strijd tussen twee groepjes - en het onze was het beste. Monster en ik wonnen glansrijk een duel met Spruitje, en we maakten ook King Gegie nog eens flink in. Waren ook de enigen die Hit Star niveau haalden. Singstarverslaving voor Sneeuwwitje... tot ze een aanval van 'ik kan niet tegen mijn verlies' kreeg en naar buiten spurtte. Alles opgeruimd, afgesloten en naar huis gelift. Beetje te weinig slaap om de volgende dag vroege te doen...

Vrijdag. Maar het moest: om kwart over zeven speelplein geopend. Geweldig spelletje slavenmarkt gespeeld. Back to the old days. Het schilderen van een 450 meter lange doek voor onze Gedreven Schepen - Elllllllln: "Op zijn kop gevallen en blijven boenken, ja!" Chantage: groepjes gevormd en als een groepje twintig minuten had geverfd mochten ze pas naar de crossberg. Gezellig middagje op de crossberg gehad - kinderen met de slappe lach omdat ze een kapotte fiets uit de beek takelden en volledig sloopten. Tussendoor al de hele dag om het half uur een personeelsdienst proberen bereiken voor een sollicitatiegesprek: kan je eens terugbellen? Na twee dagen vruchteloos terugbellen eigenlijk liever niet meer, nee... Wateroorlog die uitbarstte, uiteraard meer tussen de moni's dan tussen de kinderen. Waterballonnen, waterkanonnen, waterboxen. En toen was het vier uur en wandelden Monster en ik - via een paar boodschappen - naar huis. Klaar voor de laatste voorbereidselen van... de Notorious BBQ!

 

17:31 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-07-08

Solliciteren met Sneeuwwitje

 

Er zijn zo van die dingen, normale dingen in het leven van De Mens, die je doet zonder bij na te denken. Je neus jeukt, dus je krabt even. Je hebt zin in iets lekkers, dus je bakt een cake. Je hebt werk nodig, dus je gaat solliciteren. Gewoon. Niets bijzonders. Bij Sneeuwwitje gaat het echter altijd op één of andere manier anders dan bij normale mensen. Haar neus jeukt, maar haar nagels zijn te lang en dus bezeert ze zich. Ze heeft zin in iets lekkers, maar de cake die ze bakt brandt aan. Ze heeft werk nodig, maar zelfs solliciteren draait uit op een heel avontuur.

Ik besloot dat mijn dag zou beginnen om half negen. Zo had ik toch een beetje tijd om uit te slapen en uitgerust te vertrekken. Het eerste wat ik deed, was de uren van de trein naar Halle opzoeken, want daar moest ik heen. Ik wist best dat het geen simpele onderneming zou zijn, daar was ik door kenners Engeltje en het Sprokenmeisje al voor gewaarschuwd. Ik koos de interessantste verbinding uit, zocht uit wanneer ik de bus moest nemen en besloot toen dat ik nog zeeën van tijd had. Tot ik tot de conclusie kwam dat ik vergeten was een bewijs van goed gedrag en zeden te gaan aanvragen. Snel naar Mamie gebeld om te vragen of dat gewoon bij de gemeente kon afgehaald worden. Volgens haar kon dat wel, dus haalde ik opgelucht adem.

Ik at in zeven haasten ontbijt, spurtte drie keer naar het toilet, ging onder de douche en kleedde mij netjes aan, zette de computer alvast aan om een bewijsje van school af te drukken (mijn ontbrekende diploma nog steeds, weetjewel) en toen nam ik de fiets van mijn zusje om naar de gemeente te rijden. Toen ik parkeerde en de fiets wilde vastzetten, sneed ik mij om een of andere reden aan een of ander uitsteeksel. Lelijke schram op mijn hand, en ze bloedde nog ook. Verdorie, dat begon al goed. Vervolgens wachtte ik een hele poos tot ik aan de beurt was, maar had ik blijkbaar aan het verkeerde loket gewacht. Bij het volgende loket moest ik natuurlijk ook weer een hele poos wachten, maar uiteindelijk was het aan mij. En toen kreeg ik natuurlijk niet direct mijn bewijs, maar moest ik dat aanvragen en kan ik er pas dinsdag om komen. Zucht... zonder diploma én zonder bewijs gaan solliciteren dan maar...

Terug thuis ontsmette ik mijn schram en ging ik nog een paar keer naar toilet, ik drukte mijn verklaring van het diploma af en vulde mijn zak met alles wat ik dacht nodig te hebben. En toen kon ik vertrekken. De bus kwam een beetje te laat, maar dat gaf niets. Ik kwam mooi op tijd op het station aan, de trein stond al op mij te wachten en ik kon dus al rustig een plekje zoeken. Het duurde iets langer dan een uur voordat ik in Brussel-Zuid aangekomen was, en intussen moest ik alweer naar het toilet. Ik had echter maar vier minuten de tijd om over te stappen, dus ik moest nog eventjes wachten. Overgestapt, stoptreintje naar Halle genomen, en daar kon ik dan eindelijk een toilet gaan zoeken. En toen kon ook mijn zoektochtje met het stratenplan beginnen.

Dat ging verrassend vlot. Zonder te missen liep ik rechtstreeks en in een half uurtje van het station naar de plek waar ik heen moest. Ik was een halfuur te vroeg, maar dat gaf blijkbaar niks. Ik meldde mij aan de receptie aan, en ik mocht even wachten tot de verantwoordelijke dame mij kwam ophalen. Even later kwam nog een jongen binnen die voor hetzelfde kwam. Samen mochten we naar een computerzaal - door een wirwar van gangen en trappen - en moesten we een test invullen. Niet zo heel moeilijk, vond ik, maar we wachten toch maar het resultaat af... Pas dan weet ik of ik nog eens mag terugkomen voor een gesprek. Na de test moesten we even wachten in de wachtkamer en op een knop duwen, zodat er iemand ons zou komen halen om ons terug naar de uitgang te brengen. En daarna zat het er alweer op!

Ik wandelde terug naar het station, en van het vele water drinken tijdens mijn test - het was gratis water - moest ik natuurlijk weer naar het toilet. Daarna moest ik nog eventjes wachten op de trein naar Brussel, maar gelukkig was het best mooi weer in Halle. In Brussel bleek dat de trein naar Sint-Niklaas vijf minuten vertraging had, en dat ik dus nog tien minuten tijd had. Ik liep snel een winkel binnen om een boterham te halen, en net toen ik terug bij het perron kwam bleek de trein ineens toch geen vertraging meer te hebben en op tijd te zijn. Ik kon nog net naar boven snellen en in de trein springen voordat de deuren dichtgingen. Oef! Het was een dubbeldektrein, dus ik had genoeg plaats voor mezelf. Ik las de hele tijd in mijn boek, en zo ging de tijd veel sneller voorbij.

Eigenlijk had ik toen ik aankwam de bus nog naar het speelplein willen nemen voor de vergadering, maar ik voelde me toch veel te moe. Dat heb je dan, als je meer uren op de trein zit dan dat je aan de sollicitatietest moet werken. Ik stapte dus maar gewoon thuis af en viel bijna in slaap in de zetel... En even later kwam ook Monster thuis, met de mededeling dat iedereen te moe was voor de vergadering en dat ze de volgende dag zou doorgaan. Natuurlijk moest ik thuis nog een paar keer vertellen hoe het was geweest, maar tegen negen uur was ik zo moe dat ik mijn bedje in dook. Niet alleen een weekje tussen de kinderen is dus vermoeiend, een dagje op zoek naar werk is dat absoluut ook!

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-08

Robbedoes en Kwabbernoot op het Speelplein

 

Deze week waren de aanwezige stripfiguren op het speelplein veel aanweziger dan de smurfen vorige week. Het waren dan ook niet de minsten: Robbedoes en Kwabbernoot en een heleboel van hun vriendjes kwamen deze week met ons spelen. Geen wonder dat er een vijf dagen spannende avonturen op het programma stonden!

Maandag. Keuzeactiviteiten. Niemand die strips wilde tekenen, dus werd er maar gewoon geknutseld en armbandjes gemaakt. Kringspelletjes en voetbal natuurlijk. Fitnessen met de Marsupilami - wie heeft er de fitometer weggehaald? De GB van de jongste Dhollander. Eindelijk weer op de crossberg. Cluedo: wie heeft er Guust Flater vermoord? Spruitje speelt vals (wat een verrassing) en Kwabbernoot heeft het gedaan. Vier vergeten Dhollanders. Een Dhollander met een waterpistool. Spruitje met een natte broek. Illegaal watergevecht. Sneeuwwitje over haar toeren.

Dinsdag. Een kas die niet gemaakt wilde worden. Geld dat in rook opging. Leuke spelletjes op het veld. Knoopjes. Een beetje regen. Geen zin in een tocht. Vrij spel. Vermoeid Sneeuwwitje kruipt vroeg in bed in plaats van met de vriendjes naar het park te gaan.

Woensdag. Fata Morgana. Modeshow met minstens tien stripfiguren. Iedereen wil dezelfde zijn. Niemand wil Mega Mindy zijn. Niemand vindt de juiste kleren. Iedereen wil Mega Mindy zijn. Vier stripverhaaltoneeltjes van elk drie minuten. Maar wij willen zelf een toneeltje verzinnen! Drie karren pimpen tot stripfigurenvoertuigen. De hele vloer vol verf. De moeilijkste Dhollander doodbraaf aan het werk. Een stripmuur met alle moni's als striphelden. Hilarisch verhaaltje over brandalarm in De Route. De Pastoor kleurt met zijn tong uit zijn mond. Tweelingbroertjes spelen roeibootje in de zetel. Maak een dansje op het verzamellied. Na honderd keer verzamelliedje, liedje beu. Middagpauze. Spruitje kalmeert een gevecht. Spruitje raakt zelf in gevecht betrokken. Twee dolgedraaide Dhollanders breken de boel af. Gedaan met Fata Morgana. De emmer van de moeilijkste Dhollander loopt over en hij wordt geschorst voor de rest van de week. Alle moni's aan het schuren op de verfvloer. Toch nog een sterren voor Fata Morgana. De dansster is binnen. De stripmuurster is binnen. De autoster was bijna toch nog binnen ondanks dat er maar een auto overbleef, maar toen besmeurde één Dhollander de moni's met verf. Ster verscheurd. Klein Ukkie scheldt Sneeuwwitje uit. Heleboel lachende kinderen, huilend Sneeuwwitje. Gedaan met Fata Morgana, deel twee.

Donderdag. Geschorste Dhollander zorgt voor rustige dag. Kringspelletjes spelen met de hele groep. Mislukt moordenaarke. Gigantische knoop. Luchtfoto's vanop de tribune. Spelen met zeiltjes. Gigazeeslagen. Spip to the rescue. Keelpijn, want Spip kan niet praten. Nootjesbal. Liaantrekken. Zakspringen. Evalueren op voorhand. Lolly's voor overgebleven kinderen. Schoonmaken. Spaghetti eten bij R&R. Kwis gewonnen. Hilarische opdrachten. Ijsje eten. Hoofdpijn. Zo vroeg mogelijk in bed want morgen...

Vrijdag. Geen speelpleindagje voor Sneeuwwitje. Niet omdat ze moe was en uit wilde slapen, maar omdat er iets nog spannenders op het programma stond: solliciteren!

 

13:35 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-08

Sneeuwwitje en de Discotrutten

 

Het is elk jaar weer wachten tot ze uit hun winterslaap ontwaken: Les Truttes. Dit jaar was het wachten tot ze bij ons in de buurt zouden komen extra spannend, want onze helden hadden een nieuwe show in elkaar gebokst. Eindelijk was het dus vorige week zaterdag, en konden we naar het verjaardagsfeest van het Beverse Jeugdhuis.

We vertrokken al vroeg, omdat we niet zeker wisten wanneer de Trutten precies het podium op zouden springen. Dat bleek nog niet voor direct te zijn: ze waren als laatsten en zouden dus pas om half twaalf starten. We keken dus eerst een poosje naar de Admiral Freebee Tribute Band (die was goed) en besloten toen iets in het jeugdhuis te gaan drinken. Zo misten we de tweede tribute band, maar voor de derde wilden we wel terug naar de tent. Om plaats te houden. We hadden al opgemerkt dat de muziek enorm luid stond - net nu ik mijn Werchteroordopjes uit mijn portefeuille had gehaald, natuurlijk - en tijdens The Doors Tribute Band deed dat wel erg veel pijn aan onze oren. Ja, The Doors zijn een klassieker en hun nummers zijn prachtig. Maar de zanger van de Tribute Band vond ik persoonlijk iets teveel pretentie hebben - en iets teveel krijsen in de microfoon.

Maar gelukkig was het leed snel verzacht: we hadden een plekje op de eerste rij, superdicht bij het podium waar onze helden straks zouden staan. Die helden kwamen al gauw op in hun nieuwe rode pakjes. De show begon en we vlogen er meteen in... tot de politie langskwam. Blijkbaar stond de muziek veel luider dan de wettelijk toegelaten 95 decibel. De organisatie vond er dus niet beter op dan de microfoons stiller te draaien... heel de show naar de vaantjes natuurlijk, want we hoorden de Trutten niet meer boven de muziek uit. Ze losten dat wel goed op, en uiteindelijk kregen ze hun show terug op de sporen, maar ik bleef het een beetje jammer vinden. Die vorige groep had best een toontje zachter mogen zingen, maar bij Les Truttes stond het nog niet eens zo pijnlijk hard.

In elk geval was de show geweldig. Zeker het einde, met de liefdesliedjes die gezongen werden door de àndere leden dan Sly. Helemaal gesmolten bij het liedje van Animal natuurlijk - al was ik weer ontsmolten toen hij op het einde alweer gewoon zijn drumstokjes aan twee mensen gaf... eentje had het verdiend, dat geef ik toe, maar die andere stond gewoon per ongeluk in de buurt. Niet eerlijk. Aan mij geven, of ermee smijten, dat moet ie doen. Na het optreden begonnen de organisatoren nog een beetje te lullen over het feit dat de politie was langsgeweest en dat je geen feestje kan bouwen bij 95 decibels. Het hele publiek, al lang zat, begon te joelen. Ik vond het dringend tijd om te vertrekken: tuurlijk kan je een feestje bouwen bij 95 decibels. Tuurlijk moet je je gewoon aan de wet houden, dat is niet voor de grap, dat is om de oren van het publiek te beschermen. En ik wil mijn oren nog graag een paar jaar kunnen gebruiken, en geen extra gehoorschade oplopen omdat een paar onnozelaars vinden dat ze zich niet aan de richtlijnen hoeven te houden.

We trokken dus naar de auto's, namen afscheid van auto twee en met auto één reden we nog een rondje. We waren namelijk in Beveren, en daar hebben we jaarlijks een bepaald soort afspraak... Helaas viel ons dat dit keer erg tegen. Er waren voorzorgen genomen voor rondreizende Speelplein Sneeuwwitje-auto's. We zullen ons actieterrein dus moeten verleggen... We probeerden in de plaats nog iets anders te vinden zodat we niet met lege handen thuis hoefden te komen, maar tevergeefs. Dan maar gewoon naar huis en in ons nestje kruipen. Dat deden Monster en ik heel stilletjes, om niemand wakker te maken want het was al behoorlijk laat. Gelukkig konden we de volgende dag weer lekker lang uitslapen!

 

12:48 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-07-08

Smurfen op het Speelplein

 

De smurfen die deze week op het speelplein waren, waren zo klein dat je ze bijna niet zag. Of, eigenlijk gewoon niet zag. Er werd wel gespeeld, en laat daat nou net het belangrijkste zijn op een speelplein. Who cares of het in het thema is of niet?

Maandag. Kennismakingsspelletjes: hoe ontdek ik de 'moeilijke kinderen' vanaf de eerste minuut. De pleinverantwoordelijke ontdekt de 'leuke' kantjes aan de job. Tussen de buien door toch even buiten gaan spelen om wat zuurstof op te doen. Eén ontbrekend animatiedraaiboek. Zoektocht naar een oplossing. Zoektocht mislukt. Los Godis in het Kruidvat. Voetballen: een meisje tussen alle jongens - en ze speelt hen nog allemaal naar huis ook. Vervelend kuisjobke wordt vervangen door opmonteren van een pleinverantwoordelijke aan het eind van zijn latijn. De Designer in zijn sexy werkbroek bouwt een multifunctioneel decor. Vermoeiende eerste werkdag... maar voor Sneeuwwitje zit het er nog lang niet op!

Dinsdag. Tikkertje op de speeltuin: lang geleden dat Sneeuwwitje zich nog zó geamuseerd heeft. Knikkers voor S-T. Een gesjorde schommel. Lachen met Garfield. Lachen met het Giechelvriendinnetje. Roosje en Zwartje de waarzegsters. Heel veel keelpijn. Het goede nieuws is... koekjes! Helpende handjes van de kindjes-op-rollerskates. Eén heel plezante speelpleindag die eindigt met een heel plezant avondje Samson-en-de-Svenska-Kök-moniactiviteitvoorbereiden. Laat in bed, en er morgen vroeg uit... Dat zal prikken om half zeven!

Woensdag. Dagje speelpleinvrij voor Sneeuwwitje. Welverdiend, want om half zeven raakte ze niet uit bed. Om tien uur ook amper. Sneeuwwitje wordt oud.

Donderdag. Laatste speelpleindag al! Lolsmurf's impulsencadeautje. Van de Jenga naar de Voetbal en weer terug. Shoppen met Samson. Zijn wij verzekerd voor rugklachten? Eén tegen allen mislukt. Voetbal om kwart voor vier. Naopvang om vier uur. Drie vergeten D'Hollandertjes. De moniactiviteit waarvan de helft van de ingeschreven moni's hun kat stuurde. Maar ze was wel tof, heel erg tof. Begin van Sneeuwwitjes speelpleincarriere tof. Met heel erge slappe lachaanvallen, een beetje viezigheid en een kleine bende leuke mensen. Een supermooie manier om de eerste speelpleinweek af te sluiten. zonder bijna één smurf te zien.

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-07-08

Zeven optredens, dertien ongelukken: waarom Sneeuwwitje een dag vroeger thuiskwam van Werchter

 

Zeven optredens en dertien ongelukken: zo leek het wel te gaan op Werchter. Het begon allemaal op donderdagochtend, toen ik na een nachtje zonder al te veel slaap samen met Monster naar de bushalte liep. Tot zover ging alles nog vrij goed. Ik was misselijk na een kort nachtje, maar dat zou wel over gaan. Ik leverde Monster bij haar vriendjes af, vond mijn eigen vriendjes en met z'n vieren stapten we op de trein naar Leuven: de Designer, Blub, Calimero en ik. Toen we op onze eindbestemming waren, gingen we meteen in de file staan om op de bus te geraken. Het was een heel stuk aanschuiven, maar gelukkig duurde het niet zó heel lang. Er was muziek, er was chips. Bovendien konden we als eersten op de bus springen en hadden wij vieren een mooi zitplekje. Onderweg naar Werchter kreeg ik een berichtje van Engeltje, die we normaal zouden meeten aan de eindhalte van de bus. Haar A-bus had haar echter op de B-camping afgezet, en dus moesten we een nieuw afspraakpunt bedenken. Ingang van de camping dan maar. Toen we daar aankwamen zochten we een mooi plekje uit - en het moet gezegd worden: het was het beste plekje dat we in jaren gehad hebben. Tenten werden opgezet, er werd een beetje geluierd en gepraat, en we vertrokken op boodschappentocht. Na de boodschappen werd er een zeker hamburgerrestaurant overvallen, en zo kwamen we op tijd aan om het Sprokenmeisje van de trein te halen en samen terug naar de camping te rijden. Tot zover ging alles nog goed. De bus liet dit keer iets langer op zich wachten, maar we geraakten toch op bestemming. Een beetje te laat om de opener te zien openen dan wel, maar die konden we horen van op de camping dus niemand was echt teleurgesteld. Dat veranderde echter wel toen we dan uiteindelijk wel naar de wei vertrokken: een gigantische file om binnen te geraken, zodat we de Counting Crowes volledig misten. Pech gehad, deel één.

Toen we binnen waren, verwachtten we natuurlijk meteen een programmaboekje te krijgen. Niet dus. De programmaboekjes waren blijkbaar op. Dan maar naar de Humostand zelf, maar ook daar hadden ze geen boekjes meer. En bij Stubru hadden ze dit jaar zelfs geen van die makkelijke kaartjes waar de begin en einduren van de optredens opstonden. Handig was anders, dus we moesten een beetje op goed geluk rondrennen die eerste dag. We besloten dus op tijd bij de Main Stage te gaan staan, om Mika te zien. Vijfzesde van ons wilde die namelijk heel erg graag zien. Het werd in elk geval een topoptreden, ook al begon het halverwege keihard te gieten. Dat zou op zich niet zo erg geweest zijn, zelfs niet met die vervelende paraplumeisjes voor ons. We kunnen wel tegen een beetje regen, gewoon andere kleren aan gaan doen, even opwarmen in de tent en we kunnen er weer tegen. Dachten we. Engeltje en het Sprokenmeisje hadden regenjassen bij, die waren voorziend geweest. De vier anderen trokken naar de tent om even droge kleren aan te trekken. Maar... wat zagen Calimero en ik toen we onze tent binnenkropen? Een zondvloed! De hele tent was doorweekt! We detecteerden een hoop gaten overal - die er niet toe doen als het mooi weer is, maar als het regent... Alles nat, van de kussens en slaapmatjes tot de kleren in de rugzakken. En zo konden onze doorweekte kleren die we aanhadden natuurlijk ook niet echt drogen... Pech gehad, deel twee. Die avond kwamen ook Engeltje en het Sprokenmeisje nog vroeger terug naar de tent, omdat het arme Engeltje aangevallen was door een of andere flauwe plezanterik die haar met modder hard in het gezicht had geslagen. Gemenerd, dat doet dus wel pijn!

Na een ijskoud nachtje in een tent die natuurlijk geen enkele bescherming tegen de kou meer gaf, werden we wakker gemaakt door een stralende zon. Hoera, de beproeving was over! Ik was de hele nacht misselijk geweest, maar zelfs dat was over. We zagen het weer helemaal zitten! Dit keer waren we wel op tijd op de wei voor de opener. The Black Box Revelation waren heel goed, maar wel véél te luid. We zijn dus maar snel een paar oordopjes gaan scoren - niet alleen omdat ik net een artikel had geschreven over het beschermen van oren, maar vooral omdat ik echt pijn had zonder. Het optreden was goed, en daarna trokken we met z'n allen eventjes over de wei - zeer weinig gratis te scoren dingetjes dit jaar, viel ons op - en toen keerden we terug naar de camping om een middagsoepje te eten. Ze smaakte enorm goed, en werd tot de laatste druppel opgegeten. Er gebeurde wel een klein pech-gehadje toen het Sprokenmeisje het nog warme campingvuurtje al onder haar zeil zetten en daar een gaatje in brandde, maar gelukkig was het een gat dat min of meer gestopt kon worden. We trokken weer terug naar de wei, en voor de rest van de dag verliep alles goed. Vijf minuutjes Slayer uit nieuwsgierigheid, de ontdekking van Ben Folds, en geen Babyshambles maar terug Air Traffic - een geluk voor Calimero en mij, want die hadden we dus gisteren gemist. Vervolgens terug naar het tentenkamp gewandeld voor het avondeten. In principe had het moeten lukken: vleesloze saus voor Engeltje en vleeshebbende saus voor de rest. De verdeling vleesloos-vleeshebbend ging een beetje mis, en dus was de vleessaus uiteindelijk alleen nog voor Calimero en mij. Net toen ze klaar was, stootte Engeltje per ongeluk het bakje om... Woeps. Beetje mijn schuld ook, want ik had beloofd ze te maken en ik had ze dus beter naar de kant waar ik zat verplaatst in plaats van ze tussen Engeltje en Calimero te laten staan. Gelukkig was er nog een beetje vleessaus voor Calimero, en aangezien ik maar weinig saus over pasta kieper had ik genoeg aan een restje vleesloze saus. Pech gehad deel 3 dus eigenlijk, al kon het dan gelukkig wel mooi opgelost worden.

Die avond gingen Blub en ik naar The Verve kijken en stond ik te springen voor Neil Young. Maar niemand anders deelde mijn springende staat eigenlijk, en om niet alleen achter te blijven wandelde ik mee over de wei. We zagen een eindje Hot Chip en deden een paar overgebleven standjes, en toen wist ik toch gelukkig nog het einde van Neil Young mee te pikken. Eigenlijk wel een beetje teleurgesteld dat ik de beste nummers gemist had... Die nacht werd het weer ijs-, ijskoud, zelfs mijn Zwedentrui hielp niets. De volgende ochtend was het echter zo heet dat ik niet in de tent kon blijven. Engeltje lag al op het zeil buiten te slapen, en na een toiletbezoekje besloot ik haar te vergezellen. Zo lagen we een poosje in de zon totdat iedereen wakker was. Dag drie kon beginnen. Voor Calimero was het eerste dat moest gebeuren een bezoekje aan de EHBO. Ze had een blaasontsteking opgelopen en had enorm veel pijn. Een antibioticapilletje verzachtte de pijn een tijdje, maar kon toch niet verhinderen dat ze bleef lijden. We hoorden een stukje van The Whighs, en wandelden eerst nog een keertje over de wei om te zorgen dat we àlle standjes nu echt wel overvallen hadden. Er werden ijsberen gered en chemische vragen opgelost - voor niets, trouwens, want voor mijn gsm hadden ze geen opladertje. En toen gingen we lekker in het zonnetje zitten voor het scherm van de Marquee, om MGMT te zien. Die waren erg goed, en zolang ze speelden bleef de zon schijnen. Net toen ze opgehouden waren, begon het te druppelen...

We wilden allemaal graag The Hives zien, en ook al begon het weer een beetje te regenen - niet zo hard deze keer, dus we maakten ons niet zoveel zorgen om de tent - ze speelden zo geweldig dat niets mij nog kon schelen. Tussen The Hives en The Editors gingen we een pitta eten, en toen begon het wel hard te regenen. Ik ging even een kijkje nemen om een zak over de tent te leggen, maar het hielp niets: alles was in geen tijd weer doorweekt. Een beetje moedeloos keerden we terug naar de Editors. Halverwege voelde het Sprokenmeisje zich niet zo lekker, en dus ging ze met Engeltje naar de tent in de hoop daar een beetje beter te worden. Calimero en ik besloten nog even op de wei te blijven en Kate Nash te gaan zien, maar uiteindelijk viel dat een beetje tegen en geraakten we de moed helemaal kwijt. De pijn was weer terug, Calimero begon een beetje te zeuren en verlangde heel erg naar huis. En als ik eerlijk moest zijn... ik ook. Ik had geen zin in weer een doorweekte nacht. Ik was het een beetje beu. De volgende dag zou Nightwish dan wel komen, maar die zou ik ooit op een andere keer nog wel eens zien. En dus pleegden we een paar telefoontjes en trokken we naar de camping om op te ruimen.

Onze vriendjes vonden het wel een beetje jammer, maar ze begrepen het ook wel. En dus hielp iedereen een beetje toen we opruimden. Net toen we klaar waren, was de Designer rijst aan het koken en vlak voordat we vertrokken gooide hij het campingvuurtje om. Ontzettend veel geluk dat het zoveel geregend had en dat alles zo nat lag, want anders hadden we een campinginferno gehad. Toen Calimero en ik vertrokken waren, begon de zon overigens weer te schijnen en hadden de anderen geen pech meer. Ik besloot dat ik misschien de volgende dag nog een dagje terug zou komen en dan 's avonds met Monster mee naar huis zou gaan, maar daar stak mijn buikje die nacht een stokje voor. Gelukkig dat dit niet mijn eerste Werchter was... ze viel dit keer dan wel tegen, maar dat mocht na zes jaar wel eens gebeuren. En volgend jaar? Zal ik iets anders moeten bedenken. Want dat kamperen, dat heb ik nu intussen wel gehad...

 

13:11 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-07-08

Geslaagd met grote onderscheiding

 

Ik heb de beste vriendjes van de wereld: toen Kaat Piraat hoorde van mijn niet-proclamatie haalde ze meteen haar gsm boven en begon ze te onderhandelen. In geen tijd nodigde ze een heleboel vriendjes uit en organiseerde ze een barbecue, speciaal voor mij. En zo kwam ik dan zaterdagavond langs voor een drink-met-een-vette-knipoog, en werd ik door al mijn schatten in de bloemetjes gezet.

Er werd gezellig gepraat met de vriendjes, terwijl we van aperitiefjes genoten en aan de hapjes zaten. Toen de meeste genodigden er waren kreeg ik een héle coole afstudeerhoed - zo eentje met een flosj aan - op mijn hoofd en reikte Kaat Piraat mij mijn eigen diploma uit: met grote onderscheiding ben ik voor mijn jury van vriendjes geslaagd. Wat een lieverds! Ik kan ze maar niet genoeg knuffelen en bedanken!

Vervolgens werd de barbecue aangestoken. De jongens hielden zich bezig met bakken, de meisjes zorgden voor de slaatjes. Het was heel erg lekker: ribbetjes, kip, aardappelen in een jasje, lookbroodjes, champignons, heel veel gezonde groentjes,... Ik heb wel een hoop van mijn eten gedeeld met de hondjes van Kaat, want dat zijn professionele schooiertjes die met grote Puss-in-Boots ogen op je schoot komen liggen: toe, geef mij ook eens wat? En wat kan je dan doen...

Het was de hele tijd lekker warm buiten, maar op den duur stak er een windje op. Eerst was dat welkom, maar na een tijdje konden we toch een trui gebruiken. We bleven gezellig verder praten - en pogingen doen om Jack Wolfspack over de vijver te doen springen, maar die zijn niet gelukt - ook al waren onze buikjes goed gevuld. Tot... het tijd was voor het dessert. Er werden banaantjes op de barbecue gelegd, gevuld met chocolade en bruine suiker - die natuurlijk karameliseerde binnen de kortste keren. Caloriebom tot en met, maar vandaag moest ervan geprofiteerd worden.

Na het dessert trokken er een heleboel mensen vandoor, en dus werd het tijd om het terras een beetje op te ruimen. Met de overgebleven bende ging dat best snel. Daarna trok ik samen met Kaat naar boven om een dvd'tje te kiezen. Ik kon het niet laten, koos voor de domste film die ik had kunnen bedenken: The Goonies. Voordat we de film bekeken kreeg ik nog een cadeautje - de dvd van de Freggles - en toen konden we eraan beginnen. Met een raketijsje als midnight-snack konden we 'genieten' van de avonturen van de Goonies: een bende veel te lawaaierige snotaapjes die een schat gingen zoeken en het aan de stok kregen met een domme dievenfamilie - The Fratelli's - en een aardig monster. Van de hand van Steven Spielberg, maar ik vond dat er iets aan mankeerde. Het was in elk geval wel pure, domme ontspanning, dus ik vond dat het niets gaf!

Na de film begonnen we allemaal een beetje te geeuwen, en dus trokken we weer huiswaarts. Afscheid nemen van die lieverds viel mij wel erg zwaar, maar gelukkig is het niet voor lang. Binnenkort doen we vast wel weer iets leuks! Dankjewel allemaal!

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-07-08

Waar is Wally in de discotheek

 

Ik herinner mij een klein meisje van een jaar of zeven dat zei: "ik ga nooit naar de disco!" Toen dat meisje zo'n tien jaar ouder was en op de leeftijd was gekomen waarop al haar leeftijdsgenootjes uitgingen, en velen daarvan naar de discotheken in de buurt, hield ze zich nog steeds aan die uitspraak. Meer zelfs. Ze was een beetje alternatiever en zei zelfs: "Discotheken zijn niets voor mij." En dat was ook zo. Tot Sneeuwwitje naar Zweden vertrok en daar niet in haar eigen scene terecht kon. Ze weigerde ook daar naar de discotheek te gaan, maar dook uiteindelijk wel nu en dan eens het nachtleven in, en kwam in contact met muziek die niet echt de hare was. Dat vond ze niet zo'n probleem, want Sneeuwwitje is nogal ruimdenkend, ook op muzikaal vlak. Ze had er geen probleem mee om op een mooie dag naar een concert van 50 cent te gaan. Ze had er dus ook geen probleem mee om in de clubruimte van Akademien een hele avond op R'nB gemixt met ik-zal-het-maar-techno-noemen-omdat-ik-niet-mee-kan-met-de-echte-termen te dansen. Het zal nooit echt haar muziek worden, maar sommige nummers hebben een emotionele waarde gekregen. En dus duikt er soms iets vreemds op tussen alle rock en indie in Sneeuwwitjes muzieklijsten.

En daar had het dus bij kunnen blijven, als Sneeuwwitje niet enthousiast 'ja' had gezegd op de vraag van Joxie om samen met haar en een paar vriendinnen mee uit te gaan in Antwerpen om te vieren dat we afgestudeerd zijn. Ik had natuurlijk ook nee kunnen zeggen en mijn eigen weg kunnen blijven volgen, namelijk die met een grote boog om discotheken heen gaat. Maar sinds ze terug is uit Zweden, is Sneeuwwitje toch niet meer helemaal hetzelfde Sneeuwwitje als daarvoor. Ze vond het dus tijd om een stapje afstand te nemen van dat meisje van zeven. En zo ging ze vorige donderdag mee naar The Noxx.

Het had een pagina in een Waar is Wally-boek kunnen zijn: zoek de vreemde eend in de bijt. Joxie, haar vriendje en ik gingen eerst nog wat drinken in één van de cafeetjes aan de cinema - mijn idee van uitgaan - en toen de andere meiden er waren trokken we naar het discotheekcomplex aan de overkant. Ik wandelde door de security meteen een nieuwe wereld in: geen inkom hoeven te betalen, muziek die oorverdovend staat, promomeisjes die op een balkon staan te dansen en kerels die een moord doen om tot bij hen te geraken. Het was vechten voor een plekje, want er was ontzettend veel volk. Karlssonstaferelen dus, alleen waren er geen zatte Zweden en hoefde ik geen meisje te kussen om mijn desinteresse aan te tonen. Wel veel mensen die precies daar langs moesten waar wij stonden. Joxie vroeg of ik liever op het verhoogje kwam staan, zodat ik er minder last van zou hebben. Maar ik besloot te blijven waar ik was, en zo alvast wat te oefenen voor in de frontlinies op Werchter. Ik amuseerde mij wél te pletter, want alle muziek deed mij zo aan Zweden denken. Monster lachte mij er achteraf mee uit: dacht jij nu dat het daar het einde van de wereld was en dat ze daar niet dezelfde muziek zouden hebben als hier? Maar dat bedoelde ik helemaal niet. Het was gewoon fijn, al die herinneringen...

Rond twee uur werd ik een beetje moe, maar we hadden nog verder kunnen dansen tot het licht werd. Als Mamie daar geen stokje voor stak, natuurlijk, want zij en Einstein moesten de volgende dag wel werken en ze moesten mij nog komen halen. En dus moest ik Joxie vanuit het feestgedruis slepen en kreeg ik een lift tot op Linkeroever. Daar stapte ik over in Einsteins auto en ging ik huiswaarts. Mijn oren floten flink - daar gaan alweer een paar gehoorcellen permanent de verdoemenis in - en ik was heel moe, maar het was de moeite geweest. Wie weet doe ik dat ooit nog wel eens opnieuw. En dan zonder het 'Waar is Wally-gevoel'.

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-06-08

De niet-proclamatie

 

Eigenlijk had hier een verhaal moeten komen over hoe Sneeuwwitje na jaren studeren er eindelijk in is geslaagd om af te studeren. Eindelijk was ze er van de allereerste keer door geraakt, in eerste zit. En niet zomaar. Naar alle waarschijnlijkheid zelfs eigenlijk met onderscheiding. Eigenlijk had het zo moeten gaan. Tot er een papiertje ontbrak dat niet van Zweden naar België teruggekomen was. En dus waren mijn ex-roommaatje en ik wel geslaagd, maar werden we niet geproclameerd. 'Resultaat uitgesteld'.

Ik weigerde te komen, maar Joxie stuurde een berichtje en wist mij toch te overtuigen mijn mening te herzien. En dus kwam ik die woensdagavond, in mijn nieuwe jurk gehesen en op schoenen die ik niet meer verder had willen inlopen, met Mamie aan mijn zijde aan op school. Ik zag een paar vriendjes, Jokke, Joxie en mijn Roommaatje kwamen bij mij staan en toen begon de on-proclamatie. Geen speciale zitjes voor de geslaagden, geen speciale speeches of persoonlijke handdrukken bij diploma-uitreiking. Geen prijzen, geen liedjes, niets daarvan. Wel een speech van het departementshoofd over zwarte Afrikanen en veteranen van WO II - hoe hij erin slaagt die speech elke keer slechter en slechter te maken, ik weet het ook niet - een saaie naamafroeping net zoals élk ander jaar, en vervolgens een chaotische receptie waar ze wél zalmwraps hadden. Speciaal voor ons.

Het was een échte niet-proclamatie. Had ik daar de vorige dag zoveel tranen over gelaten? Wel, ja. Had ik dat moeten doen? Misschien niet. Maar het had toch mooi geweest dat ik voor één keer in mijn leven mezelf eens zou horen afgeroepen worden. Met mooie cijfers. In elk geval: proficiat voor Sneeuwwitje. Want ze is afgestudeerd. Zonder diploma nog wel eventjes, maar ze ís wel afgestudeerd.

Eindelijk!

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-06-08

De Ronde van Sneeuwwitje

 

De Avonturen van Sneeuwwitje in Zweden zijn onherroepelijk afgelopen. En dus wordt het weer tijd om avonturen in België te beleven. De eerste week na mijn thuiskomst verschool ik mij een beetje binnen in mijn slaapkamer, want de buitenwereld jaagde mij schrik aan. Maar van zodra ik alle moed bij elkaar geschraapt was en ik mijn vriendjes nu écht wel te hard begon te missen, was het tijd voor een Ronde van Sneeuwwitje.

De eerste stop die ik maakte, was in Sinpals, omdat ik Samson wilde helpen met zijn examen Duits. Eigenlijk was dat nog geen officiële Sneeuwwitje-is-terug-stop, maar wel een belangrijke. Samson oefende een hele middag op die vervelende naamvallen, we kwamen samen tot een schema met belangrijke dingen en tegen dat ik weer vertrok kon hij alles zo goed als foutloos invullen. De volgende dag maakte mijn Held zijn beste examen ooit.

Die volgende dag maakte ik mijn tweede tussenstop in de Ronde van Sneeuwwitje. Ik moest naar Antwerpen om mijn en Anneliens Host Declaration binnen te brengen op het international office. Omdat ik het een beetje stom vond om enkel daarvoor naar Antwerpen te bussen, had ik ook met Jokke afgesproken. Ik kwam mijn Gijj-maatje op de afgesproken tijd en plaats tegen, en hij nam mij meteen mee op café. Daar bleven we een hele poos zitten met een pintje en een ice tea, om bij te praten, cadeautjes uit te wisselen en een gedicht voor te dragen. Toen we het café beu waren omdat ze ons geen tweede drankje wilden geven, wandelden we eventjes door de Stadsfeestzaal en zo ook over de Meir naar de Groenplaats. Daar trakteerde Jokke mij op een Australian ijsje - het is geen goed idee op dieet te gaan als je net weer thuis bent van Erasmus, want iedereen trakteert je op vanalles - en zo wandelden we nog een beetje rond. Tot ons dagje er weer op zat.

Ik nam een dagje rust om samen met Mamie naar het Shoppingcenter in Sint-Niklaas te gaan en kleren te kopen voor de niet-proclamatie (maar dat is een ander verhaal dat later maar eens verteld moet worden), maar de volgende dag stond ik weer paraat voor een nieuwe etappe. Ik moest opnieuw naar Antwerpen, waar om half twaalf Joxie mij op zat te wachten aan het eind van de Meir. Het was een geweldig weerzien, en we begonnen er meteen weer op los te babbelen. Ik vertelde mijn avonturen, Joxie vertelde alles wat ik die laatste vijf maanden had gemist. We gingen natuurlijk iets eten in de Lunchbox - veggie hamburgers, hoera - en wandelden over de Meir. Nep-shoppen gaat mij nog altijd even goed af, blijkbaar. Uiteindelijk kwamen we in de Desiré de Lille terecht, waar mijn dieet er alweer van langs kreeg omdat ik mij liet verleiden tot een frambozensorbet. Gelukkig is sorbet veel gezonder dan echt ijs. Het was een heel geslaagde dag, en ik kwam tóch op tijd thuis. Gelukkig maar, want ik moest de volgende dag vroeg uit bed...

Volgende etappe in de ronde bracht mij naar Gent, waar om tien voor elf Jompie mij van de trein kwam halen. Als het weerzien met Joxie al geweldig was geweest, dan weet ik geen woord voor dat met Jompie. Wat heb ik mijn beste vriendje gemist! We gingen meteen aan de slag om de verloren tijd in te halen: naar de tweedehandswinkel, eten in de Soup Lounge, try-me-knopjes gaan uitproberen in de speelgoedwinkel en een spoor van geluid achter ons laten, veel te veel cd's kopen in de Fnac, de stripwinkel leegkopen, kersenpitten in de Graslei spuwen,... kortom: alle dingen die wij leuk vinden dus. De zon scheen heerlijk warm, we genoten echt van ons middagje op de Graslei. Na een poosje kwamen Engeltje en het Sprokenmeisje ook langs en werd er weer heel erg geknuffeld en plezier gemaakt. We verhuisden via de Ben & Jerry's winkel naar het gras achter de Oude Vismijn waar we de rest van de middag doorbrachten, tot we moesten scheiden. Engeltje moest naar huis, het Sprokenmeisje ging het appartement opruimen en Jompie en ik slenterden naar de Greenway om te eten. Daarna wandelden we naar Dampoort en wachtte ik op de trein naar huis. En wie kwam ik tegen toen ik instapte? Jawel, Engeltje die haar vorige trein had gemist! Had ik nog leuk gezelschap tot ik thuis was. In Sint-Niklaas moesten we nu echt wel afscheid nemen, want ik had nog een afspraak: bij 007 was het Oldies Party en die ging ik crashen! Ik wandelde dus tot bij zijn huis, belde aan en verraste de Pretty Nurse en Kaat Piraat. Even later kwam ook Zussie eraan. Ik kon kerstvrouw spelen en cadeautjes uitdelen, en de Pretty Nurse was op alles voorzien geweest en had een chocoladefondue bij. Het werd uiteindelijk nog héél laat - want natuurlijk moest ik mijn filmpjes allemaal laten zien - en heel grappig - want aangezien ik om de vijf minuten naar het toilet moest, hadden we er op den duur niets beters op gevonden dan boodschappen voor elkaar op de spiegel te beginnen schrijven. Ja, ik ben écht weer thuis, geen twijfel mogelijk...

En zo ging ik naar de volgende stop van mijn Ronde. De etappe op dinsdag was allesbehalve leuk, want toen kwam ik tot de ontdekking dat alles waar ik zo hard voor gewerkt had het laatste jaar helemaal voor niets was geweest. Gelukkig had ik tegen de avond mijn moreel weer teruggevonden en kon ik naar de finish fietsen: het verjaardagsfeestje van Boerinemieke. Het was er weerom erg plezant, en al heb ik niet àl mijn vriendjes ineens teruggezien: het is nu echt wel officieel. Sneeuwwitje is er weer, de zomer kan beginnen!

 

16:34 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-01-08

Sneeuwwitje is er even niet

 

Toch benieuwd naar haar avonturen in Zweden? Kijk dan op:

http://sneeuwwitje.waarbenjij.nu

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-01-08

Een Verrassing voor 007

 

Bezoekers van mijn liedjesblog hebben het misschien al gemerkt, maar die arme 007 is jarig op 1 januari. Dat wil dus meestal zeggen dat niemand tijd heeft om een verrassingsfeestje voor de jongen te organiseren. Maar dit jaar was dat anders. Hij werd 27, en omdat dat absoluut geen rond getal om te feesten is, vonden wij het de gedroomde moment om een verrassingsfeestje voor hem te houden. Al vraagt het in het geval van 007 wel om een andere werkwijze om een feestje te bouwen dan in het geval van eender wie van de andere vriendjes.

Om te beginnen, is er geen zaal nodig want de jongen beschikt over een eigen huis. Dat is dubbel handig, want je moet hem het huis niet uitlokken, en zo is er minder kans dat het feestvarken door heeft wat er gaat gebeuren. Je moet hem natuurlijk wel thuis houden, maar dan eis je gewoon dat hij met je naar de film gaat, en dat jij hem komt halen. Kaat Piraat heeft haar rol voortreffelijk gespeeld. Tegen zeven uur stonden we met een troepje vijf huizen verder voor de kleine buurtsupermarkt. En even later hingen we enthousiast aan de bel. Verrassing! Het gezicht van 007 was zo goddelijk dat ik het eeuwig zal betreuren dat ik geen camera bij had.

Na een poosje belden er nog meer vriendjes aan, en met z'n allen vierden we gezellig de verjaardag van onze grote vriend. Met eigen meegebracht vier-spul, en met cadeautjes die in de smaak vielen. En met, hoe later het werd, hoe interessanter de gesprekken weer werden. Een geslaagde avond, wie weet verrassen we 007 nog wel vaker...

 

22:09 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-01-08

Van oud naar nieuw met Sneeuwwitje: Alles is Seks

 

"Sneeuwwitje," zei Kaat Piraat, "Doe jij iets op oudejaar?" Ik antwoordde van niet, want meestal blijf ik lekker saai thuis in de zetel hangen en verveel ik mij samen met de rest van het gezin. Daar zou dit jaar verandering in komen: we zouden uitgaan. Mooi, dacht ik, en ik kreeg meteen visioenen van de vorige keer dat ik het nieuwe jaar ergens anders dan thuis had ingezet. Jaren geleden was dat, met eerst tot middernacht het familiefeest bij Engeltje thuis en daarna met haar vrienden uitgaan in Beveren. Het stak ons daar zo snel tegen dat we te voet naar Melsele zijn gegaan, waar we iets langer in het jeugdhuis zijn gebleven en vervolgens nog even bij een van de vriendinnetjes thuis zijn gaan hangen. Het was al heel vroeg toen we naar huis gingen, en van slapen is er ook niet veel gekomen. Dat was op zich niet zo'n probleem geweest, als mijn papa mij niet drie uur nadat we thuisgekomen waren was komen halen voor de feestjes bij mijn eigen familie. Bij het eerste grootouderpaar was ik nog redelijk wakker, bij de tweede heb ik nog net het hoofdgerecht gehaald en ben ik voor het dessert in slaap gevallen op de zetel. Mijn opa heeft mij toen in zijn bed gelegd, en ik heb door de rest van de dag heengeslapen. Ik was dus behoorlijk benieuwd wat voor avonturen er dit keer van zouden komen.

Omdat er noch bij Kaat, noch bij mij echt een regel is dat we tot middernacht thuis moeten blijven, besloten we al om elf uur te vertrekken. Helaas bleek toen dat die regel bij de rest van de wereld dus echt wel gerespecteerd moet worden: er was helemaal niks te beleven, geen enkel café was open, zelfs die op het plein waar àlle jeugd altijd heengaat gingen pas om één uur open. De Pretty Nurse kwam ons gelukkig vrij snel vergezellen, en toen besloten we maar even op de Grote Markt rond te hangen, waar tegen 12uur een heleboel lekker onverantwoord afgestoken vuurwerk te zien was. Er waren bommekes en pijlen die er geweldig uitzagen maar die een miezerige ejaculatie in de lucht achterlieten, en er waren zelfs toffe mensen die zonder te kijken waar ze hun bommetjes heengooiden vuurwerk tegen ons drieën gooiden. Gelukkig dat wij wél opletten en snel een paar meter verder konden vluchten.

We bleven nog even staan, en besloten toen te gaan wachten op het plein, bijna bevroren van de kou, tot er eindelijk één van onze andere vriendjes op zou duiken. De eerste was Baloe, die gelukkig vroeger was dan verwacht. Mooi op tijd waren toen Boerinnemieke en Valeir, de andere Boerin. Blokje en haar zusje waren ook een beetje vroeger dan ze gezegd hadden, even later verschenen ook Fake en de jarige 007, en toen was het nog wachten op Calimero en de Pastoor. Toen die verschenen kwam ook het Lief Heersbeest even langsgelopen om zijn nieuwste piercing te laten showen - het ziet er niet uit, maar dit volledig terzijde. En toen rende de helft van ons het jeugdhuis binnen waar een fuif gegeven werd, de andere helft van ons wilde eerst iets rustig gaan drinken. Dat probeerden we in café nummer één, maar daar zat het vol. Café nummer twee had wel plekjes. Blokje slaagde erin om een grote tafel voor ons vrij te maken door een kleine tafel te ruilen met een koppeltje dat die grote tafel nergens voor nodig had. We bestelden ons eerste drankje van de avond en de eerste mallotige gesprekken kwamen op gang. Over seks onder anderen, maar ook nog over sletten en de grootte van schoenen. En over het eten dat iedereen die avond gegeten had.

Onze drankjes waren allemaal op, en toen begonnen we aan ons eerste dilemma-gesprek van het jaar. Zijn we heel goed in, want niemand van ons kan heel goed kiezen. En diegenen die wel kunnen kiezen vertikken het meestal dat te doen omdat ze vinden dat de anderen ook moeten leren kiezen. Het dilemma: zouden we onze andere vriendjes gaan vergezellen op de fuif, of zouden we naar ons favoriete café in de buurgemeente rijden? Het was een heel moeilijke beslissing, want de Pastoor en Calimero waren met de fiets en de rest met de auto, en de Pretty Nurse wilde langs de andere kant niet mee naar de fuif. Uiteindelijk besloten we eensgezind naar het andere café te gaan. Meestal hebben ze daar ook leuke feestjes, en de twee fietsers vonden dat het allesinds minder ver fietsen was van het café naar huis dan van de fuif naar huis. En daar gingen we dan.

In ons favoriete café aangekomen bleek daar al niet meer erg veel leven te zijn, maar dat gaf niets. Er was goeie muziek, er waren mensen die we konden uitlachen en we waren er zelf. Drie ingrediënten die perfect zijn voor een leuke avond. Bovendien was er seks, dankzij Blokje. Het gesprek kwam immers al heel snel op dat onderwerp terecht. Het was grappig, ook al zijn er op den duur heel wat dingen uitgeflapt die ik écht niet wilde weten. Heel traumatisch... maar ik zal er mee moeten leren leven, een heel jaar. In elk geval weet ik nu al dat in mijn eindejaarslijstje volgend jaar deze avond op nummer één zal komen bij de momenten waarop ik het hardst heb moeten lachen. De tranen bleven stromen en ik kon soms echt niet meer bijkomen. Toen we weer naar huis reden, wilde ik even over iets helemaal anders denken dan al die seks. En dus vroeg ik om een saai gesprek over fysica, iets waar 007 en de Piraat behoorlijk geweldig in zijn maar ik absoluut niets van afweet. Helaas bleek dat ook fysica seks is. Wat leidde tot de mooie samenvatting van de hele avond: Alles is Seks. Ik kwam om vijf uur thuis, slaagde erin mijn lichtslapende Koningin Mamie niet wakker te maken, en viel in slaap. Ik had op zijn minst drie nachtmerries.

De volgende ochtend rolde ik om elf uur uit mijn bed. Zes uur geslapen is genoeg, vond ik. Ik bleef de hele dag verder netjes wakker, ook al kreeg ik in de zetel bij het tweede grootouderpaar toch wel even een klopje. Maar dit keer miste ik het dessert niet, én ik zag er heel wat beter uit dan mijn bleke nichtje en haar wederhelft die bij grootouderpaar één in de zetel gezakt waren. Een mooi begin voor een mooi, nieuw jaar!

 

12:39 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-12-07

Sneeuwwitje, the red-nosed reindeer

 

Sneeuwwitje had een poosje in de lappenmand gelegen met K3: Koorts, koppijn en keelpijn. Dat was nog altijd niet helemaal over toen ik rijkelijk laat ging kerstshoppen met Jomps zaterdag, en het verlangen naar mijn lappenmand werd hoe meer de dag vorderde eigenlijk hoe langer hoe groter. Maar naar huis gaan en die lappenmand opzoeken was onmogelijk. Zaterdagavond in het kleinste dorpje rondom Sneeuwwitjes sprookjesbos was er immers het Grote Kerstfeest van Speelplein Sneeuwwitje, tevens ook de Laatste Activiteit Voor Sneeuwwitje Naar Zweden Vertrekt. En dus moest ik daar zijn, hoe ongelooflijk belabberd ik er ook uit ging zien.

De Kerstfeestavond begon aan het station, waar ik uit de trein sprong en bibberend op Taxi 007 wachtte. We moesten ook nog enkele anderen ophalen, en terwijl we op Kaat Piraat stonden te wachten hadden we net tijd genoeg om onze kerstpakjes nog in te pakken. Volgende stop was Monster, en als die niet halverwege ontdekt had dat ze haar cadeautje op haar bureau had laten liggen, hadden we niet terug moeten draaien en waren we vroeger bij mijn Giechelvriendinnetje en bijgevolg ook vroeger op het Kerstfeest geweest. Maar dat was dus niet, we waren laatst - op Blub na, maar die had een goeie reden. In elk geval waren de belangrijkste mensen gearriveerd, en kon het feest beginnen.

Kerstelfjes Leentje-van-opt-hoekje en Inge Conijntje lieten ons in twee groepen verdelen. Heel erg toevallig zaten die van Sinpals in één groep, en wij in de andere. We moesten de kerstboom versieren, maar natuurlijk mocht er alleen maar iets ingehangen worden als er een opdracht gewonnen was. De eerste opdracht wonnen wij: cadeautjes inpakken. Sneeuwwitje heeft zich hier wijselijk vantussen gehouden, want cadeautjes kopen is mijn specialiteit, cadeautjes inpakken absoluut het tegenovergestelde. Maar we wonnen dus, want onze ploeg had zeven deftig ingepakte cadeautjes, de Sinpalskes maar vier. En dus mochten wij een slinger lichtjes in de boom hangen.

We konden niet heel lang van die overwinning genieten, want de tweede opdracht kwam er al aan. We moesten iemand van ons in een Rudolf the red-nosed reindeer veranderen, zo goed mogelijk natuurlijk. Ik stond meteen te springen om ver-rendierd te worden. Eén van de rode lampjes deed dienst als rode neus, twee staartjes met maretakken werd mijn gewei. Ik kreeg een pels en een natte staart, een strikje om mijn nek en zelfs twee vriendjes in mijn handen. Kortom, ik was de allermooiste Rudolf. De andere ploeg had ook een mooie Rudolf, maar ik was mooier. Zij hadden bovendien de opdracht niet gesnapt, want er zat ook een slee en een kerstman aan vast. Helaas bleken de kerstelfjes toen een beetje partijdig, want hoewel mensen die de opdracht niet snappen normaal gediskwalificeerd worden, wonnen zij het punt en mochten zij iets in de kerstboom hangen. Opgezette boel? We besloten het nog eventjes gewoon zo te laten.

De Rudolfs werden weer afgebroken, en toen was het tijd voor cadeautjes. Het ging daar een heel klein beetje mis, want het Lief Heersbeest ontbrak en dus moest er geswitcht worden met cadeautjes. Bij deze: ik wàcht nog steeds op mijn cadeautje, LH! Maar goed, dit jaar geen voorkeur voor tijgerpoten en "dingen voor den uitzet", wel veel cadeautjes op goed geluk en cadeautjes die perfect gekozen bleken te zijn. Samson bijvoorbeeld is nog altijd niet uitgelachen met zijn Zelfmoordkonijntjes, en mijn Giechelvriendinnetje kan nu óveral Jeez-its plakken. De Kerstelfjes lieten ons alweer niet genieten van onze cadeautjes, want we moesten alweer verder spelen.

Het was opnieuw aan ons om met een welverdiende winst weg te lopen. Er moest namelijk een stop-de-bandronde gespeeld worden met kerstliedjes. Wij zongen als eerste "de herdertjes lagen bij nachte" helemaal foutloos. Vervolgens moesten de Sinpalskes, maar die kenden hun liedje - "Stille Nacht" - helemaal niet. Heel christelijk zijn ze daar in elk geval niet opgevoed... Ze kregen van die Veel Te Goed Voor Deze Wereld Zijnde Kerstelfjes een tweede kans - onder groot protest van ons, natuurlijk. Ze zongen een lastig trage versie van "Oh denneboom" denk ik, en hoewel ze er meters naast zaten kregen ze toch een punt van de Elfjes. Opgezette boel, nu waren we er zeker van, en dus klonk er alvast luid protest van die twee die niet tegen hun verlies kunnen. De Sinpalskes mochten nog eens opnieuw, en nu konden ze hun liedje alweer niet. Wij kenden het onze vervolgens ook niet, en omdat de anderen een tweede kans hadden gekregen, eisten wij die ook. Het werd "Kling, klokjes, klingelingeling" - raad eens in welk dorpje we waren - en het lukte ons natuurlijk weer perfect. En dus mochten wij de engeltjes in de boom gaan hangen.

De volgende opdracht verloren we weer, wat een verrassing. Nochtans waren wij heel origineel met onze "goede" voornemens. Maar de anderen hadden ons afgeluisterd, en kwamen toen natuurlijk ook af met slechte voornemens. De volgende opdracht besloten we dan vals te spelen - en hoewel dat er zo vingerdik op lag dat iedereen het door had, kregen we toch ons punt. En toen ging het mis met de puntentelling, want ineens was het vier-vier. Ik heb geen idee hoe er aan die vier-vier is gekomen... aangezien de twee groepen voor het valsspelen elk twee opdrachten hadden gewonnen. In principe had het dus drie-twee moeten zijn. En dan was het eindspel nergens voor nodig geweest, en had Charlie dus niet 'Tik-tak-boem' moeten winnen. Behalve behoorlijk slecht in spelling, zijn de Kerstelfjes dus ook behoorlijk slecht in tellen. Maar het was wel plezant, en de kerstman die plotseling opdook was heel tevreden met ons.

Toen was het tijd om nog een beetje gezellig samen te zitten. Blub kwam er eindelijk aan, en toen kreeg ook Elsje haar cadeautje. En toen werd het eventjes spannend, want Elsje gooide haar inpakpapier op tafel, zonder te zien dat daar een kaarsje stond. En dat papier vloog natuurlijk in brand. Gelukkig werden we gered door de alerte Baloe de Brandweervrouw, want anders hadden we een nogal vlammend eind van de avond gehad. Blubke was heel moe, en op het eind van de avond kwamen we er ook achter waarom. Maar eerst moest er nog wat onnozel gedaan worden.

Uiteindelijk druppelde iedereen een voor een naar huis en bleef de opruim voor de eeuwige zelfden staan, maar dat vonden we niet zo heel erg. Zeker niet toen Blub werd opgehaald en plotseling... de deur ging open... en daar stond...

De Designer is terug uit Amerika! Wat een mooi kerstcadeautje, welcome back!

16:31 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Aux Ardennes

 

Iets meer dan een jaar geleden trok 007 met zijn harem naar een chaletje in de Ardennen. Vorig weekend werd de oude harem ingeruild voor een kleinere - maar oudere - versie, en vertrokken we weer. De uren voor het vertrek waren de stresserendste uit mijn bestaan geweest. Ik moest inpakken, een magazine afkrijgen en doormailen, dat magazine moest ook effectief doorgemaild raken, ik moest nog zoveel... Maar alles raakte klaar om vijf voor zeven, en toen 007 mij kwam ophalen verdween gelukkig alle stress en was ik klaar voor een fijn ontspannend weekendje met mijn vriendjes.

Dag 1. We voerden niet zo heel veel meer uit, want het was al laat eer we aankwamen. We pakten uit, kropen met z'n vieren in het zetelbed in de living, aten soep en chips en keken televisie. Om twee uur trok de Pretty Nurse naar haar eigen bed, 007 bleef bij Kaat Piraat en mij logeren in de living. Er werd nog een paar uur onnozel gedaan en gelachen, en toen viel er hier en daar eentje in slaap. Om dan toch weer allemaal wakker te worden, uit solidariteit voor het beest in de buik van 007.

Dag 2. De volgende ochtend moesten we Zussie gaan ophalen aan het station in Namen. Helaas waren er maar twee wakker: de Pretty Nurse en ik. Het heeft ons heel wat moeite gekost om de andere twee wakker en uit bed te krijgen, maar het was wel nodig, want hoe moesten we naar Namen zonder chauffeur? We kwamen precies op tijd aan om Zussie op te halen. Samen liepen we nog even over het (kerst)marktje in de buurt van het station, en daarna reden we terug naar ons chalet. Waar 007 onherroepelijk weer in slaap viel. We besloten hem te laten liggen, aten een paar boterhammen en gingen toen buiten spelen. Op weg naar de speeltuin kwamen we een bordje tegen waarop "chawa" stond. Chawa? Wat was dat? Dat moesten we gaan uitzoeken. We volgden de pijltjes, die elkaar steeds dichter op de hielen zaten. We liepen over een drassig veld, door bossen, over hellingen met héél veel modder, we kregen takken in ons gezicht en schoven nu en dan bijna uit. Maar we bleven bordjes vinden en we zochten dus gezwind verder naar de Chawa. Uiteindelijk kwamen we terug bij de Chalets uit, en hadden we nog steeds niet door wat chawa nu eigenlijk was. Als iemand mij dat kan uitleggen... Om toch niet 'voor niets' te hebben gewandeld, legden we het chawapijltje dat ik als soevenirtje had meegenomen bij 007 in bed, en zo hadden we toch nog een chawa gevonden. Niet dat 007 daar de eerste uren iets van begreep, want hij was nog steeds in een diepe slaap. Omdat we 's avonds spaghetti wilden eten maar de spaghetti zelf vergeten waren, trokken Zussie en de Pretty Nurse met de auto naar de winkel. Zij zijn de enigen die nog ongevalvrij zijn, en dus moesten de Piraat en ik thuisblijven om te vermijden dat we allemaal zouden verongelukken. Toen ze terug waren besloten we als meisjes onder elkaar een theekransje te houden. De Flair werd bovengehaald, er werden overdreven artikels voorgelezen en we ontpopten ons als de perfecte vervanging van Adriaan Van den Hoof en consorten in de Lustige Lezers. Er werd gegiecheld en hard gelachen, en 007 sliep overal door. Toen ons Doornroosje uiteindelijk ontwaakte, waren de meisjes al bezig met het avondeten. Dat was zeer lekker, en vanaf dat moment hadden we ook eindelijk onze 007 weer terug. Na het eten zaten we nog even gezellig bij elkaar, en toen gooiden we Kaat Piraat even buiten, in gezelschap van 007 want die moest gelucht worden. Intussen versierden Zussie, de Pretty Nurse en ik de kamer, zetten we kaarsjes op de meegesmokkelde Rietzwijntaart en werden de cadeautjes gestapeld. Kaatje was ontzettend blij met haar minifeestje. We aten de Rietzwijntaart - die ongelooflijk lekker was - terwijl we op onze buik naar Mooi! Weer de Leeuw! keken. Handige eethouding, maar er werd toch niemand meer ziek van. Vervolgens begonnen we aan een nachtje sprookjes voorlezen en cadeautjes openmaken. Tot we allemaal omvielen van de slaap. Zussie en de Pretty Nurse haalden de matras tot in de living en zo sliepen we daar allemaal. Of probeerden we te slapen, want eerst hebben we nog uren liggen 'waarheid, waarheid of waarheid' spelen. Heel interessant allemaal... wat voor geesten er op dit soort weekendjes allemaal uit de fles komen...

Dag 3. We konden niet uit ons bed, tot grote ergernis van de Pretty Nurse. We zijn er nog het grootste deel van de voormiddag in geslaagd om lui te blijven, en toen zijn we naar Durbuy gereden om te wandelen. Ik ben geen held in wandelen, ik heb veel kortere beentjes dan de rest en ik loop dus altijd aan het staartje. Bovendien is klimmen lastig, zeker als ik dan op mijn rug begin te trekken. Maar, hoewel ik dus voortdurend aan het staartje liep, vond ik het een fijne wandeling. Zeker met de tussenstopjes om maretak te plukken. Met vijf zakken vol zijn we thuisgekomen, in de veronderstelling dat dat alleen maar in Nederland illegaal is. Niet dus. Sorry bomen... we zullen het nooit meer doen! Aan het eind van onze wandeling was een kerstmarkt, waar we niet té lang zijn gebleven omdat mijn maag zichzelf ging opeten van al die lekkere geurtjes die er hingen. In plaats daarvan zijn we chocolademelk gaan drinken. Overigens: Walen zijn absoluut niet te dom om Vlaams te leren, want hoewel wij er geen probleem van maken om Frans te spreken, wilden ze àllemaal per se in het Nederlands tegen ons spreken. Bovendien vond ik ze heel wat vriendelijk dan de mensen die ik tegenwoordig in Vlaanderen tegenkom. Maar goed, geen politieke statements in het bos van Sneeuwwitje. Laten we dus maar verder vertellen over de Ardennen. We reden terug naar het Chalet, aten daar gezellig alle restjes op, pakten in en maakten het chalet schoon, en toen vertrokken we - en dit keer heb ik niets laten liggen. We kwamen veilig thuis aan, en toen was ik moe... maar slapen in mijn eentje, zo zonder mijn vriendjes dichtbij was toch heel erg moeilijk...

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: PlayParty

 

Het was een ongelooflijk werk van lange adem geweest, maandenlang waren we ermee in de weer geweest: onze speelpleinfuif. Alle problemen die je je mogelijk kan voorstellen hebben we gehad. Sponsors die maar traagjes toehapten. Logo's die ellendig lang wegbleven zodat de affiches niet gedrukt konden worden. Een al jaren bestaande superpopulaire KLJ-fuif die plots op dezelfde - door ons al ontzettend lang geprikte - datum viel (met dank aan die paar KLJ-ers die ook in het speelplein zitten en besloten ons daar niet voor te waarschuwen). Een DJ zonder cd's. Een DJ die plotseling niet meer op de afgesproken uren kan draaien zodat we een uur zelf moesten te zien vullen. Een tegenvallende voorverkoop.

Maar in de plaats daarvan hadden we wel enorm veel enthousiaste helpers, zelfs mama's en papa's die de hele avond hebben getapt. En we hadden ook hele mooie affiches. En het volk dat we hebben getrokken heeft ontzettend veel gedronken. En het was tof. En we hadden uiteindelijk toch een behoorlijk mooie som winst, voor ons doen. En of we nu nog steeds even euforisch zijn om het opnieuw te doen of niet: we zijn weer een hele ervaring rijker. En onze schatkist ook.

 

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Open Opera

 

Mijn journalistieke vriendjes en ik houden ons tegenwoordig bezig met het ineenboksen van een wijkkrant - die uiteraard moet gaan over de wijk rondom onze school. We naderen momenteel de deathline, en dan durven enkele weekhartige reporters al eens nostalgisch terugdenken aan de tijd dat er nog 'op het gemak' op reportage kon gegaan worden. Een weekje na de Pretty Nurse's verjaardagsfeestje heropende de opera in Antwerpen. Onze redactie vond het een goed plan dat ik erheen zou gaan. Ik trommelde enkele vriendjes op om me gezelschap te houden, en daar gingen we op weg voor een dagje Antwerpen.

We hadden om negen uur moeten vertrekken. De gratis tickets waren verkrijgbaar vanaf half elf, en ik was gewaarschuwd dat "de straatstenen voor niets zijn" en dat ik dus best op tijd ging aanschuiven. Terug dus, naar de eerste zin van deze alinea: we hadden om negen uur moeten vertrekken. De 'hadden moeten'-constructie maakt duidelijk dat we dat niet gedaan hebben. Het had iets te maken met 007, een boek en een wekker die niet gezet was. Beetje later vertrokken dus, en zo doken we om kwart over tien op boven metrostation Opera en... ontdekten de voorspelde aanschuifrij. We sloten aan het staartje aan, dat zich op dat ogenblik al aan de Ben en Jerry's op de Keyzerlei bevond. Vijf minuten later draaiden Kaat Piraat, 007 en ik ons even om, en de rij had zich intussen tot aan de hoek van de Van Ertbornstraat gevuld. Persfotografen en camera's liepen af en aan, want wàt een succes. En wat een kou... twee uur hebben we aangeschoven, onze voeten waren er half afgevroren, maar gelukkig waren er nog meer dan genoeg tickets om onze keuze voor de dag uit te maken. Eerst naar Opera à la Carte, dan een rondleiding, en dan naar de gratis optredens. Logische volgorde, want onze voeten moesten eerst ontvriezen voordat we konden rondlopen, en we moesten het eerst warm genoeg hebben voordat we terug naar buiten konden.

We stonden even te wachten tot we naar de Opera à la Carte-voorstelling mochten, en zo maakten we kennis met enkele mede-wachtenden. De beste quote ooit gehoord ook, ik was al helemaal enthousiast voor de reportage. Je zal die quote echter nooit in de wijkkrant kunnen lezen, want de Open Opera-activiteiten zijn té oud nieuws om nu nog te verschijnen. Kill your darlings en hou alleen het nieuws over dat relevant blijft tot in januari. Gelukkig heb ik dan een blog om die quote toch nog op te schrijven. Eén van de twee dames bij ons in de rij liet namelijk weten dat ze het heel tof vond dat er zoveel volk was. "Ik dacht dat opera niks voor mij was, dat het voor omhooggevallen chique volk was. Maar op het internet stond dat je in jeansbroek mocht komen. En dat heb ik dan ook gedaan." De Opera à la Carte was trouwens erg leuk: imagine een foyer vol iets oudere mensen op klapstoeltjes, die vechten om hun vinger het hoogst op te steken zodat zij een nummertje mogen kiezen. Een beetje zoals bij de Chinees.

Na het halfuurtje muziek was het tijd voor een halfuurtje rondleiding. "Het is een historische dag, want precies honderd jaar en een week geleden ging de opera voor het eerst open. En net zoals toen, is hij nu ook nog niet af." Wat wel af was, zag er in elk geval bijzonder goed uit. Met hulp van 007 kon ik mij de uitleg van de gids nagenoeg perfect herinneren om op te schrijven in mijn artikel voor de wijkkrant. Helaas mocht ik er enkel de interessantste dingen van overhouden. Wie graag de héle tekst wil lezen mag hier een berichtje achterlaten, dan stuur ik het wel op. Of anders kan je ook vanaf januari opnieuw rondleidingen volgen, die dit keer maar liefst anderhalf uur zullen duren. Gezien, beste mensen van de opera, ik heb alweer sluikreclame gemaakt! En mij tóch niet toelaten om een paar extra foto's te mogen komen maken he...

Na de rondleiding hadden we honger gekregen, en gingen we naar mijn favoriete eetplekje in de stad: de Lunchbox op het Theaterplein. Daar hebben ze werkelijk de lékkerste en gezondste dingetjes ter wereld, en het is er nog gezellig ook. We zijn er een beetje blijven plakken... Zussie stuurde een berichtje waar we waren, en aangezien wij nog aan ons dessert bezig waren kwam ze ons gezelschap houden. Pas om vier uur vertrokken we weer, intussen volgepropt met een vegetarische hamburgers, wraps, frisdrank, verse sapjes, muntthee en bananenbrood. Met z'n vieren nu gingen we terug op weg naar de opera, om op straat van het optreden van Les Grooms te genieten.

Eeuwig zonde dat ik daar dus niets over mocht schrijven wegens 'niet meer relevant'. Les Grooms zijn een Franse groep fanfare- en straatartiesten, die in rode piccolopakjes operastukken op straat brengen. Er is enorm veel interactie met het publiek, ze lenen hoofddeksels en mensen alsof het niets is, slepen toeschouwers tot in het midden en laten hen operastukken meezingen. Ambiance op straat, midden op straat zelfs, want aan het einde van het optreden marcheerden ze netjes in een rijtje achter elkaar aan in het midden van de Frankrijklei. Een betere afsluiter van onze operadag hadden we niet kunnen bedenken. Tijd om de Antwerpendag ook mooi te gaan afsluiten.

We hadden nog enkele uurtjes over voordat we bij de Pretty Nurse werden verwacht om te logeren. Dus gingen we een ticketje kopen om eerst nog met z'n vieren naar de film te gaan. Discussie alom, want het is geen sinecure om met vier een film te kiezen die nog niemand gezien heeft, en die iedereen wil zien. Uiteindelijk werd het Michael Clayton, met George Clooney. De film begon nog lang niet, en dus gingen we eerst naar Dille & Camille om een cadeautje voor de Pretty Nurse te scoren. Vervolgens had iedereen - behalve ik - honger en overvielen we de McDonalds. Voor degenen die zich mijn dieet aantrekken: geen zorgen, ik heb sla besteld. En hem vervolgens niet opgegeten. Sorry, kindjes in Afrika... Na het eten was het filmtijd, niet al te ontspannend want het was een bijzonder moeilijke film. Moeilijk, maar niet slecht.

Na de film namen we afscheid van Zussie en reden we naar de Pretty Nurse. Zij zou pas iets later thuiskomen van haar werk, en dus maakten wij het huis al lekker gezellig en warm. Toen we weer met z'n vieren waren besloten we nog een film te kijken. Ik heb het volledige eerste deel gemist want ik ben in slaap gevallen, maar de volgende twee delen was ik weer wakker en kon ik nog steeds volgen. We verhuisden na de film naar de slaapkamer, maar van slapen kwam nog eventjes niets. Nog heel eventjes... en toen werd alles stil.

Eén voor één druppelden we de volgende ochtend de woonkamer weer in, waar de Pretty Nurse een brunch met ontzettend veel lekkere dingen had klaar staan. Zo lekker dat je niet anders kon dan overal van te proeven. En dan heb je dus geen honger meer als je een uur later met de grootouders moet gaan eten...

 

14:17 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Pretty Nurse's Surprise Party

 

De Pretty Nurse werd 21, en dat moesten we vieren. De voorbereidingen waren al heel lang bezig, en toch liepen ze niet altijd van een leien dakje. Gelukkig vonden we op het nippertje nog een zaal, hadden we genoeg eten voor het Breughelmaal en raakte de film op tijd af. En dus konden we de Pretty Nurse verrassen. Verkleed als dokters en verpleegsters stonden we met z'n allen klaar in het zaaltje. Kaat Piraat offerde zichzelf op om de Pretty Nurse te gaan ophalen, zogenaamd voor een etentje. En toen stond ze daar plots, midden tussen haar vriendjes. "Zo grappig! Zo grappig!" riep ze toen het allemaal tot haar doordrong. En toen kon het feest beginnen.

Er was massa's eten, er was leuke muziek, er waren veel vriendjes, er was een film over hoe fantastisch we de Pretty Nurse wel vinden, en er was natuurlijk de Pretty Nurse zelf, om wie het allemaal draaide. Er werd gelachen en gedanst - en gegeten - en we vierden de verjaardag van onze Pretty Nurse. Intussen is ze écht 21 geworden. Dus, speciaal voor haar, nóg een keertje een gelukkige verjaardag! En nog véle jaartjes!

 

11:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-12-07

Alweer Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Phantastisch Phantasia

 

Het is bijzonder ernstig gesteld met de continuïteit van deze blog. Dat wil niet zeggen dat Sneeuwwitje is opgehouden met avonturen te beleven. Dat wil voornamelijk zeggen dat de avonturen zich iets te snel zijn gaan opvolgen - en dat er tussendoor nog zoveel ander werk begon op te stapelen. Maar nu de grote stapels werk een beetje uit het zicht zijn geschopt, is het tijd om de handen ook hier weer uit de mouwen te steken. Tijd voor een nieuwe reeks 'Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje'.

Engeltje en het Sprokenmeisje hadden een pretparkbon gekregen voor hun verjaardag. Die bon begon de vervaldatum een beetje te naderen, en ook de pretparken zelf naderden hun jaarlijkse sluitingstijd. Engeltje en het Sprokenmeisje wilden heel graag naar Phantasialand in Duitsland, en ze nodigden Sneeuwwitje en een extra vriendje of vriendinnetje mee uit. Dat extraatje werd Kaat Piraat. En zo vertrokken we met z'n vieren op de laatste dag van de herfstvakantie in alle vroegte naar Phantastisch Phantasia.

Het was een Phantastische dag. De pretparkfreak in mij ontdekte tal van nieuwe dingen die op zich wel allemaal een klein beetje lijken op attracties uit andere parken, maar die toch weer helemaal anders ingekleed waren. Uitschieters? De dubbele attractie Wanja's Fear en Wanja's Force die keihard uit de bocht gingen, over de rails raasden en tegelijk ook nog eens ronddraaiden. De wildwaterbaan River Quest waar je in grote griezelboten door een griezelkasteel vaart en via een lift eerst een enorme splash maakt en vervolgens in draaikolken en dergelijke terechtkomt. De dubbele splash Wildwash Creek en Stonewash Creek, waarvan er eentje een heel gemene splash maakte zodat de jeansbroekdragers onder ons een poosje Heel Erg Nat bleven rondlopen. Talocan, de nieuwste attractie met vuur en water en ronddraaiende schroeven die voor mij nét iets teveel van het goede was om erin te durven, maar die wel geweldig knap was om naar te kijken. De Colorado Adventure mijntrein die we eerst niet konden vinden, maar die vervolgens wel een van onze favorieten werd. En natuurlijk, de fantastische Black Mamba, de achtbaan die in het diepst van Afrika stond - met typecasting van zwarte begeleiders in luipaardvellen - en die je met vier naast elkaar en de voeten losbungelend alle kanten uit draaide zodat je op den duur écht niet meer wist waar je boven- en onderkant ook alweer was. Met stip op nummer één bij ons vieren.

Natuurlijk waren er ook een paar tegenvallers, zoals het draaiende Feng Ju huis dat behalve heel kort ook heel flauw was, en de Temple of the Night Hawk die vier keer hetzelfde ritje in het pikdonker deed, maar één lasereffectje had gestolen van de Efteling en de muziek ook al van een andere attractie had gerecycleerd en bovendien ook nog eens teleurstellend traag ging. Maar voor die kleine dieptepuntjes konden de pret niet drukken, het bleef een top-dag!

 

10:55 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-11-07

Sneeuwwitje goes Corpse Bride

 

"Help, de tovenaar heeft afgebeld! Kunnen jullie vervangen?" Zoiets kan je vermoedelijk alleen maar in je mailbox krijgen als je een speelpleinleven leidt. Ik had even een duwtje in de rug nodig, 007 en Samson namen die taak bereidwillig op zich, en toen ging het idee om met een groepje medefreaks randanimatie te verzorgen op de Halloweentocht van een gedreven dorpspoliticus mij steeds beter aanstaan. We staken een soortement griezelcluedo in elkaar, en toen was het voor het eerst in mijn leven vol spanning afwachten tot Halloween.

Natuurlijk stond ik de dag zelf op met een fijne beginnende keelontsteking, cadeau gekregen van Kaat Piraat vermoedelijk. Een beetje een dompertje, want normaal gezien zouden we na de tocht nog naar een Halloweenfuif in de cafetaria van ons zwembad gaan, en dat zat er voor mij dus niet meer in. Ik besloot dan maar extra te genieten van mijn rol als Corpse Bride in het cluedospel. Dat ging eerst eventjes bijna fout, stress en Corpse Briden gaan niet zo goed samen, maar toen alles en iedereen mooi ingekleed en klaargezet was, kon het feest beginnen. Het was, al hebben we het met z'n allen duizend keer zelf gezegd, een gigantisch succes.

Ontzettend veel kinderen zijn bij mij langsgekomen om van mijn huisdieren te proeven. "Ik heb mijn huisdieren bij, het zijn heel lekkere voedzame meelwormen, in dat doosje daar. Als jullie er eentje kunnen vangen met jullie mond mogen jullie hem opeten... en dan krijgen jullie een tip!" Hilarisch was de mama die verschrikt vroeg of het echte meelwormen waren, tot plaatsvervangende schaamte van haar echtgenoot. En de mama wiens kindjes een beetje bang waren voor mijn wormen, en zo graag de tip wilde horen dat ze zélf met haar snuit de meel in dook. Die meel was trouwens een echt succes... getuige de zeer bekende tweeling uit de Stationsstraat die toen al mijn meelwormen op waren met zowel mijn bakje meel als de zak met de overschot gingen lopen en een waar meelgevecht deden ontstaan. Geweldig grappig, vooral omdat tegen het eind van de avond iedereen er even bleek en stoffig uitzag als ikzelf. Ik ben trouwens nog flink geschrokken van mezelf, toen Jack een zwart-wit foto van mij maakte. Zie ik er echt zo uit? Maar na de eerste schok was ik toch wel een beetje gefascineerd...

In elk geval, het was een fijne griezelavond, en ik kijk al uit naar de volgende. Een beetje bizar is dat wel. Ik heb een gloeiende hekel aan carnaval en alles wat daarmee te maken heeft, maar van zodra ik mij kan verkleden als lelijk monster ben ik helemaal in mijn nopjes... Zou het aan mij liggen?

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-11-07

Een Sneeuwwitje van zes

 

Toen ik klein was, had ik een hekel aan interactiviteit. Dat kon dan gaan van interactieve kindershows over interactieve kinderanimatie tot interactieve toneelstukken. Vooral dat laatste, zelfs. Dat 'klein' zijn heeft lang geduurd, het is pas sinds ik een jaar of zeventien werd en mijzelf op mijn gemak begon te voelen in de weirde wereld van animatoren en ander vreemd gespuis dat ik er minder erg in heb als er iemand van op een podium roept om even mee te komen onnozel doen. Ik ben er namelijk in getraind om onnozel te doen, intussen. Maar was ik dus als zesjarige, of zelfs als veertienjarige naar het toneel geweest waar Elsje en ik vorige zondag heen zijn geweest, dan had ik het vermoedelijk wél even prachtig gevonden als ik het nu vond, maar zou mijn prachtigvoelorgaan serieus belemmerd zijn geweest door de schrik om in het interactieve deel te moeten nemen.

Even uitleggen waar ik het hier eigenlijk over heb. Elsje is een juf-in-spe, en krijgt dus nu en dan zo van die toffe opdrachten als "ga eens naar een toneel voor kinderen kijken en schrijf er een verhandeling van drie bladzijden over zonder een korte inhoud te geven". Het toneel dat ze had uitgekozen speelde in de Stadsschouwburg in onze buurstad, maar helaas was het in geen tijd uitverkocht. Achteraf bekeken kan ik wel zien waarom, al vroegen we ons allebei af hoe het eigenlijk mogelijk was geweest in de schouwburg te spelen. Elsje ging dus op zoek naar een ander, redelijk te bereiken plekje om het toneelstuk te gaan bekijken. En dat redelijk te bereiken plekje was Leuven. En zo kwam het dus dat wij na een bijna verloren gelopen wandeltochtje en een treinreis van twee uur in een parkje aankwamen waar een soort bunkertje gebouwd was en waar het zeer interactieve (dat voelde ik al van heel ver aan komen drijven) toneel "Mijnheer Porselein" zich zou afspelen. De man aan de kassa die ons tot het begon op afstand moest houden sloot ons alvast meteen in zijn hart, want van zover komen speciaal voor hun toneel... wij moesten wel heel bijzonder zijn. Dat zijn we ook, laat daarover geen twijfel bestaan. Toch probeerde hij ons nog gerust te stellen, dat we er zeker geen spijt over zouden hebben. En hij had nog gelijk ook.

De korte inhoud van het toneel ga ik hier helemaal niet neerpoten, want dat zou helemaal niet tof meer zijn. Het is beter ook een redelijk te bereiken plekje te zoeken waar je het toneelstuk zelf kan gaan bekijken. En dat moet je dus absoluut zeker doen. Het is namelijk geweldig. Ze zijn er daar, in hun vreemde bunkertje, in geslaagd mij helemaal mee te slepen in het verhaal, zodanig zelfs dat ik bij het buitenkomen bijna vergeten was dat ik geen zes maar tweeëntwintig ben intussen en ook een ietsie groter dan het gemiddelde kind waardoor ik mijn hoofd zowaar stootte. Dus, of je nu binnen de leeftijdscategorie valt of helemaal niet meer, wees daar even vrolijk blind voor en ga gewoon op zoek naar Mijnheer Porselein. Hij heeft mijn hart gestolen en in één van de zakjes op zijn gekke hemd gestopt. En er is nog veel plaats voor andere harten...

 

20:09 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-10-07

Sneeuwwitje at the Proms

 

Sneeuwwitjes vriendjes gaan al jaren traditioneel naar de Night of de Proms, en al jaren is het een even grote traditie dat Sneeuwwitje op een of andere duistere manier nooit meegeraakt. Dit jaar was ik even vastbesloten als de andere jaren om toch eens mee te geraken. Dit jaar zorgde de voorzienigheid ervoor dat het eindelijk eens lukte ook. En dus dook ik gisteren voor de eerste keer in mijn leven op op de Proms. En meteen al uitgerekend op de dag dat er gefilmd werd voor de uitzendingen op televisie. Mijn komst zou dus wel eens niet onopgemerkt voorbij gegaan kunnen zijn.

Het was een hele toer de force om onze dag netjes in elkaar te puzzelen, want het was nu eenmaal vakantie en daar moesten we van profiteren. Eerste halte van de dag was het huisje van 007, waar Kaat Piraat haar auto kwam afzetten zodat 007 daarna met ons in zijn auto naar het zwembad kon rijden. We dronken er nog een glaasje muntthee en vergaten lichtjes de tijd, met als gevolg dat we een half uurtje te laat aan het zwembad aankwamen. Voor Blub was dat dus een half uurtje wachten, voor die arme Pretty Nurse die altijd veel te vroeg is wel een uur! Gelukkig was alles snel vergeten toen we het water in doken. Een kilometertje zwemmen wilde mijn rug niet echt graag doen, dus hield ik het maar bij een halve, op negentien minuten tijd. Niet slecht, als je bedenkt dat het van voor de zomer geleden is dat ik nog echt baantjes getrokken heb.

Na het zwemmen namen we afscheid van Blub en reden we naar onze volgende stop: Inge-Conijntje ophalen. En vervolgens nog een keertje naar het huisje van 007, om de zwemzakken af te zetten en onze natte spulletjes open te hangen... of was dat misschien niet de enige reden? In elk geval kropen we vervolgens met z'n vijven gezellig in de Bondmobiel en zetten we koers naar Antwerpen. Te voet door de voetgangerstunnel, even mijn favoriete designdumpwinkel ingedoken (ik wil een zebrastoeizetel!) en vervolgens naar de Groenplaats. Daar was het Snow City, en de Zwitserlandfreakjes onder ons konden daar niet geweest zijn zonder een stapeltje boekjes en posters af te luizen.

En toen sloot Snow City zijn huisjes, en gingen wij op zoek naar iets om te eten. De meeste pizzeria's zaten propvol, maar we vonden er met enige moeite toch eentje waar ze vijf plekjes voor ons over hadden. Het was er heel druk, een paar werknemers ontbraken blijkbaar, en dus gebeuren er natuurlijk fouten. Terwijl we op onze pizza's zaten te wachten trok 007 een spurtje per tram terug naar de auto om één jas en een zakje vol posters en boekjes weg te leggen. In de tussentijd hadden wij dames de bestelling gedaan en alvast geknoeid met het verdelen van een karafje water. 007 kwam net op tijd terug voor ze de pizza's brachten. Of toch ten minste... vier vijfde van de pizza's. Eentje ontbrak... jawel, de mijne. De pizzeriabaas kwam aangerend om te checken wat ik ook alweer gevraagd had en haastte zich om mij toch nog mijn pizza hawaii te brengen voordat de rest van het gezelschap klaar was met eten. Stiekem had ik wel al voorzien dat dat een probleem zou kunnen opleveren. Ik ben niet zo goed in het opeten van zo'n grote echte pizza's. Die zijn namelijk een stuk zwaarder dan diepvriespizza's. En dus zag ik het niet gebeuren dat ik die hele pizza op zou krijgen, en al helemaal niet op zo'n korte tijd. Gelukkig hadden de anderen nog een beetje ruimte over, en na wat chirurgisch gepruts (Inge-Conijntje is vegetariër en 007 lust geen ananas) raakte de hele pizza op. De rekening kwam er gelukkig ook snel aan, en toen konden we op weg naar het Sportpaleis.

De eerste tram die we tegenkwamen lieten we wijselijk voorbij gaan. De volgende had iets meer ademruimte voor ons over, en die was er toch binnen de twee minuten. Waarom al die Hollanders per se de eerste tram in willen drummen die ze tegenkomen, ik zal het waarschijnlijk nooit snappen. In elk geval kwamen wij ongekreukt aan het Sportpaleis toe, en dankzij enkele "don't follow the crowd"-moves kwamen we ook heel snel binnen. Zo vonden we een mooi plekje ergens behoorlijk vooraan het podium, waar we adem- en bewegingsruimte hadden. Ik sms-te een paar keer naar Joxie, die zitplekjes had, en kon haar zelfs lokaliseren. Zij mij niet, vrees ik, al was 007 wel zo attent om mij een keertje hoog en droog boven de massa uit te steken.

De rest van de avond was geweldig, we brulden mee zo goed en zo kwaad het kon, stonden te swingen en te zwaaien en amuseerden ons rot. Het was een fantastisch Promsjaar volgens de anderen. Ik kan niet vergelijken natuurlijk, maar ik ben wel geneigd hen te geloven. Toen het einde in zicht was gekomen, trokken we er in kettingvorm tussenuit, naar de tram en tot op de Groenplaats, want daar hadden we nog een zaakje te doen. Vervolgens de eerste de beste nachtwinkel opgezocht voor twee literflessen water, die we tot op de bodem leegdronken op een terrasje van een gesloten pizzeria. En toen wandelden we vrolijk terug door de voetgangerstunnel naar de auto. De traditionele pak friet werd overgeslagen dit jaar, want niemand had daar nog zin in. Half murg reden we naar huis, Inge-Conijntje afgezet, de rest haalde bij 007 zijn zwemspullen (intussen mooi droog) op en dronk nog een glaasje thee. En toen was het echt tijd om naar onze eigen huisjes te gaan. Om kwart voor drie was ik thuis. Precies op tijd om nog te kunnen zeggen dat ik om kwart voor drie thuis was dus. Een kwartier later en ik was al om twee uur thuis geweest, en dat stond bijlange na zo stoer niet. Uitgaan op nachten waarin het uur verzet wordt, het heeft altijd iets bijzonders...

 

11:58 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-10-07

Festivalbloggen met Sneeuwwitje: Filmfestival

 

Ik ben een festivalmeisje. Al weken voor de zomer begint kijk ik uit naar de eerste grote zomerfestivals. Muziek, dus. Het zijn praktisch altijd hoogdagen, vol muziek, vrienden en plezier. Als die zomerfestivals afgelopen zijn, is er het volgende festival waarnaar ik begin uit te kijken. Dat in oktober. Het Filmfestival van Gent. Ik kan nooit wachten tot het progamma er is, ik wil liefst al van in september films beginnen uitkiezen. En dan valt het eindelijk in de bus, en zoals ik vroeger met de Sinterklaascatalogi deed, zit ik dan uren te kijken, lezen en vergelijken. Ik maak tijdsschema's, ik schrap en ik schuif met films en uren. Tot ik mijn ideale festival heb samengesteld. En dan kan ik filmvriendjes zoeken en tickets bestellen. Acht films had ik dit jaar op mijn ideale lijstje staan. Vier heb ik er gezien. Dat is meer dan de drie films die ik vorig jaar gezien heb, en zeker meer dan de ene film het jaar daarvoor, toen ik maar één filmplekje over had in mijn drukke concertenschema. Het is nog altijd minder dan de zes films die ik zag toen ik in Gent zelf woonde. Maar vier is een mooi gemiddelde. Zeker als alle vier de films gemiddeld vier sterren op mijn persoonlijke schaal kregen. Dan vind ik dat ik een bijzonder goeie keuze gedaan had.

De eerste film die ik zag was vorige week donderdag: Wild Tigers I Have Known. Een bijzonder speciale film waarin zeer weinig verhaal zit, maar waar de beelden soms net foto's zijn. Heel mooie foto's. Nadeel daaraan is dat zo'n film geweldig traag vooruit gaat, en dat zijn we niet meer gewoon in de flitscultuur van tegenwoordig. Die donderdag was trouwens een poging tot hectisch doen, want ik wilde drie vliegen in één klap slaan. Van school rechtstreeks naar Gent, vlak voor de film een fotosessie gedaan met Twinkel voor de portretopdracht van eindproductie, film gekeken, daarna iets gaan eten en verder foto's gemaakt en dan de trein op naar huis om daar eerst opa te fotograferen voor de portretopdracht van fotografie en de laatste hand te gaan leggen aan de actuapresentatie die ik de volgende ochtend had. Het hectische leven van de journalist, ik hoor het mijn lectoren collectief denken.

De tweede film kwam een dagje later, vorige week vrijdag dus. Eerst een bijzonder heftig dagje school, vervolgens een uitstapje naar de geliefde kinesist en daarna wachten tot 007 en zijn Bondmobiel mij kwamen ophalen om naar Gent te rijden. Daar had ik het even moeilijk aan de kassa, kennelijk hebben ze er iets tegen mij daar aan de kassa tegen te komen. Volgend dialoogje kan enkel mij overkomen:

Sneeuwwitje: Goeienavond, ik heb twee tickets besteld via internet voor La Puta y La Ballena, maar ik heb geen bevestiging gekregen dat het betaald is.
Kassameisje: Ik zal eens kijken. Heb je je klantennummer bij?
Sneeuwwitje: Neen (denkt: daar had ik aan moeten denken...)
Kassameisje: Ik kan het ook op naam opzoeken hoor. Naam?
Sneeuwwitje: (geeft naam)
Kassameisje: (leest adresgegevens voor)
Sneeuwwitje: Ja, klopt.
Kassameisje: Die tickets zijn niet betaald.
Sneeuwwitje: Verdorie, en kan ik ze nu betalen dan?
Kassameisje: Nee, want de zaal zit vol...
Sneeuwwitje: (gromt een beetje van binnen en kijkt vertwijfeld)
Kassameisje: Heb je naar je uitreksels gekeken of het van je rekening is gegaan?
Sneeuwwitje: Nee, heb ik niet op gelet.
Kassameisje: Want de andere films die je besteld hebt zijn wel betaald...
Sneeuwwitje: (kijkt even heel stom) Andere films? Maar daar staat dan toch ook La Puta y La Ballena tussen?
Kassameisje: (kijkt ook stom) Ja.
Sneeuwwitje: Ja...
Kassameisje: Dus je hebt maar twee tickets nodig.
Sneeuwwitje: Ja... (anders had ik ook niet gezegd dat ik twee tickets had besteld)
Kassameisje: Oh, dan kan ik ze je wel geven natuurlijk. Voor de andere film ook twee tickets he?
Sneeuwwitje: Ja...
Kassameisje: (print tickets uit) Alsjeblieft! Prettige avond!
Sneeuwwitje: (even sprakeloos, een grijnsje kan er nog net af)
007: Bedankt, hetzelfde!

Even een goeie raad: bestel nooit eerst twee tickets en de volgende dag weer twee tickets. Je zal eerst een rekening krijgen voor de eerste twee tickets en dan een rekening voor alle vier. Als je dan de eerste rekening negeert en enkel de tweede betaalt, krijg je situaties zoals die hierboven. Altijd alles ineens bestellen dus. Maar goed. De film was ontzettend mooi, er zat zowat alles in waar een Sneeuwwitje van houdt. Showgirls, foto's, sepiakleurtjes, oude bordelen, tango, mooie vrouwen, walvissen, onderzoeksjournalistiek, ... echt, een prachtige Argentijnse film, de moeite om te bekijken. Na de film besloten 007 en ik dat we nog een drankje verdiend hadden (met een late night knabbeltje erbij) voordat we weer huiswaarts reden. Gelukkig was, in tegenstelling tot de volgende dag (waarvan hier eerder al een avontuur neergeschreven werd) mijn komst aangekondigd en de deur bijgevolg niet op slot.

De volgende films die ik eigenlijk wilde zien moesten er dankzij zeer veel schoolwerk bij inschieten, maar gelukkig kreeg ik de films die ik liefst van al wilde zien toch nog te zien. Vrijdagavond, een weekje na de vorige laatavondfilm dus, spoorde ik weer naar Gent voor de volgende laatavondfilm: XXY. Jomps en ik nestelden ons in de bioscoopzaal, genoten van de film en ergerden ons aan het publiek om ons heen. Nog nooit heb ik zo'n irritante mensen op een filmfestivalfilm weten zitten. Een film over een hermafrodietpuber, die erg in de knoop zit met zichzelf. Ze wordt opgevoed als meisje, maar ziet het eeuwige pillenslikken niet meer zitten. Misschien wil ze wel gewoon verder jongen worden. Ze raakt nog maar meer in de war als er dan een jongen, die van zichzelf vermoedt homo te zijn, opduikt, ze heeft problemen met de rest van het dorp als die erachter komen dat ze 'van alletwee een beetje' heeft. Er komen enorm rauwe en harde scenes in voor, en op het einde zit Alex alleen nog maar meer in de knoop, maar dat maakt de realiteit van de film alleen maar perfecter. Helaas had de rest van de zaal dat niet door. Barstten in lachen uit als iemand wordt aangerand of afgewezen. Kakelen luid na de film dat het 'geen einde' was. "Alle zeg, dat ze dan tenminste laten weten of ze elkaar nog terug hebben gezien, of hoe het is afgelopen." Het spijt mij, dametjes, maar het leven is net iets minder simpel dan in een Hollywoodfilm. De held krijgt op het einde niet altijd het meisje en soms is een verhaal niet helemaal af. Soms blijven mensen in de knoop zitten en komt niet alles goed. Als het hier nog goed was gekomen, was het een rotslechte film geweest.

Na de film trokken Jomps en ik nog even naar de fuif voor de twintigste verjaardag van de Gentse holebigroep VG, en na een speerbezoekje aan de mensen die ik (of toch de meeste van hen) in geen twee jaar meer had gezien trok ik met de reservesleutel naar het appartement van Twinkel om daar alvast halfdood van de rugpijn in slaap te vallen. Nieuws voor mijn sexy kinesist: mijn rug was er niet blij mee dat hij zichzelf moest gaan genezen deze week. Twee uur later dook ook Twinkel op, en na een kort nachtje ging om acht uur dan de wekker weer. Omdat ik eerst nog enkele nieuwe foto's van haar moest hebben voor het portret, en omdat ik om half tien de trein naar huis nodig had. Die trein had massa's vertraging, en toch slaagde ik erin om tien uur aan de bushalte te staan, twee minuutjes voordat Zussie aankwam en we samen op de bus naar het gemeentehuis konden wachten. Stuurgroep, haar laatste, en voor de gelegenheid had ze koekjes gebakken. Na de stuurgroep gingen we met enkele vriendjes iets eten in de bistro van het gemeenschapscentrum, en daarna speerde 007 mij barmhartig op tijd naar het station zodat ik om tien over een de trein terug naar Gent kon nemen. Voor de volgende film.

Voor de Decascoop stond Engeltje op mij te wachten, voor de gelegenheid misschien beter even om te dopen in Zombietje. Ik was al in slaap gevallen op de trein en voelde mij een beetje een wrak, zij had op zijn minst reden om het nog honderd keer erger te hebben. Tweeënhalf uurtjes slaap, en toch niet in slaap gevallen tijdens de film. Het was dan ook Hallam Foe, en die was net zo goed als ik hem verwacht had. Hoofdrol was weggelegd voor de jongen die ooit Billy Elliot speelde, en nog altijd een lichte voorkeur voor make-up heeft. Na de film trok ik weer op weg naar huis, onderweg van het zonnetje genietend. De derde keer die dag op de trein dus. Tegen zessen kwam ik thuis aan en kon ik nog eventjes zelf zombietje spelen voordat ik moest gaan babysitten. Daar wilde ik met alle geweld Sin City zien, en vocht ik de hele tijd met mezelf om wakker te blijven. Dat lukte redelijk, maar de beste wekker kwam om kwart voor twaalf. Hoewel de kindjes volgens mama en papa nooit wakker worden 's nachts, klonk er een kwartier voordat de ouders weer thuis waren een schreeuw door de babyfoon. Het jongste dametje, twee jaar oud, was wakker en wilde mama en papa hebben. Ik verdenk haar er heel erg van dat ze het expres heeft gedaan, om mij nog net eens tot boven te doen lopen. Half slaapdronken de trap op dus, even met het kleintje sussend op de arm rondgelopen, maar dat hielp niet veel. Ojee, dacht Sneeuwwitje, die stiekem een beetje schrik heeft van kinderen die jonger zijn dan zes. Straks wordt grote zus (drieënhalf) ook wakker. En dus besloot ik een deal met het jammerende kleintje te sluiten. Geen idee of dat mogelijk is met een tweejarige, maar het viel te proberen. "Goed," zei ik, "Als je nu terug lekker gaat slapen en je oogjes snel dicht doet, dan is het heel snel morgenvroeg en dan zie je mama en papa terug." Het huilen verminderde. "Gaan we dat doen? Terug slapen?" Nog een paar snikken, maar ik verstond er duidelijk een 'ja' tussen. Dus tilde ik haar terug het bedje in en stopte haar weer in zoals ik dat de mama een paar uur eerder had zien doen. Ik deed het nachtlampje weer aan en beloofde nog eventjes te blijven totdat ze in slaap was gevallen. Bijna meteen klonken er weer snurkgeluidjes, maar ik durfde pas weer naar beneden toen vijf minuten later de mama en papa thuis kwamen. Einde avontuur, terug naar huis gefiets en mijn eigen bedje in. Tot half twaalf vanmiddag...

19:41 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-10-07

De Allereerste Doop zonder Sneeuwwitje

 

In het begin was ik er op élke speelpleinactiviteit. Jaren aan een stuk. Ik stond zelfs élke dag op het speelplein tijdens de zomer, twee maanden aan een stuk, omdat ik het gewoon niet kon verdragen iets te moeten missen. Daar kwam verandering in in het jaar dat ik pleinverantwoordelijke werd. Ik mocht officieel geen twee maanden meer staan, maar ik had dat met plezier toch onofficieel gedaan, als er geen herexamens waren geweest. Ik moest dus noodgedwongen mijn speelpleinfrequentie aanpassen. Een paar jaar later gebeurde het dan al eens dat ik niet kon komen helpen opruimen, dat ik maar een halve werving kon meedoen of dat ik een moniactiviteit moest missen. Grote drama's waren dat meestal. Vorig jaar zou ik een halve doop moeten missen, al kwam er daar iets tussen zodat ik ze toch zo goed als helemaal had. Dit jaar miste ik nog meer speelpleinzomerweken, activiteiten en zelfs vergaderingen. Allemaal om mij voor te bereiden op binnen enkele maanden, als ik een hele poos in het buitenland zal zitten en niets kan voorbereiden, geen activiteiten en vergaderingen mee kan maken, en zelfs niet mee op weekend kan gaan. Dat is een nachtmerrie, en in tussentijd probeer ik dan zoveel mogelijk te genieten van alle dingen die ik wel nog mee kan doen. Zo keek ik enorm uit naar de doop dit weekend. Helaas stak mama er een stokje voor, en kwam mijn nachtmerrie alvast héél dichtbij.

Die zaterdagochtend stond ik op en begon ik alles klaar te leggen voor de doop die avond. Nog geen vuiltje aan de lucht. Laatste voorbereidingen, afspraken met 007, uitkijken naar het moment suprême. Tot de telefoon ging. "Weet je nog dat je moet komen babysitten?" Ik viel uit de lucht. Dàt had mama mij vergeten vertellen. Maar mijn oudste en vastste babysitadres in de steek laten, dat kon ik nu ook weer niet laten gebeuren. Dus met een ongelooflijk zwaar hartje ging ik nog wel helpen alles klaar te zetten voor de doop, en vertrok ik daarna nog voor de groenten er waren weer naar huis. Gelukkig heb ik geweldige babysitkinderen die het je onmogelijk maken zelfs ook maar een klein beetje verdrietig te zijn.

Maar toen ik die nacht na het babysitten terug naar huis werd gebracht, bleek dat mijn pechdag nog niet over was. "Kom jij naar huis slapen?" vroeg Einstein 's ochtends toen hij hoorde dat ik moest babysitten. "Tuurlijk," zei ik. "Tot vannacht," zei ik toen ik de deur uit ging. "Dag, amuseer je!" antwoordde Einstein. En toen ik die nacht om drie uur aan de deur stond, was het licht aan de voordeur uit en rook ik onraad... ja hoor, sleutel in het sleutelgat en... bang! Het nachtslot erop langs binnen... Hoe is het mogelijk, vloekte ik, ik had nog gezegd dat hij moest kijken of ik thuis was voordat hij de deur mocht vastdoen! Gelukkig was de gsm voor een keer niet leeggelopen, en kon ik dus bellen. Ik hoorde door de kier van de deur de telefoon overgaan, twintig, dertig keer. Geen reactie. De telefoon schakelde over op een automatische stem. Grom. Afleggen en opnieuw proberen dus, en tegelijk de deurbel terroriseren. Op den duur had Einstein toch besloten dat het niet de wekker was die om drie uur aangeschoten was, en dat hij misschien toch wel eens een kijkje kon gaan nemen beneden. Slaapdronken liet hij mij binnen. En dan, alsof het de normaalste zaak van de wereld was: "Hoi!" Probeer dan maar nog eens kwaad te zijn...

De doop moet overigens leuk geweest zijn. Hilarisch. En stinkend. Precies zoals het hoort dus...

 

19:39 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Flikkendag

 

Flikken is één van mijn favoriete televisieseries, maar geen haar op mijn hoofd dat er ooit aan gedacht heeft om over de koppen te gaan lopen op Flikkendag. Tot Engeltje dit jaar kwam vragen of ze de schminkkoffers van het speelplein mocht lenen, tegen betaling. En of ik dan naar de Flikkendag kwam om het geld op te halen. Goed, dacht ik, dan maken we daar maar een uitstapje van.

Samen met de Pastoor, Calimero, Monster en Kaat Piraat vertrok ik dus zondag naar Gent. Het begon allemaal al heel goed, want aan het station stonden ze chocolade uit te delen... Niet dat ik dat nog lust, natuurlijk, maar de zin is er soms wel nog. En daarom werd de Flikkendag voornamelijk een enorme schuiver op dieetvlak. Maar dat is even niet belangrijk. We trokken naar de binnenstad van Gent, niet met de tram want mijn Buzzypasloze vriendjes hadden geen zin om te betalen. Het was dus een behoorlijke wandeling, maar we bereikten uiteindelijk toch de plekjes die we wilden bereiken. De Kouter bijvoorbeeld, waar we onszelf toch wel vervloekten dat we ouder dan twaalf geworden zijn en dus geen ritjes meer mochten maken met de politiemotors. Heel jammer... maar voor een ballon is niemand te oud. We zwierven nog wat rond, kwamen Engeltje tegen en sloegen een praatje met haar, hoorden een paar optredens op het Gouden Leeuwplein, we liepen langs de Korenmarkt waar we naar vechtende jongens hebben staan kijken, we zijn over de Graslei gelopen en toen hadden we dorst en omdat de binnenstad overal eivol zat zijn we terug buitenstadwaarts gegaan. Op naar de chocoladebar, want daar waren mijn metgezellen nog nooit geweest.

Niet te doen voor het dieet van Sneeuwwitje, maar één keer zondigen moest dan maar. Witte chocolademilkshakes voor Monster en mij, vanillemilkshake die exact hetzelfde smaakte voor Calimero, een bruine chocolademilkshake voor Kaat Piraat, een bruiswater voor de Pastoor (die zich dus wel aan zijn dieet kan houden, maar die is er natuurlijk nog geen maanden mee bezig) en een duo chocoladefondue die we met z'n vieren niet eens op kregen. Een bijzonder lekkere tussenstop dus. Daarna waren we dan toch te laat voor de rest van de optredens en zo, dus gingen we lekker op een bankje in het zonneke zitten in het Citadelpark. Een beetje plagen, een beetje praten en een beetje foto's maken. En toen we dat helemaal beu waren, gingen we naar het station om de trein van zeven uur te halen.

Iedereen had blijkbaar dat idee. We stonden met massaal veel op de trein te wachten, en natuurlijk was het tijdens de doorreis wel een dubbeldektrein maar nu natuurlijk niet meer. Iedereen wurmde zich dus op de trein, in de tussengangen konden we niet blijven want dan kon er niemand meer instappen, en dus schoven we maar door in het gangpad van de trein zelf. Tot we dan de mensen tegenkwamen die van de andere kant uit hetzelfde aan het doen waren. En toen zaten we dus vast. Stonden we vast, eigenlijk. Geen doorkomen meer aan, al moest er vlak voordat wij uitstapten toch nog een teddybeerachtige grapjas van een conducteur door. Zo druk heb ik een trein nog nooit meegemaakt, al is het natuurlijk totaal niet slim dat ze de eerste klasse niet gedeklasseerd hebben. Nouja... Uitstappen was nog even een beproeving, maar thuis zijn we in elk geval wel geraakt!

 

10:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: 24

 

De grootste reden van de grootse achterstand die hier op deze blog heerst was niet de terugkeer naar de schoolbanken, al had die er af en toe wel mee te maken. De grootste boosdoener was de grootse activiteit die 007, Kaat Piraat en ik al heel lang aan het voorbereiden waren. Een 24-uren-activiteit zoals onze speelpleinvriendjes ze nog nooit zouden hebben beleefd. Wéken werk kropen erin, van spelletjes zoeken, tochten uitstippelen, opdrachten uitwerken, filmpjes maken, een slaapplaats boeken, bewijsmateriaal zoeken en wat weet ik nog allemaal. Er kroop massaal veel tijd in. Goede raad voor onze opvolgers: begin op tijd en zie het niet te groots. Dat had iemand beter ook tegen mij gezegd. Al ben ik wel op tijd begonnen. Ik betwijfel het echter sterk of iemand mij zou kunnen beletten het groots te zien.

In elk geval was de activiteit een succes. Om zes uur kwam 007 mij ophalen aan het station en gingen we de laatste dingetjes nog zoeken en naar Puytvoet brengen. Ik mocht me alvast bezighouden met het vangen van enkele ontsnapte meelwormen. We vergaten nog de helft, maar om half acht haalden we Elsje van de bus en om kwart voor acht stonden we op onze bestemming. We hielden vroegkomers wat uit de buurt en kleedden ons politiebureau in. We wachtten tot het grootste deel van de deelnemers die op tijd zou komen aangekomen waren, en begonnen toen met de uitleg. Twee politieteams, eentje onder leiding van Charlie en eentje onder leiding van het Lief Heersbeest, zouden elk aan de hand van opdrachten die elk uur zouden verschijnen een moord moeten oplossen. Het startschot werd gegeven en het Lief Heersbeest schoot meteen in actie: hij ging plannen en regelen, zorgde als een vaderkloek voor zijn team en is effectief de hele vierentwintig uur opgebleven zoals hij had beloofd. Het team van Charlie had een paar kinderziekten, maar uiteindelijk zijn beide teams, met een lichte vorm van samenwerking, er toch in geslaagd alles tot een goed einde te brengen.

De hoogtepunten van team één, ook wel bekend als "Die 12 in die Bunker", onder leiding van het Lief Heersbeest natuurlijk: de Moltocht waarbij de achterblijvers Calimero en Boerinnemieke tot in de blokhut hebben kunnen horen krijsen, de Moltocht die maar een uurtje zou mogen duren en waar het Lief Heersbeest anderhalf uur na het vertrek opbelde dat hij mogelijks wel eens verloren zou kunnen gelopen zijn, een grote pot vol meelwormen waar spaghetti uitgevist moest worden en waar Boerinnemieke helemaal niet happig op was, integenstelling tot Spruitje die vrolijk een made verorberde, het Lief Heersbeest die urenlang perfectionistisch aan een Chinees bootje bleef vouwen, de puzzel die om half zeven 's ochtends met hulp van Grapjas van het andere team afgeraakte, Zussie en Elsje die erin slaagden een klein beetje vuur te maken met een magnesiumstick, de hilarische persconferenties van Boerinnemieke-in-slaapzakuniform, het Lief Heersbeest die hulp kreeg van het andere team om de nachtelijke opdrachten af te werken omdat hij als enige van zijn team overbleef, de lange zoektocht naar tips die echt niet moeilijk verstopt waren, Samson die pas wakker was en meteen mocht tonen hoe sterk hij was, Zussie en de Pretty Nurse die het hele koopcentrum hebben platgezocht op zoek naar twee verstopplaatsen en geholpen door een passer uit de Hema, een gigantisch katapultkanon dat er wel prachtig uitzag maar waarmee geen blik omver geschoten kon worden, de blind date die moest uitmaken wie er tegen de andere ploeg ging touwtrekken met het Lief Heersbeest en Spruitje als touw, de zoektocht naar Alex Callier die aan de voordeur van zijn ouders strandde (en dan weten dat Blokje hem enkele dagen geleden gewoon is tegengekomen), Zussie en de Pretty Nurse die voor dessertjes gingen zorgen en weer terug naar het Koopcentrum gingen, Elsje en Calimero die een poging gingen doen om mensen liedjes te laten herkennen op een mp3-speler,...

De hoogtepunten van team twee, ook bekend als "Charlie's Angels", uiteraard onder leiding van Charlie: de Expeditietocht met de fiets waarin Elllllln als mol werd aangeduid omdat ze een briefje waarop 'rechtdoor' stond te kort had afgescheurd en de hele groep dus rechtsaf had laten gaan, Baloe's telefoontje met de droge mededeling dat ze middenin en maïsveld stonden en dat dat waarschijnlijk fout was, het bewijsmateriaal dat uit een maïsveld moest gehaald worden en dat niet te vinden was, net als de gsm van Koningin Isabella die daar even verloren geraakte, Veers die terwijl de rest van haar groep weg was de boel overeind hield door de moeilijkste raadsels op te lossen, King Gegie die een zandzak moest opvangen die aan een doorbrandend touw hing, de persconferenties van Koningin Isabella, raadsels die moesten opgelost worden om blikken met bewijs open te maken, de puzzel die pas om vier uur in de namiddag eindelijk afgeraakte, de geheugens van de groep die ontzettend goed bleken te zijn, Fake die een dinosaurus probeerde te bouwen en King Gegie die het beest al vanaf de eerste seconde gehandicapt maakte, een paar spelletjes Rush Hour, de Medley die door Baloe en Veers afgemaakt werd toen de 24 uur op zijn einde begon te lopen, mijn Giechelvriendinnetje die Monster door een labyrinth probeerde te loodsen met haar stem, Fake en Ellllln die erin slaagden om de managers van het koopcentrum een liedje van Eddy Wally te laten zingen voor de camera, Baloe en Charlie die zich de ziel uit hun lijf liepen voor een estafette met bewijsmateriaal, Charlie die als enige van zijn groep overbleef om te touwtrekken, Fake, Baloe en Zoeteke die op tocht gingen om op de foto te gaan met vijf huisdieren en een heel droevig verhaal tegenkwamen, King Gegie die een meisje moest gaan versieren en die geholpen moest worden door Zussie en de Pretty Nurse die hij toevallig tegenkwam en die alles in scene hebben gezet, Charlie, Grapjas en Leentje-van-opt-hoekje die uit Sint-Niklaas moesten ontsnappen met behulp van de kaart die op Leentjes rug was getekend (en die er een halve week later nog steeds stond), ...

Tweeënveertig uur nadat ik op vrijdagmorgen was opgestaan, ben ik na een uurtje kampvuur in mijn bed gekropen op zaterdagavond. Helemaal kapot en geradbraakt... maar het waren de beste twee dagen van de wereld. Volgend jaar nog eens? Graag, maar dan wel als deelnemer!

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-10-07

Achterstand Inhalen met Sneeuwwitje: Terug naar School

 

En toen was het dus zover, na een laatste fijn weekendje bijna-niks-doen mocht ik maandagochtend weer naar school. Niet té vroeg natuurlijk, want ook al kon je boeken kopen vanaf negen uur, ik ken niemand die om zes uur gaat opstaan als hij maar om twaalf uur les heeft. Ik dus ook niet. En dus hebben Joxie en ik eerst een uur staan aanschuiven tot we onze nieuwe boeken hadden, ontmoetten we vervolgens onze klasgenootjes weer en gingen we toen naar de klas voor alle informatie en speeches en eerste deadlines. De school is maar weinig veranderd tijdens de vakantie. Communicatie is nog steeds niet hun beste punt, organisatie zit nog altijd ergens onder nul. Te veel leerlingen in één klas proberen stoppen is een klassieker. Gedoe rond keuzevakken, gedoe rond IT-jaren, gedoe tot en met. En deadlines. De glans van het derde jaar was er al meteen af toen we een stapel opdrachten kregen, beginnende met een opdrachtje over de startdag dat voor vrijdag al af moest zijn. Dertig gezichten van de studenten gedrukte media betrokken tegelijk toen ze hoorden dat we dus verplicht tot vijf uur moesten blijven om het optreden van cabaretgroep ManManMan mee te maken. Achteraf bekeken was dat waarschijnlijk een wanhopige poging van het lerarenkorps om toch tenminste een béétje volk voor die ongetwijfeld dure boeking over te houden. Ik heb vijftig toeschouwers geteld. Dertig daarvan waren verplicht om te komen. Het Plantijnesque schooljaar is weer begonnen...

 

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |